De midlifecrisis nader bekeken

Ilda, 26-01-2012 11:07
Hoi infoteur, Tja al die verliefdheden kan ik niet meer serieus nemen, het houdt zo weinig in he. Hij zit nu al 3 weken daar en kennelijk mist hij naast zijn liefje daar toch het vertrouwde weer. Gisteren was hij ah skypen met ons dochtertje en vroeg weer waar mama was. Of ik ah koken was want hij hoorde gerommel in de keuken en hij zei tegen mijn dochtertje dat hij mij niet zag en dacht dat ik tegen haar ah smoezen was. Hij zoekt weer gezellig contact maar dat kan ik nu even niet opbrengen. Ik doe gewoon normaal tbv ons dochtertje maar gezellig doen alsof er niets ad hand is gaat mij nu niet af. Ik ben met vanalles bezig om eea te regelen voor ons nieuwe huis en daar dus druk doende mee. Hij speelt maar een spelletje met het leven nu en beseft niet wat hij anderen daarmee aandoet. Als hij maar geniet. Mijn omgeving vermoedt dat als ik een ander zou hebben hij het er moeilijk mee zou hebben omdat dan pas echt zichtbaar wordt wat hij is kwijtgeraakt. Tja we zullen zien.... Reactie infoteur, 27-01-2012
Hi Ilda, ja. Het heet 'verwend zijn' als iemand alles heeft maar toch niet tevreden is. Soms is dat het najagen van een onbestendig gevoel: De man moet op jacht! Jou had ie allang, dus de lol van het verovereren was verleden tijd. Hoe dierlijker/mannelijker/vul-maar-in een man is, hoe meer gevolg hij zal geven aan dat wat hoge testosteronpeil. Het resultaat laat zich raden: weghollen van de sleur en nieuwe vrouwen toelaten in zijn leven. Zo kan hij zich weer eventjes een echte kerel voelen ;). Soms heeft de midlifecrisis niets om het lijf. Letterlijk en figuurlijk... Groetjes, A.

C., 25-01-2012 11:10
Hoi Bert,
Daar wil ik wel even op in gaan. Zeker ligt het natuurlijk niet alleen aan de mc, maar mijns inziens zeker wel 90%. Maar het allerbelangrijkste in mijn ogen is dat de man met een mc al z'n problemen voor zich houdt en niet bespreekbaar maakt met z'n vrouw. Ze stappen uit het huwelijk en denken als ze uit het huwelijk en denken dat hun problemen dan over zijn. Ik weet zeker als al die mannen/vrouwen zelf in therapie waren gegaan dat het overgrote deel van de huwelijken nu nog in stand waren gebleven. Mijn ex- man gaf aan dat hij niet gelukkig was en gelukkig wilde worden, nou ik kan je zeggen dat hij (nu een jaar later) er ongelukkiger uitziet dan ooit, ondanks dat hij nu zo'n beetje samenwoont met z'n nieuwe liefje. Hoe staat het er nu bij jou voor?

Bert, 24-01-2012 19:38
Hallo allen,

Wat ik mij nogmaals afvraag hier is of er werkelijk geen vrouwen zijn die zich ergens schuldig voelen vanwege het feit dat hun huwelijk mislukt(e), of dat alles rucksichtlos op de MLC van de man wordt geschoven?? Ik wil geen schuldgevoel wegpraten, maar zijn er ook vrouwen die kunnen vertellen wat hun eigen MLC inhoudt? Of hebben alleen mannen een MLC.? Ben benieuwd. Reactie infoteur, 26-01-2012
Hi Bert, door veel reacties wordt misschien het idee gewekt dat achter elke echtscheiding een midlifecrisis zit, maar dit hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook is het niet standaard zo dat als een man vreemdgaat, hij dan in een midlifecrisis zou zitten. De midlifecrisis is een veel groter, complexer beeld waarbij het vinden van een nieuw liefje enkel een facet is. Helaas wordt het soms omgedraaid: 'oh mijn man gaat vreemd, dus zal hij wel een MLC hebben'. Natuurlijk zijn er ook vrouwen met een midlifecrisis, maar er wordt minder over gesproken en het komt misschien minder vaak voor. Verder denk ik dat vrouwen meer geneigd zijn hun huwelijk te bewaken en ervoor te knokken dan mannen. Vrouwen zoeken veiligheid, mannen avontuur. Dit is natuurlijk heel globaal gesteld, maar het stamt nog uit de oertijd! ;). Groetjes, A.

Ilda, 24-01-2012 09:50
Hoi infoteur, mijn ex is nu dus een paar weekjes in het buitenland. Voordat hij vertrok vroeg ik nog of hij met zijn vriendin van toen daar zou gaan. Hij antwoordde van niet en dat hij vrijgezel wil blijven. Nu hoorde ik van mijn ex schoonmoeder dat hij zijn nieuwe vriendin daar aan haar had voorgesteld (mijn schoonmoeder was daar ook op vakantie). Die vriendin had hem zelfs van het vliegveld opgehaald. Ze zien er verliefd uit en zij is 25 jaar, (15 jaar jonger dan hij) en is een mooie slanke verschijning hoorde ik. Wij zitten hier tussen de verhuisdozen want bij terugkomst gaan we verhuizen. Hij is daar lekker aan het genieten en blijft dus liegen want hij zei tegen mij dat hij vrijgezel wil blijven terwijl zij hem van het vliegveld kwam afhalen en ze dagelijks met elkaar optrekken daar. Zij komt wrsch ook hierheen tzt. Nu belde hij ons dochtertje gisteren en vroeg steeds waar mama was, ik hoorde dat maar reageerde niet. Op een gegeven moment vroeg hij naar mij en vroeg aan mij hoe het ging met inpakken en dat hij iets voor me ging kopen (had eerder gevraagd of hij iets wilde meenemen). Het leek wel ff of zijn schuldgevoel hem aansprak. Ik sprak zakelijk en kortaf tegen hem. Hij zei 'is er verder nog iets?'. Ik zei 'nee, het is alleen heel erg druk'. Later kreeg ik nog een smsje over de maat van wat ik wilde hebben. Zit hij nu ineens met mij? Hij zei nog tegen ons dochtertje 'ik mis je heel erg en ben blij als ik volgende week weer thuis ben' Hij is toch helemaal verliefd?? dan zou je verwachten dat hij graag daar wil zijn, hij mist zijn dochtertje natuurlijk ook heel erg maar de manier waarop hij zei dat hij weer blij is als hij thuis is kllinkt toch weer ander want ik had gehoord dat hij helemaal happy is met zijn nw vriendin en haar aan zijn moeder en broer heeft voorgesteld aan zijn nieuwe vrouw. Zijn broer had aan zijn moeder verteld dat hij al een jaar met die vriendin gaat terwijl hij onze relatie een jaar geleden heeft afgebroken met als excuus dat hij even rust wilde. Dus hij ging dan al een jaar vreemd. Dat komt wel ff hard aan zeg! Ik merkte wel veranderingen in hem maar dat hij al gewoon met een ander ging een jaar lang voordat hij zei dat hij er geen zin meer in had en ff rust wilde dat had ik niet door. Een half jaar geleden heeft hij de relatie met haar met haar afgebroken en is toen kort daarna een relatie met een ander hier in Nederland opgestart wat hij vrij kort daarna weer afbrak en als je vraagt waarom want hij was toch zo verliefd dan zegt hij 'ja dat dacht ik maar het was toch niet zo, ik was ff de weg kwijt'. 2 maanden later gaat hij weer naar het buitenland en hervat de relatie met die vriendin daar en nu is zij het want ze wordt voorgesteld als zijn nieuwe vrouw. 15 jaar jonger!!! Hij moet toch ergens wel voelen dat dit niet klopt allemaal?? Weet niet eens meer wat verliefd betekent geloof ik want dan weer op haar verliefd dan weer op die ander dit gaat toch nergens meer over. MC wat een ellende allemaal. Reactie infoteur, 26-01-2012
Hi Ilda, ja hij zit er nog middenin! De ene verliefdheid voor de andere verruilen, aanpappen met iemand die vijftien jaar jonger is en haar zelfs voorstellen als zijn 'nieuwe vrouw', het kan allemaal niet op. Weet de jongedame wel dat hij in Nederland recentelijk nog een andere vrouw heeft versleten, en dat jij ook nog een rol speelt in zijn bestaan? Het feit dat ie van vrouw naar vrouw holt moet de dame in het buitenland toch op zijn minst iets zeggen, maar verblind als de tortelduiven zijn zullen de problemen enkel vooruit zijn geschoven. Want vroeg of laat komt ze er natuurlijk achter hoe hij 'verliefdheid' ziet, en kan het zomaar gebeuren dat hij 'even de weg kwijt is', zoals hij zelf zegt. Veel waarde kan geen enkele vrouw dus hechten aan al zijn liefdesbetuigingen, en wat ie nog meer uitvreet om een vrouw te veroveren. Welnu, de 'verover-stand' is een tijdelijk fenomeen, net als de midlifecrisis is. Ook hij wordt een ouwe gezapige vent die zappend op de bank hangt ;), en zo zal de vrouw die hij op dat moment heeft zich afvragen wat ze ooit in hem zag. Probeer zijn gedrag met humor te bekijken Ilda, want hij neemt alles dan wel serieus, de tijd zal leren dat dat bitter tegenvalt... Groetjes, A.

Romy, 23-01-2012 22:39
Ook ik zit nu midden in een scheiding, die ik eigenlijk niet wil. Mijn man heeft (achteraf) alle fasen van de mc doorlopen en 31 dec. 2010 de bom gedropt, dat hij een ander had ontmoet, op zijn werk, 12 jaar jonger, groot sociaal netwerk (hadden wij niet omdat wij net naar dat gebied verhuisd waren voor zijn werk). Binnen 4 maanden woonde hij samen en aangezien wij net 2 jaar daarvoor voor zijn werk waren verhuisd en ons oude huis nog niet verkocht was ben ik teruggegaan naar ons oude huis. Dit tot grote ergernis en boosheid van hem. Alles is namelijk mijn schuld. Zijn vriendin is zo ongeveer gelijk bij hem ingetrokken, en zij woont nu met hem in ons huis. De kinderen vinden het heel moeilijk en hebben weinig respect meer voor hun vader. Zelf zullen ze dat niet zeggen, zijn te jong en voelen zich enorm loyaal. Het ergste is dat ondanks dat hij al deze ellende is gestart, hij nog steeds niet gelukkig is. Zijn vriendin is veeleisend en maakt zijn leven, privé en zakelijk, in mijn ogen, extra moeilijk. Toch kan ik daar niks mee, en moet dat loslaten. Inmiddels ben ik zover dat ik de scheiding heel graag wil afronden, als hij tenminste meewerkt, en verder wil gaan met mijn leven om de kinderen alsnog een zo stabiel mogelijke opvoeding te geven. Het is hard om een dierbaar iemand een mc te zien doormaken, omdat je hem/haar ziet lijden, anderen ziet kwetsen en niet weet of hij/zij ooit nog eens 'wakker' wordt. Wel ben ik er inmiddels achter dat voor jezelf zorgen het belangrijkste is, want anders sleuren ze je mee in hun negativiteit. Mijn advies aan iedereen die zich in deze situatie bevindt, en zeker met kleine kinderen, blijf bij jezelf, accepteer hulp van vrienden en familie en kies voor jezelf! Pas dan ben je ook in staat om je kinderen te kunnen ondersteunen. Reactie infoteur, 24-01-2012
Hi Romy, dank voor je inbreng en veel sterkte gewenst! Groetjes, A.

C., 20-01-2012 21:43
Mijn dochter is 15 jaar we zijn nu een jaar gescheiden en zegt elke keer "maar wordt papa dan niet boos"? B.v. als ik contact heb met mijn ex-schoonfamilie. Afgelopen week was ze jarig en waren mijn ex-schoonouders hier, dit durfde ze haar vader niet te vertellen omdat ze bang is dat hij boos wordt. Ik merk dat dit haar erg dwars zit. Ik zeg dan elke keer dat wij zelf moeten weten met wie wij contact hebben en dat haar vader daar niks over te zeggen heeft. Het probleem is natuurlijk ook dat ik het hier met hem over kan hebben maar dat ziet hij dan weer als een aanval en is dan weer niet voor rede vatbaar. Wat is jouw advies? Reactie infoteur, 21-01-2012
Hi C., deze website gaat over de midlifecrisis. En scheiden vanwege de midlifecrisis is over het algemeen geen goed idee. De problemen worden vaak nog veel groter omdat er kinderen bij betrokken zijn. Geen enkel advies kan dit blijvend rechtbreien. Sterkte ermee, A.

Fie, 17-01-2012 01:13
Beste, mijn man en ik zijn alletwee 38 jaar en al 23 jaar samen, waarvan 13 getrouwd.
We hebben 3 kleine kinderen. 2,5 jaar geleden gaf hij aan niet meer gelukkig te zijn. Door onze drukke jobs, een verbouwing van een jaar, vermoeidheid en omdat we beiden niet zo goed in ons vel zaten, nam geen van ons twee het initiatief om daadwerkelijk aan de relatie te werken. 1,5 jaar geleden hebben we samen beslist om in therapie te gaan, hij omdat hij wou praten met iemand (dat kwam ik pas veel later te weten) en ik om aan de relatie te werken. Na die ene sessie zei de psychologe dat dit wel eens twee jaar kon duren (weet nog altijd niet wat ze daarmee bedoelde) en dat ze wou dat mijn man bij haar bleef komen en dat ik het beste met iemand anders ging praten. Ze sprak over een identiteitscrisis (hetgeen ook door zijn job kan komen), midlife vindt ze flauwe kul. Na een paar sessies raadde ze mijn man aan om een tijd apart te gaan wonen (we beschikken over twee huizen, dus dat was volgens haar iets wat voor ons gemakkelijk was). Ik werd voor een voldongen feit gezet en voor de kids was het een donderslag bij heldere hemel, want papa en mama hadden toch bijna nooit ruzie. De kinderen bleven in 'ons" huis en mijn man en ik wisselden om de week, we leefden eigenlijk een jaar met onze kleren in de koffer.
Als redenen gaf hij in het begin aan dat ik niet sociaal was, mijn kleding stond hem niet aan, we leefden als broer en zus (??), ik was niet zelfstandig genoeg (heb een eigen zaak). Daarna werd het dat hij op zoek was naar zijn geluk, het 'gevoel' was over, hij was
al jaren ongelukkig - maar wel nog een derde kind gekregen??? - we pasten niet bij elkaar, hij moest alleen aan zijn eigen denken! Letterlijke woorden van zijn therapeute. Zo vertelt hij het ook aan de kids, liever vier ongelukkige mensen (plus familie en vrienden) dan een ongelukkige papa. Ik heb haar een mail gestuurd met de vraag of ze in de toekomst mensen wil begeleiden bij een tijdelijke scheiding, omdat ik niet wist waar we aan begonnen en daardoor ook fouten heb gemaakt. Als antwoord kreeg ik dat ze geen relatietherapeute is. Meer dan een jaar heb ik aan mijn man getrokken, ik heb echt alles geprobeerd, lief zijn, zagen, me kwaad maken, negeren, brieven schrijven, boeken lezen, raad geven,...
Het doet goed de verhalen van andere lotgenoten te lezen, ik heb zelf ook heel diep gezeten. In de zomer heeft hij beslist dat het over was, (na lang zeuren over duidelijkheid van mijn kant, mijn therapeute vond dat nodig voor mij, want ik ging eraan kapot dat ik op een roetsjbaan van emoties zat, hij gaf me hoop en dan duwde hij me weer weg, allemaal dingen die ik volgens hem fantaseerde) maar ik heb nog weken moeten zeuren totdat hij de stap zette om het tegen de kinderen te zeggen. Ondertussen was ik begonnen aan de verbouwingen aan het andere huis. In september gingen we naar de notaris gaan, we zijn bijna een half jaar verder, en het is er nog niet van gekomen. Ik zet die stap niet, want ik sta niet achter de beslissing. Ik zie hem nog te graag en blijf vechten voor mijn gezin. Hij geeft aan zijn gezin te missen, maar daar hoor ik toch ook bij! Ik heb het afgelopen 1,5 jaar zoveel geleerd dat ik niet meer dezelfde fouten (te weinig tijd voor ons tweetjes uitgetrokken) zou maken. Ondanks het feit dat ik hem mis, heb ik voldoende zelfvertrouwen en best wel veel gelukkige momenten. Heb voor mij en de kids een puppy gekocht, echt een aanrader! Begin van het jaar ben ik verhuisd en de kinderen wonen nu de ene week bij hem en de andere bij mij, gelukkig vang ik ze na 't school nog elke dag op (hij krijgt het niet geregeld met zijn job), zodat ik ze nog elke dag zie, maar ook elke dag is er dan weer het afscheid. Ik heb de reacties hier al vier maal gelezen en volgens mij zit mijn man in een vroege midlife, hij ziet er doodongelukkig uit, de ene dag zegt hij dat hij wel gauw iemand anders tegen komt, de andere dag dat hij voor de rest van zijn leven alleen blijft. Ik heb gelezen dat mensen die jong aan een vaste relatie beginnen, sneller in sleur komen te zitten en daardoor misschien ook in een crisis. O ja, hij heeft een grote tattoo laten zetten, baardje laten groeien, droomt van een mini-busje en heeft juist een week Hongarije geboekt om één of ander festival te bezoeken (dit deed hij wel al in het binnenland, maar dat is niet goed genoeg meer zeker).
Een jaar geleden heb ik een aantal fragmenten uit dit forum voorgelezen via de telefoon en hij werd er stil van, hij dacht dat ik het geschreven had, zo herkenbaar allemaal, toen ik hem vertelde dat het over midlife ging, klapte hij dicht. Communiceren is niet zijn sterkste kant. Hij vindt dat ik het - als goede echtgenote - maar had moeten zien dat hij niet gelukkig was, maar er waren geen signalen, hij ging wel geregeld met vrienden op stap en ik bleef dan thuis met de kinderen. Ik denk dat hij op zoek is naar genegenheid, bevestiging, verliefdheid,... ik weet het niet meer, heb hem al een paar keer gevraagd of er iemand anders is, hetgeen hij ontkent. Zoals iedereen hier aangeeft, herken ik hem ook niet meer. Waar is mijn gevoelige man gebleven? Als we nu toch eens op een normale manier konden praten. Relatietherapie wou hij vanaf het begin niet, ik voel me zo aan de kant gezet en snap niet dat hij gelukkig kan zijn als hij onze kinderen maar om de week ziet, hij zou door het vuur gaan voor hen. Ik heb de teksten hieronder uitgeprint om het hem te laten lezen, misschien ging er dan een belletje rinkelen, maar hij ging het in de openhaard gooien (in een kwade bui gezegd, discussie over de financieën). Volgens hem ben ik een neerslachtig type, ik straal niks uit (wie wel in deze situatie) en zit ik nog steeds in de ontkenningsfase (ook volgens zijn psychologe). Het afgelopen jaar zag ik af en toe "mijne" man terug, een glinsterende blik in zijn ogen en daar ga ik voor! Zeker omdat mijn kleinste daarstraks de slaap niet kon vatten, ze riep de hele tijd 'ik vind dit niet leuk, alles is stom, papa en mama, ik wil mama altijd,... ze was hysterisch. Dan breekt mijn hart... Is dit midlife??? Is het te laat om hem dit duidelijk te maken? En hoe doe je dat?
Een raad, die ik door mijn emoties en de verwijten dat het allemaal mijn schukd was, niet heb kunnen toepassen: zolang er niemand anders in het spel is, alhoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet, laat ze los, leef je leven (heeft hij zo dikwijls tegen me gezegd), verzorg jezelf, maar blijf wel nog dingen als gezin samen doen, geniet er van en op het moment dat je voelt dat je hem of haar begint te irriteren, neem dan afstand. De volgende activiteit samen herhaal je dit, laat je van je beste kant zien (zeker niet huilen, zagen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan), laat hem/haar voelen wat ze weggooien! Heel veel sterkte aan iedereen, ik heb gehuild, maar ook gelachen bij het lezen! Reactie infoteur, 18-01-2012
Hi Fie, jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk, dus de schuld naar jou schuiven is niet van toepassing. Die therapeute was helaas geen beste keus. Dit door de midlifecrisis af te doen als flauwekul (je man heeft een mega-midlifecrisis en dat is al een identiteitscrisis), haar advies om apart te gaan wonen (de snelste weg naar het einde), het gepush om de relatie te beeindigen (hoe durft ze), en het waanidee dat jij in een ontkenningsfase zou zitten. Ik vind juist dat je de dingen superscherp ziet, en veel beter in staat bent om de situatie te beoordelen en ernaar te handelen dan je man en die psychologe bij elkaar. Je doet dan ook wat je moet doen. Vechten voor je gezin en je man te laten begrijpen dat hij een probleem met zichzelf heeft. Hij mist het gezin, en dat is zo schrijnend om te horen. Hij had natuurlijk nooit moeten weggaan, want het enige wat hij bereikt heeft is een tenenkrommende onzekerheid over zijn toekomst. En het maakt hem nog depressief ook. Een tattoo, baardje, festivals... het zijn de typische kenmerken van een midlifer die compleet de weg kwijt is. De fout die je gemaakt zou hebben 'te weinig tijd voor ons tweetjes', is natuurlijk niet geheel voor jouw rekening. Wat heeft ie zelf gedaan, behalve jou een waslijst verwijten naar je hoofd slingeren? Je zou neerslachtig zijn, niet sociaal, niet zelfstandig, niks uitstralen, je kleren zijn fout, en jullie leefden als broer en zus. Daarnaast kreeg je te horen dat ie al jaren ongelukkig was, dat ie geen gevoel meer had en dat jullie niet bij elkaar passen. Zonder enige communicatie had jij dat allemaal moeten 'zien'. Makkelijk zo, de schuld op de partner leggen en wegwezen. Maar ik denk dat jij wel heel wat beters verdient dan zo'n benadering. Wat ie zoekt is iets dat niet bestaat, vandaar dat hij het niet eens kan beschrijven, behalve dan met de legendarische woorden 'op zoek naar geluk'. En hij zal het nooit vinden. Niet in Hongarije, niet in zijn mini-bus, en niet met zijn vrienden. Geluk zit namelijk gewoon thuis, bij vrouw en kinderen. Afgezien van hoe de kleintjes dit alles vinden. Ze lijden eronder, en daar moet een eind aan komen. Je laat je vrouw met drie kleine kindertjes niet in de steek, punt uit. Ik hoop dat je man zijn psychologe op staande voet 'ontslaat' ;) en dat hij iemand treft die hem een schop onder zijn kont geeft. Want dat is alles wat ie nodig heeft. Veel sterkte! A.

Bert, 13-01-2012 19:57
Beste infoteur, Het huwelijk is ook een instituut dat zo zwaar beladen is; heel ons leven creeren we er vaak om heen, kinderen, familie, intimiteit, het huisje, boompje, beestje verhaal. Alsof er niets anders zou bestaan. Uiteindelijk draait alles in het leven om liefde, maar we moeten wel willen blijven zien dat we trouwen met iemand met een geheel andere persoonlijkheid en achtergrond dan wijzelf; een uniek, autonoom en authentiek individu.Als je het zo bekijkt is een scheiding uiteindelijk wel te verwerken denk ik, mits je niet verbitterd raakt. De man continu als de boeman, of de kwade genius af te schilderen, en als oorzaak van echt alle ellende ye zien vind ik irreeel, de vrouw maakt ook fouten in het huwelijk. De maatschappij heeft veel invloed op het hedendaagse denken over huwelijk en scheiden. We koesteren de illusie dat we alle vrijheden hebben en dat geluk maakbaar is, waardoor we wellicht te snel scheiden, dat ben ik met je eens Reactie infoteur, 16-01-2012
Hi Bert, niemand hoeft natuurlijk te trouwen. Het is wel zo dat als je dan toch relaties begint, er vroeg of laat wordt nagedacht over de toekomst: of er moet worden getrouwd en hoe dan verder. Die manier van denken zal deels door de samenleving zijn ingegeven. De partner is inderdaad vrijwel altijd een geheel andere persoonlijkheid, maar dit maakt de relatie alleen maar interessanter. Of een scheiding uiteindelijk te verwerken is, weet ik niet. Er rust een groot taboe op 'spijt van de scheiding', waar je niemand over hoort maar wat wel speelt. Een echtscheiding wordt nog altijd gezien als een mislukking, en dat is het m.i. ook. De partners waren beiden niet in staat de ander gelukkig te maken (of gelukkig te houden). Met humor los je echter veel dingen op. Ik heb het idee dat veel huwelijken humorloos zijn, en er van de partner veel te veel geeist wordt. Groetjes, A.

Lelie, 13-01-2012 16:35
Lieve mensen allemaal,

Hoe herkenbaar: het gemis, de woede, het verdriet,de wanhoop en de vragen waarom. Mijn ex-man heeft ons zoontje en mij nu al meer dan een jaar verlaten. En nog kan ik het niet vatten of plaatsen. Hoe kan hij dit allemaal opgeven? Het gaat hem vlot af. Dit had ik nooit van hem verwacht. Ik was ervan overtuigd dat ik de vrouw van zijn leven was. Dat ons gezinnetje alles was voor hem. Ik weet wat hem op de been blijft houden... Hij wacht op zijn "droomvrouw". Zij wou haar kleine kindjes niet achterlaten dus probeert ze het nog eens met haar man. Als dat niet werkt mag mijn ex ten tonele verschijnen. Ze kunnen en willen elkaar niet opgeven.Ze blijven bellen, sms'en en afspreken. En dat doet pijn. Hoe kan hij zo'n slet op een troon plaatsen? Het doet hem niets dat ons zoontje gebroken is door de situatie. Hij en zij, dat is alles wat telt. Ons gezin staat bij het vuil. Hij wil er niet voor vechten. Hetgeen nog meest van al pijn doet is te zien hoe mijn zoontje hierdoor zo'n verschrikkelijke pijn en verdriet heeft. Voor kerst wenste hij nog dat hij hoopte dat hij ooit terug gelukkig zou kunnen zijn. Dit te horen uit de mond van je 8-jarig kind breekt je... Ik kan mijn zoontje niet helpen. Het is zijn vader die een nieuw, ander leven wilt. En daar hoor ik niet bij. Mijn exman heeft ook geen probleem met het co-ouderschap. De week dat ik mijn zoontje moet missen is steeds afzien, een hel! Ik mis hem ongelooflijk hard en kan er niet aan wennen om slechts parttime mama te zijn. Hier kiezen wij niet voor! Het wordt ons gewoon opgelegd.
Ik wens jullie allemaal veel kracht , sterkte, moed en hoop om dit door te komen. Verder hoop ik dat jullie allemaal terug liefde mogen krijgen. Echte wederzijdse,eerlijke liefde. Het zal niet makkelijk zijn, maar ooit hoop ik dat ieder van ons dit mag vinden. Reactie infoteur, 16-01-2012
Hi Lelie, een hart onder de riem voor iedereen die met dezelfde problemen zit... dank je daarvoor. Je ex blijft geloven in een ideaal, dat natuurlijk niet bestaat. Sommigen weten van jongsaf aan al dat het een illusie is, anderen doen er hun hele leven over. Voor jullie zoontje is het ontzettend wrang. Veel sterkte, A.

Sneeuwwitje, 12-01-2012 20:00
Mijn zoon is net weer terug van zijn etentje bij pa; hij had geen m.c. had ie gezegd. (ik had 'm een mailtje gestuurd van wikipedia over m.c.) en mijn zoon gelooft 'm. Ik laat de hoop maar varen dat ie binnenkort nog 'wakker' kan worden. Het is voorbij, na 26 jaar samen geweest te zijn. Hij heeft alles mogen doen; studeren, muziek maken, véél werken voor de toekomst. Hij was weinig thuis, en weinig 'bij' mij. Ik ben beter af zo. Maar het doet wel zeer. Reactie infoteur, 13-01-2012
Hi Sneeuwwitje, de midlifecrisis wordt vrijwel altijd ontkend. Een mail sturen over de MC zal de ontkenning nog eens versterken. En ja, een huwelijk of relatie waarbij een van de twee zelden thuis is, heeft het zwaar. Want waar is dan de gelegenheid om te communiceren, de sleutel in elke relatie? Grt, A.

Sneeuwwitje, 12-01-2012 19:47
Nu begin ik weer te twijfelen; is het nu een m.c. of zou hij misschien (na veeloverdenken en teruggaan in de tijd) toch iets van narcistische trekjes hebben?
Kenmerken van m.c. zijn toch o.a. ook dat ze je gebruiken als vangnet? Nog niks van gemerkt, eerder ontwijkgedrag sinds hij, nu alweer 2 weken geleden, uit huis ging. Als we mekaar spreken, en dat is nu bijna niet meer, blijft hij aardig en attent, vraagt hoe het met mij gaat etc.
Heeft ook sinds hij op zichzelf woont geen gekke aankopen meer gedaan; tegenovergestelde juist, hij wil sober leven, minimum aan spullen aangeschaft, gekregen, en zegt tegen de kinderen dat hij zuinig moet leven. Alleen in december voor 600 aan kleren gekocht.Niks geen woede uitingen, naar gedrag, ons huwelijk omlaag halen enzo. Of dan zou hij deze de laatste 10 jaren gehad moeten hebben door in zichzelf te keren, soms mij ontwijkend, negerend te behandelen. Dit rijmt dan weer niet met m.c. maar meer narcistisch gedrag toch?
Heeft vanmiddag mijn 2 thuiswonende kinderen ge-smst of ze wilden komen eten. Lekker fijn zo kort van te voren.... En met oud en nieuw kregen we pas 's middags een smsje met de beste wensen.
Hij ziet mij meer als een goede vriendin, en wil dit graag na de scheiding ook blijven doen, maar ik weet niet of ik dat dan nog wel wil.
Houdt rekening met mij door nu nog niet de scheidingspapieren aan te vragen, wil die 2 maanden nog wel wachten, heeft al wel de makelaar gebeld.
Het zo'n intelligente man, altijd integer, respectvol naar mij (en nog steeds), zou bij hem dan toch gewoon 'de koek op zijn'? Hij is hier zo stellig in. Ik twijfel. Misschien toch geen m.c.? Zulk gek gedrag vertoont hij nu ook weer niet... Reactie infoteur, 13-01-2012
Hi Sneeuwwitje, iedereen heeft in meer of mindere mate narcistische trekjes. Zoals je ex overkomt gaat het m.i. om een midlifecrisis, maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat een midlifer zijn ex dan gebruikt 'als vangnet'. Maar al te vaak worden de wilde plannen daadwerkelijk uitgevoerd en is er geen weg meer terug. Hoe egoistischer iemand is, hoe meer de persoon geneigd is zijn leven radicaal te wijzigen. Een behoudend persoon die wat conservatiever in het leven staat, zal zich wel vijfmaal bedenken. 'De koek is op', is verder een malle fantasie die iemand zichzelf inprent om op een gemakkelijke manier te ontsnappen. Vooral in de midlifecrisis krijg je dit soort meldingen te horen. Ten aanzien van het huwelijk of relatie is het betekenisloos, maar het zegt wel alles over degene die zo'n uitspraak doet. Typisch MC! Groetjes, A.

Pascal, 10-01-2012 16:27
Hallo Astrid,
Mijn eerste bericht na de verhuis van mijn echtgenote naar haar nieuwe huurwoning. Aangezien zij nog verlof had vorige week, waren de meisjes met haar mee. Jongens toch, was me dat een thuiskomst 's avonds ... na 14 jaar samen te hebben gewoond plots thuiskomen in een leeg huis in een doodse stilte wetende dat er niemand anders meer zal nakomen. Ik kreeg het plots heel erg benauwd, maar ben gelukkig niet veel thuisgebleven vorige week. Ik moest het huis uit. Mijn vraag is: "Wat nu?". We hebben uiteraard nog veel contact omdat we beiden onze draai moeten vinden ivm de kinderen ... kleren, speelgoed, enz. Toen ik dit weekend de kinderen ging halen om naar een verjaardag te gaan, belde ze me op om te vragen of ik niet bleef eten tijdens de middag. Ik heb vriendelijke bedankt. Daar heb ik toch goed aan gedaan, Astrid? Ik vind het beter haar even niet (of toch zo weinig mogelijk) te zien. Bovendien wil ik haar niet indruk geven dat ze zomaar kan terugkomen wanneer ze wil en haar ook even laten voelen wat het is alleen te zijn. Deze week zal al een testweek worden voor haar, want de meisjes zijn de hele week bij mij thuis. Daarnaast noemt ze me nog altijd "zoet" als ze belt of mailt, maar dat is misschien enkel uit gewoonte ... Wat denk jij over dit alles, Astrid? Hoe denk jij dat ik het beste reageer. Uit je vorige antwoord leid ik af dat ik haar nu maar eens moest laten voelen dat ze op zoek is naar een illusie, naar iets dat niet bestaat. Houdt dat dan niet in dat ik best wat afstand neem van haar, want anders lijkt er op zich niet zoveel te veranderen en kan zij mij nog zien wanneer ZIJ daar zin in heeft. Ik wil haar laten voelen dat IK haar wel zal ontmoeten als IK daar zin en tijd voor heb. Wat denk je? Alvast bedankt! Reactie infoteur, 11-01-2012
Hi Pascal, door haar alleen te laten zal ze inzien welke stap ze genomen heeft. Sommige mensen kunnen de consequenties van hun daden niet goed overzien, en moeten deze eerst 'voelen'. Dat bedoel ik dus, en dat gaat in dit geval automatisch, want je hoeft er praktisch gezien niets voor te doen. Dat ze je vroeg te blijven eten is opvallend, en geeft aan dat ze zich nu al alleen voelt. Hoe moet dat straks dan wel niet. Prima dat je er niet op inging. Vooralsnog dus gewoon de gemaakte afspraken wat betreft de kinderen nakomen, en geen extra bezoekjes doen. Wil zij jou zien, dan vraag je waarom dat is. Ze heeft nu toch haar zin? Verder moet je haar (voorlopig) ook niet uitnodigen. Eerst moet het gemis komen, pas dan is er ruimte voor een eventuele verzoening. Kennelijk moet ze eerst door zo'n fase van zelfkwelling heen. Wat doet ze haar kinderen toch aan... Sterkte hoor, A.

Sneeuwwitje, 06-01-2012 21:07
Zo, mijn man is gesettled. Geen hulp nodig gehad van mij, alles zelf met hulp van familie ingericht. Kringloop weer een paar cent rijker + de Makro. Voelt erg raar dat je man ineens geen hulp meer nodig heeft. Vroeger alles voor 'm gedaan, geregeld etc. en nu wil hij blijkbaar laten zien dat hij het ook zelf kan. Ik ben me er nu dan ook van bewust dat ik in ons huwelijk de laatste jaren meer heb gegeven dan ontvangen. Als hij maar gelukkig was. Maar hij was niet gelukkig, hoe kon hij mij dan gelukkig maken? Heeft nu zijn ruimte nodig, zijn vrijheid. Nu neem ik 2 maand tijd om 'los' van elkaar te komen door elkaar niet of nauwelijks te ontmoeten. Daarna mogen van mij de knopen worden doorgehakt en alle paperassen afgehandeld worden. Nu eerst rust. Nog 1 keer naar de therapeut om begrip te krijgen voor elkaar. Maar voor mij is het plaatje al compleet.
Loslaten en voor mezelf werken. Leuke dingen gaan doen, spiritueel bezig zijn. Dat laatste is met name erg fijn om inzicht te krijgen in de situatie maar ook in je zelf:

Als je niet van jezelf kunt houden, hoe kun je dan wel van een ander houden.

Geluk moet je eerst in je zelf kunnen vinden om een ander gelukkig te kunnen maken.
(en ik heb het gevoel dat hij uit zijn verleden, zijn kinder,- en jeugdjaren nog heel wat te verwerken heeft)

(ik geloof dat ik een beetje in herhaling val?) Reactie infoteur, 09-01-2012
Hi Sneeuwwitje, nu hij op eigen benen staat, zal hij ook inzien welke rol jij al die jaren hebt gespeeld. Alleen is maar alleen. Hij heeft zijn antenne natuurlijk op die andere vrouw gezet, en zal zich nu richten op het 'onderzoeken' wat dat gevoel voor haar te betekenen heeft. Het is jammer dat hij die andere vrouw zoveel gelegenheid gaf om ertussen te komen, en aan jou niet eens kon aangeven wat nu het punt is. Veel mannen in de midlifecrisis nemen de rompslomp van een scheiding voor lief, enkel omdat ze weer volledig en open willen kunnen veroveren. Terug naar de jonge jaren! Maar eens wordt ook hij oud en bedaard... en waar is de passie dan gebleven? Niets blijft! Sterkte, A.

Bert, 06-01-2012 19:10
Beste Joan,
Ik begrijp je enigzins verontwaardigde reactie op mijn mening. Maar het zou er toch niet om moeten gaan in het leven, dat we iets volhouden, tegen beter weten in, of omdat dat van ons wordt verwacht? Je moet denk ik dicht bij je iegen gevoel blijven. Voor mijn gevoel doe ik goed mijn best om het tussen mij en mijn vrouw goed te houden, maar soms lukt het gewoon niet, ik weet ook niet waarom dat gebeurt. Ik denk dat veel vrouwen, maar lang niet allemaal!, daar toch vaak een iets andere kijk op hebben zeker aangaande het huwelijk of relaties. Ik vind het geen goede zaak met vroeger te vergelijken, aangezien we in het nu leven, en bovendien waren er vroeger ook problemen, alleen sprak men daar niet over omdat dat taboe was; is dat dan volwassenheid? Vroeger werden mensen inderdaad niet zo oud, nu gelukkig wel, en men bleef vaak vanuit financiele noodzaak bij elkaar. Ik ben een series mens, en het zit zeker niet in mijn aard om overal maar met alle vrouwen aan te pappen, maar MLC of niet, ik voel wel dat ik in een fase zit waarin veel dingen op losse schroeven staan en het kan m.i. geen kwaad daar met anderen over van gedachten te wisselen.

Joan, 06-01-2012 16:47
Beste Bert,
Hoe zou jij het vinden als je vrouw op deze manier zou handelen? Dat zij het avontuur aangaat met andere mannen omdat ze nieuwschierig is of er misschien een leukere, lekkerdere vent op aarde rondloopt dan jij? Moet dat ook kunnen in de "moderne samenleving"? Misschien wel. Vroeger werden mensen maar 40 jaar en hadden ze geen tijd meer om hun vroegere "rots in de branding" te kwetsen en de kinderen in de steek te laten voordat de opvoeding voltooid was. We waren vroeger wel een stuk eerder volwassen, heb ik het idee. Het beste!

Bert, 06-01-2012 11:22
Wat ik nog wil zeggen is dat onze hele samenleving al meer dan 100 jaar ontworpen is rond een instituut als het huwelijk. Het is dan niet zo gek dat we ons relatief hulpeloos voelen als blijkt dat het huwelijk uiteindelijk niet is wat we er destijds van verwachtten. Tijden veranderen en mensen veranderen, al besef ik wel, dames, dat het wat hypocriet is om dat te zeggen, als je de lijn naar de veilige thuishaven in stand laat, zodat je terug kunt als de avontuurtjes dreigen te mislukken. In andere culturen zie je ook huwelijken, alhoewel ze daar soms anders over denken, en er vrijer mee omgaan. Op ons Nederlanders ligt ook een soort verplicht moreel schuldgevoel, als we eens buiten de deur eten om zo maar te zeggen. Dat past totaal niet in ons systeem van denken, zo zijn we immers niet opgevoed. Ook mijn kinderen groeien nu op met de idee dat het bij elkaar zijn (hoeft toch niet per se een huwelijk te zijn?) van cruciaal belang is. Dat ontken ik ook niet, en het heeft ook heel veel mooie kanten natuurlijk! Om een lang verhaal korter te maken denk ik dat ik maar gewoon moet zien hoe het gaat lopen; Ik besef wel dat mijn MLC ook een periode van persoonlijke groei is, ondanks het gevoel soms dat ik doelloos rondzwerf :). Om te citeren uit een boek: "in de chaos ontstaat ontwikkeling". Om bij de relationele sfeer te blijven; als je het (even) niet meer weet is er altijd wel weer ergens een oplossing die zich aandient, ga daar maar van uit. Ik ga in ieder geval geen dingen forceren. Het enige wat ik kan doen, en waar ik ook moeite voor doen besef ik, is om wel met mijn vrouw te blijven communiceren, maar dat is nu precies wat niet altijd meevalt. Reactie infoteur, 09-01-2012
Hi Bert, ja. Maar men gaat nu wel gemakkelijker van elkaar af dan vroeger, en of dat nu een mooie bijkomstigheid is betwijfel ik. Het is gebleken dat tweede en derde huwelijken nog veel sneller stranden dan eerste huwelijken. Weggaan omdat je denkt het elders beter te krijgen is dus een riskante zet. Een vrijere samenleving hebben we wat betreft relaties inderdaad niet: open relaties zijn geen eerste keus en op vreemdgaan rust nog steeds een taboe. Jongere generaties blijken dezelfde normen en waarden over te nemen. Ook zij worden oprecht razend als hun vriendje of vriendinnetje er met een ander vandoor gaat. Het zal inherent zijn aan de liefde. Een huwelijk wordt natuurlijk gesloten in pais en vree, met rozengeur en maneschijn. Dat dat later een illusie blijkt, wordt vaak niet begrepen. Ten onrechte denken veel mensen dat een huwelijk altijd zo leuk moet zijn. En zo niet, dan moet er worden gescheiden. De drempel daartoe ligt momenteel laag en zal nog lager komen te liggen. Je vraagt je af hoe het in de volgende eeuw zal zijn... Groetjes, A.

Joan, 06-01-2012 00:17
Ik wil inderdaad af van de man die hij nu is. Ik kan geen hoogte meer van hem krijgen. Ik heb alle mlc cliche's gehoord en gezien. Hij klonk stellig over alles maar op dit moment weet hij helemaal niets meer. Dan is hij lief, dan weer bot. Het maakt mij ook zo onzeker. Is hij nog op zoek naar een "beter" leven zonder mij of zit hij alleen met zichzelf in de knoop. Moet ik boos zijn of begripvol? Gaan we de scheidingsprocedure in of gaan we aan de relatie werken? Ik kan niets met hem bespreken. Ik had al eerder een ultimatum gesteld maar hierdoor wil hij helemaal niet meer praten. Reactie infoteur, 06-01-2012
Hi Joan, als hij niet meer wil praten omdat je een ultimatum had ingesteld, moet je je eigen plan gaan trekken. Dit komt neer op een keuze: Ga je wachten totdat hij zijn midlifecrisis opgelost heeft, of heb je er geen zin in om zo nog verder behandeld te worden. Zoals het nu is beheerst hij de hele situatie, moet iedereen op zijn tenen lopen omdat je niet weet of hij lief of bot is en houd hij je ook nog eens aan lange lijn waar hij desgewenst naar terug kan wanneer het met zijn buitenechtelijke liefje zou mislopen. Een moeilijke situatie maar jij moet de controle terugkrijgen. Aan een ultimatum moet je altijd consequenties verbinden, dus doe dat dan ook. Hij rekent er onbewust namelijk steeds op dat je blijft. Wat hij ook zegt. Wat hij ook doet. En dat moet anders. Sterkte! A.

Bert, 05-01-2012 10:59
Ik herken veel van wat hier allemaal is geschreven over de MLC. Ik ben een man van 48 en heb het idee dat ik zelf in een fikse MLC zit. Dat maakt dat je er een dubbel gevoel van krijgt; aan de ene kant zou het zo kunnen zijn dat je denkt: die MLC gaat wel weer over, dus niet al te domme dingen doen. Aan de andere kant is de aantrekkingskracht om allerlei dingen te gaan doen zo groot, dat je je afvraagt of dat misschien wel beter is, omdat het ook zo natuurlijk voelt. Ik ben 18 jaar getrouwd, en heb 2 kinderen (17 en 15), en voel dat die mij nog nodig hebben. Ik ga wel eens met andere vrouwen uit en vertel daar weinig over tegen mijn vrouw. Op dit moment vind ik de vooruitzichten om nog lang met mijn vrouw getrouwd te zijn niet altijd rooskleurig, ik heb ook niet het idee dat daar veel verandering in komt op korte termijn. Eigenlijk weet ik niet zo goed raad mee; is dit nu een MLC, of is de relatie met mijn vrouw op, nadat ik haar 20 jaar ken. Reactie infoteur, 06-01-2012
Hi Bert, je beschrijft de midlifecrisis. In de MLC kun je gaan twijfelen aan alles waar je tientallen jaren geleden juist voor knokte. Dit komt omdat mensen steeds een doel nodig hebben waar ze aan kunnen werken. In de jonge jaren is dat duidelijk. Werk, partner en gezin vragen veel aandacht. In de verre toekomst zijn er misschien weer nieuwe dingen in het vooruitzicht zoals het grootouderschap. Echter, in de tussenliggende fase, als het huwelijk voortsleurt en de kinderen groter worden, is er soms niets meer over dat nog boeit. Daarom gaan sommige mensen voordat ze vijftig worden nog een aantal 'gekke' dingen doen, of ze gooien het roer radicaal om. Opeens een totaal andere baan, een grote aankoop, een verre reis, nieuw uiterlijk en ja... liefst ook nog een spannende, nieuwe partner. Maak niet de denkfout dat je huwelijk foute boel zou zijn, want dat is het in de meeste gevallen helemaal niet. De onvrede zit in jezelf, en het beste is dat je er met je vrouw gewoon over praat. Misschien heeft zij ook wel zoiets... Groetjes, A.

Frances, 04-01-2012 12:12
Beste An, wat jij nu meemaakt. Heb ik 3 jaar geleden ook moeten ervaren. Officieel ben ik ook nog steeds niet gescheiden maar is hij al 3 jaar weg bij mij. Inmiddels woont hij samen met degene waarvoor hij mij verliet. Onze scheiding verloopt moeizaam omdat ook hij zelfstandig ondernemer is. Ons huis staat op beider naam en ik heb het huis niet verlaten op advies van mijn advocaat. Ikzelf was ook zelfstandig ondernemer maar door alle commotie ben ik gestopt met mijn bedrijfje en ben gaan werken voor een baas puur voor afleiding en om voor mijzelf te gaan zorgen. Ik betaal al 3 jaar niets mee aan onze financiële verplichtingen zoals hypotheek ed. Ik zie het als partneralimentatie. Hij wil scheiden dus vind ik ook dat hij degene is die het dan ook op een goede manier moet regelen. Als dat duidelijk is dan ben ik ook in staat om mee te betalen omdat ik dan pad weet hoe ik er financieel voor sta. Mijn advocaat is het hier volkomen mee eens. Van mijn huidig salaris (geen vetpot overigens) koop ik eten voor mijn kids (18 en 15) betaal ik de zorgverzekering, 1 x vakantie pet jaar voor ons 3, kleding etc. Ik ben 1,5 jaar nadat hij mij verliet wakker geschud. Blijf vooral goed voor jezelf zorgen. Treuren om iemand die jezelf zoveel verdriet aandoet heeft geen zin. Zorg dat je van je leven geniet. Ook ik zie mijn (ex)man nog graag maar dan wel op afstand. Ik hoop dat onze scheiding dit jaar nog op een goede manier wordt afgewikkeld zodat wij ook niet meet financieel afhankelijk van elkaar zijn en beiden zelfstandig verder kunnen gaan met ons leven. Hij (53) is inmiddels zowel uiterlijk als innerlijk sterk veranderd (ik denk door de MLC) en dus ook niet degene meer zoals ik hem kende. Heb het dan ook maar geaccepteerd. Wrok en alsmaar verdriet heeft geen zin. Koester de leuke tijd die je samen had. Praat met 1 vertrouwenspersoon als je daar behoefte aan heb. Maar laat je leven niet kapot gaan want dat is veel te mooi om zomaar op te geven, Ik zelf geniet nu weer volop ook al zijn er nog wat ups & downs, maar het gaat goed. Je kunt als mens heel sterk zijn daar ben ik nu wel achter. Succes Ann.

Ann, 03-01-2012 22:58
Al de verhalen die ik hier heb gelezen zijn zo herkenbaar. Wij zijn 27 jaar getrouwd en hebben een zoon van 25 die al enkele jaren het huis uit is. Ikzelf ben 46, mijn man 48. Twee jaar geleden gaven wij nog een spetterende fuif voor onze 25ste huwelijksverjaardag. Iedereen had het erover dat wij nog even verliefd op elkaar waren als in het begin van ons huwelijk. Kort hierna begon de ellende. Toen zijn moeder een half jaar later onverwachts stierf begon ik de eerste symptomen op te merken : lusteloos, geen zin meer hebben in iets en hij begon ook meer en meer zijn werk te verwaarlozen. Als zelfstandige heeft dit al gauw grote financiële gevolgen. Ik dacht dat hij het overlijden van zijn moeder niet kon verwerken en stelde voor om hulp te zoeken, maar daar had hij geen oren naar. Enkele maanden later bleek dat hij een relatie was aangegaan met een buurvrouw van ons, die ook al vele jaren huwelijksproblemen heeft. Na vele ruzies en evenvele huilbuien heeft hij tot verschillende keren toe me beloofd om voor mij te kiezen en samen verder te gaan, maar keer na keer kwam ik tot de vaststelling dat die relatie met de buurvrouw gewoon bleef verdergaan. Sinds enkele weken heeft hij mij vlakaf verteld dat hij met haar verder wil gaan, maar wil niet scheiden voor onze financiële problemen zijn opgelost. Alleen zie ik mij nog geen half jaar tot een jaar zo verder leven. Het doet me pijn dat hij avond na avond samen met haar vertrekt en ik alleen thuis achterblijf. Met kerstmis had ik er genoeg van en ben voor enkele dagen bij mijn vader gaan logeren. Hij heeft onmiddellijk klacht tegen mij gaan indienen bij de politie omdat ik de wagen en de laptop (die wegens fiscale redenen op de zaak staan) had meegenomen en dat ik het huis had verlaten. Ben enkele dagen later teruggekeerd om praktische redenen en om mijn rechten niet te verliezen. Ondertussen ben ik al raad gaan inwinnen bij een advocaat en een notaris ivm onze bezittingen, maar heb tot op heden nog geen concrete stappen gezet om de scheiding in te zetten.
Ik zou graag willen weten of er soms geen praatgroepen zijn met mensen die in dezelfde situatie zitten of zou graag op een andere manier met lotgenoten in contact willen komen. Zijn er mensen die er desondanks toch nog samen zijn uit gekomen?
Ondanks alles blijf ik hem graag zien, toch vind ik het tijd om stilletjes aan voor mezelf te kiezen en een eigen leven op te bouwen... Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Ann, dit huwelijk is al zo verziekt dat een verzoening m.i. niet meer mogelijk is. Geen beste buurvrouw! In de berichten op deze site kun je lezen hoe het andere mensen met een partner in de midlifecrisis is vergaan. Goed nieuws kunnen we natuurlijk gebruiken hier, dus ik wil vooral de mensen die ondanks alles goede ervaringen hebben aansporen om te reageren. Weet dat je niet de enige bent! Sterkte, A.

Joan, 03-01-2012 16:39
Bij ons thuis een vage toestand. Een week voor sinterklaas de mededeling gekregen van mijn man dat hij van mij wil scheiden. Omdat ik al een aantal jaren afstand en irritaties voel, en hierover steeds tevergeefs heb geprobeerd te praten, ben ik hiermee direct ingestemd. De kinderen waren ook al jaren de dupe van zijn irreele irritaties tegenover hun. Binnen een week zaten we bij een mediator, zonder een helder uitgesproken reden. Uiteraard bleek later dat hij verliefd was geworden op een andere vrouw. Sindsdien had hij ook zijn trouwring uitgedaan en angstvallig zijn mobiele telefoon bewaakt. Hij bezweerde mij dat er "niets" tussen hem en haar was. Dat hij wel een hoopje had gehad maar dat ze hem toch niet zag zitten. Misschien was ik hierdoor juist nog meer gewetst. In de tussentijd wilde hij wel intiem met mij zijn en ontdekte ik tegelijkertijd dat hij wel degelijk nog steeds telefonsch contact met die vrouw had. Dit betekende natuurlijk niets maar had hem doen inzien dat hij misschien wel een ander type vrouw zoekt.. Maar vervolgens kwam hij weer op zijn besluit om te scheiden terug. wij zouden bij elkaar horen en hij wist niet waar hij mee bezig was geweest. Van mediation overgegaan naar een relatietherapeut. Tijdens dit gesprek bleek hij weer meer te voelen voor een scheiding dat de relatie te herstellen. Erg Pijnijk! Ik ben vorige week met de kinderen een midweekje weggegaan omdat ik het niet meer trok. Ik had een hoopje met open armen thuis te worden opgevangen maar onze aanwezigheid werd niet op prijs gesteld en we belemmerden hem opnieuw in zijn vrijheid. Terwijl ik me al jaren thuis niet meer thuis voel omdat hij onze leefruimte volledig opeist voor zijn hobbies. Voor mijn hobbies en de hobbies van mijn kinderen is geen ruimte.
Mijn liefde voor hem is nog niet weg maar de afgelopen maand voel ik wel dat ik afstand neem en dat ik soms opluchting voel als hij meer neigt naar scheiden. Hij gedraagt zich over algemeen wel alsof hij om ons geeft en fysiek is er nu, na 10 jaar sukkelen, wel aantrekkingskracht tussen ons maar het voelt niet goed omdat hij geen spijt heeft van zijn uitingen tegenover mij en zijn poging(??) een relatie te starten met een ander. en ook omdat hij er nog niet over uit is of hij wel of niet met mij oud wil worden.
Moet ik nu zelf de knoop doorhakken om te scheiden of nog een geplande afspraak met een relatietherapeut afwachten?? Ga ik nog gelukkig worden met deze man? Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Joan, je moet in elk geval niet gaan zitten wachten totdat je man er hoog en breed met een ander vandoor is. Zijn echtscheidingswens is direct afhankelijk van hoe goed hij bij die andere vrouw(en) in de markt ligt, maar zou daar compleet los van moeten staan. Je moet nooit gaan scheiden omdat je partner twijfelt, maar van hem eisen dat hij zijn keus kenbaar maakt. Je kunt daar desnoods een ultimatum aan verbinden, want je kunt niet doorgaan als hij geen inzet meer toont. Spijt heeft ie niet, en dat is al veelzeggend. Hij vindt het kennelijk doodnormaal dat hij jou zo behandelt. Relatietherapie heeft enkel zin als beide partners voor de relatie willen gaan, niet als een van de twee er een ander op na houdt. Op deze manier is gelukkig worden niet aan de orde, maar als hij op tijd inziet wat hij aan het verliezen is, is er herstel mogelijk. Maar of je dat eigenlijk wel wil? Je voelt opluchting als hij 'meer neigt naar scheiden'. Dit geeft aan dat je wel van hem afwilt, maar bang bent voor de consequenties en gevolgen. Kijk in de spiegel en vraag jezelf af waarom je al met het eerste voorstel om te scheiden instemde. Sterkte, A.

Pascal, 03-01-2012 15:45
Hi Sneeuwwitje, zo herkenbaar ... mijn echtgenote verhuist morgen naar haar nieuwe huurwoning. Zijn vorig weekend samen met de meisjes (8 & 11) boodschappen gaan doen .. met twee winkelwagentjes, eentje voor mij en eentje voor haar. Heel raar gevoel ... We zijn nadien haar boodschappen gaan brengen naar haar woning alvorens terug naar onze "thuis" te gaan. Ik wou toch even zien waar mijn kinderen zouden gaan logeren.
Deze laatste paar dagen voor haar verhuis waren voor mij gewoon verschrikkelijk! Ik heb soms met haar te doen, omdat ik ook - net als jij - vind dat ze de grootste fout van haar leven maakt, maar ja, iemand in een MLC ziet dat zo niet en dat is oh zo frustrerend. Nu word ik nog steeds naar haar toegetrokken omdat ik haar nog elke dag zie, maar hopelijk kan ik me sterker gaan opstellen eens ze het huis uit is. Ik zal dan in elk geval niet langer een knuffel kunnen gaan halen bij haar, want ze zal er niet zijn! Uiteraard voel ik me nu slechter dan ooit, maar het is gewoon de beste oplossing om haar nu te laten voelen dat ze nu heel even niet meer op mij hoeft te rekenen, behalve voor de kinderen dan! Zoals je zegt is dat misschien wel de beste manier om haar te situatie te laten inzien. Opnieuw zoals je aanhaalt: als je zielsveel van iemand houdt is het verdomd moeilijk om je hard op te stellen en je rationeel te gedragen. Maar hebben we wel de keuze?? Sterkte !

Sneeuwwitje, 03-01-2012 13:32
Rationeel zie ik het ook zo, maar dat onderbuikgevoel hè? Hij maakt de grootste fout van zijn leven en ik weet niet hoe ik hem er op moet wijzen. Hij moet z'n neus maar stoten!
Vanmorgen mee geweest kijken voor een appartement. Toevallig dezelfde straat als waar we gewoond hebben toen we jonger waren.
Daarna samen ff kopje koffie gedronken. Dit huis is waar hij nu rust wil vinden, zegt hij. Heeft niks bijzonders nodig; potjes, pannetjes, koelkastje, wasmachine en een magnetron. De meubels 2ehands krijgertjes of kringloop.
Ik laat 'm los, ga lekker uit, heb mijn werk, kinderen en familie. Ben al lekker aan het afvallen wat weer goed is voor mijn zelfbeeld.
We gaan nog één keer naar de therapeut; om begrip te krijgen voor de situatie haha.
Ik begrijp het helemaal, hijzelf alleen nog niet. Misschien dat ik deze (onpartijdige) man maar 's even laat vertellen wat een midlifecrisis inhoud. Misschien herkent ie zichzelf dan? Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Sneeuwwitje, ja, maar weet dat veel hulpverleners de midlifecrisis niet erkennen. En dat terwijl je man zoveel signalen van de MLC vertoont zoals ook al die vernieuwingen wat betreft uiterlijk en gedrag. Nu die andere vrouw in zijn leven is kan alles ineens wel. Waarom werkte hij er tijdens het huwelijk niet aan? Het is zo oneerlijk. Hij poetst zichzelf helemaal op om weer goed in de markt te liggen, maar jij kon het doen met een ontevreden man die zichzelf in elk geval belangrijker vindt dan zijn gezin. Hij maakt de fout van zijn leven omdat hij verliefdheid verwart met liefde. Hoe groter het verleden dat je met iemand hebt gedeeld, hoe meer gevoelens ermee gemoeid zijn. Met haar heeft ie niets behalve wat leuke spanning wat hij vertaalt in 'begrip'. Hij komt zichzelf nog wel tegen. Groetjes, A.

Sneeuwwitje, 02-01-2012 22:41
'Hier dan mijn 'verhaal'
3 weken geleden werd ik midden op de dag gesms't door mijn dat hij met mij een (emotioneel) gesprek wilde. Ik meteen naar huis met bonzend hart, want ik voelde 'm al hangen. thuis vertelde hij (en ‘t is geen prater!) dat hij niets meer (voor mij) voelt, dat zijn hoofd ‘te vol’ is, niet meer na kon denken. Ik heb alles zo rustig mogelijk aangehoord. Heb allerlei sites van a tot z gelezen en gedacht; ik zal hem de ruimte geven. Na een week kwam hij tot inkeer, had gepraat met vrienden, en wilde er voor gaan. Wilde eventueel ook wel mee naar een therapeut. Weer een (gezellige en fijne) week later na een gezellige dag met de kinderen (14, 17 + vriend, 20jr uitwonend met vriendin); ziet het toch niet zitten, gevoel zit te diep en hij wil ruimte om te kunnen nadenken. Samen besloten we dat hij tijdelijk dan maar ‘uit logeren’ moest gaan. vanaf die sliep hij op zolder, en een paar dagen later (3 dagen voor de kerst) vertrok hij naar onze oudste zoon van 20.

Hij heeft misschien al wel tien jaar het gevoel niet meer gelukkig met mij te kunnen zijn, geen passie/liefde meer te voelen… ‘t is er ingeslopen. Ikzelf had dat idee ook wel; zijn pogingen om liefde te tonen kwamen niet over bij mij omdat t niet 'liefdevol' was. Een vrouw heeft hier een soort onderbuik gevoel voor volgens mij. Ik heb hem ook gezegd dat ie niet om medelijden bij mij moet blijven (achteraf spijt van) en zijn gevoel moet opzoeken. Heb ook aangeboden; zal ik dan maar een beslissing nemen? Nee, als dat zo zou zijn kon hij meteen wel stoppen met vechten voor ons.

Hij worstelt hier dus al jaren mee zegt hij. Anderhalf jaar geleden hebben we al een soort waarschuwing gehad; hij was ‘verliefd’ maar hij wist ook dat dit geen toekomst had. Dit was uitgekomen omdat de man van haar erachter was gekomen en meende dit ff heel fijngevoelig midden in de nacht om 4 uur bij ons aan de deur het bewuste mailtje te laten lezen. (ze zitten samen in de band dus ontmoeten elkaar elke week met oefenen)
De verliefdheid was wederzijds maar er is nooit wat gebeurt, hebben elkaar nooit opgezocht. (alleen in ‘t begin gemaild/sms). Toen gaf ikzelf al aan dat als je verliefd kunt worden op een ander, er waarschijnlijk toch iets schort in relatie. Hij ging daar toen niet in mee. Een week heb ik geprobeerd met hem te praten; maar dat bleef bij vraag-antwoord geven. Daarna gingen we met een ander stel op vakantie en deden we net of er niets gebeurd was. (hij had liever dat ik er niet met anderen over praatte). Heb echter zelf een jaar nodig gehad om dit gebeuren te verwerken en dacht dat ‘t nu weer de goede kant op ging. Had in oktober nog een gesprek met hem n.a.v. een artikeltje en hij vond ook dat we meer met mekaar moesten gaan doen etc. Dus niet. Voor dat bewuste telefoontje op mijn werk had mijn man die vrouw aan de telefoon gehad; haar man had een brief gericht aan mijn man gevonden waarin zij haar gevoelens voor mijn had geuit, en waarin zij dacht dat de gevoelens wederzijds zijn. Mijn man had er geen zin om er weer geheimzinnig over te doen.

De gevoelens zijn er niet meer bij hem. Deze week therapeut gebeld; mijn man gaf vorige week aan hulp nodig te hebben, dus ik dacht; grijp je kans. Afspraak dus gemaakt, komt ie hier weer op terug; wil wel mee, maar alleen voor mij. Hij wil alles wel doen om mij een beetje te ontzien, het voor mij gemakkelijker te maken. Dus daar zaten we dan vanmiddag op het gesprek.

Ik dacht dat we er misschien samen nog aan konden werken, maar hij ging alleen maar mee voor mij; zodat we samen een goede overgang naar een scheiding kunnen maken. Tsja, zei de therapeut; 2 verschillende hulpvragen, dat was lastig. En voor mij dus nieuw dat hij een besluit had genomen. Het is voor hem duidelijk; hij wil scheiden. En dan graag zonder wrok, verwijten e.d. (die hebben we ook niet, we waren een goed team)maar ik ben bang dat dat nog wel zal komen omdat ik het gevoel heb dat ik geen kans heb gehad.) Het enige wat ik nu dus kan doen is hem te laten gaan. morgen gaan we samen kijken naar een appartement. Hij ziet het helemaal zitten, doet opgewekt, practisch. Ook al zo vreemd; met de kerst zo opgewekt en gezellig (tja je hebt er niets aan om somber te doen), laatste 4 weken voor zo'n 600 euro aan kleding gekocht; afgelopen zomer nog "nee, dat hoef ik niet hoor, te duur, heb genoeg, ach is niets voor mij" en nu koopt ie zonder mij al kleding en schoenen. Is de laatste jaren erg met zijn uiterlijk bezig, baardje, allstars.... vorig jaar met fiets naar z'n werk (21km) om zijn buikje er af te fietsen, kan nu blijkbaar alles: alleen winkelen (nooit gedaan), boodschappen doen, bankrekening openen (met bankzaken bemoeide hij zich nooit), zucht. Maar hij blijft aardig naar mij; respectvol, indien nodig wil hij mij ook een knuffel geven, afscheidszoen, (hoewel op oudjaarsdag ook al niet meer), praat met anderen over mij als, zij doet het zo goed, pakt het goed op blabla, is hartstikke gek met mij maar op een andere manier. Oudjaarsavond is hij bij mensen geweest die ik helemaal niet ken, ik zat bij 'onze' vrienden, 's nachts heb ik 'm nog een smsje gestuurd, 's middags kreeg ik pas een smsje terug, de kinderen ook. wil niets weten van een midlifecrisis, wil alleen maar bevestiging horen.

Heeft alles geprobeerd zegt hij om dat gevoel weer te krijgen zegt hij. Behalve dan praten, écht liefhebben en haar niet meer zien. Wel bloemetjes en telefoontjes sinds anderhalf jaar. (goedmakertjes) ‘Door los te laten zonder angst ontvang ik alles wat ik nodig heb…’ , stond er op het kaartje die 2 weken geleden voor mij getrokken was op een spirituele avond. Maar dat is moeilijk hoor.

Geen opening meer mogelijk dus; man blijft zich ‘happy’ in gezelschap gedragen, maar is emotioneel erg bezig afscheid van mij te nemen. Heeft er heel lang over nagedacht, met vrienden gepraat en ‘t is voor hem nu dus duidelijk; scheiden. Geen overhaast besluit. Mijn man is wel iemand die niet onoverdacht dingen doet en dus achter zijn besluit blijft staan.

Kwam 2e kerstdag nog ff langs om me te vertellen dat hij vandaag een gesprek heeft met degene met wie hij gevoelens heeft. (die waren er dus toch nog steeds en nu dus al anderhalf jaar) Deze gevoelens wil (en moet hij) onderzoeken. Zij is 12 jaar jonger, heeft 2 kleine kinderen en bij dit gezin ligt de relatie ook overhoop en willen scheiden. Zij hebben elkaar niet ‘opgezocht’ , eerder elkaar ontweken. Gebeurde verder niks. Mijn man heeft onze kinderen alles uitgelegd, ook van die vrouw, en gezegd dat hij graag in goede harmonie uit elkaar wil gaan. Iedereen is nu dus ook op de hoogte van zijn gevoelens voor haar. Gevoelens die volgens hem los staan van ons probleem. (oorzaak – gevolg) Mijn man kan niet goed uitleggen wat hij bij mij mist, tís er de laatste (10jaar) in gegroeid en gaat niet meer weg. Broer / zus relatie? Kon niet met mij praten over zijn gevoelens, voelde onbegrip/blokkade of zoiets, kon dit wel met haar. Onbegrip tussen ons 2en al die afgelopen jaren dus. Als hij op zichzelf woont laat ik hem 2 maanden los; mag hij niet sms'en en niet bij mij thuis komen. Kinderen gaan dan maar naar hem toe. Ben bang; dat ie straks haar in huis krijgt en toch een relatie met haar begint. Heeft mij wel beloofd het 1e half jaar niets met haar te beginnen. Heb hoop: dat ie wakker wordt en zich bezint en ik heb liefde. Heel veel.

misschien een beetje een onsamenhangend verhaal, maar vond het moeilijk in een klein hokje overzicht te houden... Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Sneeuwwitje, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
Het artikel is onderverdeeld in twee lijsten, namelijk de (flut)redenen die mensen opgeven om te gaan scheiden, en de werkelijke, onderliggende redenen. Ook in jullie situatie is het duidelijk dat je ex vele steken heeft laten vallen op het vlak van communicatie. Toen hij zijn klachten uitte, had hij al een andere vrouw en stippelde hij met haar een toekomst uit. Ook al was dat enkel in zijn hoofd, wat ik overigens niet geloof. Een man gooit meestal geen oude schoenen weg voordat er nieuwe zijn. Hij beweert alles geprobeerd te hebben om 'dat gevoel' weer terug te krijgen, maar mijn visie is dat hij helemaal niets heeft gedaan. Hij weet donders goed dat hij zelf de oorzaak is van het ruineren van jullie geluksgevoel binnen het gezin, en worstelt om die reden met zichzelf. Daarnaast kan er geen sprake zijn van pogingen om gevoelens terug te krijgen als hij er gewoon een vriendin op na houdt. Huwelijksproblemen los je nooit op door met een ander aan te pappen, integendeel, je maakt de zaak nog veel erger. Wat hij dus had moeten doen is alle banden met die vrouw verbreken en met totale overgave voor jou en de kinderen gaan. Dat is hij moreel verplicht. Helaas praat hij zichzelf nog dieper in de midlifecrisis door te klagen over een gemis, tanende gevoelens en onbegrip... Wat ie bedoelt is dat hij verliefdheid en passie wil voelen zoals in prille relaties het geval is. Met een nieuw persoon het bed delen, daar droomt ie van. En daar heeft ie onvoorstelbaar veel voor over. Wat hij voor jou en het gezin doet is echter betreurenswaardig weinig. Het bezoek aan de therapeut is daarbij het dieptepunt. Jij wilde hulp, hij wilde een scheiding. Wat voor een instelling is dat? Over onvrede valt te praten, maar niet over het waanidee dat hij 'al tien jaar geen passie/liefde meer voelde'. Het is volstrekt onfair om het langlopende huwelijk te vergelijken met die verliefdheid voor die ander. Maar ook met haar zal hij straks de afwas moeten doen, de belastingen, de reparaties, de opvoeding van kinderen en noem maar op. Daar is niets gepassioneerds of romantisch aan! Fix nu eerst jezelf want alles is voor je beslist en daar moet je mee in het reine zien te komen. Komen jullie ooit nog bij elkaar, dan zal hij zijn midlifecrisis-gevoelens achter zich moeten laten. En je weet dat dat heel wat jaren kan duren... Sterkte, A.

Frances, 02-01-2012 17:22
Hallo allemaal,
Allereerst wil ik toch iedereen een gelukkig, gezond en liefdevol nieuwjaar toewensen. Ookal voelt iedereen die dit leest zich niet fijn. Ik heb mijn leven weer aardig op de rit soms nog wat ups and downs maar laat zeker mijn leven niet kapot gaan doordat mijn man mij heeft verlaten voor een ander en waar het gras blijkbaar groener is. Waarvoor zou ik mij nl. nog verder druk maken en hem alles verwijten het helpt nl. toch niets. Wat belangrijker is dat je weer voor je zelf gaat zorgen en dat je weer lekker in je vel zit. Is ook goed voor de kinderen als je die hebt. Voordat je je geliefde tegen kwam moest je het ook zelf doen. Het klinkt hard maar degene die je nu heeft verlaten is nou eenmaal in een trein gestapt die niet in te halen valt. Stap zelf in een trein en kijk waar die je naar toe brengt misschien wel naar iets veel mooiers. Ik zag in het eerste 1,5 jaar het ook niet meer zitten maar desondanks ben ik gelukkig voor mijzelf gaan zorgen. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten maar heb mij zowel innerlijk als uiterlijk goed verzorgd. Nu ben ik inmiddels 3 jaar verder en weer heeeeeel gelukkig. Heb het zelfs nu beter niet materieel maar als mens zit ik veel beter in mijn vel. Mijn zelfvertrouwen is nog meer gegroeid en voel me als een vis in schoon en helder water. Ook onze kinderen (18 en 15) voelen zich beter in hun vel. Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Frances, uitstekend! Hopelijk hebben de anderen hier iets aan. Groetjes, A.

A., 02-01-2012 13:47
Hoi Astrid,
Gisterenmiddag kwam m'n ex de kinderen ophalen om naar m'n ex schoonouders te gaan en daarna naar zijn huis.
Nu lag mijn jongste dochter op bed te huilen en wilde niet mee met hem, ze was moe en had met oudjaarsnacht de vingers wat verbrand (blaren) en dat was erg pijnlijk.
Mijn ex-man zei meerdere keren van je komt nu mee en anders maar niet.
Kijk dan zie je weer die woede en totaal geen empathie.
Ik heb mijn dochter proberen over te halen om toch maar mee te gaan maar wilde absoluut niet, ze wilde slapen.
Toen heb ik voorgesteld om haar te laten slapen en dat hij dan na dat hij bij zijn ouders wegging haar kwam ophalen.
Nou dat wilde mijn dochter wel, maar toen werd mijn ex kwaad, hij vroeg waar ik me mee bemoeide en ik dacht juist het mooi opgelost te hebben, want mijn dochter wilde wel.
Hij was niet van plan om maar op en neer te crossen, toen zei ik dat ik altijd voor de kinderen op en neer cross.
Ik heb toen gezegd als het belang van mijn kinderen in het spel is dat ik me er altijd mee blijf bemoeien.
Maar mijn voorstel ging uiteindelijk toch door.
Kijk zijn liefje met haar kinderen zaten in de auto te wachten en dit heeft allemaal wel bijna een half uur geduurd.
Vandaag kwam hij de kinderen terug brengen en hij was zonder wat te zeggen weer vertrokken.
Ook al wil ik het niet maar dan begin je weer aan jezelf te twijfelen en wordt je weer onzeker.
Graag zou ik even jou mening willen weten of ik me er echt beter niet mee had kunnen bemoeien.
Groeten A. Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi A., m.i. heb je het goed gedaan door voor je dochter op te komen. Hij was natuurlijk geirriteerd omdat hij voor niets was gekomen, dus de enige opmerking is dat je bij ziekte/calamiteiten etc. hem beter van te voren kunt inlichten. Dit kun je ook aan je dochter uitleggen. Het gesleep met kinderen van hot naar her is tenenkrommend, maar helaas de realiteit in vele huishoudens. Daarom blijven veel mensen ook bij elkaar 'voor de kinderen', en eerlijk gezegd zit daar wel wat in. Groetjes, A.

Inge, 02-01-2012 01:48
Hallo allemaal,
Ondertussen zijn we enkele maanden verder, ik heb uiteindelijk de stap gezet en ben met de kindjes naar een appartementje verhuisd... Heel eventjes ging het beter, tot ik door men uren op men werk op te bouwen weer herviel met men rugletsel. Resultaat daarvan is dat ik ondertussen medisch onslagen ben en op ziekenkas sta. En nu ik helemaal niet meer rond kom financieel ben ik moeten gaan aankloppen bij ocmw... Ik moet binnenkort aan men rug worden geopereerd en ik sta er alleen voor met de kids. Geen hulp of stuen van famailie want die wonen uur van ons vandaan. Ik dacht dat ik door meneer miserie had maar toen ik me herpakte en besloot weg te gaan had ik op het medische echt niet gerekend, resultaat nu is nog een depressie erboven op. Man kwijt, bijna geen inkomen, en de rekeningen stromen binnen, job kwijt , en de zorg voor men kindjes... Maar ik moet positief blijven voor die ukjes ze hebben het verschrikkelijk moeilijk en ik moet voor hen blijven lachen en doorgaan. Het is alleen zo verschrikkelijk moeilijk en soms vraag ik me af of het leven al deze miserie nog waard is... Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Inge, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9198-reactieve-depressie.html
De midlifecrisis aanpakken door weg te lopen is meestal niet de oplossing. Desondanks hoop ik dat je er goed aan gedaan hebt. Veel sterkte, A.

Sneeuwwitje, 01-01-2012 17:12
Jeetje wat een ellende allemaal. en wat herkenbaar.
Mijn man 46 jr. is ook voor de kerst vertrokken om rust te krijgen in zijn hoofd.
Zit nu bij onze zoon en gaat morgen kijken naar een appartement vlakbij. En dat allemaal in een tijdsbestek van 4 weken. Kerst ook nog samen gevierd met de hele familie, want dat moest maar gewoon doorgaan. Blijft lief, vrolijk, optimistisch, houdt van mij, maar 'het gevoel' is weg, is verliefd op een 12 jaar jongere vrouw met 2 kleine kinderen van 6 en 3, hetgeen wederzijds is al 1,5 jaar. Beiden elkaar niet opgezocht, dus puur platonisch (uit respect voor mij zegt ie). Elkaar eerder vermeden. Heeft alles geprobeerd vindt ie, alleen het praten bleef achterwege.
Het hele verhaal zet ik er nog wel een keer op.
Eerst proosten op een nieuw begin, een nieuw jaar, op nieuwe kansen. (zeg ik na de halve nacht alles bijelkaar gebruld te hebben.) Reactie infoteur, 02-01-2012
Hi Sneeuwwitje, wie verliefd is op een ander denkt maar al te vaak dat er thuis 'geen gevoel' meer is. Dit komt omdat verliefdheid zo allesoverheersend is dat ook het basisgevoel voor de levenspartner er onder te lijden heeft. Naar buiten toe zet ie zijn roze bril op, naar binnen toe (naar jou) zijn grijze bril. Zijn vergelijking is dus niet eerlijk. Als hij zijn driften kan beheersen hoeven er verder geen drastische maatregelen te worden genomen. Verliefdheid gaat namelijk voorbij. Liefde niet. Veel sterkte voor nu! A.

Pascal, 29-12-2011 18:04
Beste Astrid, uit veiligheidsoverwegingen zal ze het huis alvast niet verlaten, want er is nooit, maar dan ook nooit enige agressie geweest in ons huwelijk. Eigenlijk wou ze me in mei al verlaten, maar zijn we in therapie gegaan die ze nota bene zelf heeft stopgezet omdat (heeft ze zelf gezegd) we onze werkpunten kenden. En ik kan je zeggen dat mijn karakter is veranderd in positieve zin (minder impulsief en zachter vooral; iedereen uit onze directe omgeving zegt dat) dit laatste jaar. Ondanks deze positieve evolutie en de aangename vakanties die we nog hebben gehad de voorbije zomer, is haar "liefdesgevoel" voor me niet teruggekomen. Ze heeft zich al ettelijke malen verontschuldigd dat ze me dit aandoet, omdat ik dit niet verdien, dat ik een goeie man en vader ben en blablabla, maar toch gaat ze weg ... Niet te geloven eigenlijk. Misschien heb je wel gelijk en is er wel degelijk iemand anders, hoewel ze bij hoog en laag zweert dat het niet zo is. Ik moet het sowieso aanvaarden, want het resultaat blijft hetzelfde, nl. ze vertrekt op 4 januari ... Als blijkt dat ze nu toch gedurende al die maanden heeft gelogen en dat er dus toch iemand anders in het spel is, vrees ik dat ik haar dat nooit zal kunnen vergeven, want uiteindelijk heb ik er alles aan gedaan om haar nog bij mij en de meisjes te houden. Als ik dan zou horen dat ik alles tevergeefs heb gedaan, zal dit een extra harde klap zijn. We zien wel hoe het vanaf 5 januari verder gaat, maar ik ga ervan uit dat ze weggaat om nooit meer terug te keren hoe pijnlijk dat nu nog is ... Dat is wat mijn verstand zegt, maar het hart wil niet altijd mee uiteraard ... Sterkte aan mijn "lotgenoten" ... Ik weet dat we opnieuw het geluk zullen vinden, maar daar denken we op dit moment anders over. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Pascal, het zoeken naar veiligheid hoeft niet te betekenen dat ze fysiek onveilig was, maar zich wellicht gevoelsmatig niet prettig voelde. En dan speciaal door het gevoel dat jij haar gaf, dat kennelijk niet naar haar zin was. Vaak komt dit neer op 'niet begrepen worden', maar ik moet zeggen dat het ook wel bitter moeilijk is om jouw vrouw te begrijpen. Wachten op een 'liefdesgevoel' zoals ze klaarblijkelijk deed, is je reinste onzin. Je houdt van iemand, of je houdt er niet van. En dat hoeft helemaal niet met gepassioneerde, hoogdravende liefdesgevoelens gepaard gaan. Het kan ook grotendeels vriendschappelijk zijn. In een huwelijk ben je vaak maatjes, collega's, compagnons... niet bepaald betitelingen waar je opgewonden van raakt, maar wat wel de realiteit is. Waarschijnlijk zoekt je vrouw naar iets dat niet bestaat. Een illusie. En weet ze dat nog niet. Laat het haar maar voelen! Sterkte hoor. A.

Frances, 29-12-2011 17:23
Nog even het volgende. Ik ben 17 jaar samen geweest met hem. Waarvan 10 jaar getrouwd. Alles verliep harmonieus. Totdat zijn verliefdheid plots uit de hoek kwam. Ik kwam erachter door zijn gedrag. Hij gedroeg zich anders dan anders. Hij bleek al een tijdje verliefd te zijn maar wilde mij en de kids ook niet kwijt. Hij gedraagd zich nog steeds vreemd. Heeft ineens huisdieren (hond en 2 katteb) terwijl onze kids geen huisdier mochten hebben omdat hij daar allergisch voor was. Hoe kan een mlc je leven beïnvloeden. Nogmaals sterkte allemaal. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Frances, fijn nieuws: de midlifecrisis geneest allergie. Zo zal hij nog wel meer 'aanpassingen' hebben gedaan omdat zijn nieuwe liefje daarom vroeg. Hoe lang zal hij dat volhouden... Groetjes, A.

Frances, 29-12-2011 17:05
Ook ik heb het moeten ervaren. En wel 3 jaar geleden. Ik had zo graag een nieuwe kans gehad van hem. Maar hij was alleen maar bezig met zijn nieuwe geliefde. Zijn eigen vrouw en kids waren op dat moment niet meer belangrijk. Wat wil je dan ook als iemand alleen vlinders in zijn buik heeft. Probeer afstand te houden en niet in discussie te gaan met degene van wie je zoveel houd maar ook ontzettend pijn heeft gedaan. Geloof me afstand houden is het beste en tijd is de beste medicijn. Voor mij is het te laat want ik heb hem alleen maar nog meer in de armen geduwd van haar met wie hij vreemd ging. Hij woont nu inmiddels samen met haar.
Maar 1 ding is zeker gelukkig worden kan je niet over andermans geluk. Inmiddels heb ik van mijn ex gehoord dat we niet uit elkaar waren als ik niet zo heftig had gereageerd. Hier heb ik overigens geen spijt van. Vreemdgaan is niet om goed te keuren vooral als je elkaar trouw beloofd in goede maar ook slechte tijden. Ik heb mijn leven weer opgepakt samen met de kids. Voor degenen die het nu meemaken is het beste advies neem afstand, laat los, ga niet in discussie daar bereik je echt het meeste mee. Geloof mij. Vooral als je verder wil met degene die je op dit moment zoveel verdriet doet. Sterkte allemaal. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Frances, het afkopen van zijn schuldgevoel door te zeggen dat jullie niet uit elkaar waren als je niet zo heftig had gereageerd is een grove belediging. Want hiermee zegt hij dat het allemaal jouw schuld is, niet dat van hem. Een relatie die begint op basis van vreemdgaan is geen lang leven beschoren. Immers, de nieuwe partner weet al dat hij niet te vertrouwen is. Zij zou wel eens de volgende kunnen zijn die het slachtoffer wordt van zijn behoefte om het elders te zoeken. Dat ze desondanks toch voor hem kiest, betekent dat ze zo naief is om te denken dat dit haar niet zal overkomen, of dat ze zijn gedrag zoals hij dat tegenover jou tentoon spreidde, heimelijk goedkeurt. Dank voor je inbreng, A.

Peter, 29-12-2011 13:03
Hallo,
Aangezien onze relatie al langere tijd niet echt vlotjes meer verloopt ben ik gaan zoeken wat oorzaken konden zijn. Ik dacht al snel aan mlc. Het is wel anders dan andere reacties van lotgenoten. Ik vermoed dat we allebei !! in zo'n crisis zitten. Er is geen ander, we doen geen rare dingen, maar matchen niet meer zo goed samen zoals vroeger.
Er is (bijna) geen intimiteit meer en ik zie veel symptomen van mlc wat bij ons van toepassing is. Nogmaals er zijn geen andere personen in ons leven en extreme dingen doen we niet. Er is geen behoefte aan luxe goederen of veranderingen in lifestyle of uiterlijk. We hebben kinderen, die we graag groot willen zien worden.
We praten wel, maar ik weet niet of dit voldoende is.
Wat is goede raad? Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Peter, wat je moet doen, doe je al. Met elkaar in gesprek blijven is de sleutel om de uitdagingen (of liever het gebrek eraan) het hoofd te bieden. Al wat je beschrijft is niet bijzonder in een langlopende relatie. Wel denken veel mensen ten onrechte dat bepaalde midlife-symptomen betekenen dat de relatie dan over is. Pas dus op voor die valkuil. Dat is alles. Groetjes, A.

C., 27-12-2011 14:57
Hallo Dennis en Sjaak,
Ook ik ben in de steek gelaten na een huwelijk van 16.5 jaar maar dan door mijn ex-man.
Ik ben nu exact een jaar verder dan jullie, ik kan jullie wel vast zeggen dat wat je ook doet/zegt, het maakt allemaal niks meer uit ze hebben hun pad al uitgestippeld en daar horen wij niet meer bij.
Mijn ex-man is dus een jaar verder dan jullie echtgenotes, ik kan je vertellen ze veranderen echt verschrikkelijk hoe dieper ze de mc in gaan hoe onherkenbaarder ze worden.
Ik zou jullie willen adviseren op wikipedia bij mc te kijken, dan zul je begrijpen wat er met ze aan de hand is en je hier zelf helemaal niks aan hebt kunnen doen.
Lees vooral ook deze berichten op de site zodat je zult zien dat je de schuld zeker niet bij jezelf moet zoeken.
Er verlaat bijna geen partner zijn geliefde zonder dat er een ander in het spel is!!!
Heel veel sterkte!!!
C.

Pascal, 27-12-2011 12:41
Beste Astrid, zoals je hebt kunnen lezen wordt een vertrek van mijn echtgenote nu nakend. Ze verhuist immers op 4 januari naar haar huurhuis, niet zover bij me uit de buurt, want dicht bij de school van de kinderen. Eigenlijk wil ik niet alle bruggen opblazen, omdat ik denk dat ze echt met zichzelf worstelt hoewel ze dat niet wil (of kan) toegeven. Als ik vraag of ze niet denkt dat ze me zal missen, antwoordt ze "ik denk het wel, maar ik weet het niet goed". Als ik haar vraag hoe ze zou reageren mocht ik iemand anders leren kennen, antwoordt ze ... "daar ben ik totaal niet mee bezig nu". Het is alsof ze moet "ervaren" of ze de juiste beslissing neemt , want het zit zo in haar haar hoofd dat ze dit MOET doen?! Wat denk jij dat het beste is dat ik nu moet doen? Laat ik haar nu even volledig los en wacht ik tot ze mij contacteert? Ik denk eerlijk gezegd dat ik haar nu moet laten aanvoelen dat er niet zoiets iets is als een "comfortzone", want nu voelt ze en weet ze gewoon dat ik haar nog heel graag zie, en dat ze in principe (bijna) op elk moment kan terugkeren. Ik wil haar het gevoel geven dat zij MIJ ook aan het verliezen is, en ik niet alleen haar. Geef je me daarin gelijk? Ik heb namelijk al het andere al geprobeerd en dat werkt toch maar averechts ... Door te proberen haar doen in te zien dat ze een MLC heeft, of door haar te overtuigen met woorden om te blijven, heb ik de indruk dat ik haar nog meer heb weggeduwd ... Ik hou uiteraard nog veel van haar, maar zal nu proberen echt afstand te nemen en een beetje "hard to get" te spelen mocht ze me nog bellen om dingen samen te doen, want iets zegt me dat ze me zeker nog gaat contacteren om samen te komen (met 2 of met ons 4) ... Graag jouw mening hierover. Bedankt en prettige eindejaarsfeesten. Reactie infoteur, 28-12-2011
Hi Pascal, nu de verhuizing vaststaat kun je weinig meer beginnen. Dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren maar is helaas wel gebeurd. Ik begrijp dat je 'hard to get' wilt spelen mocht de situatie zich voordoen, maar dat zou ik in jouw positie juist niet doen. De comfortzone moet omwille van de kinderen namelijk nog lange tijd gelden. En niet alleen dat, maar ook om haar tegen zichzelf te beschermen. Juist omdat ze tijdelijk een beetje 'gek' in haar hoofd is, is het goed om de deur open te houden. Ze hoort erbij, is lid van het gezin, maar heeft eigenlijk hulp nodig omdat ze in de war is. Het beste is om haar eerst maar te laten ervaren hoe het is om dagelijks in je eentje te zitten in een huurhuis, verwijderd van man en kinderen. In mijn vorige bericht heb ik aangegeven dat ze m.i. of een andere partner heeft, of uit veiligheidsoverwegingen het huis wil verlaten. Alle vage redenen die ze aanvoerde zijn onacceptabel en dat moet je als man ook tegen haar zeggen. Ik blijf het een zeer vreemd verhaal vinden, vooral omdat vrouwen van nature juist altijd knokken voor huis en haard en er dus alles aan doen om het gezinnetje in stand te houden. De kinderen slechts 'in deeltijd' zien past daar beslist niet bij. Sterkte met de laatste loodjes van dit jaar, A.

Pascal, 27-12-2011 12:30
Dennis, Sjaak,
Lees er mijn stukjes maar even op na ... net in hetzelfde schuitje als jullie. 14 jaar samen waarvan 11 gehuwd, twee mooie meisjes van 8 & 11 .... mijn echtgenote ziet me nog graag, maar niet meer "op die manier", dus eerder als broer en zus .. pfff ... wat is dat toch allemaal tegenwoordig? Ze is ook net 40 geworden en stelt zich existentiële vragen ... Ze vertrekt volgende week op 4 januari naar haar huurhuis en we hebben gekozen voor gedeeld ouderschap wat de meisjes betreft ... Het beste is dat ik nu wat afstand neem, er rest mij geen andere mogelijkheid. Hoe meer ik probeer haar te overtuigen, hoe meer ik haar wegduw ... maar machteloos toekijken is oh zo moeilijk hé !
Sterkte!

Triestig, 26-12-2011 23:52
Allereerst: dank voor alle tips. Ik heb al een eerste afspraak gemaakt met de scheidingsmakelaar en ik ga absoluut geen overhaaste stappen nemen. Ik heb nu alles op een rijtje. Voor wie wil lachen: ik heb hem medegedeeld dat ik wil dat hij vertrekt voor oud en nieuw. Hij schrok, hij wil ons nog steeds allebei, en het huis en de kinderen.
De volgende dag zei hij me dat ik maar moet vertrekken want ik heb volgens hem een persoonlijkheidsstoornis of ik ben een borderliner. Ik ben er vreselijk klaar mee met dit gedoe. Gelukkig heb ik hem heel rustig kunnen uitleggen dat hij degene die is veranderd en niet hij. Nu houdt hij zijn mond. Morgen ga ik lekker een dagje uit met een vriendin. Reactie infoteur, 27-12-2011
Hi Triestig, dat ie schrok is tekenend. Maar had ie dan gedacht dat je zijn dubbelleven gewoon aanvaardt? De omgekeerde wereld. En nu word je bestempeld met allerlei psychische aandoeningen die kant noch wal raken. Het is tijd dat hij zichzelf eens beplakt met een fraai etiket, bijv. 'de overspelige echtgenoot'. Want zo simpel ligt het. Geniet van je dag uit! Groetjes, A.

Sjaak Kolster, 25-12-2011 17:43
Dennis,
Ik zit in hetzelfde schuite.Mijn vrouw wil weg na 20 jaar samen.Ze is bijna 41 en ziet dat haar leven wat ze nu heeft niet is wat het zou moeten zijn.Als je op internet gaat speuren zal je al gauw bij een midlifecrisis uitkomen.
Het beste(en moeilijkste) is om haar los te laten en te laten doen wat ze zelf graag wil.
Wat je moet proberen(ik doe ook mijn best) is om het te accepteren want je kan dit niet omdraaien.Daar zal ze hulp voor moeten zoeken.
Probeer dingen te zoeken die je zelf wilt doen maar nooit gedaan hebt.
Ga nu niet gelijk je haar verven en een sportauto kopen maar als ik je een advies mag geven:ga door met je eigen leven hoe moeilijk dit voor je is

Dennis, 24-12-2011 08:59
Geen idee wat te doen. Mijn vrouw heeft mij op 5 december verteld niet gelukkig te zijn en nog wel van me te houden maar meer als een broer. Ze wil scheiden, na 18,5 jaar relatie. 6,5 jaar getrouwd. We hebben 2 schatten van kinderen, en gaan vanaf dinsdag een time out in van 2 maanden. Ik zie het niet zitten en weet dat ze mij gewoon niet gaat missen, dan is het ook over. Ze zegt niet te weten wat ze met haar leven wil, maar ze wil dat wij beide gelukkig worden. Ook relatietherapie wil ze niet meer, ze zegt al te lang te hebben gevochten. Reactie infoteur, 26-12-2011
Hi Dennis, lees de flauwekul oorzaken EN de echte oorzaken voor echtscheiding hier: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
Mensen vergeten of weten vaak niet dat een relatie door de jaren heen aan veranderingen onderhevig is. De manier waarop je naar je partner kijkt verandert met de tijd ook, en daar is niets vreemds aan. Laat staan dat het een goede reden om te scheiden. Daarom zal er bij je vrouw ongetwijfeld meer achter zitten. Sterkte, A.

Ilda, 22-12-2011 13:01
Tja A. dat is zo, hij heeft vrijheid geproeft terwijl hij dat idd ook in een relatie kan hebben, alleen het bed delen met andere vrouwen natuurlijk niet en dat kan nu wel. Ik weet bijvoorbeeld ook dat hij weer contact heeft met zijn vlam uit het buitenland, hij gaat volgende maand ook weer voor zijn werk daar naartoe, dus dan weet ik het al... Nee ik wil vrijgezel blijven zegt hij dan... nou hij doet maar hoor. Ergens ben ik wel opgelucht dat het nu allemaal definitief is. Ik heb nu weer een doel. Ga opnieuw beginnen in een leuk huis met goede vooruitzichten. Heb veel steun van familie en vrienden en ga daar dan ook de feestdagen mee doorbrengen. Ik voel me sterk gelukkig. Wij blijven vrienden en hebben een goede omgangsregeling voor ons dochtertje. Hij gaf gisteren ook toe dat die relatie met de vrouw hier in de buurt waar hij ons dochtertje mee betrok een soort uitvlucht was en hij geeft toe dat hij even de weg kwijt was. Nou gelukkig maar dat hij dat tenminste inziet, als hij ons dochtertje maar niet betrekt bij dat soort impulsieve akties vind ik het best. Hij zal dat ook niet meer doen heeft hij beloofd. Hij is goed voor ons dochtertje en doet de laatste tijd weer van alles met haar. Zo is hij gister meegeweest naar haar balletuitvoering en kerstdiner en zang op school. Zo willen we het blijven doen. Dat is gelukkig goed geregeld. Ik maak me geen zorgen meer, ga met goede moed verder. Ik wens jou en alle lotgenoten op deze site hele fijne dagen en heel veel goeds voor het nieuwe jaar. Reactie infoteur, 23-12-2011
Hi Ilda, je moed en positiviteit vind ik bewonderenswaardig. Fijn te horen dat hij het vaderschap weer in goede zin heeft opgepikt en dat jouw vooruitzichten ook goed zijn. Voor nu prettige feestdagen en maak er iets van. Groetjes van A.

C., 21-12-2011 22:30
Hoi Triestig,
Exact een jaar geleden zat ik in dezelfde situatie als jij.
Als ik je een advies mag geven, neem eerst even een paar maand de tijd om dit allemaal over je heen te laten komen en dan ongeveer rond maart alles gaan regelen.
Zo hebben wij het gedaan en ik kijk hier achteraf goed op terug.
Eerst alle hectiek even laten zakken en wennen aan het idee dat je huwelijk voorbij is.
Wij hebben een scheidingsmakelaar in de hand genomen, dit is stukken goedkoper als een advocaat en is een goede oplossing als je nog enigzinds met elkaar kunt overleggen.
Sterkte

Pascal, 19-12-2011 16:39
Hallo Triestig, heb net hetzelfde gevoel. Ik weet nog altijd niet of er iemand anders is in het geval van mijn echtgenote, maar vast staat nu wel dat ze verhuist op 4 januari. We hebben gedeeld ouderschap afgesproken voor de kinderen. Zij wil wel nog Kerst en Nieuwjaar samen vieren (???), alsof ik iets te vieren heb .. haar vertrek of zo? Hoe meer ik rond me kijk, hoe meer gevallen ik zie van "ideale gezinnen" die uit mekaar worden gerukt door zo'n MLC ... Nooit bij stilgestaan, maar nu uiteraard des te meer.
Hier in België kan een notaris je bijstaan voor het opstellen van de verschillende akten, maar bij onmin of geschillen schakel je toch best een advocaat in die alles op papier zet. Persoonlijk zijn mijn echtgenote en ik (we leven immers niet in onmin) samen naar een advocaat gegaan die de regeling van de kinderen (met kindrekening) op papier zal zetten, zodat er geen onduidelijkheid kan over bestaan. Ik wil dit allemaal niet, maar moet van m'n hart een steen maken nu ... God, hopelijk ziet ze haar vergissing snel in, maar ik vrees het ergste, en een mens kan toch niet gewoon thuis zitten kniezen en wachten tot zijn ex-partner terugkeert...

Triestig, 19-12-2011 11:57
Hij kiest voor haar. Hoeveel tijd geef ik hem om te vertrekken en dit met de feestdagen voor de deur? Hoe moeten we dingen regelen rond financiën en huis en kinderen?
Hoe kom ik in godsnaam goed de feestdagen door? Reactie infoteur, 20-12-2011
Hi Triestig, zie:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12286-repareer-je-gebroken-hart.html
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12329-eenzaamheid-de-moderne-plaag.html
Je vragen reiken in verband met het onderwerp van deze website (de midlifecrisis) te ver om te bespreken, dus doe een online search of zoek binnen InfoNu verder naar artikelen die je recente problemen beter adresseren.
Veel sterkte! A.

Ilda, 19-12-2011 09:24
Hoi A. de officiele stukken zijn getekend bij de notaris dus we zijn nu definitief uit elkaar. Nu zou hij gister iets met ons dochter gaan doen en vroeg of ik ook meeging. Het was weer gezellig en je ziet dat hij nu meer op zijn gemak is. Blijkbaar het gevoel van vrijheid en niet meer gebonden zijn of zo. Ook ik had het wel naar mijn zin, het was vriendschappelijk en terwille van ons dochtertje erg leuk. Hij vroeg ook meteen wat we met de feestdagen en oudejaarsavond gingen doen. Volgens mij moet hij nu ineens wennen aan dat definitieve. Hij wilde het perse doorzetten en nu het zo is komt hij ineens met voorstellen om iets leuks te gaan doen etc. Vreemd weer. Ik merk bijvoorbeeld ook aan andere dingen dat hij veranderd is. Zo is hij altijd heel erg netjes op zijn auto's geweest. Gister was zijn auto van zowel de buiten- als binnenkant voor zijn doen niet netjes. Daar maakte ik grapsgewijs een opmerkingen over en hij haalde gewoon zijn schouders op. Nou als je weet hoe keurig zijn auto er altijd bijstond dan is dit echt verbazingwekkend. Ook botste hij zachtjes met zijn voorbumper tegen een geveltje aan en ook dat deerde hem niet zo terwijl hij vroeger altijd erg zuinig was daarmee. Dat soort lakse gedrag ineens vind ik wel zorgelijk. Nu gaat het niet om de auto maar om het feit dat alles waar hij maar om gaf hem niet meer zoveel kan boeien terwijl hij alles met hart en ziel deed. Reactie infoteur, 20-12-2011
Hi Ilda, ja, dit is het klassieke patroon als iemand weet dat ie alles verknald heeft: niets kan hem nog wat schelen. Dat het helemaal niet om jou gaat zie je aan alles. Zo zijn er opeens gezellige gezinsuitjes, met dat verschil dat ie nu de vrijheid heeft. Vrijheid waar ie aan geroken heeft en niet wil opgeven. Klaarblijkelijk vond ie het huwelijk een soort gevangenis, wat een verkeerde voorstelling van zaken is. Ook binnen een relatie kun je vrij zijn. Maar het soort vrijheid wat hij zocht is louter bedoeld om het bed met een ander te kunnen delen. Het najagen van dit soort geluk zal - in the end - enkel tot eenzaamheid leiden. Het wachten is daar dan ook op. Sterkte hoor, A.

Anita Galea, 16-12-2011 10:36
Mijn ex-man heeft sinds begin juni z'n nieuwe vlam, nu is het zo dat hij haar nu ook meeneemt naar zijn fam. waar mijn kinderen bij zijn. Mijn oudste dochter (bijna 15 jaar) heeft hier heel veel moeite mee en heeft het idee dat z'n nieuwe vlam belangrijker is dan zijn eigen kinderen. Ook geeft ze aan dat hij erg is veranderd sinds hij deze vrouw heeft maar kan niet goed uitleggen hoe hij is veranderd. Zijn eigen fam. zegt ook dat hij steeds meer alleen met zichzelf bezig is, hij is vorig jaar dec. hier weggegaan, en had al die kenmerken van een mc. Ze zegt de hele week al uitlatingen van, nou als hij haar toch belangrijker vindt dan ons dan hoef ik hem niet meer te zien, ik heb geen zin meer om naar hem heen te gaan, ik ben blij dat ik bij jou woon en niet bij hem, ik wou dat hij er gewoon niet meer was dan had ik alleen dit leven. Ik heb gezegd dat het misschien beter is dat ze aan haar vader zegt dat ze liever niet meer heeft dat zij bij de fam. en dat ze het gevoel heeft dat zij belangrijker is dan z'n eigen kinderen, maar dit durft ze niet goed omdat ze bang is dat hij boos wordt. Ja, hij kan weinig hebben, lange tenen. Mijn andere dochter is overigens 13 jaar maar die kan het allemaal niet zoveel schelen, al is ze het wel een beetje eens met haar zus. Kijk ze is volgende maand 15 jaar en eigenlijk moet ze ook een keer proberen voor zich zelf op te komen, maar ik snap haar ook wel hoor. Is het dan misschien toch maar beter dat ik het hem zeg. Wat is wijsheid in deze situatie? Ze gaan overigens 1x per 2 weken een heel weekend naar hem, vanavond gaan ze ook naar hem heen. Reactie infoteur, 18-12-2011
Hi Anita, dat een nog thuiswonend kind 'twee levens' moet gaan leiden is het trieste gevolg van een scheiding. In die zin zijn de kinderen ronduit slachtoffer van iets waar ze ogenschijnlijk niet mee te maken hebben, maar wat hun hele leven verandert. Kinderen zien hun ouders altijd het liefst samen, zelfs als dat onmogelijk lijkt. Ik raad je aan om zelf naar je ex-man te stappen en het probleem van jullie dochter te bespreken. De opvoeding blijft namelijk een gezamenlijke kwestie, ook al zijn jullie uit elkaar. Zijn er problemen, dan dien je die dus ook samen aan te pakken. Je ex moet jullie dochter het gevoel geven dat zij (en je andere dochter) het belangrijkste zijn in zijn leven, niet zijn vlam. Met die vriendin kan het volgend jaar weer uit zijn, met zijn dochters moet hij de rest van zijn leven verder. Het is jammer dat hij niet aanvoelt dat hij met die nieuwe vrouw veel te hard van stapel loopt, juist omdat hij kinderen heeft. En die voelen intuitief aan hoe schrijnend dit is, niet in het minst voor jou. Ik denk dat je dochter onbewust 'partij kiest' voor jou, en daarom geen zin heeft om die ander aardig te vinden. Het is een heel lange weg te gaan, en het is nog maar de vraag of zijn relatie met die ander hier wel tegen bestand is. Succes, A.

Ilda, 16-12-2011 09:51
Hij is onbetrouwbaar geworden dat heeft of te maken met de MLC of gewoon omdat hij niet meer verder wil met het gezinsleven. Hij wil een nieuw leven dat is duidelijk, daar horen nieuwe vriendinnen bij, hij wil doen wat hij wil zonder rekening hoeven te houden met wie dan ook. Geen verplichtingen zoals hij dat noemt. Dat past natuurlijk niet in mijn leven. Ik geloof ook niet dat hij dit gedrag gaat aanpassen want tot nu toe bevalt dit leven hem uitstekend en zoals het ernaar uitziet blijft dat wel zo. Ik blijf het erg vinden maar dat moet slijten. Soms heb ik zelfs medelijden met al dat impulsieve ondoordachte van hem maar goed dat is zijn pakkie an, ik maak er geen onderdeel meer van uit, dat wil hij niet en het is ook niet goed voor mij om er in te blijven hangen. Moet echt aan mijn dochtertje en mezelf denken. Ik vind het wel fijn dat ik mijn verhaal kwijt kan op deze site en er respons op krijg van een onafhankelijk persoon. Reactie infoteur, 17-12-2011
Hi Ilda :), ook die nieuwe vriendinnen zullen vroeg of laat willen dat hij verantwoordelijkheidsgevoel toont. Zodra zo'n vrouw doorheeft dat hij daar geen trek in heeft, zal die relatie stoppen. Vervolgens neemt ie de volgende, enz. Je kunt die midlifecrisis zien als 'de tweede puberteit', want ook pubers kunnen de gevolgen van hun gedrag niet goed overzien. Hij ook niet. Hij doet maar raak en denkt er niet over na hoe vrouwen zich daarover voelen. Dat is het hele verschil tussen puber en volwassene, en hij kiest er juist voor om onvolwassen te zijn. Misschien is het wel zijn persoonlijke kick. Groetjes, A.

Ilda, 15-12-2011 09:43
Ik heb nog gevraagd of hij de financiele afwikkeling wil uitstellen tot de zomervakantie maar dat zit er niet in voor hem, hij wil dat pertinent niet. Dus gaan we het afronden, ik heb geen zin in grote ruzies, als ik tegen ga werken gaat dat idd averechts werken en heb ik uiteindelijk niets gewonnen. Wellicht vind ik rust als ik straks met mijn dochtertje elders woon en een nieuwe start ga maken. Hij is volgens mij weer bezig de relatie met zijn vlam uit het buitenland weer op te laten bloeien nadat hij onlang de relatie met zijn vlam hier in Nederland heeft beeindigd en zo tobt hij maar verder met zijn vriendinnen en nieuwe leven.... Reactie infoteur, 16-12-2011
Hi Ilda, een man die zo onbetrouwbaar is moet je niet willen. Ook al was hij vroeger dan anders, kennelijk is dit zijn nieuwe 'ik' en hij is niet van plan dat te veranderen. Het beste is deze nare episode achter je te laten, dus misschien is zijn idee om het snel af te ronden niet eens zo gek... Groetjes, A.

Ilda, 14-12-2011 23:35
Hij twijfelt kennelijk niet meer maar heeft wel lang getwijfeld. Nu is hij eruit. Hij wil niet meer. Heeft een compleet ander leven. Vrijheid blijheid. Geen verplichtingen meer tov zijn kind. Volslagen veranderd. Dreigt vaak mrt emigreren en als ik zeg. ' en je kind dan? ' Dan zegt hij 'ik moet aan mezelf denken'. Zijn moeder vindt hem veranderd en keihard. Iedereen vindt hem compleet anders. Impulsief. Ik moet me niet laten meeslepen .... Reactie infoteur, 15-12-2011
Hi Ilda, dit soort gedrag kun je ook de baas door hem in alles gelijk te gaan geven. Wil hij emigreren, dan zeg je dat dat een goed idee is. Wil hij vrijheid blijheid, mooi zo... jij ook! Wil hij aan zichzelf denken, dan zeg je.. 'tuurlijk, aan jezelf denken is het beste', enzovoorts. Dit soort mannen krijg je soms aan het denken door dus zelf doldwaze uitspraken te doen. Denk er maar es over... Grt, A.

Ilda, 12-12-2011 10:06
Wat vind jij er van A. als ik aan hem zou vragen of hij nog gevoel heeft voor mij en zoja we de financiele afwikkeling nog even uitstellen omdat het me dan niet verstandig lijkt. Ook al zou het niet meer goed komen tussen ons vind ik het toch fijner om hier voorlopig nog te blijven, hij heeft nu toch een andere woonruimte en daar kan ik wel mee leven, mocht het bijvoorbeeld tegen de zomer nog niet veranderd zijn dan kunnen we alsnog stappen ondernemen en wrsch sta ik er dan wel volledig achter maar nu nog niet. Nu doe ik het omdat hij dat wil en ik net anders kan, maar wie weet is er nog een opening te vinden bij hem. Wat vind jij? en zoniet dan heb ik toch nog even de tijd om alles op een rijtje te zetten. Reactie infoteur, 13-12-2011
Hi Ilda, je moet een man nooit vragen of hij gevoel heeft voor je, want zo werkt het niet met gevoelens. Je kunt het ook zo zien: als je het al moet vragen dan heeft hij die gevoelens gewoon niet. Anders zou hij er niet over peinzen om jou in deze ongelukkige situatie te brengen. Wel kun je natuurlijk praten over de woonruimte, en sowieso zeggen dat je niet achter die snelle afwikkelingen kunt staan. Niet omdat er zoveel liefde is (van jouw of van zijn kant), maar omdat haastige spoed zelden goed is en er geen enkele reden is om alles op topsnelheid aan de kant te schuiven. Hij is niet toerekeningsvatbaar en daarom kun je niet aan die grillen meedoen, zoiets dus. Laat de woorden 'gevoelens', 'liefde' en 'verzoening' voorlopig achterwege. Groetjes, A.

Ilda, 12-12-2011 09:48
Hoi A. ja dat is ook zo, hij is ook erg impulsief bezig. Het liefst zou ik hier nog willen blijven wonen met ons dochtertje en hem nog ff in zijn sop gaar laten koken. Al die stappen die nu ondernomen moeten worden zie ik niet zo zitten, zoveel verandering, ook voor ons dochtertje, hier is ze nu inmiddels al aan gewend en dan nu weer een verandering. Ik merk dat er toch wel gevoel aan zijn kan zit omdat hij zoals gister toch weer met een bepaalde blik naar me kan kijken en dan ineens praat over liefde en vrede en een kruimeltje bij mijn mond wegveegt, ik weet wel dat ik daar niet vanalles bij moet bedenken maar ik denk zolang er nog wat zit bij hem kan het nog goed komen en msschien toch ook wel niet maar de snelle financiele afwikkeiing staat me zo tegen, waarom toch zo'n haast, nog even de tijd ervoor nemen zou ik zeggen maar dat is idd handelen vanuit mijn hart. Tegenwerken heb ik in het begin gedaan en daar onstonden ook ruzies over, nu bijna alles wat dat betreft op de rit is en een afspraak bij de notaris is gemaakt is zijn relatie met die ander over en hebben wij gister toch weer iets opbloeiends meegemaakt, het is dus zo dubbel, het klopt voor mijn gevoel niet. Nu weet ik wel dat het niet ineens koek en ei is na alles wat er is gebeurd maar ik ben dus helemaal niet impulsief en neem dus de tijd en zeker voor belangrijke zaken zoals dit. Reactie infoteur, 13-12-2011
Hi Ilda, ja. Hardlopers zijn doodlopers, maar hij heeft al zoveel verpest dat het moeilijk is om terug te keren naar de situatie zoals die ooit was. Zoals ik het begrijp wil hij gewoon doorgaan met de afwikkelingen, dus mag je aannemen dat het niet ging om die ander op wie hij hoteldebotel werd, maar om het feit dat hij bij jou weg wil. Dat zijn namelijk twee heel verschillende dingen (push of pull). En wat er hier nog eens bijkomt is de midlifecrisis waardoor hij die drang heeft om te veranderen, ongeacht hoe de oude situatie was. Bij twijfel beter niets doen, is ook altijd een regel die geldt. Maar hij twijfelt kennelijk niet... Groetjes, A.

Ilda, 11-12-2011 19:32
Hoi A. afgelopen zaterdag ben ik met een vriendin naar een kerstmarkt geweest en daarna ergens wat drinken. Dat wist mijn ex, ons dochtertje was dit weekend bij hem. Vandaag ben ik met hem en ons dochtertje wezen winkelen. Gewoon als vrienden, ik merkte in het begin dat hij nogal afstandelijk deed omdat hij mij wrsch nog door zijn bril zit, maar het werd toch gemoedelijk en gezellig, hij deed vriendelijker en we hadden zelfs lol met elkaar, het was echt een leuk gezinsuitje samen. Hij heeft ons thuisgebracht en is zelf weer naar zijn woonruimte gegaan. Nu hebben we voor volgende week de afspraak bij de notaris staan om alles vwb hypotheekverdeling etc. vast te leggen. Dat voelt toch weer zo dubbel nu. Hij wilde het allemaal zo snel afronden terwijl ik er toch de tijd voor wilde nemen. Nu het vandaag toch zo goed is gegaan voelt het niet lekker. Ik weet niet hoe hij erover denkt maar ik weet niet of ik er weer over moet beginnen om ons nog wat tijd te geven voordat we alles officieel afronden, sta weer voor een dilemma.... Reactie infoteur, 12-12-2011
Hi Ilda, tegenwoordig wordt een huwelijk relatief snel opgegeven, helemaal als er een derde partner in het spel is. Als de gekte eenmaal bezig is, moet ook de financiele afwikkeling kennelijk als een speer worden afgehandeld. Zonder nadenken, zonder overpeinzing. Je ex is een zeer impulsieve persoonlijkheid die vandaag dit doet, en morgen het omgekeerde. Luisteren naar iemand die bijna als een moeder voor hem is (jij), doet hij natuurlijk helemaal niet. Wat je wel kunt doen is de zaak tegenwerken met als reden dat je er niet achter staat. Hij zal dan veel meer moeite moeten doen om jou te overreden, let wel, het kan ook averechts werken. Maar als je er de voorkeur aan geeft vanuit je hart te handelen, dan heb je misschien geen keus. Je kunt het spel anderszijds ook meespelen, en zo zal hij je medewerking opvatten als jouw goedkeuring dat het over is. Ik denk dat je wat dat betreft altijd aan het kortste eind trekt, maar dan komt automatisch de vraag of je het wel 'het kortste eind' moet noemen als je zonder hem verder gaat. Hij maakt puin van zijn leven, en sleurt jou daarin mee. Je kunt vanaf nu het standpunt innemen dat je niet meedoet aan die idioterie. Eens kijken in welke bochten hij zich dan zal wringen. Groet, A.

Ilda, 08-12-2011 22:36
Hoi A. hij is in die twaalf jaar dat we samen waren niet zo geweest, zo wispelturig als hij nu is. Ergens vind ik het zielig om hem zo te zien, krijg er medelijden mee. Hij alles zo niet op de rit, maakt er zo'n puinhoop van voor zichzelf en gister zei ik nog iets tegen hem en gaf hij als antwoord 'nee ik ga niet met zo'n zeur meer samenwonen' en daar bedoelde hij mij mee terwijl de vraag die ik stelde niet met samenwonen te maken had. Volgens mij dwarrelt dat nog steeds in zijn hoofd, hij blijft zichzelf maar bewijzen dat hij niet met mij moet zijn maar allerlei andere dingen, ik doel daar ook helemaal niet meer op, ik laat hem vrij in zijn doen en laten, ik zeg er niks meer over, enkel als het om ons kindje gaat. Hij ziet mij door zijn eigen bril maar zo ben ik allang niet meer. Ik leef los van hem en volgens mij ziet hij dat niet in. Mijn dochtertje had aan hem gevraagd of hij met haar en mama wilde uiteten bij een kinderrestaurantje, toen zei hij ja dat doen we van het weekend wel maar ik wist niet dat ze dat gevraagd had want we doen niks meer samen, vind het vreemd dat hij heeft toegestemd maar dat komt wrsch omdat hij weer alleen is. Morgen gaat hij de kerstboom optuigen met ons dochtertje, er is weer ruimte voor gezinsactiviteiten, nou nou het is niet meer bij te houden dat wispelturige gedrag. Reactie infoteur, 09-12-2011
Hi Ilda, dat kun je wel zeggen! Zijn bozige stemming uit zich in het zinnetje 'nee ik ga niet met zo'n zeur meer samenwonen'. Het klinkt bijna als een kleuter die pruilt omdat dingen niet gaan zoals hij wil. Door zijn kinderachtige gedrag word jij vanzelf sterker en sterker, je hoeft er helemaal niks voor te doen. Wel grappig dat ie meehelpt met de kerstboom, dus hopelijk komt ie eindelijk tot het besef dat jij helemaal niet op hem zit te wachten. Om hem nog wat te prikkelen kun je de naam van een (denkbeeldige) andere man laten vallen, gewoon als test. Als je merkt dat het hem irriteert dan is hij helemaal niet klaar met jou, ook al zegt hij duizend keer van wel. Groetjes, A.

Ilda, 07-12-2011 20:09
Hoi A. nu weer iets nieuws hij gaat dus niet met zijn nw vriendin op vakantie maar met een vriend vertelde hij vandaag. Hij heeft de relatie met zijn nw vriendin verbroken want het gaat allemaal te snel vind hij en ze passen toch niet bij elkaar, ze is een lieve meid en haar zoontje ook zegt hij maar hij is er toch mee gestopt want het voelt te benauwend en hij wil vrij zijn. Wij gaan volgend jaar het huis uit en hij gaat dan in het huis wonen en wil zijn dochtertje hier ook graag heel regelmatig bij hebben. Hij verandert wel steeds zeg. Eerst helemaal in love en ons dochtertje erbij betrekken en nu is het weer over en wil hij vrijgezel blijven en er voor zijn dochtertje zijn. Totdat hij straks weer een ander ontmoet zei ik tegen hem. Nee dat gebeurt niet want hij wil voorlopig geen relatie meer, voelt zich moe en overspannen en heeft er geen zin meer in. Houdt ook niet meer van mij zij hij maar wil wel graag vrienden blijven. Nou als we goede vrienden kunnen blijven voor ons dochtertje ben ik tevreden. Ergens hoopte ik stiekem dat het mssch toch nog goed met ons zal kunnen komen en we veel moeten praten mssch wel in relatietherapie heb ik allemaal niet tegen hem gezegd maar toen hij zei dat hij niet meer van mij houdt verdween de gedachte meteen weer. Hij is zo de kluts kwijt met zichzelf dat ik het allemaal niet meer serieus kan nemen. Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Ilda, wow. Je kon erop wachten dat die relatie zou uitdoven in niets. En dat is nu gebeurd. De ene relatie laten zitten om hardhollend naar de volgende te gaan werkt nooit. Zelden zo'n impulsieve man gezien, het is gewoon eng. En het enige dat hij keer op keer bewijst is dat ie totaal niet te vertrouwen is. Hij zegt vandaag dit, en morgen dat. Gewoon omdat zijn stemming dan weer iets anders afdwingt. Ik zou met een grote boog om deze ex heen lopen en alleen nog een zakelijk contact voor jullie kind onderhouden. En oh, je kunt er op wachten dat ie straks weer met een nieuw liefje op de proppen komt. Jouw intuitie is dik in orde! Groet, A.

Ilda, 07-12-2011 13:38
Ja Pascal. ze heeft er lang over nagedacht en zet toch door ondanks dat ze nog heel veel om je geeft. Aan de ene kant wel een goed teken dat ze nog zoveel om je geeft dat geeft nog hoop. En ze wil je natuurlijk geen pijn doen dus daarom zegt ze mssch wel niet dat ze verliefd is op een ander, ik snap anders niet zo goed waarom ze zo graag op zichzelf wilt. Mijn ex wilde ook op zichzelf en bleef volhouden dat er geen ander was, later bleek dat dit toch het geval was. Je hoopt van niet natuurlijk en maakt jezelf vanalles wijs maar achteraf valt alles op zijn plek en ergens wist ik het wel maar drukte het weg. Als hij geen ander had maar zich niet goed in zijn vel voelde zou hij gewoon thuis kunnen blijven wonen maar dat gaat natuurlijk niet als je graag met een ander wilt zijn. Ik hoop dat het niet zo is bij jullie maar hou er rekening mee. Heel veel sterkte. Oh ja nog iets, mijn ex kwam vandaag en vertelde dat de relatie met zijn vriendin op een laag pitje staat, tsja dat werkt natuurlijk niet he na zoveel jaar vd een naar de ander dat geldt natuurlijk ook voor jouw vrouw.

Pascal, 07-12-2011 12:21
Hi Ilda, tja, dat weet je natuurlijk nooit zeker en ze heeft ook geen enkele "goeie" reden om zoiets toe te geven. Ze geeft nog om me, dus zal ze me zeker willen "sparen" van nog meer leed en daarom ook dat ze me misschien niet zegt dat er een ander in het spel is... In ieder geval heeft ze nu een huisje gevonden en verhuist ze waarschijnlijk ergens begin januari. Het huisje is gelegen rechttegenover de school van onze meisjes, dus dat is wel positief. Ze heeft een "gevoel", een "instinct" dat ze alleen moet gaan wonen en als ik haar vraag of ze denkt gelukkiger te zijn, dan kan ze daar niet op antwoorden. Ze voelde zich het laatste jaar niet zo goed in haar vel bij ons thuis met ons gezin en denkt dus dat de juiste beslissing is weggaan. De tijd zal wel uitwijzen of het de juiste beslissing is, en mocht het niet de juiste zijn, dan hoop ik dat het niet te laat is voor mij ...

Ilda, 06-12-2011 22:51
Dank je Triestig, het is een grote egotripperij dat MLC. Bij de een is het extremer dan bijde ander. Vreselijk allemaal, jij ook heel veel sterkte. Tsja Pascal lastige situatie, er is nog wel gevoel bij haar zo te lezen maar ze kan en wil niet anders dus zal je haar moeten laten gaan. Weet je zeker dat er geen ander in het spel is? Dat is toch echt vaak de reden waarom iemand op zichzelf wil. Jij ook heel veel sterkte. Groetjes,

Triestig, 06-12-2011 22:06
Beste A.,
Hoe weet ik zeker dat het een MC betreft en niet een verliefdheid zoals bij de man van Marloes? Ik herken ook veel dingen in haar verhaal.
Mijn man kiest boven alles voor de kinderen; als ik hem voor het blok ga zetten, zal hij mij daarmee om de oren slaan. Zoals Ilda's (ex)man met hun dochtertje omgaat, dat zou mijn man nooit doen. Afschuwelijk. Ik leef met je mee Ilda. Sterkte ook voor de anderen overigens. Het is allemaal zo complex.... Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Triestig, de midlifecrisis ontstaat pas na het veertigste jaar. De magische vijftig nadert en dat is een schrikbeeld voor veel mensen. Ineens het besef dat het leven toch wel erg hard gaat en dat er nog zoveel niet gedaan is. Opeens is er de wil om nog van baan te veranderen, nog een verre reis te maken, een andere partner te nemen... vooral ook de haast daarmee is kenmerkend voor de midlifecrisis. Ben je nog een dertiger, dan is die situatie totaal niet aan de orde. Neemt iemand dan een andere partner, dan had ie dat toch wel gedaan, ongeacht de leeftijd. Groetjes, A.

Pascal, 06-12-2011 14:02
Hallo Marloes, Astrid, Ilda ...
Elke situatie is verschillend uiteraard, maar ik moet zeggen dat ik het er echt heel moeilijk mee heb als iemand je na zoveel jaar samen zegt dat hij of zij het niet meer ziet zitten. In mijn geval kan ik zeggen dat ik gedurende de jaren meer van mijn echtgenote bij gaan houden, terwijl zij me nu zegt dat haar liefde met de jaren waarschijnlijk is afgenomen. Jouw echtgenoot woont nu (even) apart en dat is misschien wel de beste manier om te gaan beseffen wat hij zal missen... Mijn echtgenote woont nog thuis, maar is wel al naar een woning gaan kijken. Enerzijds wil ik haar zo lang mogelijk bij me houden, maar als je dan telkens te horen krijgt dat ze toch zal weggaan, maar de nodige tijd neemt om een correcte woonplaats te vinden, is dat telkens een klap in mijn gezicht. We leven nu al weken als een doorsnee gezin met twee kinderen, maar het "koppel" op zich bestaat niet meer, want we slapen ook gewoon apart. Anderzijds denk ik dan weer dat de enige kans op herstel van mijn relatie is dat ze (even?) apart gaat wonen. Uiteraard ben ik doodsbang dat ze nooit meer terugkeert eens ze deur achter zich heeft gesloten, maar blijven zweven tussen hoop en waanhoop maakt een mens echt kapot. Soms voel ik me vrij goed, maar een uur later kan ik zitten huilen als een klein kind omdat ik mijn gezinnetje uit mekaar zie vallen. Een mens denkt over alles na ... Wat heb ik fout gedaan? Waar had ik het anders kunnen doen? Hoe kan ik het nog goedmaken? Het probleem is dat het van twee kanten moet komen en dat je dus vrij machteloos staat. En het is nu net dat gevoel van machteloosheid waar ik het persoonlijk het moeilijkst mee heb. Zo vraag ik me ook af of ze niet in die rol van echtgenote en van moeder is gerold door de traditie in onze families... huisje, tuintje, boompje, weet je? Misschien wilde ze dat helemaal niet! Of kan dit echt allemaal voortvloeien uit een MLC? Wat vind jij daarvan, Astrid?
Mijn echtgenote heeft er blijkbaar toch allemaal heel goed over nagedacht .. Blijkbaar sleept ze dat gevoel al een aantal jaar mee ... het feit dat haar gevoelens voor me zijn weggeëbd met de tijd. Ze geeft uiteraard nog om me, zegt ze, maar niet genoeg of niet op de manier zoals een partner zou moeten geven om mij. Ze heeft alles overdacht en zou zelfs een hele tijd hebben "geprobeerd" om zich beter te voelen in ons koppel, omwille van de kinderen onder andere. Het is nu zo ver gekomen in haar hoofd dat ik haar moet laten vertrekken en dat de enige kans op redding van mijn huwelijk is, dat ze door het alleen zijn, door de kinderen slechts één week op twee te zien, zal beseffen dat ze ons mist als koppel en als gezinnetje. Maar het kan dus ook zijn dat dit nu net is wat ze haar hele leven heeft gewild. Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte, of het nu goed of slecht nieuws is ... Sterkte iedereen! Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Pascal, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
In het eerste deel vind je er de redenen die mensen zelf aangeven om te gaan scheiden, in het tweede deel vind je de werkelijke redenen. Vrouwen zoeken altijd veiligheid en vertrouwen. Loopt een vrouw weg dan kan dit komen door push en pull-factoren. Een push is het als de persoon zich niet langer prettig voelt in haar oude omgeving en het gevoel heeft te willen ontsnappen. Uiteraard zou je je dat in zo'n geval ook zelf moeten aanrekenen. Een pull-factor is het omgekeerde, er is dan iets buitenshuis (andere man?), die als het ware op haar zit te wachten. Ten onrechte wordt het hele huwelijk dan gezien als iets dat toch al niet deugde, maar aan die hersenkronkels kun je als partner helemaal niets doen. Bij jouw vrouw is het sterk de vraag wat er nu speelt. Ik heb niet het idee dat ze om jou weg wil, zo ja, dan zou je toch op zijn minst moeten weten wat je allemaal verkeerd zou hebben gedaan. De vage redenen die ze zelf opgeeft zijn geen dingen waar je genoegen mee moet nemen. In het artikel waar ik je naar verwijs kun je zelf opzoeken wat meer van toepassing is. Haar gedrag correspondeert met de midlifecrisis, en daarom ben je als echtgenoot ook verplicht datgene te bieden waar ze naar op zoek is. Dit vraagt natuurlijk heel veel communicatie en daarna het mooie zinnetje 'zand erover, we gaan voor de schone lei'. Dat ze het huis wil verlaten is een slecht idee, en doet denken aan een geheime relatie, of bij jou thuis een onveilig gevoel (vrouwen zoeken altijd een veilig thuis). Jullie verhaal is nog lang niet 'af'! Groet, A.

Ilda, 06-12-2011 10:42
Hoi A. ja dat is zo, hij toont weinig belangstelling voor haar wereld, het gaat alleen om zijn genoegens. Nu heb ik via andere bronnen vernomen dat hij volgende maand op vakantie gaat met zijn nw vriendin. Hij heeft er mij niks over verteld, hij zei dat hij vlg maand op zakenreis moet, nu is hij mij geen uitleg meer verschuldigd, maar weer liegen dus. Hij is natuurlijk bang dat ik er weer over zal oordelen terwijl ik dat niet meer zal doen. Ik heb daar niks meer mee te maken, hij doet maar. Het kan hem kennelijk niet zo heel veel meer schelen als hij zijn dochtertje niet ziet, want hij neemt geen tijd of moeite om met mijn over haar te praten, ze went overal wel aan is zijn uitspraak welke hij steeds maar weer plaatst, heel makkelijk allemaal. En als idd zal blijken dat ons dochtertje niet veel contact meer met hem wil zal ik daar de schuld van krijgen, dan heb ik haar opgestook etc. Hij wil gewoon niet inzien dat hij de oorzaak ervan is en dat als zij haar vader minder wil zijn het haar gevoelens zijn, ik stuur daar niet op aan. Ik bescherm mijn dochter alleen, praat goed over haar vader en meng haar nergens in maar dat wil hij niet inzien, hij is helemaal perfect en ik heb het allemaal gedaan. Helaas kan ik hem niks zinvols aan zijn verstand brengen, hij weigert er maar iets van te geloven. Tsja het wordt alleen maar erger en erger, vraag me af of er ooit verbetering komt, niet in de zin dat we weer bij elkaar zullen komen maar dat hij beseft wat hij allemaal gedaan heeft en zich ook goed realiseert dat hij degene is geweest die het allemaal gedaan heeft, dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen gedrag en niet de schuld van zijn daden in andermans schoenen schuift want dat is wel heel makkelijk. Mijn omgeving zegt ook steeds dat hij er wel achter zal komen en dat het niet goed te praten is wat hij allemaal doet, ik vraag me af of hij er wel achter komt. Reactie infoteur, 07-12-2011
Hi Ilda, normaal gesproken wel. Na de midlifecrisis volgt een fase van berusting, inzicht en reflectie, maar dit geldt natuurlijk veel minder voor diegenen die hun hele leven al een 'midlifecrisis-achtig' karakter hadden. Zij zullen niet terugkijken, van fouten leren en zich weer herstellen, maar hun egocentrische aard constant laten gelden. Het is voor jou te hopen dat het voor je ex een tijdelijke toestand is, want het is bijzonder kwalijk dat je niet tot hem kunt doordringen en hij niet openstaat voor communicatie. Precies dat laatste gaat tussen jullie verkeerd, tot zelfs liegen (van zijn kant) aan toe. Jullie dochter staat ertussen in, en zijn uitspraak dat ze er wel aan zal wennen mag dan misschien waar zijn, maar dit betekent niet dat hij geen oog hoeft te hebben voor haar behoeften. Groetjes, A.

Marloes, 05-12-2011 22:01
Hallo allemaal. Ik zit echt in een soortgelijke situatie als hieronder allemaal beschreven wordt. het is bijna een feest van herkenning!! Ik ken mijn partner nu bijna 19 jaar, we zijn jeugdliefdes en al bijna 11 jaar getrouwd. Ik ben nu 36 en hij wordt 39. Zomaar uit het niets komt hij met de opmerking niet meer gelukkig te zijn en overstort me met van alles en nog wat: het huis bevalt hem niet, hij heeft altijd gedacht geen kinderen te willen maar heeft nu een diepe kinderwens en als klap op de vuurpijl komt hij ook nog een soort lotgenoot tegen die in hetzelfde schuitje zit en hij wordt verliefd op haar (maar zegt tegen mij dat er niks is gebeurt). We zitten nu beide bij een spychollog, huilen veel want we geven nog heel erg veel om elkaar. Hij heeft de handoek al 3 keer in de ring gegooid en dan haal ik em er steeds weer uit. Maar dat houdt natuurlijk wel een keer op. Maar ik weiger 18 jaar lief en leed nu ineens op te geven, dat vindt ik veel te makklelijk. Je moet er op zijn minst voor vechten. Het is nu zover dat hij ergens anders woont. Even kijken hoe het gaat zo helemaal zonder elkaar, in het dagelijkse patroon.
Hoe kijken jullie tegen dit alles aan? Reactie infoteur, 06-12-2011
Hi Marloes, naar mijn idee beschrijf je een man die verliefd is geworden op een ander. Niet zozeer de midlifecrisis. De excuses die hij verzint zijn geen midlife-tekenen, maar bedoeld om zichzelf te overtuigen dat de verliefdheid goed is, en wat hij met jou heeft slecht is. De roze bril door wie hij die andere vrouw ziet, heeft er voor gezorgd dat hij nu zelfs opeens een kind wil. Dat krijg je met verliefdheid... ! Hij had niet elders moeten gaan wonen, maar duidelijk moeten kiezen voor jou. Doet hij dat verder niet, of blijft het een soort knipperlichthuwelijk, dan is het aan jou om de knoop door te hakken en zonder hem verder te gaan. Sterkte, A.

Ilda, 05-12-2011 16:27
Hoi A. dat vind ik heel erg om te moeten constateren dat hij zichzelf belangrijker vindt dan zijn dochtertje. Is dit ook 1 vd kenmerken van een MCL? Het is erg jammer dat hij zo'n vader blijkt te zijn, ze heeft haar vader natuurlijk ook nodig, zeker nu ze nog zo jong is maar ook als ze ouder is, het hoort erbij en ze vergelijkt het natuurlijk met andere gezinnen waarbij ze wel vaders ziet. Ik heb het allemaal tegen hem gezegd maar hij ziet het niet zo, hij zegt dat hij zijn leven niet gaat leven zoals ik dat wil terwijl dat helemaal niet aan de orde is het gaat mij om het belang van ons kind. Ik zou het vreselijk vinden als dit straks gaat escaleren en het contact met zijn dochtertje er bijna niet meer is want dat wil ik niet voor haar maar ik sta voor een dilemma want als hij op de dagen dat hij ons dochtertje ophaalt toch weer activiteiten met zijn nieuwe vriendin onderneemt dan zal ik daar een stokje voor moeten steken hetgeen inhoudt dat hij haar dus niet meer ziet. Daar ontneem ik mijn dochtertje haar vader mee maar als ze keer op keer vertelt dat ze het niet leuk vindt met die anderen erbij wil ik haar er voor beschermen. Wat is wijsheid... Reactie infoteur, 06-12-2011
Hi Ilda, ja in de midlifecrisis wordt gehoor gegeven aan allerlei egoistische neigingen en gevoelens die in eerdere tijden diep waren weggestopt. Bij jouw ex is het zo dat hij jullie dochter gewoon maar meesleept naar de activiteiten die HIJ wil. Aan het arme kind wordt kennelijk niets gevraagd. Het zou hem sieren als hij meer oog had voor haar belangen en interesses, vooral in deze moeilijke tijd. Klaarblijkelijk vat hij een poging van jou om in gesprek te gaan op als een aanval op de manier waarop hij zijn leven inricht. De ellende is dat hij dat ook zelf mag bepalen, je kunt hooguit je ongenoegen uiten en het hem moeilijk maken. Zo lang hij het probleem niet ziet, komt er namelijk geen oplossing. Van de gevoelswereld van zijn dochtertje heeft hij weinig begrepen, en ik vrees dat die kennis ook nooit komt. Gewoon omdat hij daar geen belangstelling voor heeft. Laat je dochter geen hekel krijgen aan alles wat daar gebeurt, dus leg dit aan je ex uit. Hij riskeert dat ze straks helemaal weigert om naar hem toe te gaan. Wil hij dat? Vast niet. Succes, A.

Sophie, 02-12-2011 15:06
Pascal, het is zoals Ilda zegt : op een bepaald moment is er zoveel emotionele schade aangericht, dat het niet meer KAN goedkomen. Je gaat zo iemand nooit meer vertrouwen ! De partners van de MC'ers gaan allemaal blijkbaar erg ver om het huwelijk samen te houden, maar als de cement lost, gaat het gebouw kapot. Ik weet zeker dat ik hem nooit meer terug hoef. Er is veel te veel kapot gemaakt. Al kwam hij op zijn buik door de woestijn kruipen, hij kruipt dan maar gelijk weer terug. Nu begint hij moeilijk te doen over vanalles en nog wat. Hij is niet meer akkoord met het alimentatiegeld, met dit, met dat...

Pascal, 02-12-2011 13:32
@Ilda: Inderdaad, zo voel ik het ook aan ... Ik heb echt ALLES geprobeerd om haar te doen inzien dat ze in een MLC zit en dat het misschien maar een heel tijdelijk gevoel is, dat ze niet alles op het spel hoeft te zetten omwille van het gevoel. Ik heb haar voorgesteld even op bezinning te gaan, of met vakantie op haar eentje of met vriendinnen, heb haar zelfs voorgesteld om samen iets te huren waar zij dan even alleen kan gaan wonen, heb haar zelfs stukken tekst van de verhalen hier laten lezen enz enz. Maar het zijn niet therapeuten, ouders, schoonouders, vrienden of vriendinnen, of de partner die haar moet overtuigen, het is zijzelf die het moet inzien en dat is het frustrerende. Onze kinderen zijn inderdaad nog het grootste slachtoffer en ik besef maar al te goed dat ik die schade tot een minimum moet beperken, maar dat is niet altijd eenvoudig, want op die ogenblik ben ik nog diep ongelukkig en dat straalt af naar de kinderen of ik het nu wil of niet... 't Is zoals Sophie zegt, loslaten en afstand nemen is de beste oplossing, want je kan hen wel raad geven, maar uiteindelijk moeten ze zelf gaan beslissen. De vraag is alleen of de schade niet te groot is op het ogenblik dat ze hun fouten inzien .. als ze die al inzien op termijn... Mijn echtgenote gaat wel omwille van een gevoel, een instinct dat ze "solo" moet gaan .. Komaan zeg, hoe meer ik dat zinnetje in mijn hoofd herhaal, hoe moeilijker ik het ermee heb. Je laat toch niet alles in de steek of je onloopt je verantwoordelijkheden tgo je gezin toch niet omwille van een "gevoel" of een "instinct". Ik wou dat er een magisch medicijn bestond dat zoiets kan genezen ... Groeten.

Ilda, 02-12-2011 09:32
Hoi A. ik doel ook op de extreme gevallen zoals hier allemaal beschreven staan. Er gebeurt zoveel ellende in een huwelijk waarin 1 vd 2 een MC ondergaat. De wil vd niet-MC-er om het gezin bij elkaar te houden is groot maar de MC-er zelf denkt al hele andere dingen en wil ze vaak uit uitvoeren. Degene die het allemaal uitvoeren moet je denk ik maar gewoon loslaten. Sowieso alleen al voor je eigenwaarde, als je leest wat de partners van een MC-er allemaal accepteren om hem of haar maar te behouden dan weet je dat het niet gezond is. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en vaak is er veel emotionele schade aangericht. Mocht het daarna alsnog goedkomen dan is dat heel bijzonder. In mijn geval kan ik me dat niet meer voorstellen. Hij is veel bij zijn nw vriendin en onderneemt van alles met haar en haar zoontje. Ons dochtertje vertelde laatst toen ze bij hem logeerde dat haar vader een filmpje van haar aan het zoontje van zijn nw vriendin had uitgeleend en dat vond ze niet leuk. Nu weet ons dochtertje niet dat haar vader een nw vriendin heeft, zij denkt dat het gewoon kennissen zijn. Ik snap ook niet dat hij dat doet, hij behandelt de zoon van zijn nw vriendin alsof het zijn eigen zoon is, hij ziet hem ook meer dan zijn eigen dochtertje. Ik heb hem een bericht gestuurd over wat ons dochtertje van dat uitlenen vond, ik kreeg geen bericht terug, sterker nog hij heeft mij geblokkeerd zodat ik geen berichten meer kan sturen. Hij is al langer dan een jaar bezig, ik vraag me af wanneer hij eens gaat beseffen waar hij mee bezig is. Dat zal wel jaren duren als ik de verhalen mag geloven. Ik kan wel door maar vind het voor ons kindje verschrikkelijk, ik weet niet wat zij nog moet doormaken en hoe zij dit allemaal zal oppakken, ze is pas 5 jaar en dol op haar vader, al wilde ze hem gister niet meer bellen toen ik het vroeg. Reactie infoteur, 03-12-2011
Hi Ilda, het is vooral schrijnend voor jullie dochter, die door de grillen van je ex tot slachtoffer is gemaakt. Het is een basisregel om een kind hier nooit in te betrekken, en het al helemaal niet de dupe te laten zijn. Kinderen begrijpen het niet en willen de ouders samen zien. Al wat ze nu gezien heeft is dat een vader gewoon kan weglopen, en dat staat in schril contrast met wat een kind nu echt nodig heeft: een betrouwbare, veilige thuisbasis. Nu bied jij dit natuurlijk wel zo veel mogelijk, maar dat neemt niet weg dat ze ook nog eens 'een ander leven' moet leiden, in een ander huis, met een andere vrouwspersoon, en zelfs een ander kind. Je ex heeft zijn eigenbelang veel hoger in het vaandel dan de belangen van zijn kind, wat veelzeggend is. Als je dochter wat ouder is kun je haar gerust zeggen dat het niet gebruikelijk is dat vaders naar elders vertrekken. Het is mogelijk dat ze met de angst zit dat jij ook op een dag gewoon weggaat... dat dit zomaar kan gebeuren. Probeer die gedachte voor te zijn. Groetjes, A.

Triestig, 01-12-2011 03:03
Okee dan. Hij zit in een midlife crisis. Er vallen heel wat kwartjes. De duivelin is overigens weer terug in het land. Hij heeft haar gevraagd om een tijdelijke klus te doen bij hem op het werk... Ik zat te trillen toen ik het hoorde.
Ondanks deze hele ellendige crisis voel ik me een stuk beter: ook al zal een therapie mij vermoedelijk geen kwaad doen, het ligt niet aan mij. Een hele opluchting. Blijft de vraag waarom niemand hem of mij hierop gewezen heeft de afgelopen anderhalf jaar...
En een andere vraag: hoe zorg ik er voor dat hij erkent dat hij in een MC zit?
Is er iemand die dat voor elkaar gekregen heeft? Ik weiger zomaar op te geven, voor de kinderen en mijzelf. Reactie infoteur, 02-12-2011
Hi Triestig, de mensen die vergaande plannen hebben om hun midlifecrisis-waanzin ook daadwerkelijk uit te voeren, zullen altijd ontkennen dat ze in de MC zitten. Je kunt het dus gewoon zeggen en zien hoe ie reageert. Ontkent ie, dan erkent hij feitelijk het hele probleem niet en kom je dus nergens. Zo lang hij dat mens nog blijft zien op welke manier ook, toont hij aan dat hij van twee wallen wil eten. Dat meldt hij je ook, omdat hij pas weg wil 'over vier jaar', als de kinderen uit huis zijn. En al die tijd zou jij die extra dame moeten accepteren. Het is de omgekeerde wereld, niet jij moet in therapie, maar hij. Of hij moet kerel genoeg zijn om NU te vertrekken en jou een nieuw leven te gunnen. Daarom raad ik je nogmaals ten stelligste aan om een ultimatum te stellen met een datum erbij. Zij... of JIJ. Zet hem in de houdgreep! Veel sterkte, A.

Ilda, 30-11-2011 16:15
Hoi A. Omdat het grote gros vd MCérs niet beseft dat ze in zo'n crisis zitten nemen ze niet zo luchtig op of kunnen erom lachen. Feit is dat ze het serieus nemen en hun partner hier heel veel verdriet mee doen en aangezien zoiets vele jaren kan duren is zo'n relatie gedoemd te stranden (het miniscule percentage waar het met heel veel pijn en moeite goed mee komt buiten beschouwing gelaten). Bij mij werkt het toch beter achteraf gezien dat hij er een punt achter heeft gezet want dan kan je verder. Zelf zou ik geneigd zijn om het alsmaar een kans te blijven geven waarbij ik gauw jaren in zo'n crisis zou belanden en spontaan grijs zou gaan worden. Nu kan ik verder, leuk is het niet maar ik heb een doel en in ellende en valse hoop blijven hangen werkt tot niets. 10 jaar van je leven in een crisis zitten is toch wel serieus te nemen, ook al is het tijdelijk maar het is niet niets en beslaat een groot en belangrijk deel van je leven. Reactie infoteur, 01-12-2011
Hi Ilda, ja als het inderdaad zo lang duurt is het hopeloos. Maar de midlifecrisis kan ook slechts enkele jaren beslaan. Het hele proces kan zich ook in relatieve stilte voordoen. Er zijn genoeg midlifers die de symptomen wel degelijk herkennen maar niet zo ver gaan dat ze alles overhoop halen. Ze worstelen dan enige jaren met zichzelf, zonder de partner daar al te veel in te betrekken. Daarna komt het weer goed. Want als de midlifecrisis zo veel impact zou hebben, zouden er nog veel meer scheidingen plaats hebben dan er nu al zijn. Wel is het frappant dat begin veertig 'de' leeftijd is om te scheiden, desondanks gaan twee op de drie huwelijken gewoon door. Ook als de moeilijke midlife fase opdoemt. De een zal er meer last van hebben dan de ander! Groetjes, A.

Pascal, 30-11-2011 15:09
@Triestig: Als je mijn vorige berichten leest, zal je zien dat het er niet noodzakelijk ruzie of woordenwisselingen aan te pas komen. Tijdens mijn 14-jarige relatie (waarvan 11 jaar huwelijk), hebben we regelmatig ruzie gemaakt, maar GEEN enkele ruzie meer sinds mijn echtgenote me 6-7 maanden geleden vertelde dat ze bij me zou weggaan. We zijn in therapie geweest en alles liep opnieuw op rolletjes (knuffels, liefde te over, intimiteit enz) en ik vertelde na een aantal maanden aan iedereen die het wilde weten dat het opnieuw beter en beter ging. Geen kwaad of venijnig woord, knuffels, leuke gesprekken, gezellige tafelen met ons 2 en/of samen met de kinderen, elk ook onze activiteit van onze kant enz... tot een 3-tal weken geleden ... PATS! Ze had nog geprobeerd, maar het goede gevoel komt niet terug. Ze is lief met me, knuffelt me terug als ik naar haar ga, stuur me nog mailtjes beginnend met "Schat" en eindigt met kusjes. Ze houdt nog van me, maar niet "op die manier" op "niet genoeg om door te gaan als koppel". Komaan zeg, ik begin me meer en meer in te prenten dat dit allemaal dikke zever is. Ok, misschien kun je aan je liefde twijfelen na 14 jaar, maar dan speel je niet me iemands gevoelens. Mijn echtgenote wil nog altijd weg, maar wil wel haar tijd nemen om weg te gaan, en dat maakt het des te moeilijker voor me, omdat de vrouw van wie ik houd in de logeerkamer slaapt op een paar meter van mij! Ze wil iets zoeken om te gaan "testen" of de "ervaring op te doen" dat solo doorgaan de juiste beslissing is! En wat doe ik dan ondertussen??? Gewoon stand-by blijven tot ze terugkomt?? Als ik haar dan voorstel om misschien ook de echtscheidingsprocedure in gang te zetten, zegt ze dat dat niet noodzakelijk allemaal zo snel voor haar moet gaan ... ze laat de deur dus op een kier! Maar dat is toch wel een heel comfortabele situatie voor haar, niet? Ik zal wel blijven zweven tussen hoop en wanhoop tot mevrouw al dan niet beslist op ze terugkomt... Ze zegt dat ze het zo aanvoelt "op het ogenblik" ... Nog zoiets .. "op het ogenblik", dus het kan veranderen. Een mens zou van minder gek worden. Omwille van een "gevoel" dat het zou moet zijn, kan je toch niet je gezin vernielen en in de steek laten? Waar is het verantwoordelijkheidsgevoel? Ik denk dat mijn verdriet en frustratie stilaan aan het overslaan zijn in boosheid, zeker omdat ik haar zeker tijd en ruimte wil gunnen, mocht ze me tenminste een signaal willen of kunnen geven dat ze er nog wil aan werken, maar dat kan ze helemaal niet ... Ons huwelijk hangt dus al een hele tijd aan een dun zijden draadje, dat volgens mij vorige vrijdag werd doorgeknipt door wat Astrid noemde "therapeuten die meekletsen" met hun patient... De therapeute vindt niet dat mijn echtgenote een midlifecrisis heeft en heeft haar dat ook gezegd. Ze heeft haar tevens gezegd dat als ze zeker is van haar stuk, ze zo snel mogelijk moet weggaan om mij niet nog meer te kwetsen.... Had die therapeute echter gezegd dat ze al veel mensen (mannen zowel als vrouwen) had ontmoet die met zulke vragen zitten als "is dat het nu" (met een heleboel anders kenmerken die je ook op Wikipedia vindt), en dat ze toch maar beter goed nadacht over haar gevoel en/of beter probeerde eraan te werken omwille van haar gezin, dan had mijn echtgenote nu misschien anders gereageerd ... Enfin, het is nu zo en iet anders. Ze wil nog Kerst en Nieuwjaar samen vieren (ongelooflijk toch!), maar ik denk dat ze dan beter zo snel mogelijk vertrekt, want de enige kans dat het nog goedkomt, zal er pas komen zodra ze zelf een déclic maakt in haar hoofd en terugkomt zonder druk van buitenaf (en omwille van de juiste redenen, dus haar liefde voor mij en het gezin)! Dus je ziet, Triestig, het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe bij me thuis met gezellig ontbijten 's morgens, samen koken over de middag, gezellige tafelen 's avonds en languit allen samen voor de TV en het haardvuur nadien... En toch wil ze weg bij me? Een hele rare situatie en volgens mij toch wel een serieuze MLC, hoewel zij nu dankzij haar therapeute overtuigd is dat ze er geen doormaakt ...

Triestig, 29-11-2011 18:18
Dank je Sophie, voor je opbeurende woorden. Maar toch ben ik niet zeker. Hij zegt dat hij ook van mij houdt en ik houd erg veel van hem en ik kan niet zonder hem. We mailen nu dagelijks. Hij is ook erg lief voor me, is op zoek naar een goede therapeut voor mij om uit mijn depressie te komen. We hebben nooit ruzie gemaakt en doen dat ook nu niet.

Sophie, 29-11-2011 09:55
@A. : Het is begonnen in mei met die andere. 14 dagen geleden heb ik hem definitief de deur gewezen. Het sleepte dus al 7 maanden aan. @Triestig : ja, dat herken ik. Bij mij was het ook "mijn fout" dat hij bij die andere ging. Ik maakte ruzie met hem (vind je het raar ??), en ik ben moeilijk om mee te leven, en ik liet altijd alles aan hem over, en met mij kan hij niet praten, en zij voelt hem zo goed aan, en hij kon niet zonder haar vriendschap, en ik kon niet aanvaarden dat hij nog "vrienden" (sloeg dan op haar) van zichzelf had enz enz. Weet je wat dat is ? Allemaal bullshit. Ze proberen gewoon hun eigen schuld en ontevredenheid in de schoenen van hun partner te schuiven, om hun vreemdgaan en egocentrische gedrag voor zichzelf te verantwoorden. Ze proberen je zelfs te chanteren dat je die ander er ook moet bij aanvaarden, omdat ze niet eens het lef hebben zelf een keuze te maken. Het ergste is dat je, als dat steeds opnieuw tegen je gezegd wordt dat het aan jou ligt, het nog gaat geloven ook. EN DAT MOET JE NIET DOEN ! Aan alle partners van een MC'er : HET IS NIET JULLIE SCHULD. Die klik heb ik nu wel gemaakt, en dat is een echte eye opener. Als partner kun je er helemaal niets aan doen, en heb je er geen fout aan, dus ga dat aub niet geloven. Zij zijn zelf het probleem, zijn gefrustreerd en ontevreden, en om dat voor zichzelf aanvaardbaar te maken, proberen ze zichzelf en hun partner wijs te maken dat het allemaal de fout is van de ander.
@Ilda : super ! Dat is de eerste stap in de goede richting. Trouwens, we gaan hier allemaal binnen enkele maanden nog eens goed lachen, want geloof mij vrij : ze zullen met hun nieuwe partner niet gelukkiger worden, want het ontevreden gevoel zit in hunzelf en ze nemen het gewoon mee. De "achtergelatenen" daarentegen, zullen hier heel wat sterker uitkomen, daar ben ik zeker van, maar als de MC'ers de puinhopen zullen overschouwen die ze gecreëerd hebben, zal de werkelijkheid hard terugslaan. Maar dan is het te laat, natuurlijk...

Ilda, 29-11-2011 09:13
Hoi A. ja hij heeft wel een extreem karakter, het is vaak alles of niets bij hem. Nu lees ik hier dat er velen die in een MC zitten toch weggaan bij hun partner al of niet tijdelijk, zo'n MC kan zwaar op je drukken vermoed ik zo. Degene die lang blijven twijfelen en erin blijven hangen en daardoor hun partner ahw 'gek' maken zullen mensen zijn die mssch wel vaker lang over een beslissing doen of m wel helemaal niet nemen. Mijn ex heeft dat niet gedaan. Als je over beter kunt praten dan vind ik het wel beter dat je er dan toch maar mee stopt en geen hoop meer geeft dan dat je jaren een ander in onzekerheid laat. Nu kan ik verder en daar heeft hij ook aan bijgedragen anders was ik mssch wel blijven hopen jarenlang. Nu kan ik niet anders. Het blijft vreselijk allemaal maar het beste is om er los van te leven want er middenin zitten als partner is vernietigend, ik lees hier over mensen die aan de pillen zitten en depressief raken hierdoor nou dat is toch verschrikkelijk. Gelukkig heb ik dat niet omdat ik niet meer met hem leef, Gister wilde hij nog iets komen brengen voor ons dochtertje. Hij smste me maar ik schreef terug dat ze al naar bed was en dat hij morgen kon komen. Dat zou ik eerder niet gedaan hebben, zou allang blij zijn dat hij komt maar dat heb ik niet meer. Ik zie hem echt als de vader van mijn kind, meer niet. Hij heeft zijn leven en ik de mijne, ik ben zo blij dat ik van dat nare gevoel af ben, ik denk nu 'zoals je nu bent mag ze je hebben'. Ik ga verder, ben er nl. helemaal klaar mee. Reactie infoteur, 30-11-2011
Hi Ilda, heel goed! Of het beter is om gevolg te geven aan de gevoelens in de midlifecrisis betwijfel ik. Misschien nemen de midlifers zichzelf wel veel te serieus, en kunnen ze beter tegen zichzelf zeggen: 'oh, dit is gewoon de midlifecrisis, laten we er maar om lachen.' Precies zo'n stelling moeten ze dan natuurlijk ook gewoon met hun partner bespreken. Maar wat ze soms doen is helaas het omgekeerde: Ze interpreteren hun onvrede als een signaal dat het huwelijk voorbij is, dat de 'koek op is', en soortgelijke zinnetjes. Ze blijven een poos in een soort twijfelfase zonder dit aan hun partner te benoemen, ze nemen stiekem een ander, gaan hun uiterlijk oppeppen en plotseling naar de sportschool, om als allerlaatste de vreselijke melding te doen dat ze 'voor zichzelf kiezen'. Dat het huwelijk toch altijd al waardeloos was, dat alles aan de partner ligt, enz. De achtergebleven partner krijgt een stortvloed van ellende over zich, en is compleet in shock. Misschien is het ook wel de onbekendheid met het verschijnsel 'midlifecrisis', het is immers geen officiele aandoening... ;). Jij komt er wel, alles op zijn tijd! Gr., A.

Triestig, 29-11-2011 04:46
Vraag.
Zit mijn man in een MC?
Heb alles hieronder gelezen, maar ik kom er niet uit.
Hij zegt zelf van niet.
Feiten: 30 jaar samen, 3 kinderen. Geen cabrio of motor, geen ander huis, geen andere baan en geen emigratieplannen. Wel: sinds 1,5 jaar verliefd op een ander. Is gaan sporten (is inmiddels weer wat minder), drinkt veel te veel, rookt teveel (stoppen is mislukt) en slaapt 3-4 uur per nacht.
We zijn nog bij elkaar omdat hij erg loyaal is aan mij en de kinderen, maar ik ga er kapot aan. Hij denkt te vertrekken zodra de kinderen het huis uit zijn (over zo'n 4 jaar). Volgens hem hebben ze nooit "iets" gedaan. Ze is volgens hem inmiddels naar het buitenland vertrokken. Hij wil niks met haar, want zij wil nog kinderen en hij niet meer. Maar hij kan niet zonder haar en ik moet dat accepteren. Zolang ik dat niet accepteer wil hij niet praten over hoe we het samen met elkaar moeten redden. Volgens hem is het mijn eigen schuld, omdat ik moeilijk ben om mee te leven, hij heeft zich 29 jaar voor me opgeofferd en heeft nooit zichzelf kunnen zijn. Hij heeft altijd verwacht en gehoopt dat ik hem ooit zou aanvoelen en hem zou begrijpen en hij realiseert zich, sinds hij haar heeft ontmoet, dat ik nooit aan die verwachting kan voldoen. Zij voelt hem feilloos aan en ik, met mijn autistische trekken, kwets hem alleen maar. Ik ben er inmiddels zo van overtuigd dat het allemaal mijn schuld is dat ik in een depressie ben geraakt en tijdelijk bij een kennis ben ingetrokken. De ellende is dat ik niemand heb om mee te praten. Mijn vriendinnen hebben hun eigen sores en mijn familie is niet in "the picture". Ik ken haar niet, heb haar nooit ontmoet. Ze was toentertijd een collega van hem; ze heeft ontslag genomen zodra het kon, maar volgens hem is het allemaal wel wederzijds en kan zij ook niet zonder hem. Ze is inmiddels gescheiden van haar man om mijn man. Ze was nog niet eens getrouwd toen mijn man en zij elkaar leerden kennen, nota bene. Ze heeft ook gezegd dat ze niet op hem gaat zitten wachten, maar ze hebben wel contact met elkaar. En oja, de gesprekken over "is dit alles" en aanverwante zaken zijn de jaren ervoor al de revue gepasseerd. Reactie infoteur, 29-11-2011
Hi Triestig, geen twijfel mogelijk, dit is een forse midlifecrisis. Opeens kwam hij met een ander op de proppen, die jij moet accepteren anders wil meneer 'niet praten over hoe jullie het samen moeten redden'. Daarnaast krijg jij hiervan de schuld in je schoenen geschoven, waarna er een lange klachtenlijst volgde over wat er met jou allemaal wel niet mis zou zijn. De grootste ergernis daarbij is dat jij hem zou 'moeten begrijpen'. Er valt hier echter helemaal niets te begrijpen en dat heeft geen zier te maken met 'autistische trekken', dus laat je niks aanpraten. Dat het om een midlifecrisis gaat zie je vooral aan de radicale ommekeer van gedrag, de nieuwe ideeen en de bekende gedachtenkronkel dat jullie hele huwelijk niet zou deugen. Hij heeft zich immers dertig jaar 'opgeofferd' en nooit zichzelf kunnen zijn. Ik kan je zeggen dat zijn vriendinnetje zijn ogen niet heeft geopend, zoals hij zelf wellicht denkt, maar ze heeft ze gesloten. Hij ziet niet meer wat hij heeft, met wie hij al die jaren heeft geleefd, en waar hij voor dient te vechten. Zolang hij niet inziet wat hij jou met deze vreselijke fratsen aandoet, zal er niets veranderen. Hij heeft je omgeturnd in een zwak schepsel die hem nog gelooft ook, waardoor er van je zelfbeeld nog maar weinig over is. Raap jezelf dus bij elkaar en zeg hem dat jij helemaal niets accepteert. Jij hoeft helemaal niks, maar voor hem liggen er talloze taken. Zo moet hij zijn huwelijk op waarde gaan schatten, want zo lang hij dat weigert en blijft aanpappen met iemand buiten het huwelijk om, zal er niets worden opgelost. Relatieproblemen kunnen nooit worden aangepakt als er een derde persoon wordt binnengehaald! Deze eenvoudige basisles 1 dient hij eerst te bevatten, en zo niet, dan is er geen weg terug en stoom je zo af op een scheiding. Over zijn minnares verder weinig goeds: ze pikte jouw echtgenoot in, belazerde haar man en is gaan scheiden om die van jou. Een vrouw om gillend bij weg te rennen, maar jouw man trapt er met beide ogen in. Wat zegt dat over hem? Stel een ultimatum in zodra je je sterk genoeg voelt. De keus is: die duivelin of zijn eigen vrouw! Zo moeilijk is het m.i. niet... veel sterkte! A.

• Lees alle 301 reacties en antwoorden op de discussiepagina van dit artikel…