De midlifecrisis nader bekeken

Mijn vriend en ik hadden/hebben een geweldige relatie. Tot het allerlaatste moment konden we elkaar duidelijk maken hoe blij we met elkaar waren, en we meenden het. De laatste maand was hij soms een beetje afwezig en wat kritisch en dan weer vol liefde en plezier in ons.

Hij is van zijn vorige relatie naadloos over gestapt naar een relatie naar mij en is dus nooit "vrij man" geweest. Zijn vorige relatie had hij vanaf zijn 14e jaar. Het begon bij hem te kriebelen en hij werd verliefd op iemand die hij al veel langer kende en eigenlijk een aantal karakter trekjes heeft die hem niet liggen. Tot zij vertelde verliefd op hem te zijn, veel aandacht gaf etc. tot hij overstag ging (de stommeling) en met haar (door nieuwsgierigheid het bed in dook

Toen waren de rapen gaar en heeft uiteindelijk besloten deze ruimt te willen/moeten volgen. Hij weet dat hij een groot risico neemt om met lege handen te komen, door hiermee door te gaan. Ik ben verbijsterd in shock net als heel onze omgeving die met open mond staat toe te kijken wat hier allemaal gebeurd. Ik houd zielsveel van deze man, contact hebben we nog steeds. Soms heel goed in het oude vertrouwde gevoel, soms beter dan ooit. Soms heel veel ruzie en onbegrip. Reactie infoteur op 21-11-2008:Hallo Anna, wat een pijnlijke situatie. Zolang je toestaat wat hij uitvoert zal het hem plezieren van twee wallen te kunnen eten. Zo zet hij in op beide mogelijkheden en kan hij altijd nog bij jou terug. Deze toestand vereist zelfrespect van jouw kant dus wacht niet af wat hij gaat doen maar stap zelf op. Reden: Zijn gedrag maakt jou ongelukkig. Heet dat liefde? Denk erover na. Succes, A.

WOW Ja hoor ik zit ook volgens mijn vrouw volop in de midlife crisis omdat ik mijn kinderen van 6 en 9 jaar oud boven haar verkies. Dat punt: onvoorwaardelijke liefde en houden van voor je kinderen lees ik nergens. Korte uitleg:

Gescheiden/ hertrouwd. !e huwelijk 2 kinderen nu 6 en 9 jaar oud.3 Door allelei omstandigheden wilde ik plots mijn kinderen niet meer zien en gaf dat aan bij een advocaat. GELUKKIG kwam ik tot inkeer (nog op tijd) en besloot onvoorwaardelijk voor mijn kinderen te kiezen en iemand te slachtofferen: mijn "huidige" vrouw.
Ik zie de combinatie niet tussen haar en mijn kinderen, als ik de jaren terug bekijk is er toch behoorlijk wat mis geweest.

Een donderslag bij heldere hemel Reactie infoteur op 27-10-2008:Hi Ron, het lijkt mij persoonlijk niet zo dat het een keus moet zijn tussen je kinderen of je vrouw. Je huidige vrouw zal moeten accepteren dat het verleden waar je kinderen bij horen, nog steeds een grote rol speelt. De situatie van echtscheiding en nieuwe partner(s) maakt de midlifecrisis natuurlijk nog complexer. Ik wens je sterkte bij het zoeken naar een goed evenwicht. Groet, A.

Ja hoor ik zit in een midelifecrisis. Koop echter geen motor of andere dure zaken maar ben geneigd alles soberder te doen. Heb een goede baan met goed salaris maar ben tot de conclusie gekomen dat een leuke baan belangrijk is maar dat niet perse hoeft te beteken dat daar een goed salaris tegenover staat. Erger me aan mensen die alles zo goed hebben geregeld hebben in het leven en op alles zijn voorbereid. Inmiddels is mijn vrouw gek van me geworden; ben emotioneel al meerdere keren vreemd gegaan met andere vrouwen en het had niet veel gescheeld of ik was een "echte" relatie aangegaan met een andere vrouw. Ik heb haar verteld dat ik verliefd was op haar...zij niet op mij; dus einde verhaal. Ben in feite niet vooruit te branden de laatste jaren, drink veel en eet veel. Wat mij betreft verkopen we ons huis en gaan we in een eenvoudige flat wonen.
Toch moet ik zeggen dat mijn leven sterk is veranderd de laatste jaren en ik meer nadenk over de zin van zaken die ik doe. Ben in die periode enkele vriendschappelijke relatie's met andere vrouwen aangegaan en zou die eigenlijk niet meer willen missen, die tot groot verdriet van mijn eigen vrouw. Nou maar kijken wanneer ik echt uit mijn midlifecrisis ben. Reactie infoteur op 15-09-2008:Hi Joris, ja duidelijk. Zekerheid en comfort van een goed huwelijk en goed salaris niet langer zo waarderen, en ook de behoefte voelen om vriendschappen met andere vrouwen te hebben, het lijkt erop dat je emotioneel wat in de knoop zit! lol. Het is op zich niet erg zoals het nu gaat, gevaar dreigt dat het uit de hand gaat lopen. Pas daarvoor en vergeet je vrouw niet! ;). Groet, A.

Pfff, het lijkt me nu wel bevestigd....ik zit nu dus echt in de midlifecrisis. Herken de kenmerken aan alle kanten. Ben 36 jaar en zit er midden in. Een maand of twee terug begon ik me echt af te vragen... what the hell is wrong?! Is dit nu de midlifecrisis ?

Na dik half jaar goed ziek geweest (dik jaar terug) te zijn (ben nooit ziek) van zware prostaatontsteking, een voor mannen zeer kwetsbaar punt begon ik me af te vragen... wat wil ik en waar ben ik mee bezig? Nooit een relatie gehad, altijd druk met sport en techniek bezig geweest. Zie de jaren voorbij vliegen zonder enig bevredigend resultaat. Weet ook niet goed wat ik wel wil.

Ben radikaal gestopt met bepaalde dingen en heb vermogen aan apparatuur de deur uit gedaan (weggegeven). Het liefst gooi ik alles de deur uit zodat ik vrij ben om te gaan en staan waar ik wil. Ik MOET iets nieuws vinden, een andere omgeving, iets wat me weer energie geeft om verder te gaan.

Gelukkig heb ik geen relatie die ik kan verspillen. Daar integen de behoefte om er een te starten des te groter. Dat is lastig voor iemand die zich 36 jaar daar niet mee bezig heeft gehouden. Beetje erg aan de late kant zeg maar. Zit met jaloezie te kijken naar mensen die wel een goede relatie hebben. Wil ik weer vol gaan sporten zoals ik dat vroeger deed (was bloed fanatiek). Ben weer begonnen met sporten en de mensen die me kennen van vroeger staan vol afwachting te wachten dat ik er weer voor ga. Wil ik dat wel ?! De vlucht zoeken in sporten is simpel en relatie starten, mensen die me kennen zouden nu gaan lachen "ohja, tuurlijk !" Als ik nog een relatie zou willen met kinderen, dan mag ik wel opschieten gezien mijn leeftijd !

Het gevoel wat ik heb is dat ik laatste ...13 jaar weggegooit heb. Was nooit kwetsbaar en had nooit iemand nodig tot ik de prostaat ontsteking kreeg (dit is iets ZEER pijnlijks, de hele dag intense pijn alsof je in de brand staat). Kruipend van de pijn bij m'n ouders op de stoep of ze me alsjeblieft naar het ziekenhuis konden brengen. Mijn levensles gekregen dat iedereen van het een op het andere moment kwetsbaar kan worden.

Ik heb medelijden voor de mensen die midden in een relatie zitten en te maken hebben met de midlifecrisis zoals ik hier onder lees. Een goede relatie is kostbaar en je mag van geluk spreken als je deze hebt. Deze dan verspillen, dat moet toch zeer gaan doen. Je doet in iedergeval iets weg wat voor velen een droom is ! Reactie infoteur op 15-09-2008:Hi M, ja mee eens. Maar jij kunt nu een nieuwe start maken. Je moet het verleden niet zien als verspilde jaren. Het leven bestaat m.i. uit diverse kruispunten waarbij je een pas op de plaats moet maken en tot bezinning moet komen. De weg rechtdoor is de beste, ik wens je veel succes. Groet, A.

Alles wat ik lees is zo herkenbaar. Drie maanden geleden kwam ik erachter dat mijn vrouw al negen maanden een geheime relatie had met een iemand die precies het tegenovergestelde is van mij. 18 jaar had ik een superrelatie, op alle gebieden was het goed en daar bij boven op hebben we twee geweldige zonen. Door dit alles is het nu zo moeilijk dat ze me gaat verlaten, we hebben geen ruzie maar er is veel onbegrip wederzijds. Ik weet eigenlijk niet hoe ik nu op haar moet reageren en hoe ik haar helpen kan, niemand kan tot haar doordringen. Wie kan me helpen? Reactie infoteur op 15-09-2008:Hallo Marthijn, eigenlijk hetzelfde probleem als de vorige reactie. Je voelt je logisch aan de kant geschoven en had geen inbreng. Alles is al 'bepaald' en nu gaat ze weg. Zeker gezien de aanwezigheid van kinderen vind ik het ongepast om weg te hollen en een zeer moeilijke en blijvende situatie te creeeren, immers door je zoons blijf je altijd met elkaar verbonden. De oplossing ligt natuurlijk niet bij 'die ander', en haar verliefdheid zal beslist verdwijnen. Wijs haar op haar verantwoordelijkheid nu het nog kan. Sterkte, A.

Ik ben ten einde raad, mijn vrouw is 32 jaar en is sinds anderhalf jaar erg verandert in haar gedrag. wij staan nou op het punt te scheiden, na 18 jaar relatie. ze zegt dat ze alleen nog maar vriendschap voelt en dat ze er juist aan doet om bij mij weg te gaan. ik heb de andere verhalen allemaal gelezen en het is net of die verhalen over mijn vrouw gaan.
ze is 17 jaar een vrouw geweest die graag in huis was, een moeder voor onze beide kinderen en zo in een keer ging ze uit en genoot van de aandacht van anderen. nou wil ze vrij zijn en alleen verder gaan. ik heb haar gevraagt de andere verhalen te lezen en ze zegt dat die wel veel overeenkomsten hebben met haar maar ze ontkent dat ze in de midlife crisis zit. hoe kan ik haar nou duidelijk maken dat het wel zo is en is er misschien therapie om er mee om te gaan. ik wil niks liever dan mijn gezinnetje redden van de ondergang. ik ken mijn eigen vrouw niet weer. kan ik er ook zelf iets aan doen om haar te helpen inzien dat dit een fase is in haar leven. alvast bedankt voor een reactie. Reactie infoteur op 15-09-2008:Hallo, ze is m.i. in een vervroegde midlife crisis. Ze is veel jonger begonnen met relatie/huwelijk dan anderen en is dus ook op jongere leeftijd 'uitgekeken' op haar situatie. Een stuk vrijheid zal ze toch gemist hebben in haar leven en dat vond ze terug in de uitgaans-scene waar aandacht van andere mannen net het laatste zetje was. Ze zal op een keerpunt komen, maar dan is het te laat. Het enige wat je kunt doen is haar tot rede brengen, uitleggen dat sleur de roep tot vrijheid inluidt maar dat je samen die sleur kunt aanpakken. Weglopen naar anderen heeft geen zin, op den duur krijgt ze hetzelfde probleem terug. Succes en sterkte, groet A.

Ik weet niet meer wat ik doen moet. Heb net te horen gekregen dat mijn man ook zijn liefde aan een andere vrouw wil geven. Zijn gevoel zegt dat hij het moet doen. Aan m'n hoela. Ik ben met HEM een verbintenis aangegaan. Waar hij dit idiote plan vandaan haalt, ik weet het niet. Nee, het ligt niet aan jou, zegt hij dan. Ik snap het allemaal niet meer. Ook ik heb gevoel. Ja, ik hou van je, durft hij ook nog te zeggen. Mijn maag krimpt ineen. Ik wist niet wat ik hoorde. Hij is dit jaar 50 geworden en wil niet weten dat hij (volgens mij) in een MC zit. Wie kan mij vertellen hoe ik hier mee om kan gaan. Ik ben woedend en ook verdrietig. Dit is niet de man die ik trouwde en ken. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo Michelle, je man is het spoor kwijt. De midlifecrisis maakt kwetsbaar en dan is een nieuwe liefde al gauw gevonden. Met zijn opmerkingen ontneemt hij je de mogelijkheid om de zaak te redden, vermoedelijk omdat hij in de ban is van zijn nieuwe vlam. Je kunt van je man eisen dat hij tot rede komt. Wil hij dat niet, dan ziet het er niet best uit. ''Het ligt niet aan jou" is een bekende en gemene zinsnede om je de mond te snoeren en je te laten beseffen dat zijn besluit vaststaat. De tijd zal leren of hij nog op tijd tot bezinning komt en begrijpt wat hij heeft aangericht. Sterkte, A.

Ik kan bevestigen dat midlifecrisissen ook bij vrouwen voorkomen. Ikzelf ben een vrouw van 37 en ben er sedert een tweetal weken zeker van: ik zit er middenin. Eigenlijk is het een opluchting te weten waarvan het gevoel waar je geen vat op hebt, vandaag komt. Het is alsof je jezelf niet meer herkent. Het lijkt alsof je in een soort van droomwereld leeft en alles rondom je kan je niets meer schelen. De enige drang die je nog hebt is vrij zijn en eindelijk gelukkig worden. Ik kan me voorstellen dat mensen die dit nog nooit meegemaakt hebben er geen snars van begrijpen en denken dat wij gek geworden zijn. Soms denk ik zelf dat er een vijsje los zit bij me. Ik heb al mijn hele leven geprobeerd om een perfecte vrouw en moeder te zijn. Alles stond in het teken van mijn man en kinderen en ik hield van hen met heel mijn hart. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat er een moment zou komen in mijn leven, dat ik vrij zou willen zijn. Genieten zonder de aanwezigheid van een volledig gezinnetje. Ik weet dat dit alles verschrikkelijk is voor mijn man. Hij is op de hoogte van mijn gevoelens. Ik probeer deze gevoelens te verdrukken, maar het lukt me niet. Het enige waar ik aan denk is om eindelijk te gaan genieten van het leven. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo, de midlifecrisis wordt ook wel de tweede puberteit genoemd. En zo te horen heb jij voor je gevoel heel wat in te halen. Houd je verstand erbij! lol. Groetjes A.

Mannen denken zeker niet na. Maar mijn ogen zijn wel open gegaan in deze periode. Ik ben heel mijn huwelijk ongelukkig geweest en nu niet meer. Maar hij weet niet wat hij kinderen aandoet. En dat is het allerergste wat er is. Dat kinderen maar gewoon zich aan moeten passen aan de grillen van z'n midlifecrisis. Kinderen kun je niet uitleggen wat hun vader bezielt. En vooral omdat hij altijd zo "gelovig" leek, stort hun voorbeeld totaal in. Respect? Nee, dat verdienen ze niet meer. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hoe sterker de gebondenheid aan iets, bijvoorbeeld het geloof, hoe harder de midlifecrisis kan toeslaan. Drang naar vrijheid zit in ieder mens, en in de midlifecrisis komt het erop aan... groet, A.

Mijn ex kreeg het op zijn 50e. Zag het niet meer zitten, heel mijn leven is overhoop gehaald. Dit is nu 3 jaar geleden en ondertussen is hij getrouwd met een 24 jaar jongere vrouw. In zijn doen en laten is hij niet veranderd. Hij werk nog heel veeel. Heb hem weleens gevraagd, waarom hij toch weer getrouwd is. Daar krijg ik geen antwoord op. Verder merk ik dat hij nog steeds dat heel "hard"overkomt en dat is hij al heel zijn leven geweest. Net of hij zijn gevoel beslist niet wil laten zien. Ik denk dat hij het heel moeilijk heeft met zichzelf maar dat het veel werken hem de dingen laat vergeten. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo, het lijkt erop dat hij zichzelf is tegengekomen. Het kan niet anders of de gevolgen van zijn grillen zijn langzaam tot hem doorgedrongen. En dan is het wel heel gemakkelijk om gevoelens door middel van veel werken te verstoppen om de pijn van zijn eigen handelingen maar niet te hoeven voelen. Sterkte, A.

Ik zie heel veel dezelfde dingen terug komen bij mijn man. Mijn man (50) is een relatie aangegaan met een jongere vrouw. Vindt dat ik saai ben geworden en geeft aan dat we uit elkaar gegroeid zijn. Wil nog iets van zijn leven maken en weer gelukkig zijn. Gaat het ook over en hoe lang kan het ongeveer duren voor dat je man inziet dat het niet de oplossing is waar hij mee bezig is? Reactie infoteur op 01-07-2008:Dat is bij iedereen verschillend en daar kan ik dan ook geen pasklaar antwoord op geven. Het 'uit elkaar groeien' verhaal is totale onzin zolang je maar blijft communiceren met elkaar. Dat is het punt waar het meestal op schort in relaties. Ik wens je veel sterkte, A.

Hoe kom je erop dat alleen mensen vanaf achterin de 30 of later er last van hebben? Ik ben 21 jaar en er komen veel kenmerken overeen. Lijkt erop dat ik het nu al heb. Maar een crisis vind ik beetje overdreven. Reactie infoteur op 01-07-2008:Jij hebt geen midlifecrisis. Groet, A.

Hallo Etsel,

Dank voor je sterren! De midlifecrisis is niet enkel aan mannen gebonden. Wel bestaat er het stereotiepe beeld dat slechts de man er door getroffen wordt. Iedereen kent wel het beeld van de op leeftijd rakende man die 'gek' gaat doen er met een jong blaadje vandoor gaat, . Uiteraard is dat slechts een voorbeeld. Ik denk dat mannen eerder de neiging hebben om hun gedachten ook in daden om te zetten en dat vrouwen hierin behoudender zijn. Op psychisch vlak is het voor zowel man als vrouw een overgangsfase, en dat staat los van de lichamelijke 'overgang' die enkel vrouwen doormaken als ze rond de 50 zijn.

Groetjes,
Astrid

Etsel, jij hebt helemaal gelijk met je reactie. Bovengenoemde crises komt ook bij vrouwen voor. Wij vrouwen zijn met een ongelofelijke INHAALSLAG bezig en daar komen bovengenoemde kribels ook naar boven maar in een minder opvallend jasje zoals bij de heren.

Wij zijn vaak toch degene die nadenken over e.v. gevolgen bij het drastisch doorzetten van onze verlangens en tekortkomingen...Mannen zijn jagers en denken niet na over de rampzalige gevolgen van hun acties.
Gr. Charpe

Pffft wat een gedoe. Ben nu zelf 48 en heb geen crisis gehad. Naarmate je ouder wordt denk je meer over alles na. Ja, ook emigreren en sporten etc. Niet vanuit een zucht naar vernieuwing of jong blijven....gewoon..omdat je je realiseert dat je ouder wordt en je tijd nuttig moet besteden. Op zoek naar een jonge(re) vrouw?? welnee, een tweede huwelijk is zelden beter dan het eerste. Opnieuw kinderen?? bespaar me de ellende van poepluiers, nachten op enz. De vraag "is dit alles"? kan beantwoord worden met Ja! dit is alles. Je moet er zelf een zinvolle invulling aan geven, tevreden zijn met wat je hebt en bereikt hebt. Terugkijken is zinloos en maakt je ontevreden. Dit alleen voor die mensen die vinden dat ze hun verleden niet goed gebruikt hebben. Ik ben blij met alle up's en down's uit het verleden, het heeft me gemaakt wie ik nu ben. Ik ben tevreden met alles incl rimpels, minder haar en een wat gezet postuur. Wat kan mij dat nou schelen. Alsof het zo leuk is om in een bar te zitten met mensen die ook niks beters te doen hebben.

Hallo Astrid,

Hoe komt het eigenlijk dat midlifecrisis alleen bij mannen voorkomt? (ten minste dat proef ik uit je artikel) Of hebben vrouwen er ook last van en wordt het de 'overgang' genoemd? Hoewel de 'overgang' meer biologisch lijkt en 'midlifecrisis' psychologisch.

Groet,

Etsel