InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > De midlifecrisis nader bekeken

De midlifecrisis nader bekeken

De midlifecrisis nader bekeken De midlifecrisis is een indringende fase op de helft van het leven met als kenmerk het groeiende besef dat het leven eindig is en dat nog lang niet alle doelen zijn behaald. De 40-er ervaart onrust en onvrede en kan ten prooi vallen aan zijn eigen neigingen om het roer radicaal om te gooien door bijvoorbeeld plotseling ontslag te nemen, zijn huwelijk vaarwel te zeggen of zich te verliezen in roekeloos en avontuurlijk gedrag. Een nieuw evenwicht volgt als de fase 'uitgedoofd' is.

Wat het is

De midlifecrisis is een identiteitscrisis, een stormachtige fase in het leven van de veertiger die gekenmerkt wordt door perioden van onrust, onvrede en een drang om veranderingen aan te brengen in de bestaande patronen van werk, relatie en levensstijl. Er ontstaat een gevoel van 'Is dit nu alles' en er wordt een balans opgemaakt van welke doelen wel en welke niet zijn behaald in het leven. Voor de persoon die alle logische voorgaande levensontwikkelingen heeft doorgemaakt betekent de midlifecrisis vaak een ommekeer, waarop na de turbulente jaren een nieuw evenwicht wordt gevonden.

Wie krijgt het

De midlifecrisis kan al beginnen als de persoon achter in de dertig is, kan voorkomen tot ongeveer het vijftigste levensjaar en kan van twee tot tien jaar duren. Niet iedereen krijgt te maken met de midlifecrisis, dit is afhankelijk van persoonlijkheid en omgevingsfactoren. Een grove schatting is dat 25% van de mensen er dusdanig mee te maken krijgt dat het negatieve gevolgen teweegbrengt. Het resterende deel ervaart eveneens symptomen maar deze worden als normaal beschouwd. Mensen met de grootste kans op een midlifecrisis zijn mensen die vastzitten in een langlopende baan en/of relatie. Ze voelen zich verveeld en afgestompt met de routine van alledag, zien hun kinderen volwassen worden, worden nerveus bij de gewaarwording dat het lichaam veroudert en dat de resterende levenstijd steeds korter wordt.

Waaraan herken je de midlifecrisis

  • Behoefte om een langgekoesterde droom nu eindelijk te verwezenlijken.
  • Het ontwikkelen van een nieuw levensdoel.
  • Heimwee naar jongere jaren.
  • Hernieuwde aandacht voor verschijning en uiterlijk.
  • Het nemen van ondoordachte beslissingen die het leven ingrijpend kunnen veranderen.
  • De aanschaf van kostbare zaken zoals een peperdure auto, een jacht of juwelen.
  • De behoefte om zich af te zonderen van anderen of juist een ander soort vrienden op te zoeken.
  • Ineens elke avond van huis zijn.
  • Nadenken over emigreren.
  • Heil zoeken bij spirituele stromingen, zelfs sekten.
  • Doen van riskante beleggingen en investeringen.
  • Toevlucht zoeken tot alcohol en pillen om gevoel van zinloosheid te verdrijven.
  • Plotseling een verre reis maken.

Nu of nooit

Al deze gedragingen worden ingegeven door een gevoel van 'Nu of nooit', een drang om ten volle van het leven te genieten juist omdat het eindig is, een wil om te ontsnappen aan sleur, leegte en monotonie, nog even jong willen zijn en zichzelf kunnen bewijzen. Er bestaat een gevoel te willen ontsnappen uit een keurslijf, een destijds op basis van verstand gekozen leven dat niet rijmt met de andere, veel avontuurlijker behoefte in de mens. De veertiger komt tot het besef dat het leven al half voorbij is, de jaren lijken steeds sneller om te vliegen en vele wensen liggen nog op de plank. Als er nog ambities en doelen zijn, dan moeten die nu worden waargemaakt. Dit zet bestaande relaties onder druk, het risico tot onomkeerbare en foute besluiten groeit, financiële en emotionele schade ligt op de loer en de persoon wordt kwetsbaar voor zichzelf.

Andere partner

Het komt voor: plotseling komt de door de midlifecrisis geplaagde mens aanzetten met een geheel nieuwe, dikwijls veel jongere partner. Het is niet zozeer dat de huidige partner niet langer voldoet maar verveling slaat toe en de vatbaarheid voor nieuwe relaties groeit. Een bestaande relatie kan worden gezien als 'verstikkend', 'saai' en 'uitzichtloos'. De persoon kan bijvoorbeeld weer 'op jacht' gaan en net doen alsof hij twintig is. Anderen willen opnieuw hun 'marktwaarde' testen en zoeken hun toevlucht tot flirts, kortstondige relaties met onmogelijke types, onbezonnen verliefdheden en buitenechtelijke verhoudingen. Weer anderen kondigen plotseling aan dat ze willen scheiden.

Ander werk

Plotseling of juist geleidelijk bekruipt de persoon in de midlifecrisis het gevoel dat het huidige werk geen bevrediging meer biedt, dat verdere carrièrekansen zijn verkeken en dat er behalve de jaarlijkse opslag en het salaris geen echte redenen meer zijn om de baan te handhaven. Waar je vroeger tot de jongste medewerkers behoorde, word je steeds vaker gezien als iemand die zijn beste jaren op de zaak gehad heeft. Gevolg: je voelt je op een zijspoor gezet en krijgt mede door het steeds sterker wordende besef dat het leven eindig is, een steeds diepere drang om een radicale stap te zetten naar een nieuw begin. Bijvoorbeeld door de opzet van een eigen onderneming, het aanvaarden van een baan in het buitenland, of het aannemen van een baan die totaal afwijkt van alle voorgaande werkzaamheden.

Jezelf ontwikkelen

De midlifecrisis hoeft niet altijd slecht uit te pakken. In feite kan het juist een gezonde crisis zijn, een crisis die noodzakelijk is om de tweede levensfase tegemoet te treden. De midlifecrisis kan worden 'gebruikt' om het leven uiteindelijk meer in overeenstemming te brengen met persoonlijke waarden. Het is een rijpingsproces, een behoefte om jezelf te ontwikkelen. Sommigen noemen het heel abstract : Op zoek naar jezelf. Maar daar zit een kern van waarheid in. Levensvragen zoals 'Wie ben ik' en 'Wat wil ik' worden terecht gesteld, zodat bijsturen en veranderen kan leiden tot meer zingeving van het bestaan.

Man over zijn midlifecrisis:

"Je laat je baard staan, gaat bovenmatig sporten en koopt een leren jasje... Je gaat zeezeilen met vrienden, koopt een Harley en verliest je kop aan een meisje van 22... Het zijn bekende beelden. Ik moest er ook om grinniken, dat geef ik meteen toe. Totdat ik zelf mijn baard liet staan, bovenmatig ging sporten en een leren jasje kocht... Paniek. Het idee van: het is bijna te laat, laat ik nog snel het onderste uit de kan halen... Maar het is niet alleen paniek. Waar het op neerkomt is dat je wilt weten wat je de volgende vijf, tien, vijftien jaar wilt gaan doen. Hoe maak ik het de moeite waard? Wat zit er nog in het vat?..." (Uit: Zorgboek Mannen 45+)

"Around mid-life everyone goes maniac a little bit." ~ Tom Berenger
© 2007 - 2017 Astrid-d-g, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Midlifecrisis: Wat houdt het precies in?Midlifecrisis: Wat houdt het precies in?Een midlifecrisis begint meestal als je veertiger bent en kan behoorlijke problemen in je relatie en op het werk beteken…
Identiteitsontwikkeling: persoonlijke en sociale identiteitIdentiteitsontwikkeling: persoonlijke en sociale identiteitEen mens is doorheen zijn leven op zoek naar een positief zelfbeeld en de daarmee gepaard gaande goede zelfwaardering. Z…
De Penopauze, wat beweegt mannen?De Penopauze, wat beweegt mannen?Iedereen kent ze wel, de stereotype vijftiger met een jonge vrouw aan zijn arm die wegrijdt in zijn nieuwe sportwagen. W…
Midlifecrisis bij de vrouw: confrontatie met indentiteitMidlifecrisis bij de vrouw: confrontatie met indentiteitVeel mensen denken dat een midlifecrisis alleen voorkomt bij mannen. Dat zij midden in de veertig zijn en ineens beseffe…
De midlifecrisisDe midlifecrisisHet wordt zo gemakkelijk in de mond genomen als iemand even niet goed in het vel zit en de vraag is of het de midlifecri…

Reageer op het artikel "De midlifecrisis nader bekeken"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Edic, 25-02-2017 16:16 #375
Mijn inmiddels ex heeft de midlife. Alle kenmerken heeft ze zowat. Studie, nieuwe vrienden, oude vrienden opnieuw opzoeken, nieuwe hobby's, financiële zorgen, mij dus gedumpt, impulsief, zeggen dat het nooit goed zat tussen ons.

Wanneer houdt die midlife op? Ik hou nog zoveel van haar en ze is zo opeens weg en niks is meer goed aan ons. Hoe kan dat?

Corin, 16-06-2016 10:19 #374
Mijn man is in november weg gegaan met de mededeling ik hou niet meer van je. Heel raar nooit geen problemen gehad. Hij was wel veel bezig met mijn 10 jaar jongere vriendin. Nu een half jaar later zit hij aan de drugs wil alleen maar stappen maar blijft om me heen draaien. Hij roept eens in de zoveel tijd ik hou niet meer van je. En dan weer ik ben er niet voor je geweest, ik ben je niet waard, je bent veel te goed voor mij.

Hij wil een leven zonder verantwoording maar we hebben we een dochter van 12, wat moet ik doen? Hoe kan ik dit oplossen?

Perplex, 11-03-2016 00:21 #373
Afgelopen kerst zei mijn man ineens wat hebben we nog, passen wij bij elkaar, ik mis gezamenlijkheid. Ik was perplex, alhoewel ik wel voelde dat hij al een aantal weken niet lekker in zijn vel zat. Hij wilde naar ons vakantiehuis in Frankrijk om na te denken. Vriendinnen vroegen heeft hij geen ander? Ik was er van overtuigd, dat als hij verliefd zou zijn, dat aan mij zou vertellen.

Wat wel gek was dat ik in relatietherapie wilde en hij absoluut niet. Hij vond dat ik maar in therapie moest en dan alles opgelost zou worden. Maar na die week weg vroeg ik toch of er een ander was. Ja er was iemand die het had gertriggerd, ik vroeg of hij seks met haar had gehad. Ja dat was omdat hij met gevoel leefde en hij ervoor open stond omdat het al jaren niet goed tussen ons zat.

Ik vroeg of het gebeurd is een weekend dat hij met een vriend naar een festival was want ik merkte, terwijl ik terug dacht dat hij sindsdien afstand van mij had genomen. Maar ja hij zat wel vaker niet lekker in zijn vel, winter, gedoe met werk, en ik liet het even, zat zelf wel goed in mijn vel.

Dat is nu wel anders, 2 dagen later is hij weg gelopen toen ik vroeg of hij met haar bij ons vakantiehuis was geweest. Hij ontkende en schreeuwde naar mij dat ik ook zeker niet aan mijzelf werkte. Een paar dagen later waren we in gesprek en wilde ik voor onze relatie vechten. Ik kreeg te horen dat we al 22 jaar niet bij elkaar passen. Toen zei hij nog dat hij van mij hield maar niet op die manier. Dat we elkaar het geluk moesten gunnen. Ik zei dat ik dat niet kon accepteren. Daarvoor wilde hij wel relatietherapie om mij dat duidelijk te maken. Ik moet zeggen dat is erg beschadigend voor mij. Het draait om zijn verhaal, ik krijg verwijten van wel 20 jaar terug, ook de seks was ineens matig, hij kan niets positiefs meer over mij bedenken. Als ik hem aanspreek op hoe hij is vreemd gegaan wordt hij kwaad en loopt hij weg of schreeuwt dat ik mijn aandeel bagatelliseer. Ons huwelijk was best goed, er waren ook ruzies maar voor mij hebben de goede momenten zwaarder gewogen dan de slechte. Ik heb ook lang niet zoveel verwijten. Maar als ik iets zeg wat ik lastig heb gevonden wordt hij ook boos. Het rare is dat ik nu eigenlijk pas zie dat hij al jaren niet tegen kritiek kan, dat zeggen de kinderen ook. Hij explodeerde dan of liep weg. Ik heb het denk ik ook niet gezien omdat we het altijd eens waren over de opvoeding van de kinderen. Voor mij een basisgevoel dat we het over de waarden in het leven eens waren.

Voor hem is dat blijkbaar nu anders. Ik herken hem niet meer, zo wreed als hij zich gedraagt.
Die nieuwe vrouw is natuurlijk geweldig, superseks en goede gesprekken. Dat geloof ik best als je verliefd bent, maar vertel het niet aan mij. Zeker omdat ik het nog steeds niet kan geloven.
Ik weet dat ik mij nu moet beschermen en dat we snel uit elkaar moeten. Ik kan niet geloven dat het zo snel gaat. Aan de andere kant weet ik nu wel dat zoals hij nu is ik ook geen relatie met hem wil. In die zin heeft hij bereikt wat hij wil. Hij weet dat hij midlife heeft, dat heeft hij zelf ook gezegd, maar hij doet er niets mee dan behalve mij de rug toekeren. Ik ben in shock, mijn kinderen ook, iedereen om ons heen is ook perplex. Het enige wat hij zegt dat niemand in een huwelijk kan kijken.

De mensen die hij spreekt, dat zijn er niet veel, maar hen verteld hij dat hij al 10 jaar ongelukkig bij was. Het lijkt, zoals hij het presenteert hij het slachtoffer is en ik de dader. Verbijsterend!

Yvonne, 07-02-2016 15:56 #372
Sinds een week staat mijn leven op z'n kop, mijn man is veranderd, zegt dat hij niet weet of hij 100% van mij houd. Zit constant boven achter zijn computer heeft de chat van Facebook ontdekt en daar zijn oude vrienden op. Helemaal was hij hiermee. Komt weinig beneden heeft ineens geen behoefte om met mij op de bank koffie en tv te kijken. Voorheen sliep hij veel op de bank. Hebben ons huis twee jaar geleden verkocht en hebben een vrjistaand huis gekocht om oud te worden. Wat waren we blij toen wij hier kwamen wonen hier wilden wij oud worden en nu weet hij het niet meer. ineens houdt hij niet meer 100% van mij heeft voorgesteld om even ut elkaar te gaan, morgen ga ik bellen voor profesionele hulp dat wilt hij ook. Heb er veel verdriet van. Reactie infoteur, 13-02-2016
"In love we often doubt what we most believe." ~ Francois de la Rochefoucald

Em, 18-09-2014 19:56 #371
Wat ben ik blij dat ik deze site heb gevonden. Mijn man en ik zijn 18 jaar bij elkaar en hij wordt bijna 40. Wij zijn altijd soulmates geweest. Tot een paar jaar geleden. toen begon hij zichzelf steeds meer terug te trekken van iedereen. Hij heeft een zware baan waarbij hij snachts ook vaak moet werken. Hij is daar niet gelukkig, daar klaagt hij al jaren over. Ook dat hij bijna geen tijd heeft voor sociale contacten. Ik dacht altijd dat daar zijn neerslachtig van kwam. maar achteraf gezien was dit een voorbode misschien.

Nu 4 weken geleden barstte de bom. we hadden onenigheid en toen wilde hij in eens weg, weg van kids weg van mij helemaal weg, huis verkopen. hij gedraagt zich heel anders zegt dat hij vrij wil zijn en wil de vreemdste dingen, die hij vroeger ook deed. bijv
Hij wil vrijheid, enz enz. Naar de kroeg (moest hij nooit wat van hebben). Hij heeft steeds zon vreemde blik in zijn ogen. wil afvallen moedervlek verwijderen ect ik heb het gevoel dat we aan het begin van zijn crisis zijn.

Ik heb een vriendin, wij doen veel leuke meidedingen samen maar door mijn mans werk ziet hij haar en haar man eigenlijk bijna niet. Ze kenden mekaar tot de zomer vakantijd oppervlakig. Hij heeft zich eigenlijk nooit in mijn vriendinnen verdiept. Nu in de zomervakantie zijn we leuke dingen gaan doen met onze 2 gezinnen incl kids. dagjes uit bbqen borrelen kaarten ect ect. En kreeg mijn man haar oude mobiel omdat mijn man zich hier eigenlijk niet mee bezig hield. En nu appen zij (mijn vriendin en mijn man) steeds met elkaar. zij heeft veel interesse in hem. en dat geeft hem een goed gevoel. Misschien is het onschuldig maar ik zie mijn man veranderen. zijn ademhaling gaat sneller wanneer hij het over haar heeft. hij heeft het bijna de hele dag over haar. ik denk dat hij verliefd is. of iniedergeval heel veel interesse in haar. En heel nieuwsgierig! hij vraag me steeds of ik haar gezien heb en vraagt wat ze zei. Hij wil haar steeds zien, haar en haar man zegt hij. ik denk dat mijn vriendin dit niet opmerkt. hij fietst steeds langs hun huis, als hij in de buurt moet zijn. misschien weet hij het zelf nog niet. maar er klopt niets niet. Ik zei er zondag wat van. dat hij meer met haar bezig was dan met zijn gezin. En dat ik dat niet vond kunnrn. en toen gooide hij zijn mobiel op de grond die was stuk. Hij zei dat ik bazig en veeleisend was… en meer van zulk soort dingen… v olgens hem kan hij het heel goed met hun beide vinden en hij ziet haar niet als vrouw. Maar als goede vriendin. Hij baalt ontzettend dat zijn foon stuk ik. hij stuiterd als het ware alle kanten uit hij is erg onrustig. hij wil dat ik hun uitnodig. maar ik durf het niet. ik begrijp dat hij, door zijn werk niet zo veel vrienden meer heeft. En dat we het wel heel leukmet zn 4en kunnen vinden. maar er klopt voor mijn gevoel iets niet. Wat moet ik doen? Zij laat hem ook niet echt met rust. Moet ik de vriendschap beeindigen? En Of, hem vragen om afstand te nemen? Hij steigert volgens mij. Of mijn vriendin en of man te vertellen?wasr gast dit heen vraag ik me af. zonder mij, ziet hij haar eigenlijk niet… nu zijn telefoon stuk is kan hij geen contact zoeken. hij vraagt mij steeds om ze uit te nodigen. Er is niks gebeurt nog, weet ik zeker! Mijn man wil wel wilde sex met mij. echt heel veel! dus dat lijkt mij goed. Hij zegt af en toe wel lieve dingen tegen mij. is liever voor de kinderen dan. maar als ik iets van hem "eis" wordt hij boos, hij wordt soms heel erg boos op mij wanneer ik niet blij ben als mijn man zonder overleggen dingen bepaald. ik haal de kids elke dag van school maar nu wil hij ineens naar school op het lastste moment. als ik al bijna op de fiets wil stappen. Hij wordt boos als ik zeg van dat ik nu al ga en dat hij het masr errder moet zeggen. ( of had ik hem zijn zin morten geven om ruzie te vermijden?)
hij ziet mij volgens mij soms als een ketting aan zijn been. maar aan de andere kant vind hij mij wel heel opwindend. ik zeg en verbied hem zo weinig mogenlijk om hem niet vast te klemmen en laat hem zijn gang gaan. (of dit goed is weet ik niet?) En als we veel sex hebben is hij meer op mij gefocust merk ik. maar hij is wel anders.

Ook wil hij graag zijn oude "liefde" voor voetbal weer oppakken, in zn pubertijd en tot zijn 21e (voor mijn tijd) ging hij wel eens rellen bij een voetbalclub zegt hij, hoever dit ging weet ik niet. vorige week stond hij ineens voor me, met zn rel outfit aan. hij had het opgezocht op zolder. vreselijk! Net een klein kind. hij was altijd zon goeie zorgzame man/ vader… echt beter kon ik me niet wensen. Hij wil nu een seizoenskaart vd club halen… misschien gebeurt er niks… maar moet ik dit toestaan? Ik heb hem nog nooit wat verboden of iets opgelegd maar deze laatste paar weken… heb ik echt de neiging hem dingen te verbieden… of er wat van te zeggen, wat erg van mij. is echt niks voor mij. maar hij is zo'n kind tegenwoordig.

Dus wat laat ik toe en wat moet ik loslaten? Alles staat een beetje op losse schroeven. ik loop op mn tenen, graag hulp

Didi, 02-04-2014 23:18 #370
Na een relatie van 4 jaar waarvan 10 maanden getrouwd, op zijn aandringen, vertrok mijn man vorige week plots, na eerst mijn kind en binnen enkele dagen nadat ik hem nog meekreeg naar een relatietherapeut, ook mij volledig verbaal weg te zetten. Wij deugen niet. Ik was overdonderd, verbijsterd, maar ben ook zo overtuigd van het feit dat hij een fikse midlife crisis heeft, dat ik de scheiding nu doorzet. Binnen een week zitten we bij de advocaat en haalt hij zijn spullen uit mijn huis, godzijdank zijn we op huwelijkse voorwaarden getrouwd. Razendsnel vallen alle stukjes van de puzzel in elkaar, al maanden is de sfeer thuis om te snijden en heb ik helaas de verantwoordelijkheid daarvan bij mijzelf gelegd, nu niet meer. Het is een opluchting, alsof er weer licht en lucht mijn huis, mijn leven binnen komt. Alle aspecten van de midlifecrisis zijn op hem van toepassing al denk ik niet dat hij een andere relatie heeft. Maar wel, baanverlies na conflict, willen verhuizen naar het buitenland, irreële opvattingen over een sprookjesachtig gezinsleven en ik ben helaas mevrouw nummer 3. Hij is gescheiden na 19 jaar huwelijk, toen een kortstondige relatie met een vrouw die binnen no-time haar huis voor hem opgaf en nadat ze dat had gedaan werd gedumpt, en toen kwam ik. Ik wist niet alles, maar heb in de loop der jaren steeds mee ontdekt en met hem daarover gesproken. Nam hij niet verantwoordelijkheid in. Nu op naar nummer 4, arme vrouw? Ik denk dat ook de jeugd, opvoeding en alles wat daarmee samenhangt een belangrijke rol speelt in dit soort situaties. Deze site geeft mij veel houvast, dank! Ik lees dat veel partners aan zichzelf gaan twijfelen dat vind ik eigenlijk het ergste. Ik was eerder zeer gelukkig 18 jaar getrouwd, maar hij overleed na ernstige ziekten. Ik weet dus een goede relatie kan bestaan zonder deze ellende en ben blij die te hebben mogen ervaren. Was daarom ook vol vertrouwen naar deze man. Rationeel kan ik verder, mijn gevoel moet ik nog wel ordenen, bah! Reactie infoteur, 07-02-2016
"When people hurt you over and over,
Think of them as sandpaper.
They scratch and hurt you.
But in the end,
You are polished.
And they are useless."

Assepoester, 16-02-2014 22:59 #369
Hallo, mijn man heeft zijn gezin 2 jaar geleden verlaten, moest rust hebben, was op. Na lang zoeken en contact met een psycholoog bleek een zware burnout aan de basis te liggen, is overgegaan naar midlife. Gans 2012 stond bol van "ik moet". In 2013 absoluut windstil gezien ik niet meer reageerde op rare uitspraken (was puur uitlokking en met iemand die irrationeel denkt kan je toch niet praten). Nu echter, weet ik niet meer waar ik het heb. Sprak mij laatst opeens aan met mijn koosnaampje, ik denk dat hij het zelf niet besefte. Anderzijds lijkt het wel of hij meer afstand neemt. Ik dacht dat hij bij een psy ging maar nu lijkt het of hij op zondag gaat. Zijn er psychologen die op zondag werken? Voorts doet hij sinds eind vorig jaar nogal overenthousiast als hij in groep is (masker opzetten), om daarna weer als een pudding ineen te zakken. Ik kan hem niet vragen of hij naar psy gaat, hij beschouwt dat als "mijn privé-leven". We hebben hier al veel geduld gehad, veel verdragen, ik wil geen knoop doorhakken gezien we geen van beide willen scheiden maar het duurt allemaal zo lang… en dat hij nu later komt op zondag en soms zelfs helemaal niet (indien bij psy misschien mentaal te moeilijk voor hem?) dat maakt het zwaar, maar we geven niet op. Reactie infoteur, 07-02-2016
"Without communication, there is no relationship. Without respect, there is no love. Without trust, there is no reason to continue."

Lisotje, 04-10-2013 09:55 #368
Mijn vriend heeft ook alle kenmerken van een MLC. Na een goede relatie van 4 jaar in Nederland besloot hij naar de andere kant van de wereld te emigreren voor een jaar. Even wat anders, zei hij. Hij (58 jaar) wilde dat ik na 3 maanden hem kwam bezoeken, wat ik ook deed. Daar aangekomen wilde hij niets meer weten van mij. Ik heb 3 weken zielloos alleen mn tijd versleten op die plek aan de andere kant van de oceaan. Voor ik weer naar huis ging stiekem in zijn telefoon gekeken en ja hoor, meneer was stapelverliefd op een andere vrouw. Na een heftige confrontatie ect ging ik terug naar huis. Zijn familie, onze gezamenlijke vrienden, iedereen was verbijsterd. Na een paar maanden kregen we weer contact, waarin hij zijn oprechte excuses op diverse manieren heeft geuit. Ergens wil ik wel geloven dat hij het meent, dat hij van mij houd. Maar het vertrouwen is weg. Ik weet niet wat ik met die man aanmoet, in mijn ogen is hij een kleuter, die mij wil vasthouden als een anker. Hij komt binnenkort voor een paar weken terug, want hij heeft een jaar bijgetekent. Hij is de grote liefde liefde in mijn leven, altijd hoopte ik dat ik oud werd met hem. Maar dan zal ik het grillige gedrag op de koop toe moeten nemen. Het lijkt mij niet echt gezond, maar wat is wijsheid? Reactie infoteur, 13-01-2016
"Apologies don't mean anything if he keeps doing what he is sorry for."

Bonnielebon (infoteur), 19-09-2013 11:02 #367
Ben 30 jaar getrouwd en sinds een jaar is mijn man steeds meer veranderd. Zo erg dat ik hem niet meer herken. Hij heeft met een andere vrouw gechatt, en kreeg gevoelens voor haar. Maar hij heeft gezegd dat hij niets met haar heeft. Hij droomt van een nieuw leven in een ander land. Hij is egoïstisch geworden, hem boeit onze familie niet meer. De kinderen voor wie hij altijd klaar stond interesseren hem niet meer. Ik begrijp hem niet meer, maar ik hou van hem. Weet niet meer wat ik kan doen, zeg hem elke dag dat ik van hem hou. Ben zelf ondertussen 21kg kwijt geraakt en voel me niet meer goed. Ben bang hem kwijt te raken. Wat kan ik doen? Reactie infoteur, 07-02-2016
"A single dream is more powerful than a thousand realities." ~ J.R.R. Tolkien

Joan, 21-10-2012 22:41 #366
We gaan scheiden. opluchting of niet? Ik weet het niet. Mijn man heeft veel kenmerken van een midlifecrisis. We hebben gesprekken gehad met een paar psychologen en de huisarts. Hier is wel uitgekomen dat onze relatiecrisis is voortgekomen uit een persoonlijke/identiteitscrisis van mijn man, maar de oorzaak hiervan kan ook weer van alles zijn: autisme, jeugdervaringen, gewone depressie, controle dwang, narcisme. Hij zit goed in de knoop met zichzelf en lijkt niet meer op de man met wie ik ben getrouwd. Ik ging er zelf aan onderdoor en ik heb nog twee kinderen om voor te zorgen dus ik heb gehoor gegeven aan zijn twijfels en ik heb de knoop doorgehakt. Het zal voor iedereen een bevrijding zijn, maar ik laat wel iemand achter die aan de antidepressiva zit en totaal zichzelf niet is. Ik maak me zorgen over de toekomst voor mij en de kinderen maar ook om hem… Reactie infoteur, 22-10-2012
Hi Joan, erg jammer dat het zo gegaan is. Een persoonlijk probleem is niet hetzelfde als een relatieprobleem, hoe zeer het een het ander ook kan beinvloeden. Wat je man nodig heeft is individuele hulp, wat niet eens afkomstig hoeft te zijn van 'deskundigen'. De functie van luisteraar en het aanreiken van oplossingen of afleiding kan ook heel goed komen van familieleden, collega's of vrienden. Antidepressiva - uitzonderingen daargelaten - worden vrijwel altijd ten onrechte voorgeschreven. Is je man tussen de 40 en 55 jaar, dan is de kans groot dat het inderdaad 'slechts' gaat om de midlifecrisis, en die gaat vanzelf over. Sterkte, A.

Karin, 09-09-2012 22:53 #365
Dat heb je niet helemaal goed gezien, ik ben niet als slachtoffer van iemand in een midlifecrisis gaan denken dat andermans huwelijk niet goed zou zijn. Ik ben als vrijgezel op zoek gegaan naar iemand die ik uit het verleden ken die toen vrijgezel was en nu helaas (voor mij) gelukkig getrouwd blijkt te zijn. Nu ik weet dat hij dat is laat ik het zo en ben ik dus zeker geen indringer. Of alles dik in orde is met alle huwelijken anno 2012 valt nog te bezien. Het niet durven toe te geven dat een huwelijk niet meer deugt is een hele stap waardoor men liever voor veiligheid kiest en dat is iets anders dan dik in orde zijn. Ik geloof dat we nu wel uitgepraat zijn. Reactie infoteur, 10-09-2012
Hi Karin, je zit op een website over de midlifecrisis! Desondanks slaak ik een diepe zucht… groetjes, A.

Karin, 08-09-2012 23:25 #364
Ik zou hem wel willen ja als hij er open voor stond maar dat zou tegelijk betekenen dat er iets niet in orde is in zijn huwelijk en dat is nu niet het geval. Hij houdt van zijn vrouw en is hij er gelukkig mee. Dat haal ik uit het niet reageren meer van zijn kant. Ik trek me dan ook terug en heb daar respect voor en dat doe ik niet omdat er een andere vrouw in dit verhaal is maar omdat hij duidelijk laat zien dat hij daar gelukkig mee is of in ieder geval voor kiest, dan ga ik dus niet meer door met contact zoeken want zoiets moet van beide kanten komen. Dus zit ik niet aan die getrouwde man. Ik vind het alleen jammer dat het zo is gelopen, ik had nog een beetje hoop na zijn laatste zin waarin hij schreef elkaar nog weleens te zien maar die hoop heb ik al opgegeven omdat er inmiddel alweer een maand is verstreken. Nou nogmaals bedankt voor je reacties en succes verder. Reactie infoteur, 09-09-2012
Hi Karin, het is begrijpelijk dat je als slachtoffer van iemand in de midlifecrisis misschien denkt dat andermans huwelijk 'ook' niet goed is, maar de meeste huwelijken zijn anno 2012 nog steeds dik in orde. Twee op de drie huwelijken eindigt niet in een scheiding, ongeacht hoeveel 'indringers' er voorbij komen… ;D. Groetjes, A.

Karin, 07-09-2012 09:10 #363
Dat ben ik niet helemaal met je eens, er is van alles mogelijk in het leven. Ik zit niet aan een getrouwde man. Ik was alleen benieuwd. Er zijn geen stelregels en het is niet zo zwart/wit allemaal. Waar er een opening is, is er een weg en dat is er nu niet en daar leg ik me bij neer en niet bij de zelfverzonnen regels. In ieder geval bedankt voor je tijd en inderdaad hier gaat het over de midlifecrisis en daar heb ik mijn buik vol van als slachtoffer van zo'n exman, succes verder! Reactie infoteur, 08-09-2012
Hi Karin, nogmaals, je zit niet aan die getrouwde man, maar je wil die getrouwde man. Dat heb je letterlijk gezegd. Filosoferen over de betekenis van zijn berichten is niet zinvol. Dat zeg ik niet om je te kwetsen, maar om je te beschermen. Dat er van alles mogelijk is in het leven klopt, maar er is ook nog een vrouw in dit verhaal. Zijn eigen vrouw. Het pleit voor hem dat hij waarde hecht aan zijn huwelijk. Grt, A.

Karin, 06-09-2012 21:50 #362
Jouw antwoord is wel erg direct. Een beleefde manier om te zeggen dat hij niks van je wilt. Klinkt wel hard maar gezien zijn getrouwde staat kan dat ook wel zo zijn maar ik dacht dat het ook een opening zou kunnen zijn om mij te laten weten dat hij me wel graag een keer zou willen zien en dat open laat en het overlaat aan het lot, ook omdat hij niet weet dat ik gescheiden ben. Dat hoopte ik tenminste, maar hij heeft niet gereageerd op mijn berichten daarna dus kennelijk vergis is me dan toch of hij weet niet hoe hij het moet aanpakken, ik overval hem natuurlijk ook zomaar ineens door na jaren iets van me te laten horen terwijl we daarvoor sporadisch contact hadden heel oppervlakkig ook we kenden elkaar amper. Ik vermoed dat hij gelukkig getrouwd is en mijn kans dus is verkeken… Reactie infoteur, 07-09-2012
Hi Karin, ik heb je eenmalig mijn visie gegeven, namelijk dat je moet afblijven van een getrouwde man. Ongeacht welke teksten hij er tegenaan gooit om je te paaien, te vriend te houden of af te wijzen. Aangezien deze webpage over de midlifecrisis gaat, wil ik het graag hierbij laten. Grt, A.

Karin, 06-09-2012 09:16 #361
Hij weet niet dat ik gescheiden ben dat heb ik niet verteld, we hebben ook maar korte berichten gestuurd. Uiteindelijk stond er in zijn laatste bericht dus dat we elkaar zeker weleens tegen zouden komen. Ik heb daar helemaal niet om gevraagd zo ver gingen de berichten niet en ik heb daar ook niet op gestuurd. We wonen ver bij elkaar vandaan dus de kans dat we elkaar tegenkomen is ook helemaal niet reeel. Ik vroeg me dus af wat hij daarmee bedoelde. Ik had hem dus na zoveel jaar een bericht gestuurd om te vragen hoe het gaat etc. daar kwam na er specifiek naar te vragen uit dat hij een gezin heeft, getrouwd is etc. Ik reageerde gewoon spontaan daarop. Hij weet niet beter dan dat ik getrouwd ben en ook een gezin heb daarom vond ik dat slotzinnetje dat we elkaar zeker nog eens tegen komen bijzonder. Hij was toendertijd ook echt verliefd op me dat was duidelijk merkbaar maar nu zijn er zoveel jaren voorbij en hij is gesetteld dat begrijp ik wel en ik ben niet op zoek naar een avontuurtje, ik zou zo graag weer samen willen zijn met iemand en ik moest veel aan hem denken maar ik weet wel dat het een verloren zaak is, een getrouwde man. Reactie infoteur, 07-09-2012
Hi Karin, precies. Dit artikel gaat overigens over de midlifecrisis, dus laten we het ook bij dit onderwerp houden. Grt, A.

Karin, 05-09-2012 12:00 #360
Hallo, ik ben verlaten door een man die in een midlifecrisis zit, dit is nu 2 jaar geleden. 7 jaar geleden was een kennis verliefd op mij tenminste dat denk ik, de signalen wezen erop. Nu heb ik hem al die tijd niet meer gezien maar pas een bericht gestuurd en nu blijkt dat hij getrouwd is. Dat vind ik zo jammer want nu ben ik vrij. Hij schreef wel een vriendelijk bericht en ook dat we elkaar zeker nog wel eens tegen zouden komen. Daarna heeft hij niet meer teruggeschreven. Moet ik hier nog iets van denken? Ik weet heel goed dat ik niet achter een getrouwde man aan moet zitten maar het is zo oneerlijk, 7 jaar geleden was hij verliefd op mij en was ik getrouwd en nu wil ik hem en is hij getrouwd. We hebben elkaar na al die jaren niet meer gezien maar ik moet veel aan hem denken. Wat adviseer jij? Weet je wat het ook is, mijn man heeft mij verlaten voor een ander en ben ik daardoor mijn normen en waarden kwijt dat ik gewoon een getrouwde man wil? ik snap het niet meer… en wat denk je van de getrouwde man? elkaar zeker nog weleens tegenkomen lijkt mij een soort van afscheidszin of niet? Reactie infoteur, 06-09-2012
Hi Karin, behalve dat hij getrouwd is, heeft hij op beleefde wijze kenbaar gemaakt niets van je te willen. Hij heeft niet meer teruggeschreven dus dat betekent dat hij niet van plan is om werk van je te maken. Wees dus niet zo onnozel om achter hem aan te lopen, want in het uiterste geval zal hij enkel een avontuurtje in je zien en je ook zo behandelen. Door je eigen man ben je bedrogen, wat zeker kan meespelen bij het idee om gewoon een ander te nemen wanneer je daar maar zin in hebt. Je noemt het zelfs oneerlijk omdat hij niet beschikbaar is. Rammel jezelf dus door elkaar en focus je op single mannen, als je per se een nieuwe man wil. Maar eens even fijn alleen zijn heeft ook wel iets, dus geniet van die periode voordat ie voorbij is ;). Groetjes, A.

Doven Manuella, 16-08-2012 13:31 #359
Ik ben een vrouw van 33j en ben bij iemand van 44j. We zijn al geruime tijd samen. We hebben samen een eigen stekje en na 3m kom ik te weten dat hij bij iemand is van 22j, een zogezegde vriendin van mij. Dit spelleke is nu ongeveer 6w bezig. Ik woon hier nog en hij ook maar komt pas om de 2 dagen naar huis achter verse kleren enz… als ik bij hem ga om te praten dan negeert hij mij en het enige wat hij zegt is dat hij er nog niet uit is. Hij draait almaar rond de pot als ik vraag of hij nog gevoelens heeft voor mij. Of als ik vraag of het nog goed kan komen dan blokkeert hij en krijg ik daar geen antw op. Ik zie hem nog zo graag maar kan er niet meer tegen. Ik sta met mijn rug tegen de muur en weet niet wat ik moet van denken of doen. Wat doe ik het beste? Ga ik er van weg of wacht ik af? Mvg Reactie infoteur, 27-08-2012
Hi Doven Manuella, dit hoeft niets met de midlifecrisis te maken te hebben. Je partner gaat vreemd en jij accepteert het. Geen wonder dat hij de situatie het liefst wil houden zoals het is. Met hem praten helpt niet, vragen of hij nog gevoelens voor je heeft is vrouw-onwaardig, en de vraag of het nog goedkomt toont enkel je zwakte aan. Kap met dit slappe gedoe, en geef hem de zak voordat hij jou straks bij het grofvuil zet! Zo ziet hij in dat het je menens is, en dat je dit gedrag niet pikt. Je zult zien dat je zelfverzekerdheid met sprongen vooruit gaat als je hem radicaal aan de kant zet. Doen hoor, er zijn mannen zat! ;) Sterkte, A.

M., 14-08-2012 23:25 #358
Hallo,
Ik ben zelf 39 jaar en mijn vriend is 50. We zijn nu 5 jaar bij elkaar. Ik heb 2 kinderen van 10 en 13, hij heeft een kind van inmiddels 21 (woont niet bij ons maar bij de moeder). We hebben het in het begin van onze relatie erg goed gehad samen, mijn vriend is (was) erg zorgzaam en alert op hoe een ander in zijn/haar vel zit. We deelden echt zowel lief als leed en ik was erg gelukkig met hem. Het afgelopen jaar is echter voor ons gezin erg zwaar geweest door ziekte van mijn oudste kind. Hierdoor is erg veel aandacht, tijd en energie (uiteraard) naar mijn kind gegaan. Ik ben dat jaar doorgekomen omdat je voor je kind nu eenmaal altijd door gaat en het geen optie is om te stoppen. Ik heb geprobeerd alert te blijven op het feit dat mijn jongste kind en mijn vriend natuurlijk ook nog steeds aandacht nodig hadden en dit ook verdienden. Toch is dat in die situatie moeilijk en is mijn aandacht vooral toegespitst geweest op het weer op de rit krijgen van mijn oudste kind. Ik merkte gedurende de maanden dat mijn vriend zich wel meer en meer terug trok. Eerst had hij een periode dat hij alleen maar mopperend en foeterend door het leven ging, later trok hij zich steeds meer terug. Letterlijk en figuurlijk. Hij was veel afwezig, wel in de buurt maar bezig met eigen dingen/hobby's zoals klussen aan fiets en auto, maar als hij wel bij ons aanwezig was (lichamelijk) was hij er eigenlijk toch ook gewoon weer niet. Hij mengt zich niet/nauwelijks in een gesprek, lijkt zich niet te interesseren in het leven van mij of de kinderen. Wanneer we met z'n vieren op pad gaan is het zelfs zo dat ik met de kinderen loop en enige meters voorop loopt mijn vriend. Dat is zo'n beetje standaard geworden, hij neemt letterlijk en figuurlijk afstand. Als ik zijn hand niet pak, lopen we niet hand in hand, als ik niet tegen hem praat praten we niet, als ik hem niet knuffel knuffelen we niet, als ik niet zeg dat ik van hem houd, nou ja: moet ik doorgaan? Zoiets gebeurd niet van de ene op de andere dag, waarschijnlijk ben ik door de ziekte van mijn kind heel erg bezig geweest met de constante verzorging en het geregel, tussendoor moest er nog gewerkt worden en een huishouden gedaan en vooral mocht mijn jongste kind niet vergeten worden. Toen ik weer "terug op aarde kwam" leek het kwaad al geschied of zo, de afstand tussen mijn vriend en mij is zo groot geworden terwijl we juist zo close waren. Ik ben gaan lezen over de midlifecrisis en vind dit erg herkenbaar. Veel verschijnselen lijken overduidelijk; steeds meer tegenzin om naar het werk te gaan, hier geen plezier meer uithalen terwijl dit enige jaren geleden nog wel was, hij heeft al serieus met de vraag gespeeld of hij onze relatie nog wel ziet zitten (heeft zelfs op het punt gestaan om deze te beëindigen), terug trekken, nieuwe uitdagingen (hobby' s) zoeken wat zo langzamerhand meer op uitvluchten beginnen te lijken. We gaan binnenkort wel samen in therapie omdat ik hoop dat we onze relatie uit deze ontzettende dip kunnen trekken. Maar ik vraag me ook constant af waar ik goed aan doe. Moet ik hem maar los laten (wat alleen maar het gevoel versterkt dat we geen gezin van 4 zijn maar 3+1), moet ik met hem in gesprek blijven gaan (wat vaak uit mondt in een gesprek waarin ik aangeef waar ik me allemaal aan stoor en hij het aanhoort maar hier niets mee wil/kan). Soms wilde ik dat we de financiële mogelijkheid hadden om een 2e huis(je) te kopen/huren, zodat hij daar ongestoord eens even tot zichzelf kon komen, geen gedoe van het gezin met kinderen, geen "zeurende" vriendin. Ook voor mezelf zou dat wel rust geven, maar goed dit is helemaal geen haalbare optie. Waar doe ik goed aan: afstand nemen of (wat ik nu doe) constant hem "erbij" proberen te houden door gesprekken aan te gaan? Een advies van iemand met ervaring op dit gebied zou ik erg op prijs stellen! Reactie infoteur, 27-08-2012
Hi M., wat je beschrijft is deels te wijten aan de onvermijdelijke sleur die in elke relatie opduikt zodra de nieuwigheid eraf is. Blijven communiceren is sowieso een must. Verwijten maken of hem melden wat je stoort werkt niet, dus draai de boel vanaf nu helemaal om. Vraag hem wat hij in hemelsnaam nog bij jou doet, als hij klaarblijkelijk nog maar weinig belangstelling voor jullie heeft. Zo dwing je hem om na te denken over de dingen die jullie binden. Want zo te horen is er nog maar weinig over van wat in het begin zo leuk leek. Bij een relatie met gezamenlijke kinderen (en geen respectievelijke verledens) heb je het voordeel dat er van nature al een band is. Bij jullie moet je die band zelf maar zien te maken. Bekijk goed waarom je zelf eigenlijk nog bij hem wilt blijven, wat jullie in elkaar zoeken en wat je van de toekomst verwacht. Dit zijn onderwerpen die gewoon bespreekbaar moeten zijn. Zijn ze dat niet, dan is er basaal iets mis, namelijk met de wil om er iets van te maken. Blijft hij zo negatief, dan komt het straks op een confrontatie en misschien een breuk aan. Hopelijk kan de therapie nog iets uitrichten. Succes! A.

Anoniem, 09-08-2012 12:31 #357
Hallo,
Ben 42 jaar en zit een beetje met mijn handen in het haar. Heb de indruk dat ik in een midlifecrisis beland ben en merk dat ik hier geen handen en voeten aan kan geven. Ik merk dat ik de laatste tijd me heel erg bewust ben van mijn eigen sterfelijkheid en ik het gevoel heb dat ik de tweede fase van mijn leven in ga namelijk de tweede veertig jaar. Ik ben overal ontevreden over en het gras van de buurman is per definitie groener lijkt wel. Zeker als hij 20 jaar jongere is. Ben momenteel erg met mijn gezondheid bezig, ga sporten en ben erg overdreven mijn eetpatroon aan het veranderen. Ik heb afgelopen week mijn baas verzocht om een beeindigingsovereenkomst nadat mijn onbetaald verlof van een jaar voor een wereldreis was afgewezen. Ben druk bezig mijn huis op te ruimen, te schilderen en opnieuw in te richten. Ben erg met mijn uiterlijk bezig, koop veel nieuwe sierraden en ik zie jongere dames meer staan dan voorheen en het lijkt erop dat sommige dames mij door mijn gedrag mij ook weer zien staan. Ik realiseer me dat ik in deze fase van geluk mag spreken dat ik vrijgezel ben en dat ik de schade die deze crisis met zich mee kan brengen voornamelijk mezelf aan doe. Mijn vraag is eigenlijk hoe kan ik meer grip krijgen om deze situatie en hoe kan het dat ik zoveel last heb van deze fase terwijl ik andere mannen hier niet over hoor? Zijn er eigenlijk gespreksgroepen oid voor mannen in de midlife?

Groet van een anonieme man die aan zijn tweede levensfase is begonnen. Reactie infoteur, 10-08-2012
Hi Anoniem, van een gespreksgroep is me niets bekend. Mannen willen zelden toegeven dat ze in een midlifecrisis zitten, omdat ze zichzelf niet graag zien als speelbal van hun eigen emoties. Dat wordt gezien als slap of zwak, daarnaast wordt er ook vaak om gelachen. Individueel is het natuurlijk anders, sommige mannen weten best wel dat ze met iets worstelen. Ik geloof daarin niet dat je anders bent, want alles wat je beschrijft hoort een beetje bij de leeftijd die je hebt. De een laat zich meer meeslepen door de midlife-gevoelens dan een ander. De sleutel is dan ook niet hoe je dit kunt voorkomen of aan kunt pakken, maar waar je je grens legt. Verder kun je het - zeker als je vrijgezel bent - over je heen laten komen, mits je je verstand erbij houdt. In latere jaren zul je bemerken dat de midlifecrisis een van de beste fasen in je leven was. Juist omdat je je door een onbestemde onrust gedwongen voelde om nog dingen te doen die je jezelf op een latere leeftijd niet meer ziet doen. Zie het als de 'tweede puberteit', een opleving van de jeugd, de jaren waarin alles nog kon en de wereld aan je voeten lag. Geniet ervan, want op een dag merk je vanzelf dat je geen behoefte meer hebt om de wereld rond te reizen, fanatiek te sporten, met je uiterlijk bezig te zijn, je huis drastisch te veranderen en je met jonge dames in te laten. Zodra je 'stil' bent van binnen, is de midlifecrisis voorbij. Groetjes, A.

Joke, 08-08-2012 21:03 #356
Hoi A., bedankt voor je reactie! Is wel positief! En ik kan er zeker wat mee. Nu dat je dat zei over een ander dromen, dat heb ik laatst letterlijk met hem meegemaakt. Hij sloeg terwijl hij sliep een arm om me heen en ging door mijn haren, terwijl we al twee jaar geen intimiteiten meer hebben. Echter hij noemde een andere naam, de naam van de vrouw waarmee hij sms contact heeft gehad. De volgende ochtend heb ik hem dit verteld en wist hij van niks. Vertelde hem van de naam, en hij was zelf verbaasd! Heeft toen beloofd geen contact meer te hebben, maar droomt er dus nog wel van. Was een hele mooie vrouw, volgens hem! Ik zal je advies nog vaak nalezen en proberen het positief te blijven zien! Reactie infoteur, 09-08-2012
Hi Joke, dit gaat verder dan een droom. Hij heeft daadwerkelijk contact, en dat nog wel met een 'hele mooie vrouw'. Kan het erger? De belofte om daarmee te stoppen kun je met een korrel zout nemen. Hoe harder de midlifer zoiets roept, hoe intensiever het contact met die ander juist wordt. Check zijn gangen en kijk alsjeblieft uit! Grt, A.

Joke, 07-08-2012 09:22 #355
Ik ben ook radeloos! Leef voor mijn gevoel ook al 2 jaar met een man met een hele ernstige mc. Hij vindt zichzelf geweldig, heeft een heel kort lontje, zegt dat hij geen ander heeft maar is heel geheimzinnig, zegt dat hij geen gevoelens meer heeft voor mij maar dat hij blijft voor de kids. Drinkt heel veel en is zeer introvert. Hij zegt dat hij geen probleem heeft maar dat hij geen dingen meer van mij pikt en dat ik onaantrekkelijk ben. Drie puberende kids maken dat ik erg twijfel over blijven of scheiden. Durf de stap niet te nemen omdat ik toch hoop dat het ooit weer beter zal gaan! Zijn die ervaringen er ook? Vooral dat emotieloze en weinig interesse maken me erg verdrietig! Bedankt voor het luisteren! Reactie infoteur, 08-08-2012
Hi Joke, je man zit in andere sferen. Waarschijnlijk heeft hij zijn oog toch laten vallen op iemand anders, of droomt hij van zoiets. Vergeleken met die 'ander', of die nu bestaat of niet, vindt hij jou maar onaantrekkelijk en vindt hij dat hij geen gevoelens meer voor je heeft. Dit is natuurlijk nonsens. Het delen van een gezamenlijk verleden is al erg veel binding dat niet weg te wissen is. Daar zijn altijd gevoelens mee gemoeid. Een midlifecrisis gaat weer over als iemand zijn laatste hormoonoplevingen te boven is en dus in rustiger vaarwater is gekomen. Dit kost wel een paar jaren, maar maak dan niet de fout om te gaan scheiden omdat hij allemaal onzin roept. Stel hem voor om meer samen te ondernemen (dagje weg, restaurantbezoek, vakantie, etc.) zodat je dieper tot zijn gevoelsleven kunt doordringen. Wil hij dat niet, laat hem dan in zijn sop gaar koken en concentreer je op andere dingen. In de midlifecrisis is het juist de kunst om bij elkaar te blijven en de geestelijke problemen de baas te blijven. Het mooist zou zijn als hij zijn onvrede en frustraties met jou zou delen. Want communicatie is altijd de sleutel om een huwelijk overeind te houden. Groetjes, A.

M., 28-07-2012 01:13 #354
Sinds enkele weken is mijn man na 16 jaar huwelijk vertrokken naar een goede vriend omdat hij rust nodig heeft. Een opluchting voor mij en mijn drie puber kinderen. Maar ik het ook het gevoel in een film te zijn beland omdat ik nooit gedacht had dat wij in zo'n situatie terecht zouden komen.
Mijn man heeft het laatste jaar zo goed als alle verschijnselen van een midlife crisis vertoond en had een zeer kort lontje waardoor mijn kinderen en ik op onze tenen moesten lopen. Ik heb het afgelopen jaar, ondanks dat hij zei dat hij niet tegen het puber gedrag van de kinderen kon, de schuld bij mij zelf gezocht. Nadat hij weg gegaan is heb ik veel op internet over MC gelezen en dat was erg herkenbaar. Het helpt mij om te lezen dat ik de schuld niet bij me zelf moet zoeken en ik hoor nu ook van mijn omgeving dat ik hem de laatste jaren te veel ruimte heb gegeven. Ik had tot vorig jaar, naar mijn mening, een goed huwelijk met een man met veel verantwoording voor zijn gezin.
Mijn man veranderde het meest, nadat hij met een oud vriendinnetje had afgesproken. Ik heb hem zelfs aangemoedigd om weer met haar af te spreken om uit te zoeken waarom zij hem in verwarring had gebracht. Ik was er vast van overtuigd dat hij mij nooit zou verlaten. Na die tweede ontmoeting kon hij haar niet meer uit zijn hoofd zetten en kwam hij niet lekker in zijn vel te zitten. Nu is hij weg, hij zegt dat zijn ex vriendinnetje geen rol speelt en dat hij eerlijk tegen mij is. Maar ik lees op internet dat een MC-er vaak liegt. Ik ben blij dat hij bij een psycholoog loopt. Ik merk dat ik zelf ook een proces doormaak en ik weet niet waar het zal eindigen. Wel weet ik dat het veel tijd zal kosten voor ons beiden, om zaken die belangrijk zijn voor de toekomst duidelijk te krijgen.

Over de midlife crisis wordt vaak lacherig gedaan. Nu ik dit allemaal meemaak vraag ik me af waarom de midlife crisis niet meer en uitgebreider in de media gebracht wordt. En waarom er geen preventief programma ontwikkeld is.Want na de vele ervaringen op het internet berokkend het veel leed zowel bij de MC'ers als bij de partners en dan hebben we het nog niet over de kinderen. Reactie infoteur, 29-07-2012
Hi M., de midlifecrisis wordt vaak als excuus gebruikt om de plotselinge veranderingen goed te praten, zelfs door de partner. In die zin 'bestaat' de midlifecrisis niet. Door continue door de omgeving en de media ingegeven verheerlijking van de jeugd wordt de individuele zucht naar vernieuwing en opwinding aangewakkerd. Op een dag realiseert iemand zich dat hij of zij niet jong meer is, en denkt erover na wat ie nog kan doen om de jonge jaren te doen herleven. Vaak hoort daar een nieuwe partner of minnaar bij. Zodra een nieuwe relatie is aangegaan worden vervolgens allerlei excuses aangedragen waarom het huwelijk niet goed meer zou zijn. Je man stimuleren een oud vriendinnetje op te zoeken om te zien waarom zij hem verwarde, moet je natuurlijk nooit doen. De kans is levensgroot dat hij inmiddels met haar aan de haal is, ook al zegt hij van niet. De midlifecrisis wordt overigens genoeg beschreven, maar het is geen aandoening, dus is er ook geen behandeling, laat staan een 'preventief programma'. 'Midlife' bestaat, maar het woord 'crisis' is omstreden, en wordt door deskundigen vaak afgedaan als fabel. Misschien is de term 'transitie' beter. De grenslijn tussen midlifecrisis en narcisme/egoisme/egocentrisme is overigens klein. Het mag duidelijk zijn dat wie egoistisch van aard is, zich gemakkelijker overgeeft aan daden die typerend zijn voor de midlifecrisis. Zoek online ook op zoekwoorden zoals 'Midlifecrisis, does it exist?', enzovoorts. Sterkte, A.

W., 26-06-2012 16:41 #353
Hallo A,
Wat veel herkenning in alle onderstaande verhalen.
Ik heb een man van 47 jaar oud, we hebben 14 jaar een relatie en 2 kinderen van 7 en 12 jaar oud. Onze relatie was in mijn ogen prima. Doordat mijn man veel voor zijn werk langere tijd in het buitenland zit raken we niet gauw in een sleur en is het altijd weer spannend als hij thuis komt. Ik merk wel dat de vonken er de laatste jaren niet meer afspringen maar had het idee dat we het beide prima vonden.
Nu ben ik er vorige week achter gekomen dat hij al 2 jaar een relatie heeft met een andere vrouw die hij in de kroeg heeft ontmoet. Volgens hem betekend zij niets en gaat het bij beide alleen om de sex. Hij houdt van mij en is opzicht tevreden over onze sex alleen heeft hij meer behoefte dan ik. Volgens hem is het hem overkomen en is hij er zo ingerold. Waarom hij hier niet mee is gestopt kan hij mij niet uitleggen, hij snapt het zelf ook niet. Hij houdt van mij en wil met mij verder als ik dat nog wil. De keuze is aan mij. Hij heeft meteen een punt achter de relatie met de ander gezet.
Ik heb geprobeerd om er achter te komen waarom hij dit heeft gedaan maar hij kan mij geen verklaring geven. Het past namelijk helemaal niet bij hem. Hij heeft dit gedrag bij andere altijd veroordeeld en begrijpt het zelf ook niet. Ik weet ook zeker dat iedereen in onze omgeving vol ongeloof zal reageren als ze het zouden horen.
Ik heb gezegd dat ik wil nadenken of ik nog wel verder wil omdat mijn vertrouwen weg is. Ik heb hem ook gevraagd of er niet nog meer is gebeurdis wat hij mij moet opbiechten. Omdat hij voor zijn werk weer weg moest heb ik gezegd dat hij nu openkaart moet spelen en als ik er later achter kom dat het nog meer is gebeurd het voor mij over is. Dit helemaal omdat hij zoveel weg is en ik ervan op aan moet kunnen dat er niets gebeurd in het buitenland. Volgens hem hoef ik daar niet bang voor te zijn want volgens hem heeft hij daar niet eens de mogelijkheid toe in het buitenland, hij zit namelijk op een schip.
Nu ben ik er gisteren achter gekomen dat hij tijdens een reis in februari iets heeft gehad met een dame daar. Voor mij is het nu over en uit. Hij heeft zijn kans gehad en geen open kaart gespeeld. Mijn vertrouwen en respect voor hem zijn weg en ik ben bang dat ik hem nooit meer kan vertrouwen. Ik ben in mij vorige relatie ook al bedrogen en wil dit niet nog een keer meemaken.
Het probleem is dat hij nu in het buitenland zit en als hij thuis komt zouden we 4 dagen later op vakantie gaan. Ik zit erover te denken om alleen met de kinderen te gaan en een punt achter onze relatie te zetten. Wat mij betreft hoeft het niet meer maar ik heb wel 2 kinderen. Moet ik voor hun toch proberen om de relatie te redden en gezamelijk op vakantie gaan? Als ik dat doe zal het vooral voor de kinderen zijn en niet voor mezelf, heeft het dan nog wel zin? Ik ben benieuwd naar je antwoord. Reactie infoteur, 27-06-2012
Hi W., deze website gaat over de midlifecrisis, niet over vreemdgaan. Je beschrijft verder geen signalen die erop duiden dat hij in een midlifecrisis verkeert. Ook vertel je niet hoe je er tot tweemaal toe achter bent gekomen dat hij iemand anders had. Wat je moet doen is hem confronteren en zijn beweegredenen uitzoeken. Met het antwoord dat hij het niet weet kun je niets. Bovendien is het helemaal geen antwoord. De man heeft volop gelegenheid, tijd en ruimte om seksuele relaties met anderen aan te knopen. Garanties dat dit verleden tijd is heb je niet. Hij zal waarschijnlijk steeds weer situaties opzoeken waarin de verleiding zich voordoet, tenzij hij daar zelf iets aan wil veranderen. Spanning lokt. Maar daar hoef je helemaal geen midlifecrisis voor te hebben. Wat je moet doen bepaal je natuurlijk zelf. Alleen jij weet hoeveel je in het verleden al moet hebben doorstaan, en of je hem weer durft te vertrouwen. De waarde van het huwelijk is wat uiteindelijk telt. De kinderen horen daarbij. Wil hij daar oprecht voor gaan maar is hij gevoelig voor de vele verleidingen? Dan moet hij zich daartegen beschermen. Misschien zelfs een andere baan. Is dat niet mogelijk dan kun je proberen samen spanning terug te brengen. Bezoek hem op een van zijn zakenreizen. Als verrassing. Misschien vindt hij dat soort dingen leuk genoeg om niet met een ander te gaan rommelen. Helpt niks, dan kun je overwegen een eind aan de relatie te maken. Vooralsnog kun je echter beter niets doen behalve hem aan de tand voelen. Sterkte, A.

A., 25-06-2012 20:24 #352
Hallo A en allemaal,
Nou ik ben nu 1, 5 geleden in de steek gelaten door een man met een dikke mc. Het gaat uitstekend met me en heb voor mijn gevoel alles een plek gegeven. Het was een zware strijd die ik aan moest gaan om te staan waar ik nu sta. Ik wil hiermee iedereen laten weten die dit proces ook meemaakt dat het tijd nodig heeft en praat er vooral over en denk vooral tijd aan jezelf. Ik heb nu sinds 4 maand een hele leuke vriend (die niet met zichzelf overhoop ligt). Jeetje wat een verschil met m'n ex-man, merk nu vooral dat de persoonlijkheid van deze man veeeel beter bij me past. Een stabiele man die tevreden en gelukkig is met zichzelf. En zo zit ik ook in elkaar. Een maand geleden heb ik m'n ex-man gezegd dat ik een vriend heb, nou je had hem moeten zien staan kijken! Hij kreeg geen woord meer uit z'n mond en wist niet waar hij moest kijken, alsof hij wilde zeggen het is dus nu echt over. Terwijl hij zelf al een half jaar samen woont met z'n nieuwe liefje. Zo zie je maar weer aan het eind van de tunnel schijnt altijd de zon, dit heb ik vanaf het begin af aan altijd gezegd. Helaas zul je eerst door een diep dal moeten gaan maar je gaat ooit inzien dat het beter is zo, want een leven lang met iemand te moeten leven die met zichzelf in de knoop zit (mc), dan ben je uiteindelijk zo'n persoon liever kwijt dan rijk! Allen heel veel sterkte! Reactie infoteur, 26-06-2012
Hi A., op een of andere manier denken exen maar al te vaak dat de achtergelaten partner hulpeloos en alleen wegkwijnt in een hoekje. Als het tegenovergestelde wordt bewezen, zijn ze perplex. Want opeens is daar die spiegel die je hem voorhield. Je doet nu wat hij al die tijd al deed: een ander nemen! ;). En het blijkt nog een prima keus te zijn ook. Veel geluk en dank voor je bijdrage, A.

Pascal, 20-06-2012 15:17 #351
Truda, Astrid, dank voor jullie opbeurende woorden en steun de laatste paar maanden. Mijn emoties en frustraties hier te kunnen neerpennen, hebben mij zeker enorm geholpen in mijn verwerkingsproces, waarvan ik hoop dat het in de laatste fase zit… ik kom zeker regelmatig nog een kijkje nemen om te leren uit de ervaringen van anderen en om mijn ervaring te delen. Ik heb altijd vrij veel geluk gehad in het leven en dit was de eerste echt grote tegenslag die ik diende te verwerken. Op emotioneel vlak ben ik een echte spons en neem dus alles op, analyseer alles tot op het bot zoals het "HOE", het "WAAROM" waarover Truda spreekt… Dat alles wil ik nu achter me laten en me richten op de toekomst. Bedankt! Groetjes, Pascal Reactie infoteur, 21-06-2012
:)))

Truda, 20-06-2012 11:12 #350
Hallo beste Pascal, als ik jouw verhaal lees, lees ik de mijne! Wees trots op jezelf, jij kunt jezelf recht in de spiegel aankijken! Jij hebt gevochten voor iedereen en dat heeft heel veel moed, doorzettingskracht en een ijzeren wil nodig gehad, die jij dus wel bezit! Vraag je niet meer af over het "WAAROM?". Jij zet daar ook een dikke zwarte streep doorheen he? Want jij weet in ieder geval waarom en waarvoor jij wél hebt gevochten! Dáár gaat het nu om, en daar mag je heel trots op zijn.
Het is niks anders dan ontzettend jammer dat het niet mocht baten, maar je vechten heeft idd (zoals de infoteur het zegt) reden gehad, zodat jij en je mooie dochters verder kunnen! Heel veel sterkte en veel suc6 en liefde met je nieuwe relatie, ga ervoor Pascal, doe het rustig aan, je hebt t verdiend!

Pascal, 19-06-2012 12:22 #349
Hallo Astrid, hallo iedereen, tja, het is tijd geworden een hele dikke zwarte streep onder mijn huwelijk te trekken… Ze woonde alleen, zag het niet meer zitten in ons huwelijk of het huwelijk als instituut in het algemeen, de koek was op, ze zag me niet meer graag op die manier enz enz. Gisteren via onze twee dochtertjes vernomen dat ze een uitstap hadden gedaan met een man van haar werk en dat ze hadden gekust… Hoewel ik ondertussen iemand nieuw heb leren kennen waarmee het supergoed klikt, kwam dit toch opnieuw als een donderslag bij heldere hemel. Onverwachts ben ik een nieuwe leuke vrouw leren kennen, maar het intiatief om het gezin uit mekaar te rukken kwam niet van mij, maar van haar. Gedurende meer dan een jaar nog geprobeerd alles goed te maken, alles uit de kast gehaald, tot iedereen me zei "geef haar ruimte, zodat ze zelf kan inzien wat ze mist"… Wel, blijkbaar zou het toch nooit meer goedkomen, want nu heeft ze een relatie met iemand van haar werk die "met alle respect" totaal niet bij haar past. Dat heeft ze zelf maanden beweerd. Waarschijnlijk speelt mijn trots een grote rol hierin, maar wat heeft die gozer haar meer te bieden dan ik… zoals ik al zei, met alle respect, maar die gozer is 10 jaar ouder, vrij klein en dik, heeft een ringbaartje en een dikke wrat op zijn wang. Ik ben groot, slank, zie er niet slecht uit, maar belangrijker is dat we gedurende 14 jaar een leven hadden opgebouwd met twee prachtige, gezonde meisjes, een mooie woning, een leuke vriendenkring! Zoiets geef je toch niet op "omdat het niet meer goed aanvoelt"?! Begrijp me niet verkeerd, want ik ben gek op mijn nieuwe vriendin, maar toch doet het me meer dan ik had verwacht haar nu met een andere man die te zien, die volgens mij totaal niet bij haar past (maar ja, ik ben dan ook niet objectief!) en waarmee ze alles vanop 0 mag herbeginnen… die onmacht, die frustratie, dat onbegrip. Hopelijk is het de allerlaatste keer dat ik hiermee wordt geconfronteerd en ben ik eindelijk gekomen aan de laatste fase van mijn verwerkingsproces… Diep binnenin hoop ik dat ze met haar hoofd tegen de muur loopt, dat ze ooit nog gaat beseffen wat ze heeft weggegooid, misschien omwille van haar midlifecrisis, haar eeuwige zoektocht naar zichzelf waar ze is aan begonnen. Waarom toch ben ik niet vroeger gaan inzien dat het geen zin had voor haar zo lang te blijven vechten? Ik kan mezelf wel voor het hoofd slaan dat het zo lang heeft geduurd voor ik dit ben gaan inzien… In ieder geval sla ik nu een nieuwe weg in, maar zal ik jammer genoeg nog een regelmatig contact moeten houden met haar omwille van onze dochtertjes… Groetjes & sterkte aan iedereen!
Pascal Reactie infoteur, 20-06-2012
Hi Pascal, je vechtlust heeft niet het gewenste resultaat gehad, maar het had wel degelijk zin. Je hebt voor jezelf bewezen er alles aan gedaan te hebben wat in je vermogen lag. Dit is nodig om ook emotioneel los te kunnen komen van je ex. Zoals je merkte is dat nog een heel proces vooral omdat de communicatie te wensen overliet, en je vreemde redenen kreeg zoals 'de koek is op' en meer van die flarden waar je helemaal niets mee kon. Ik had al eerder geschreven dat er een andere oorzaak moet zijn, zoals een geheime relatie met iemand anders of in elk geval de intentie om met een ander iets te willen. Dat laatste is nu de realiteit gebleken. Het is jammer dat je hebt moeten constateren dat haar bedrieglijke redeneringen gewoon bedoeld waren om de communicatie ook te stoppen. Helaas werkte dat voor haar niet zo, het leverde alleen maar meer (terechte) vragen bij jou op. Inmiddels heb jij ook iemand anders gevonden, dus een verzoening is verder weg dan ooit. Nu maar zien of die ouwe, dikke, baardige en wrattige kabouter meer voor haar kan betekenen dan jij ooit gedaan hebt… ;). Eens komt ze zichzelf nog wel tegen want het grootste taboe dat rondwaart is toch wel het gegeven dat men spijt heeft van een scheiding. Groetjes terug, A.

Dinneke, 05-06-2012 13:36 #348
Na onze vakantie in Portugal (vorige zomer) is mijn man enorm veranderd. Waar wij tijdens onze vakantie samen droomden van een huisje in Portugal (bv. een B & B) werd die droom na onze vakantie opnieuw gedroomd met een stel vrienden van hem, deze keer Italië. Grootse plannen werden er gemaakt waar ik spelenderwijs mee ingerold ben. Langzamerhand blijft mijn man steeds vaker in de zaak van dat bevriende stel hangen, komt alsmaar later thuis. Klusjes thuis worden snel snel afgewerkt om huppeldepup richting bevriend stel te lopen. De vrouw van dat stel is gek op mijn man, omdat hij haar doet denken aan haar overleden man. Mijn man is ook dol op haar omdat ze na een lange moeilijke periode haar leven zo mooi weer op orde heeft en ze kan zo aandoenlijk plezier maken, haar lach vertederd hem… Maar hij is niet verliefd op haar, althans dat zegt hij me toch. Na maanden van wachten op hem heb ik besloten om het Italië verhaal eens nader te bekijken en heb ik niet langer zin om hierin mee te gaan. We hebben inmiddels 2 kleinkinderen, een mooi huis met prachtige tuin, regelmatig op reis kortom een makkelijk en mooi leven. Bovendien ben ik 7 jaar jonger dan mijn man en moet ik nog veel langer werken, ook omdat er een soort van groepsverzekering verbonden is aan mijn job. Dus als ik stop met werken, ligt de uitkering veel lager dan momenteel voorzien. Mijn man besloot dan dat hij alleen naar Italië zal vertrekken en dat ik hem na 12 jaar kan achterna reizen. Ik zou twaalf jaar in ons huis alleen blijven en met de vakantie naar hem moeten reizen. Ik heb hem daar vriendelijk voor bedankt en hem duidelijk gemaakt dat ik dan beter meteen mijn leven individueel kan opstarten. Hij zei toen dat hij zich erbij neerlegde, Italië werd afgeschreven. Het lijkt wel of ik hiervoor dagelijks gestraft wordt: sedertdien praat hij niet meer met me, en als dat wel gebeurt is het koel, kil en vooral in de ik-vorm. Ik heb ook steeds het gevoel dat ik hem belemmer, dat ik hem in de weg zit. Al wekenlang volgt niet een knuffel, lief woord of een spontaan kusje… Hij drinkt ook elke dag behoorlijk wat (was voorheen een gezelligheidsdrinker), zit vaak in op de tuinbank voor zich uit te staren. Ik kom helemaal niet dichter bij hem, kan niet tot hem doordringen, ik raak mijn man kwijt. Afgelopen weekend op een feestje heeft hij heel vrolijk lopen socializen met z'n soulmate (vrouw van dat stel) en met de andere aanwezigen veel plezier gemaakt. Ik werd volkomen door hem genegeerd. Tijdens de toast met het aperitief heeft hij met iedereen gekloken en mij bewust overgeslagen. Dat bleek ook achteraf toen ik hem hierop aansprak. Ook gisteravond had hij weer behoorlijk gedronken en weer kwam het verhaal van 'ik wil nog wat met m'n leven, ik wil niet oud worden… ' Ik probeer hem dan te zeggen dat hij al niet is zoals zijn leeftijdsgenoten, zo energiek, zo charismatisch eigenlijk veel jonger dan z'n huidige 55 jaar. Ik lijk maar niet tot hem door te dringen. Toen ik hem aankaartte dat hij wel eens een midlifecrisis zou kunnen hebben en hem de indicaties voorlas, beaamde hij er enkele en wou daarna direct naar bed. Het werd hem teveel. Toen ik later naar bed ging, heeft hij 'zogenaamd' in z'n slaap mij geschopt en geduwd zodat ik de logeerkamer ben gaan opzoeken, was dit weer een 'afstraffing'?
Ik word hier stilaan doodongelukkig van. Ik wil mijn man van vroeger terug! Reactie infoteur, 07-06-2012
Hi Dinneke, jij krijgt de zwarte piet toegeschoven omdat je hem belemmert in zijn wilde plannen. En daarom 'straft' hij je op allerlei manieren. Sowieso is het voorstel om letterlijk van tafel en bed gescheiden te zijn (hij in Italie, jij hier) voor maar liefst twaalf jaar te belachelijk voor woorden. De zogenaamde droom zou trouwens toch wel in duigen vallen. Het is zelfs afgezaagd om de zoveelste b&b te beginnen, waar geen mens op zit te wachten. Vaak hoor je dat het keihard werken is, met nauwelijks resultaat. Doe jezelf dat dus nooit aan! Het lijkt er verder op dat je man zijn zinnen heeft gezet op die andere vrouw, maar zij is bezet, en hijzelf ook. Ook dat zal hem allemaal frustreren. Kortom, allemaal tekenen van de midlifecrisis waar geen pasklare oplossing voor is, tenzij hij zelf erkent dat hij een probleem heeft waar hij iets aan moet doen. 'Ik wil nog wat met mijn leven' is een belediging aan jouw adres, alsof jij zijn leven enkel zou hebben gedwarsboomd of er een saaie boel van zou hebben gemaakt. Je kunt hem die spiegel voorhouden. Verder is het afwachten of hij het oppikt… Sterkte, A.

Joan, 01-06-2012 15:52 #347
Eind november vorig jaar kreeg ik de mededeling dat mijn man wilde scheiden. Hij zei botweg dat ik maar op zoek moest gaat naar een sociale huurwoning. Hij wilde alleen zijn en ik moest vertrekken met de kinderen. Later bleek hij dus ook verliefd te zijn op iemand anders en ik paste volgens hem eigenlijk helemaal niet bij hem. Hij had geen "gevoel" meer voor mij en ook niet voor de kinderen. Dat het wat hem betreft over zou zijn tussen hem en mij dat zou kunnen maar dat hij niets meer voelde voor de kinderen, dat kon ik niet begrijpen en hierdoor wist ik wel dat hij niet helemaal in orde was. Ik heb flink op hem ingepraat en de twijfel sloeg toe bij hem. Maar ik ben mijn geloof in onvoorwaardelijke liefde nu kwijt en dat zal denk ik niet meer terug komen. We zijn nog wel samen. Door veel praten zijn we erachter gekomen dat zijn controledwang tussen ons in is gaan staan, ik heb me hierdoor voor hem afgesloten en we zijn in de loop van de tijd wel uit elkaar gegroeid. Hij is in een zware depressie beland waardoor hij eigenlijk thuis niets meer om zich heen kon verdragen. Positieve aandacht van een andere vrouw heeft hem waarschijnlijk aan onze relatie doen twijfelen. Maar als ik hem moet geloven is het gebleven bij een ontmoeting die erg veel indruk op hem heeft gemaakt en daarna wat sms contact. Dit ging dan weer wel over de scheiding, toen ik nog van niets wist. Dus ook al is er misschien geen fysiek contact geweest, het was voor hem voldoende om mij en de kinderen te dumpen en dat doet nog steeds heel veel pijn. Hij slikt nu antidepressiva, hij is wat meer ontspannen en zegt weer dat hij met mij oud wil worden. Ik ben daar wel blij om maar ik ben nog erg wantrouwend en ook al is hij van goede wil, het komt wel wat geforceerd over. Hij kan nog steeds niet echt genieten van het leven met ons. Hij is met de huisarts nog op zoek naar meer passende antidepressiva. Ik ben bang dat hij voor de rest van zijn leven pillen slikt want hij wil niet in therapie en hij vindt de ruimte in zijn hoofd die hij krijgt door de medicatie nu al opwegen tegen de zware bijwerkingen. De tijd zal het leren. We zijn in ieder geval sinds lange tijd weer wat plannen aan het maken voor de toekomst. Reactie infoteur, 02-06-2012
Hi Joan, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-echt-scheiden-oorzaken-van-echtscheiding.html
Jammer dat hij zijn echtscheiding met een andere vrouw ging bespreken, in plaats van met jou. Het gemakkelijke verliefd worden op een ander zie je vaker als het huwelijk een beetje in een sleur is geraakt. Helaas werd zijn denkvermogen hierdoor aangetast. Opeens kwam hij met de vreemdste conclusies: je zou helemaal niet bij hem passen, hij had geen gevoel meer voor jou en vond gewoon dat jij met het hele gezin maar op moest donderen. En nu slikt hij pillen om hem op de rails te houden. Hopelijk kan hij binnenkort stoppen met die rommel want ze brengen een mens maar al te vaak van de regen in de drup. Aan de andere kant hebben de medicijnen zijn libido en jagersinstincten vast ook naar beneden gehaald, waardoor het versieren van die andere vrouw ineens niet meer zo aantrekkelijk is. Een mooie bijkomstigheid ;). Sterkte, A.

Pascal, 31-05-2012 18:03 #346
Hallo Gijs, het is al een hele tijd geleden dat ik nog ben komen kijken, dus ik zie nu pas je berichtje. Er is ondertussen al heel wat gebeurd… Mijn echtgenote is dus reeds verhuisd sinds 4 januari en eigenlijk heb ik de maanden nadien tevergeefs geprobeerd om mijn relatie te herstellen, door nog regelmatig met haar contact te hebben via telefoon, door dingen samen te willen doen met de kinderen enz enz… Zo dacht ik ook dat er misschien een mogelijkheid was om samen weer regelmatig af te spreken aangezien we apart woonden en er zodoende minder druk zou zijn… Maar ze vond dat geen goed idee omdat de verwachtingen voor beide partijen niet dezelfde waren: zij wou aan mij een goeie vriend en ik hoopte nog dat er opnieuw iets kon groeien tussen ons. Ik heb het heel moeilijk gehad dat te aanvaarden, en eigenlijk nu nog een beetje… Beetje bij beetje ben ik wel beginnen inzien dat de liefde en het liefdesgevoel van twee kanten moeten komen en blijven komen. Ik bleef maar hopen en liep telkens met mijn gezicht tegen de muur. De frustratie was zo immens groot te moeten aanvaarden dat mijn vrouw met wie ik twee prachtige gezonde kinderen heb, en die me ooit heel graag heeft gezien, nu beslist had dat haar liefde voor mij over was. Ik bleef maar hameren op "Denk aan je gezin", en zij bleef maar antwoorden dat het gezin niet het probleem was, maar het koppel… Tja, op de duur kan je wel niet anders dan dat aanvaarden. Het probleem is wel dat zij mij ook niet echt hielp, want ze sprak me nog vaak aan met "lieveke" of "zoet", uit gewoonte zegt zij, maar zulke uitspraken helpen uiteraard niet. We hebben recentelijk ook nog samen de communie van onze oudste samen "gevierd" (?). Wel eigenlijk heb ik naast haar plaatsgenomen in de kerk 's morgens, ben ik vervolgens met mijn ouders iets gaan eten, en dan in de namiddag nog even langsgeweest bij haar voor mijn dochter… Maar wat voor zin heeft het "het gelukkige gezinnetje" te spelen terwijl dat niet zo meer is. Weet je, na maanden van inspanningen zonder resultaat, krijg je er genoeg van… Ik laat haar nu zo veel mogelijk met rust, want ze voelde toch maar altijd een druk vanwege mij dat ik nog altijd te zeer wilde dat ze terugkwam terwijl dat voor haar helemaal niet aan de orde was. Bovendien zit er een zeker boosheid in mij omdat zij toch gevoelens had ontwikkeld voor een ander op haar werk. Hoewel ze zegt dat er niks gebeurd is, heeft ze toch achter mijn rug maar veel gesmst en veel gesprekken gehad met die kerel, en ik moet zeggen dat ik me daar niet goed bij voel! Ik voel me sowieso bedrogen en verdien het ook om gemist te worden, van gehouden te worden en naar verlangd te worden…
Je vraagt je af hoe ik zo ver ben gekomen… Wel, ik ben in therapie geweest bij een psychiater waar ik mijn hart kon luchten, maar het meeste werd ik geholpen door een vakantie in Egypte, waar ik een volledige week met 18 onbekenden op een boot doorbracht op de Rode Zee. Een van de organisatoren was ook een therapeut die veel bezig was met Raiki, meditatie, yoga enz. Ik heb veel met hem gesproken en hij heeft me doen inzien dat ik toch geen controle had over bepaalde zaken (zoals de liefde van mijn vrouw voor mij). Ik kan haar immers niet verplichten om van mij te houden. Ik moet door met mijn leven en moet de zaken positief blijven bekijken… ik heb nog steeds mijn gezondheid, ik mag mijn kinderen zien zoveel ik wil, ik heb nog mijn job en ik heb nog een heleboel vrienden. Ik ben me positiever gaan instellen en dat had ook een positieve invloed op mijn omgeving, mijn kinderen. Totaal onverwacht ben ik een leuke vrouw tegengekomen die net als ik twee kindjes heeft, en het klikt wonderwel… Het is allemaal nog pril, maar het voelt goed aan… En raar maar waar, mijn echtgenote is op de hoogte en het doet haar wel iets hoor, meer dan dat ze wil toegeven. Naar het hoopje ellende dat ik een paar maanden geleden was, zou ze nooit terugkomen, maar nu ze ziet dat ik mijn leven weer in handen neem, begint ze zichzelf blijkbaar toch wat vragen te stellen… Ik zeg niet dat ze zal terugkomen, maar ALS ze het wil, gaat ze er in ieder geval voor moeten werken nu. Ze heeft me immers enorm veel pijn gedaan. Als bovendien mijn huidige relatie zo blijft evolueren, wil ik misschien niet meer dat ze nog terugkomt. Ik heb er anderhalf jaar voor gevochten en niets voor teruggekregen. Misschien dat ze op een dag nog zal beseffen dat we het toch nog zo slecht niet hadden samen met ons gezinnetje, maar ze heeft kansen genoeg gehad om dat in te zien…
Een waarheid als een koe is dat de tijd alle wonden heelt… en uiteraard zie ik mijn echtgenote nog enorm graag, want ik kan dat niet zomaar opzij zetten, maar als zij niet langer hetzelfde voelt, moet ik dat van me afzetten. Ik heb haar enorm gemist de voorbije maanden, maar misschien gaat zij mij wel missen op termijn nu ik niet meer rond haar hang zoals de voorbije maanden. Enfin, het is geen spelletje, maar zo zit het leven blijkbaar in mekaar jammer genoeg. Geef het wat tijd, je zal zien dat het beter zal in de toekomst… Groetjes

Gijs, 05-05-2012 15:25 #345
Beste Pascal,

Lees je nog wel eens dit forum? Hoe vergaat het je nu? En hoe gaat het met je (ex) vrouw? Ik maak nu het zelfde mee. Mijn vrouw heeft een eigen woning gevonden want: het gevoel is over. In haar opinie is: de koek op…

Ilda, 22-04-2012 19:19 #344
Dat programma is op dit moment veelal negatief in het nieuws en raakt dit onderwerp. Als iemand de kolder in z'n kop krijgt en zijn/haar gezin verlaat om nieuwe spannende belevenissen te ervaren dan kan je het een naampje geven, MLC, karakter of wat dan ook daar gaat het in principe toch niet om. Waarom een persoon zoiets doet tsja wie zal het zeggen, je kan bij alle noemers wel een raakvlak vinden en de koele houding hoort er waarschijnlijk ook bij, een masker, beschermlaag of wat dan ook. Dat kan ook geen leven lang volgehouden worden volgens mij, maar het is een manier om zichzelf staande te houden want als ze zouden moeten toegeven dat ze verkeerd bezig zijn (lees: egoistisch) dan valt hun hele schijnwereld in duigen, dus zolang ze het kunnen uitstellen doen ze dat. Tja mensen verschillen enorm. In onze relatie is hij nooit zo radicaal geweest dus voor mij was het wel even schrikken, maar ook weer een les. Reactie infoteur, 23-04-2012
Hi Ilda, dat klopt. Het lijkt net alsof bij degene die vertrekt een soort knop is omgegaan. Al of niet in de midlifecrisis, de persoon moet zijn gevoel (lees: rekening houden met de levenspartner) volledig hebben uitgeschakeld om tot zo'n wreed, drastisch besluit te komen. Dit zie je terug bij zowel de reacties op deze site, als in dat tv-programma. Uiteraard kennen we niet alle achtergronden, en ook hier krijg ik het verhaal steeds van slechts een kant te horen. Toch denk ik dat je zo'n partner die zomaar - onbewogen - de 'kolder in de kop' krijgt maar beter kwijt kunt zijn dan rijk. Ik hoop voor alle achtergebleven partners dat dat besef in elk geval ooit komt. Groetjes, A.

Ilda, 17-04-2012 11:43 #343
Precies A. hij gaat veel te snel. Verwerkt het allemaal niet, als het aan hem ligt dan heeft hij alweer een nieuw leventje waarbij het allemaal normaal is, gevoel? wat is dat dat is ver weggestopt geloof ik, verwerken? daar hebben we geen tijd voor, het leven gaat door. Zo'n instelling lijkt het een beetje, er zal toch eens een klap bij hem aan moeten komen of in ieder geval een tijd van bezinning. Voor nu lijkt hij helemaal gelukkig, mannen in de mlc zijn echt wel gelukkig met hun nieuwe liefjes hoor of mssch lijkt het voor mij alleen maar zo. Hij betrekt ons dochtertje er maar in. hij snapt er werkelijk geen snars van hoe het allemaal werkt, ja ze is lief en daarmee is alles maar goed? wat als het morgen niet meer tussen hen werkt of over een jaar? dan moet ons dochtertje maar weer wennen, ja ze zal eraan wennen dat haar vader een vrouwenverslinder is geworden helaas…! Reactie infoteur, 19-04-2012
Hi Ilda, in het tv-programma 'Echt scheiden' (RTL4, woensdag 20.30 uur presentatie Natasja Froger), zie je precies hoe ingrijpend, emotioneel en complex een echtscheidingsprocedure is. Ik denk dat veel mensen zo'n periode proberen te overbruggen door hun emoties uit te schakelen. Dit zie je dan ook terug op tv: Een van de twee is opvallend ijskoud en zet de scheiding stug en onbewogen door, terwijl de ander niet weet wat hem/haar overkomt. Waar twee scheiden, hebben twee schuld? Tot op heden heb ik daar geen enkel bewijs van gezien. Het is steeds eentje die de kolder in zijn kop heeft en de partner zonder blikken of blozen aan de kant zet. Die moet dan ook maar alles slikken, want alles is al beslist. Deze pijnlijke, wrede ommekeer in denken vraagt toch echt wel wat meer dan enkel de midlifecrisis! Ik vermoed dat sommige karakters/persoonlijkheden eerder geneigd zijn om roekeloos op te stappen dan andere. De midlifecrisis is secundair. Groetjes, A.

Ilda, 16-04-2012 12:04 #342
Hoi A. A. en Truda bedankt voor jullie reacties en opbeurende woorden. Zijn nw vriendin is nu dus zo'n 2 weken in Nederland en verblijft bij mijn ex. Ons dochtertje is al 2 x met haar vader en nw vriendin weggeweest. Ons dochtertje die nu dus 5 jaar is vind zijn nw vriendin heel lief zei ze. Nou dat is gelukkig een pluspunt want ik zat daar ook enorm mee in mijn maag. Volgens mij is mijn ex nu helemaal happy met zijn nieuwe leven. Als ze over een week of 2 weer terug gaat dan zal het wel even wennen zijn voor hem maar hij moet toch regelmatig voor zijn werk die kan op (zo heeft hij haar ook leren kennen). Zo blijft de relatie wel spannend en leuk he. Nou ja laat maar gaan hoor kan me er niet meer druk om maken, veel plezier met je liefje. Nu is het zo dat als hij aan het werk zit zijn nw vriendin alleen thuis zit en nu vroeg hij aan ons dochtertje om vrijdag na school bij hem te komen en dan kan ons dochtertje koekjes bakken met zijn nieuwe vriendin terwijl hij aan het werk is. Wordt ons dochtertje nu gebruikt als speelkameraad voor zijn vriendin als hij aan het werk is? Ja daar pas ik voor hoor, gaat mij te snel allemaal. Ons dochtertje vindt haar wel lief maar wil niet alleen met haar zijn dat durft ze nog niet zei ze, papa moet er ook bij zijn, ja logisch toch, Dat hij alles maar zo snel doet en het allemaal normaal vindt moet hij weten, voor mij moet je dit soort dingen stapsgewijs aanpakken. Reactie infoteur, 17-04-2012
Hi Ilda, ja helemaal mee eens. Je ex zal het goed bedoelen, maar hij heeft niet zoveel notie van het gevoelsleven van zo'n klein meisje. Misschien denkt ie wel dat hoe sneller iedereen aan elkaar gewend is, hoe beter. Maar zoiets kun je helemaal niet forceren. Je dochter heeft erg veel moeten doorstaan in de laatste maanden en moet niet worden blootgesteld aan nog meer verwarring. Die vriendin moet dan ook een pas terug doen, en pas in beeld komen als de huidige situatie enigszins verwerkt en gewoon is geworden. Dat is het voorlopig nog niet. Je ex duwt zijn liefje al naar voren terwijl hij nog amper van zijn vorige vlam af was. En je dochter moet dat allemaal maar begrijpen of als normaal beschouwen. Communiceer met hem dus in het belang van je kind. En zeg dat je dochter inderdaad koekjes mag bakken… maar wel met haar bloedeigen moeder ;D. Sterkte, A.

Truda, 05-04-2012 23:17 #341
Ik kan me helemaal in de woorden van A. vinden! Beste en lieve IIda! Hoe moeiljk ook, sluit niet je hart af, maar wel je voordeur voor hem! Ga denken aan je eigen vrijheid, die hij dus nu wél helemaal neemt!
Dat jij achtergelaten, verlaten bent mét kind, is toch het meest fantastische wat je kunt bedenken, hoe dubbel ook, maar dat zegt al genoeg over t feit, dat jullie kind niet in zijn leven past(te)? En dat jij enorm veel bezit aan moederlijke liefde en kwaliteiten dat jij dus dat wel kunt? Hij laat alles aan jou over? Voel dat eerder als een groot compliment, dat heb ik ook gedaan! Jij kúnt het alleen met je dochter aan, heus!
Zo te horen, ben je een supermoeder die er alles, werkelijk alles aan heeft gedaan haar vader tot inzicht te brengen, maar hou op beste IIda! Meer dan scheiden van hem, hoeft niet meer! Ga een volledige moeder zijn voor je lieve dochter, ze heeft jou nu dubbel zo hard nodig, daar haar vader het laat afweten, en als je je voordeur letterlijk en figuurlijk dichtlaat en afsluit voor hem, zul je zien hoeveel energie je dat geeft! Jij leeft in de realiteit en je bent sterk, hij ontvlucht het, en heus ooit komt de grote klap, of niet, van t realiseren wat voor krachtige en moedige en ontzettend zorgzame en toegewijde vrouw hij heeft laten schieten! Heel veel suc6 IIda!

A., 05-04-2012 15:00 #340
Hoi Ilda, Weet je ik moet gewoon lachen om de uitspraken van je ex. Hoezo hij gelukkig, neem maar van mij aan dat jij gelukkiger bent als hem! Ik heb ook genoeg naar mijn oren geslingerd gekregen, wij zijn fout en hun zijn goed (dat denken ze althans). Ilda ik heb je al eerder het advies gegeven niet meer met hem in gesprek te gaan, je gaat hier zelf aan onderdoor. Je zult toch nooit gelijk krijgen. We hebben allebei hetzelfde meegemaakt. Ik heb al ruim een half jaar geen fatsoenlijk gesprek gehad met mijn ex. Als hij de kinderen om het weekend thuisbrengt dan bepraten we eventueel de dingen die echt nodig zijn en de rest gaat via de mail. Echt, dit is het beste, ik heb de rust geheel terug gevonden. Ga a.u.b. niet meer met hem in discussie, hij is het spoor kwijt! Probeer het los te laten en ga verder met het geluk van jezelf en van je dochter. Ik ben zelf dec. 2010 verlaten door mijn ex-man, heb het boek gesloten en het gaat heel goed met je, en dit gun ik jou ook. Groetjes A.

Ilda, 05-04-2012 09:44 #339
Hebben gisteravond nog gesmst waarin hij weer eens oprakelde dat het allemaal aan mij heeft gelegen, ik was alles wat niet goed was zeg maar, heb hem 12 jaar lang gedomineerd (?). Hij voelde zich niet vrij etc. Nou weer alles wat niet goed was zeg maar, allemaal mijn schuld en met mijn karakter zou ik niet makkelijk een ander vinden. Het leven is kort en hij wil de rest van zijn leven gelukkig zijn. En hij kan er niks aan doen dat wij nu alleen zijn, ons dochtertje went wel aan alles en ik moet ook maar verder gaan etc. We kunnen goede vrienden blijven. Het wrange aan dit alles is dat hij gelukkig is met zijn liefje en mij nog een trap na geeft dat ik niet aan haar kan tippen en met mijn karakter geen andere vent zou kunnen vinden, die zou zo weer weg zijn als hij mij leert kennen, nou waar ik dat nou aan heb verdiend. Hij heeft toch een ander en is toch gelukkig waarom mij dan nog even een schop na geven, het is al moeilijk genoeg. En dat soort woorden uit hij alleen maar als ik hem erop wijs wat hij heeft aangericht. Ik krijg dan de volle laag want het heeft allemaal aan mij gelegen, als ik anders was geweest was hij nooit weggegaan. Ja dat is wel erg makkelijk. Word er zo moe van. Hoe kan iemand die gelukkig en hopeloos verliefd is nog zulk soort uitspraken doen? Als ik dan ook nog zeg dat hij paar maanden geleden nog verliefd was op een ander en daarna weer de relatie met de voorgaande oppikt wat dat dan is dan zegt hij dat hij dat zelf moet weten en de vorige een zoon had van 12 en dat niet makkelijk is en ze toch niet bij elkaar passen (dat wist hij dus na paar maanden) maar dat zegt hij bij mij ook na 12 jaar nogal een verschil. En deze nieuwe, althans hij gaat bij elkaar opgeteld toch al zo'n 2 jaar met haar om, die is het nu helemaal. Heeft geen kinderen en is nog onder de 30. Het is gewoon naar hoe het toch nog aan me blijft knagen dit allemaal, hij kan zo makkelijk verder en ik zit maar in de ellende. Hebben MC-ers geen verdriet? of weten ze dat zo goed te verbergen? Reactie infoteur, 08-04-2012
Hi Ilda, hij verbergt zijn emoties door jou overal de schuld van te geven. Zo pleit hij zichzelf vrij van wat hij zelf heeft aangericht. Mensen die zo in elkaar zitten roepen keihard dat het allemaal aan de ander ligt, om zichzelf maar niet in de spiegel hoeven aan te kijken. Daarom moet je zijn woorden niet serieus nemen en nooit op jezelf betrekken, hoe wreed ze ook op je worden uitgestort. Zijn nieuwe blom zal gauw doorhebben met wat voor een verleden hij kampt, en misschien zal ze ooit weten dat hij in de tussentijd ook nog een andere vrouw had versleten. Geen beste binnenkomers, en als ze verstandig is zal ze hem snel aan de kant schuiven. 'Niet vrij voelen' en roepen 'dat het leven te kort is', zijn uitspraken van midlifers, maar de kreet dat je 'met jouw karakter geen andere vent kan vinden' zegt alles over zijn eigen karakter, niets over het jouwe. Bedenk niet of hij nog verdriet heeft, maar bedenk hoe jij je eigen leven weer gaat oppakken. Een man als hij is het niet waard om over te blijven piekeren. Kijk om je heen en laat nieuwe mensen toe. Ook mannen! De weg is vrij… Groetjes, A.

Ilda, 04-04-2012 22:22 #338
Hoi A. ik heb nog een berichtje gestuurd dat ik hoop dat zijn nieuwe vriendin lief zal zijn voor ons dochtertje. Hij schreef dat hij daar voor zou zorgen. Daar reageerde ik nog op dat hij er niet te makkelijk over moet denken. Tot slot schreef ik nog dat ik hoop dat hij gelukkig wordt. Heb ik geen reactie meer op ontvangen. Voor mij is het nu afgesloten. Ergens had ik nog een sprankeltje hoop realiseer ik me wel maar nu het allemaal zo definitief is met zijn nw vriendin, ze komt hierheen en dat is toch wel erg serieus allemaal, hiermee geeft hij ook echt te kennen dat hij voor haar gaat. Ik moet het echt loslaten en dat doe ik nu dan ook. Ik moet nu echt verder zonder een achterdeurtje dat besef ik maar al te goed. Hij heeft zijn nieuwe leven met zijn nieuwe liefde en dat is wat ik moet accepteren. Dat zie ik wel in en ik hoop dat het contact tussen zijn nieuwe vriendin en ons dochtertje goed zal verlopen zodat zij een goede band met haar vader kan behouden en hem op een gezonde manier kan blijven zien. Dat is het allerbelangrijkste voor mij. Reactie infoteur, 05-04-2012
Hey Ilda, vergeet jezelf niet! Ook jij hebt nu de vrijheid om te doen wat je wil. Mannen zat! Voor de opvoeding van je dochter moet je proberen gezamenlijke afspraken te maken en daar heeft zijn vriendin niets mee te maken. Die vriendin kan ook nog eens een tijdelijk verschijnseltje zijn! Groetjes, A.

Ilda, 04-04-2012 21:53 #337
Hoi A. nou zijn vriendin komt a.s. vrijdag naar Nederland. Hij heeft het vandaag verteld terwijl ons dochtertje met Pasen bij hem zou zijn en een dagje zou blijven slapen dat kan nu dus niet meer. Ze kan wel komen zei hij maar dan is die vriendin er constant bij want die blijft dus bij hem. Ik was daar nogal boos over omdat ons dochtertje daar nu weer constant mee geconfronteerd wordt, ze heeft haar vader de komende tijd dus niet meer voor zichzelf. Daar moet ze toch aan wennen zei hij want hij gaat niet alleen blijven hij wil verder en daar hoort die ander bij. Hij is net 2 weken terug van 5 weken bij die ander. Zijn dochter heeft 5 weken zonder vader moeten zitten en nu 2 weekenden een dagje met haar vader en nu alweer constant met een vreemde vrouw erbij. Ik reageerde dus erg fel en hij zei meteen dat hij blij is dat hij van me af is met mijn rotkarakter etc etc en dat ik niet aan zijn nieuwe vriendin kan tippen. Daarnaast vertelde hij ook nog dat zij erg lief is en hij aan samenwonen met haar denkt. Ja hij heeft zijn huis al helemaal ingericht voor haar komst, de duurste spullen etc. gekocht. Ik zei al dat hare majesteit komt en de rode loper uit kan. We hadden dus een soort van ruzie. Achteraf denk ik dat ik niet zo fel had moeten reageren maar ik was gewoon erg boos dat mijn dochtertje hiermee dus weer de pineut is. Ik moet het maar uitzoeken en kan vanaf nu maar alles zelf doen (hij zou helpen met klussen maar dat zal ik nu maar moeten vergeten zei hij) en als ik zo door zou gaan dan betaalt hij niks meer (alimentatie). Ik zei nog dat ik het belachelijk vindt dat hij vergeet dat hij een dochtertje heeft en niet de moeite neemt om haar aan alles te laten wennen. Een paar maanden geleden had hij nog een andere vriendin waar mijn dochtertje aan moest wennen en daar had ze al zo'n moeite mee en nu dit weer. Met deze gaat hij bij elkaar opgeteld toch alweer 1, 5 jaar om en het voelt goed etc etc. nou ik baal er enorm van. We gingen de laatste tijd als vrienden met elkaar om maar dat is nu weer over, ik heb het met mijn reactie wel een beetje verpest en dat vind ik wel jammer want ik wil het contact ten behoeve van ons dochtertje goed houden maar ik heb me niet in kunnen houden, het is zo veel allemaal en ik kan gewoon niet op hem rekenen als het ons dochtertje aangaat. Hij vindt dat hij het goed doet en gelooft er zelf echt in. Hij denkt dat ons dochtertje niets te kort komt en gelukkig is zo. Hij ziet niet in dat ons dochtertje er onder lijdt daar is hij totaal niet mee bezig, hij doe in het weekend leuke dingen met haar en verwend haar en dat ziet hij als voldoende. HIj vergeet ff dat ik alles doe voor haar en al haar verdriet meemaak en hij het gewoon lekker makkelijk heeft met al zijn tripjes en vrijheid en nieuwe liefde. Ik ben het allemaal maar en moet alles maar goed vinden en anders herinner ik hem er weer aan hoe blij hij is dat hij van me af is. Zo zegt hij dat ook he. Vreselijk allemaal. Zo was hij nooit hij, maar hij uit de laatste 2 jaren al zulke harde woorden dat ik er niet mee van schrik, als ik het zou moeten geloven ben ik 12 jaar een en al ellende geweest en nu heeft hij een lieve vriendin waar ik niet aan kan tippen en hij is heel blij dat ze komt. Heeft een superbloemstuk gemaakt in huis voor haar komst (heeft hij bij mij nooit gedaan, hij was niet zo'n bloemenman maar nu kan het niet op allemaal. Is dit nog steeds de midlifecrisis of is hij gewoon echt verliefd op een ander en heeft het niks met de midlifecrisis te maken? Reactie infoteur, 05-04-2012
Hi Ilda, jij ruziet op een heel humoristische manier (hare majesteit en de rode loper, lol). Zijn woorden zijn stukken akeliger met al die dreigementen, manipulaties, lelijke aantijgingen en beledigingen. Zoals hij handelt valt m.i. nog steeds onder de midlifecrisis, want voor zijn nieuwe liefje doet hij alles, en jou blaft ie af alsof je een stuk oud vuil bent. Compleet in de war dus. Wie van zijn kind houdt, houdt ook van de moeder, maar daar heeft ie klaarblijkelijk nog nooit van gehoord. En zijn schuldgevoel koopt ie af door jullie dochter in de weekends te 'verwennen'. Kortom, wees blij dat een andere vrouw zo gek is om zich straks te laten bedonderen. Want in de tussentijd had ie ook nog eens een ander versleten, en de kans is nagenoeg nul dat zijn vriendin daar ook maar iets vanaf weet. Verliefd? Geen idee. Hij loopt volgens mij enkel zijn hormonen achterna. Groetjes, A.

C., 02-04-2012 21:12 #336
Hoi Astrid,
Ik heb sinds bijna 2 maand een vriend, en mijn ex-man is nu iets meer dan een jaar weg.
Ben benieuwd hoe jij er over denkt hoe ik mijn ex-man dit ga vertellen. Zit zelf te denken zo min mogelijk informatie over mijn vriend vrij te geven, met name ook omdat ik mijn ex-man geheel niet meer vertrouw, hij doet zoveel dingen die ik niet van hem had verwacht.
Mijn vriend is ook in de steek gelaten door een vrouw in met een mc, je ziet inderdaad vaak dat mensen met een mc elkaar opzoeken en dat geld ook door mensen die er niet in zitten.
C. Reactie infoteur, 03-04-2012
Hi C., zijn er geen kinderen bij betrokken, dan hoef je je ex helemaal niets te vertellen. Zijn die er wel, dan vind ik het persoonlijk nog veel te vroeg om er iets over te zeggen. Laat hem eerst een jaartje gissen en peinzen voordat de waarheid op tafel komt. Wil je niet dat hij het van anderen hoort, zeg het dan uiteindelijk zelf, maar dan terloops. Zo laat je hem voelen dat het volstrekt vanzelfsprekend is dat jij weer aan de man bent. Niet iets bijzonders wat officieel moet worden meegedeeld. Groetjes, A.

Ilda, 02-04-2012 10:04 #335
Hoi A. nou idd als hij vermoed dat ik een avondje op stap ga, net zoals afgelopen zaterdag, dan staat hij zondag ineens onaangekondigd voor de deur. Lijkt wel een soort controle maar dan onder het mom van iets anders. Hij zei afgelopen weekend ook bijvoorbeeld dat hij een keertje voor me gaat koken en streek me ineens over mijn schouder en bood aan om klusjes in de tuin voor me te gaan doen. Nou nou zeg wat een ommekeer ineens maar ik verwacht er niet al te veel van want morgen kan het weer finaal anders zijn, ik blijf dus neutraal. Reactie infoteur, 03-04-2012
Hi Ilda, ja. Maar er is niets op tegen om hem in je huis eens flink aan het werk te zetten. Keukenwerk, tuinklussen… hopelijk heb je nog meer opdrachten voor je nieuwe werknemer ;). Maak er schaamteloos gebruik van! Terwijl hij dan voor je zwoegt, kun je gezellig gaan bellen met een denkbeeldige nieuwe partner. Eens zien of dit hem van streek maakt? Zet hem gerust in de tang! ;D. Groetjes, A.

Truda, 31-03-2012 13:55 #334
Hallo allemaal!

Ik wil niet mijn verhaal in geuren en kleuren hier opschrijven, want ik vind dat dat in t verleden hoort, en het is tenslotte het verhaal van mijn exman (man destijds) die ik heb laten gaan, en hij mag zelf gaan uitzoeken of niet wat hij achter heeft gelaten!

Wel wil ik aangeven en ook meegeven aan anderen: alsjeblieft, laat mannen die dus weggaan ook echt met rust! Hoe moeilijk ook, zoek je zelf weer op, en geef hem geen enkele blijk van dat jij hem ooit nog terug zou willen! Laat wel horen dat je hem loslaat, dat je hem alle geluk van de wereld gunt, en echt waar, als de hereniging en verzoening mocht komen, dan komt deze vanuit degene die weggegaan is, je kunt daar zelf niks aan bewerken! Mensen met een midlifecrisis zijn zo met hunzelf begaan, vergelijk ze met puberende kinderen die zich afzetten tegen alles en iedereen die hun de "druk" van verantwoordelijkheden opleggen! Je heb het nazien, en je moet zelf doorgaan met je eigen stuk leven, die je hopenlijk hebt, want die had ik vóór ik mijn man leerde kennen namelijk wel! Ik kon terugvallen op mijzelf, mijn eigen kracht en zelfliefde, ook al was alles wat er tussen ons (mijn ex en mij) door hem wel kapot gemaakt door zijn overspel! Onafhankelijkheid binnen een huwelijk, je autonomie behouden, je eigen stuk ruimte is meestal dat wat mist binnen een huwelijk waarin de man het gezin dus plotseling verlaat! Waarom zouden ze anders de "druk" ervaren?
Ik leidde 12 jaar lang wat dat betreft een dubbelleven, als mijn man thuis was leek het alsof er een huwelijk was, een eenheid, maar was hij weg, dan ervoer ik wel dat daarvan geen sprake was, omdat mijn man wel zorgde voor dat gemis daarvoor! Hij gaf mij niet die ruimte binnen het huwelijk! Als er 2 mensen genoeg ruimte hadden, wás er wel dat stuk ontplooiing geweest binnnen het huwelijk! Zie dat niet als iets wat je mist, maar wat je alsnog, nu je man is weggegaan eventueel (terug bij een verzoening, waaraan dan wel hard gewerkt moet worden dmv therapie) of in een nieuwe relatie kunt krijgen!
Ik zie het als enorm positief wat er allemaal gebeurd is, en leg het ook absoluut bij hem neer, zijn akties, en zijn uiteindelijke kapot willen maken van mij! Dat heeft hij 2 maal geroepen nl: : ik maak je helemaal kapot! Zo erg in de war was hij, en wellicht speelt er een persoonlijkheidsstoornis mee bij hem, dat interesseerde me niet!
Wel had ik heel duidelijk voor ogen, hier laat ik mezelf en de kinderen en óns leven niet in meeslepen! Tas voor de deur, met de duidelijke boodschap:"ga maar naar je vriendin terug, je bent niet meer welkom" deed hem niks, hij brak zelfs in en zou gaan slapen in de bijkeuken! Zo erg was het met hem destijds! Ik heb heel snel de scheiding ingezet, en wat voelde dat goed! Hem volledig de vrijheid te gegeven, en nu heb ik een hele leuke (doch met duidelijk grenzen van mijn kant aangevend) vriend aan hem overgehouden, hij wil mij graag, omdat de kinderen nog zo klein zijn, en ik ook een man mis nu die zulke (zware dingen) voor mij kan doen, helpen! Ik laat dat toe en hoppa, oppeens kunnen we heel goed door één deur wat betreft omgangsregels en invulling daarvan! Tenminste hij past zich nú zo aan op ons leven, dat van mij en mijn kinderen, wat dus eerst totaal laktte in het huwelijk!
Lang leve mijn vrijheid, die ik nu wél heb gekregen!
Zo zie je, een midlife-crisis van de één hóeft niet alleen maar kommer en kwel te betekenen, het kan ook ruimte en vrijheid scheppen voor dus iedereen!
Mensen, veel sterkte met alles, want ik ben ook eerst door een diep dal gegaan, maar ga klimmen en blijf niet in dat dal hangen! Reactie infoteur, 02-04-2012
Dank je Truda, dit zijn opbeurende woorden voor iedereen hier die dit nodig heeft. Groetjes, A.

Bert, 31-03-2012 11:49 #333
Beste Alouette,

Sinds lang kijk ik weer eens op deze site. Waar ik door heenga is voor mijzelf moeilijk onder woorden te brengen. Het is gewoon een beetje het "is dit alles?" gevoel na bijna 20 jaar huwelijk. Je kijkt terug op wat je tot nu toe hebt gedaan, en probeert te bepalen wat je nog wil, en kan. Ik pas wel bij mijn vrouw, maar nu zijn we toch meer een soort maatjes. Ik ben 48, steek lekker in mijn vel, wil nog het een en ander, dus het zullen wel tekenen van een midlife-groei! zijn. Crisis klinkt zwaar beladen, uiteindelijk komt er een nieuwe levensfase uit naar voren, al dan niet met grove fouten en spijt/berouw. de liefde valt nooit te beredeneren, dat maakt dat de discussies hier eindeloos over hetzelfde lijken te gaan. Door ons verhaal er over te doen geven we wel betekenis aan onze gevoelens dat is wel belangrijk

Ilda, 29-03-2012 20:43 #332
Hoi A. inderdaad het is zijn bedoeling ook niet om zich volleding met het gezin te herenigen, het is gewoon een egotripje om te zien waar hij staat zodat hij zich weer goed kan voelen. Als hij weer terug zou willen zijn bij ons dan zou hij inderdaad van alles doen om dat te bereiken dat heb ik nu gelukkig ook wel door, het heeft wel lang geduurd want je koestert ergens toch hoop en dat vul je dan positief in met een klein beetje toenadering terwijl het verstand wel weet dat het allemaal niet klopt. Stukje bij beetje moet je dus loslaten hoe moeilijk dat ook is maar op den duur gaat het vanzelf. Ik merk zoals vandaag dat hij het gewoon blijft doen, testen waar hij staat maar ik ga er nu luchtig mee om, reagereer er niet meer serieus op en ga gewoon mijn gang dat merkt hij ook. De mensen om mijn heen zeggen dat zijn verdriet zal komen als ik een ander heb want dat heeft hij nog niet meegemaakt. Ach we zullen zien… Reactie infoteur, 30-03-2012
Hi Ilda, jouw omgeving heeft gelijk. Je kunt je ex uitstekend testen en eventueel kwellen door de naam van een denkbeeldige ander te laten vallen. Ga niet 'officieel' meedelen dat je iemand anders hebt, maar noem terloops de naam van een man en doe alsof die man kind aan huis is. Ook al is ie compleet verzonnen! ;). Zo kun je zijn reactie peilen en hem een beetje terugpakken voor al het leed wat hij jou aandeed. Vraagt hij belangstellend naar die ander, zeg dan dat de tijd nog niet rijp is voor verdere informatie, en wordt ie kwaad lach hem dan uit. Misschien een vermoeiend spel om te spelen, maar een beetje pret voor jezelf mag je best inlassen ;D. Groetjes, A.

Alouette, 29-03-2012 12:22 #331
Beste Bert,
Ben erg benieuwd hoe het nu met je gaat. Voor mij wel informatief; een man die laat weten hoe hij tegen het leven aankijkt… Mijn man trekt ook het huwelijk als instantie in twijfel. Herkenbaar dus en vandaar mijn interesse want bij ons thuis wordt er op het moment niet gepraat… Ik ben erg geïnteresseerd in je gedachten / ideeën over de fases waar je wellicht doorgaat, al is het alleen maar om me een beeld te vormen van wat er in jullie omgaat.

Pascal, 28-03-2012 15:33 #330
Hallo Astrid, lang geleden dat ik hier nog iets heb geschreven… Mijn echtgenote is dus sinds 6 januari verhuisd en ze woont wel degelijk alleen. Ze heeft niemand anders. vrienden, kennissen, haar ouders, de dame die onze kinderen opvangt. Iedereen die haar vraagt of ze iemand anders heeft, krijgt te horen dat ze niemand heeft. Ik hoor of zie haar nog bijna dagelijks ivm de kinderen. Ik kan het nog steeds geen plaats geven dat ze is vertrokken en haar gezin uit mekaar heeft gerukt voor een gevoel dat ze "alleen door moest". Ik bleef me telkens vastgrijpen aan een laatste strohalm… ik dacht bij mezelf toen ze vertrok: "Binnen een aantal weken of maanden zal ze haar fout inzien"… Maar neen hoor, ze is nu bijna 4 maanden vertrokken en haar gevoel zegt haar nog steeds dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Ze zat als het ware met een "bal in haar maag", een slecht gevoel en dat is nu verdwenen. Misschien moet de eenzaamheid nog de kop opsteken, maar ze is gewoon graag veel alleen… Telkens ik haar had gezien of gesproken de voorbije weken, voelde ik me keislecht. Ik was altijd opnieuw een hoopje ellende, soms zelfs in haar bijzijn. Maar wie wil er nu terugkeren naar een hoopje ellende? Niemand toch?! Daarom houd ik me nu sterk en probeer de adviezen toe te passen die te lezen staan bij "hoe je ex terugwinnen", maar ik moet toegeven dat het allemaal gemakkelijker is gezegd dan gedaan. Ik vind wel dat mijn ex de voorbije dagen opener is naar mij toe, maar ze blijft wel zeggen dat ik niet meer moet verwachten van haar dan vriendschap en dat ze me niks kan en wil beloven. Ik heb haar gezegd dat ik dat begreep, maar dat ik gewoon graag bij haar en de kinderen ben en dus wel graag samen dingen zou blijven doen. Vind jij dat een goeie houding en instelling, Astrid? Het is best moeilijk daar mee op die manier om te gaan, maar ik ben gisteren ook nog bij een psychotherapeute/psychiater gegaan die me wel heeft gezegd mijn gevoelens te volgen. Ik heb geprobeerd om wat te daten, maar het voelt nooit goed aan, want ik vermoed dat ik nog te sterk in een rouwproces zit. Het is ook moeilijk om mijn ex zomaar los te laten, want ze is niet vertrokken voor een ander of omdat ze ongelukkig was thuis. Het koppel was voor haar het probleem en niet het gezin. Misschien kan ik haar terugwinnen op deze manier nu ze een fysieke afstand heeft ingebouwd door te verhuizen. Wat vind jij hier van, Astrid? Ik ben in elk geval nog niet bereid of klaar haar volledig los te laten, dus vind ik niet dat ik dat moet doen. Ik waardeer enorm jouw mening hieromtrent, Astrid. Dank je! Reactie infoteur, 30-03-2012
Hi Pascal, je kunt haar op dit moment niet terugveroveren en het is nog maar de vraag of dat ooit kan. Daarvoor moet eerst helder worden wat er aan de hand is, en de verklaringen die jij van haar kreeg lijken nergens naar. Je zegt dat het 'koppel' voor haar het probleem is, en niet het gezin. Dat slaat werkelijk nergens op beste Pascal. Jij hoort net als zij bij het gezin, daar maak je als vader en echtgenoot deel van uit. Dit is dus niet los te koppelen. De veelvoud aan loze kreten die uit haar mond kwamen rollen openbaren het werkelijke probleem niet, en dat zal ze ook bewust zo inkleden. De kans is nog steeds aanwezig dat ze een ander heeft, of in elk geval met jou om bepaalde redenen niet tevreden was. Maar daarvoor moet ze niet haar kinderen in de steek laten en ze met een scheiding indirect straffen. Zij kunnen het niet helpen dat hun moeder de kolder in haar kop heeft. De 'bal in haar maag' en het 'slechte gevoel' kan ik niet rijmen met een normaal gezinsleven waarvan ik dan maar even aanneem dat je dat had. Samen dingen met haar doen zou ik voorlopig niet doen, omdat ze je dan nog gewoon ziet en niet tot een gemis kan komen. Hang dus niet zo aan haar, en laat zien dat je ook zonder haar prima kunt leven. Dit heeft niets met loslaten te maken, want loslaten kan sowieso niet als je het met die malle uitspraken over 'het koppel' moet doen. Ik vind dat je nog steeds recht hebt op uitleg, en op herstel van het huwelijk. Voor de kinderen, voor jou, en voor haarzelf. Maar aan een verzoening kun je niet werken als haar uitleg niet deugt. Precies daar zit het probleem. Hopelijk zoekt ze hulp voor zichzelf, niet bij iemand die met haar meekletst, maar iemand die haar laat wakker schudden. Een schop onder haar kont zou geen kwaad kunnen! Sterkte, A.

Ilda, 27-03-2012 21:18 #329
Hoi A. als ik dat doorzet dan reageert hij daar wel op maar dat betekent niet dat hij zijn gezin weer terug wilt. Volgens mij wil hij dan alleen testen waar hij nog bij mij staat. En als hij denkt dat zijn 'plekje' nog erg belangrijk is dan is hij weer voldaan en gaat weer op oude voet zelf. Het is puur een egospelletje voor zichzelf. Ik heb er vrij weinig aan. Het doet me wel even goed als hij weer belangstelling toont maar ik trap er niet meer in. Ik weet dat het toch puur om hem gaat en niet om mij of een eventuele hereniging van het gezin. Het is ook best vermoeiend voor mij omdat ik dan weer heen en weer geslingerd wordt. Als hij maar merkt dat ik een 'eigen' leven leidt waarbij ik er happy uitzie dan komt hij weer om de hoek kijken. Als ik diep in mijn hart kijk dan zou ik graag ons gezinnetje weer terug willen maar ik besef ook meteen dat het niet gaat lukken. Daarom ga ik niet meer in op zijn verzoeken en dan niet om hem daarmee te kwetsen maar om mezelf te beschermen. Ik heb het vaak genoeg gedaan en ervan geleerd. Ik ben dan weer even terug bij af. het kost zoveel moed en energie om verder te gaan en ik laat dus niet meer toe dat hij dat weer even in laat storten door met mijn gevoelens te spelen want dat is dan toch wel wat hij doet. Ik vraag me af of hij zich dat wel beseft, hij is zo egoïstisch bezig. Reactie infoteur, 29-03-2012
Hi Ilda, ja dat klopt en het vraagt inderdaad veel energie om die spellen te spelen. Maar het doel moet dan ook niet zijn om hem terug te krijgen, maar om te laten zien dat je niet afhankelijk van hem bent. Dus: regelmatig nee zeggen, er fantastisch uitzien op momenten dat hij dat niet verwacht, onbereikbaar zijn, enz. Dit geeft de indruk dat je je leven zonder hem helemaal op orde hebt. Dat bedoelde ik ermee. Maar jij bent jij, en je moet doen waar je je goed bij voelt. Put dan in elk geval geen valse hoop uit zijn toenaderingen, want als hij jou werkelijk terug zou willen, zou hij alle banden met anderen verbreken en er alles aan doen om op een leuke manier met je in contact te zijn. Of hij beseft wat hij met je doet? Ik denk het niet. Want zo ver reikt zijn empathie helaas niet. Groetjes van A.

Ilda, 26-03-2012 09:13 #328
Hoi A, hij is dus terug van zijn vakantie. Hij gaat zijn huis deels verbouwen en heeft in het buitenland nieuwe spullen voor zijn huis gekocht (zeer waarschijnlijk samen met zijn nieuwe vriendin). Het huis wordt helemaal gereed gemaakt voor haar aankomst heb ik zo het vermoeden. Gooit er een flink smak geld tegenaan. Blijkbaar maakt ze zoveel indruk op hem. Tegelijkertijd zie je weer een andere kant. Ons dochtertje was het weekend bij hem en hij stuurde mij zaterdagavond laat een bericht dat ze zondag iets leuks gingen doen en ons dochtertje had gevraagd of mama ook mee gaat. Nu vroeg ik gister aan ons dochtertje of zij had gevraagd of ik mee wilde gaan. Toen zei ons dochtertje 'nee papa zei dat mama ook wel mee mocht'. Dus hij wilde graag dat ik mee ging. Nu kan het een soort nieuwsgierigheid van zijn kant zijn, want toen ik ons dochtertje zaterdag naar hem toe bracht zag ik er leuk uit, ik zou uit eten gaan met een vriendin, maar dat wist hij niet. Hij kon echter wel zien dat ik er even op uit ging. In zijn bericht vroeg hij ook wat ik ging doen zondag. Verder onderneemt hij geen pogingen op liefdesvlak en laat hij duidelijk merken dat hij het goed vindt zo, hij zijn huis, wij onze huis etc. Ik heb sterk het vermoeden dat zijn nw vriendin binnenkort, als het huis gereed naar Nederland komt. Zie er wel tegenop want dan worden mijn dochtertje en ik daar mee geconfronteerd. Maar ja ik kan er weinig aan veranderen… Reactie infoteur, 27-03-2012
Hi Ilda, ja, hopeloos! Nu weet ik niet of je zondag inderdaad mee bent gegaan, want het zou goed zijn om precies datgene te doen wat hij niet achter jou zoekt. Ongetwijfeld had ie gedacht dat je mee zou komen, juist omdat je bij alles de hoop hebt dat het dan weer goedkomt. En dat je er leuk uitzag zaterdagavond: Ook dat moet hem verrast hebben. Zo zie je maar dat als je onverwacht uit de hoek komt, dit wonderlijk positieve effecten heeft. Zet dat door en doe steeds het omgekeerde van wat jij denkt dat hij verwacht. Groetjes, A.

Ilda, 19-03-2012 12:40 #327
Hoi A. dat heb ik idd van de laatste keer wel geleerd, hij was ineens zo geinteresseerd nadat hij weer enkele weken weg was geweest, ik dacht dat hij serieus weer overwoog om er iets van te maken maar toen ik daar dus over begon te praten haakte hij meteen abrupt af. Ik schrok er wel van, ik nam hem toen nog serieus. Doe ik niet meer want het lijkt echt op een spelletje voor zichzelf idd, kijken hoever hij kan gaan en hoe interessant hij is want dat vindt hij zichzelf op dit moment behoorlijk. Jonge blom ad haak geslagen en hier en daar nog wat scharrels en zijn ex die meteen hapt als hij toenadering zoekt. Nou dat is bij deze dus echt afgelopen. Reactie infoteur, 20-03-2012
Hi Ilda, precies. Het streelt zijn ego dat hij zo gemakkelijk aan een vrouw kan komen, want dat is niet iedereen gegeven. Werk je aan een verzoening, dan geeft hem dat het idee dat vrouwen voor het oprapen liggen. Zelfs exen! Dit tij kun je heel gemakkelijk keren door hem geen blik waardig te gunnen. Geef hem het gevoel dat hij oninteressant is. Hoe harder hij vervolgens voor je loopt, hoe groter de schop die je hem uiteindeiljk kan geven. Want dat is toch wel een beetje wat er hier aan ontbreekt: een goeie wraakactie ;). Groetjes, A.

Ilda, 18-03-2012 10:02 #326
Hoi A. nou dat is ook zo, hij is idd op zoek naar spanning op dit moment. Als hij een week of langer in het buitenland zit en met ons dochter ad telefoon is dan vraagt hij ineens weer met belangstelling naar mama, ik ben dan weer even uit beeld en hij is dan toch weer benieuwd, zo gaat dat elke keer en als hij dan weer terug is dan is hij de eerste dagen/week weer even toenaderend en als ik dan laat merken dat ik het eigenlijk wel weer goed wil maken haakt hij weer af en is hij weer met die ander uit het buitenland ah sms-en. Zo gaat het dus steeds, hij doet maar wat. Mijn dochtertje was gezellig ah vertellen wat wij allemaal gedaan hebben en wat we nog zouden gaan doen dit weekend. Dus hij hoorde gewoon dat het goed gaat hier. Toen hij naar mij vroeg ben ik niet ad telefoon gekomen, ik zei tegen ons dochtertje dat mama even bezig is en dat zei ze toen ook tegen hem. Toen merkte ik dat hij weer belangstelling kreeg en er graag bij wilde zijn (telefoon stond op speaker dus ik kon meeluisteren). Het lijkt wel een spelletje van hem. Bewust of onbewust maar ik neem het niet meer serieus, ga gewoon verder met ons leven en hij kijkt maar wat hij doet. Reactie infoteur, 19-03-2012
Hi Ilda, maak niet de fout om bij zijn toenaderingen de indruk te wekken dat je hem wel weer terugwilt. Daarmee maak je zijn positie namelijk nog luxueuzer dan het al is. Hij weet immers dat hij maar hoeft te waarschuwen dat ie terugkomt en je staat vast klaar. Het spel van afstoten en aantrekken beheerst ie goed, maar jijzelf hebt er niets aan behalve dat je in verwarring wordt gebracht en misschien heimwee naar vroeger krijgt. Hijzelf valt duidelijk op vrouwen die hij wat minder gemakkelijk kan krijgen, zodat hij zijn jachtgeweer in de aanslag kan houden. Een prooi die er al is, is geen uitdaging voor hem. Zo simpel is het! Doe er niet aan mee en laat hem vanaf nu gissen hoe het met je is. Wil hij je spreken over ditjes en datjes, zeg dan dat je daar geen tijd voor hebt. Je bent enkel beschikbaar voor zaken aangaande de opvoeding, verder niets. Zakelijk blijven hoor. Groetjes, A.

Ilda, 11-03-2012 22:19 #325
Ja A. het is ook een leerproces. Ik heb een nieuw leven en beleef van alles waar ik toendertijd niet mee bezig was. Ik sta anders in het leven en merk hoe sterk een mens toch is, je moet toch door. Er komen allerlei krachten vrij en je ziet dat je het toch redt met af en toe het besef in welke situatie ik zit. Het gaat allemaal langs me heen zeg maar omdat ik bezig ben om door te gaan en gelukkig te zijn met mijn dochtertje ondanks alles. In de tussentijd is hij alweer een week in het buitenland bij zijn liefje en blijft daar nog 2 weken. Hij neemt het er maar van, om de maand weer een paar weken weg naar zijn liefje. Het lijkt toch wel serieus te worden. Hij gaat inmiddels alweer 2 jaar met haar om op deze manier. Zo blijft het spannend als je elkaar af en toe ziet en volgens mij komt zij binnenkort ook hierheen. Vandaag belde ons dochtertje ons en hij klonk gelukkig, zei wel dat hij haar mist, maar ja als je je dochter zo mist waarom blijf je dan zo lang weg? en ga je constant maar weer naar dat liefje. Is zij belangrijker dan zijn eigen kind? Hoe kan iemand zijn gezin zo in de steek laten he, zonder pardon. Tsja het zijn vragen die je met regelmaat terugkomen maar ik moet door en dat doe ik ook. Ik zie wel hoe erg mijn dochtertje haar vader mist en dat is zo moeilijk want ik kan zijn plaats niet innemen, doe alles voor haar en beleef veel plezier met haar maar het gemist blijft natuurlijk, zeker als ze kinderen met hun vaders ziet. Snap gewoon niet dat mensen hun kinderen zo in de steek kunnen laten voor verliefdheid, verliefd op een 12 jaar jongere is zoveel waard blijkbaar… Reactie infoteur, 14-03-2012
Hi Ilda, filosoof Winnie-the-Pooh (!) zei al: 'You are braver than you believe, stronger than you seem, and smarter than you think.' En zo is het. Pas in slechtere tijden leer je jezelf kennen, een proces waar je kennelijk doorheen moet. Je ex proberen te begrijpen is zeer moeilijk. Mensen kunnen meedogenloos zijn, zomaar hun partner of gezin aan de kant gooien omdat de jacht wacht. Daarbij denken ze volgens mij niet na. Dat liefje in het buitenland blijft enkel aantrekkelijk omdat ze moeilijk bereikbaar is. Vanaf het moment dat ze bij elkaar wonen zal het snel bergafwaarts gaan. Wat hij wil is seksuele spanning, geen liefde. Liefde liet ie lopen, want dat had hij bij jou en je dochter. Vaak wordt die zucht naar sensatie en avontuur verward met liefde. Hij 'denkt' dat hij van zijn liefje houdt, maar als ze de seks zou stoppen zou de hele liefde ook verdwenen zijn. Groetjes, A.

Sascha, 10-03-2012 13:06 #324
Hallo,
ik geloof dat mijn man in een midlifecrisis zit in een behoorlijk heftige vorm! Het speelt nu een dikke anderhalf jaar en mijn leven heeft zich volledig verandert. We leerde elkaar kennen toen we beide 23 waren, super verliefd en onafscheidelijk. Voor mijn man was ik zijn eerste vriendin en ook eerste ervaring. Samen hebben we ons leven opgebouwd, althans zo heb ik het ervaren. Toen mijn man klaar was met zijn studie en een baan aanvaarde in het buitenland besloot ik na lang overwegen met hem mee te gaan en mijn kleine onderneming te verkopen. In het buitenland begonnen de problemen eigenlijk al, al hadden we het niet door. Ik had vreselijke heimwee maar geef niet snel op en heb echt gevochten er het beste van te maken. Ook mijn man heeft het niet makkelijk gehad toch hadden we het altijd fijn samen. Echter hebben we nooit echt onze gevoelens uitgeproken we gingen gewoon door. Op mijn 37e kwam bij mij het besef dat ik graag moeder wilde worden, ons leven was altijd nog zo in beweging en mijn carriere mest ik weer opnieuw opstarten dat ik er daarvoor nooit echt bij stil stond. Voor L kwam het een beetje als een schok. Van mij kant onstond paniek en daardoor een enorme druk en daarmee begon oze rampspoed. L is altijd behoorlijk dwars geweest met zijn gedrag eigenlijk in alles. Als er iets nieuws gekocht moest worden ect, ik heb altijd het gevoel gehad de kar enorm te moeten trekken en hij hing er achter. Het lukte me vaak wel en altijd was hij naderhand blij met hetgene.Nu weet ik hoeveel energie het mij heeft gekost. Mijn kinderwens werd een rampspoed, een miskraam, IVF en een mislukte adoptiiepoging. Mijn verdriet was groot L kon daar niet mee omgaan. Ik heb het gevoel dat hij mij nergens heeft gesteund en we hebben er bijna niet over gesproken. Het is niet omdat hij het niet wilde het lukt hem gewoon niet zijn gevoelens te bespreken. Een ongelukkige vrouw dat was ik en ik zocht en zocht naar een uitweg maar nooit twijfelde ik over onze liefde. Ik probeerde wel maar hem te praten hem te laten of hem mee te krijgen in ons leven, L werd echter steeds dwarser en zelfs naar onze familie werd hij dwars. Toen op een ochtend verdween hij en bleek dat hij had afgespoken met een collega en ze waren verliefd. Hij schreeuwde heel hard dat hij niet meer van mij hield al heel lang niet meer. Ik geloofde hem niet maar hij kwam niet meer terug. De relatie met zijn collega hield geen stand maar inmiddels had hij het internetdaten ontdekt. Hij die altijd 18 jaar lang zo betrouwbaar was en in mijn ogen nooit tegen mij heeft gelogen veranderde in een man die ik niet meer herken. Het heeft ruim een jaar geduurd dat hij zich enorm tegen mij afzette en vooral schreeuwde dat hij niet meer terug kwam en dat hij niet van mij hield. Ik heb gevochten als een beer en heb inmiddels weer een eigen leven maar heb hem nooit losgelaten omdat er naar mijn gevoel gewoon iets niet klopt. Nu zegt hij wel van mij te houden maar wil op dit moment geen vaste relatie met niemand, hij is opzoek naar zichzelf. We hebben afgesproken af en toe leuke dingen samen te doen. Dus zijn we laatst een week met vakantie geweest, het was als vanouds en we hebben het beide erg fijn gehad ook hebben we voor het eerst met elkaar gepraat op afgesproken tijden. We slapen ook met elkaar hierbij heb ik het gevoel dat er wel een liefde is maar het is meer sex, als liefde. Voor mij is het wel lastig want hij heeft mij zoveel afgenomen, een heel leven. Toch denk ik dat hij inderdaad op zoek is naar zichzelf en ik ben ervan overtuigd dat het goed voor hem is. Wat ik moeilijk vind is dat hij blijft zeggen ook open te staan voor andere vrouwen. En eerlijk gezegd ik sta ook open voor anderen mannen alleen ik ben bereid voor onze liefde te blijven vechten, onvoorwaardelijk. Ik denk dat hij stukje bij beetje steeds rustiger wordt en ik probeer hem te bereiken en nu wel het gesprek over onze gevoelens aan te gaan. Soms denk ik volgens mij groeien we naar een volwassen relatie. Houd ik het vol en wil ik het volhouden? En als ik hem loslaat en we vrienden blijven dan krijgt hij misschien een nieuwe relatie en is dan degene die ik zo graag naast mij had gewild. En natuurlijk als ik op deze manier doorga met mijn leven ontmoet ik misschien ook wel een ander en wordt het ook weer fijn. Maar ik geloof in liefde en ik geloof niet in zomaar opgeven. Ieder mens heeft zijn moeilijke fases in het leven en het is het waard voor te vechten. Ik was een moeilijke puber en als mijn ouders niet achter mij waren blijven staan was ik nooit geworden wie ik nu ben. Reactie infoteur, 13-03-2012
Hi Sascha, als de liefde echt is blijf je bij elkaar, in goede en slechte tijden. Het is dus begrijpelijk dat je er alles aan wilt doen. Maar jouw man wil niks, behalve een vrijbrief om met andere vrouwen om te gaan, en jou achter de hand. Of dit met een midlifecrisis te maken heeft is niet zeker. Internetdaten is aantrekkelijk voor tal van mensen, en het aantal gebonden mensen dat met anderen aanpapt is enorm groot. Jullie verleden vraagt om communicatie, praten over elkaars behoeften en gevoel. Hij weigert dat pertinent, maar wil wel met je naar bed. Het hele verhaal komt dan ook aan op jouw zelfrespect. Laat je je gebruiken terwijl je weet dat hij de deur naar andere vrouwen openhoudt, of zeg je 'bekijk het maar' en laat je hem eens voelen wat hij weggooit. 'Op zoek naar mezelf' staat gelijk aan 'Blijf van mijn vrijheid af', dus trap niet in de val dat je gewoon geduld zou moeten hebben. Lees: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/11815-red-je-huwelijk-van-de-ondergang.html
en http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/11694-de-valkuilen-in-een-relatie.html
Sterkte, A.

A., 08-03-2012 09:18 #323
Hoezo mensen die een MC hebben zijn egoïstisch? Mijn ex was deze week jarig en had zijn eigen kinderen niet eens uitgenodigd, toen mijn dochter van 15 jaar hem er naar vroeg zei hij dat de kamer al erg vol zou worden en dat hij de verjaardag voor de kinderen wel dit weekend viert. Enig idee hoe mijn dochter keek? Nou een kind van 15 is niet gek hoor, echt het kippenvel zat me tot achter m'n oren toen ik dit hoorde! Beste A. nu wil ik mijn dochter wel uitleggen wat er met haar vader aan de hand is, zodat ze dit misschien minder persoonlijk opvat, als ze dit tenminste kan. Vind jij dat het verstandig is om dit aan kinderen van 13 en 15 uit te leggen? Reactie infoteur, 09-03-2012
Hi A., hoe egoistischer iemand is, hoe sneller de gevoelens in de midlifecrisis worden omgezet in daden! Leg je kinderen gerust uit dat hun vader niet goed in zijn vel zit, dat hij in de war is en steeds verkeerde dingen doet. Dat ze zich dat niet persoonlijk moeten aantrekken. Maar ook dat hij in de toekomst vast weer beter in staat zal zijn om rekening te houden met anderen. Groetjes, A.

Robert1970 (infoteur), 07-03-2012 14:40 #322
We hebben er al een aantal goede praat sessies erop zitten. We praten veel over onze gevoelens. Al is dat voor een man lastig. Ze geeft aan niet verliefd te zijn op een ander en dat ze dat ook niet zoekt. Voor mij is dat lastig te begrijpen. Als een vrouw tegen je zegt ik hou niet meer zo van je als dat ik dat een aantal jaren terug deed. Ik heb dat n.l. niet ik hou nog steeds veel van haar. Ze voelt zich opgesloten in de relatie. Ik ben een thuis mens. Heb weinig echte vrienden. Mijn vrouw daarin tegen heeft er wel weer genoeg. Ik heb besloten om wat meer vertier buitens huis te gaan zoeken, en nieuwe vrienden te maken. ze vindt dat een prettig. We gaan ook meer samen dingen ondernemen. Dat vindt ze ook belangrijk. Het enige wat mij nog zorgen baard is dat ze een collega heeft die voor mij concurrerende gevoelens opwekt. Ze zegt niets voor hem te voelen, of dat wederzijds is weet ik niet. De man zit momenteel in een scheiding. En ik snap natuurlijk heel goed dat mijn vrouw een leuke vervangster kan zijn. Als hij zijn huwelijk heeft ontbonden. Ze zijn nu collega’s maar krijg soms het gevoel dat hij haar ook privé dingen met haar wil doen. Nu moet ik natuurlijk mijn vrouw vertrouwen op haar woord. Maar dit is wel lastig. Ik moet haar vrijheid geven. Ze maken nu nog geen concrete afspraken, maar ben bang dat dit niet lang duurt. Ik heb wel aangegeven dat ik de situatie een beetje zorgelijk vindt. Ze gaf aan dat ik nergens bang voor hoef te zijn. Ik geloof haar wel, maar krijg deze gevoelens niet uit mijn hoofd.

Een paar dagen later. inmiddels is dit wel het geval. En kan ik oprecht zeggen dat er geen ander is en dat ze daar ook niet op zit te wachten. Ze wil niets liever dan de kwestie oplossen. alleen kan ze dat niet in haar hoofd zit het nog niet goed. Zit ik alleen nog met een punt sex. Zij heeft niet zoveel behoeft om met mij sex te hebben. Zou het kunnen helpen als ik bepaalde filmpjes of speeltjes introduceer. Of moet ik gewoon wachten tot zij zin heeft. Speeltjes heb ik wel eens eerder als optie naar voren gebracht. Maar daar reageerde ze niet echt positief op ook niet negatief overigens. Reactie infoteur, 08-03-2012
Hi Robert1970, in een relatie hoort ook vertrouwen. Ze heeft aangegeven geen behoefte te hebben aan een verliefdheid dus voorlopig kun je weinig anders dan haar geloven. Wordt het straks toch meer tussen die twee, dan merk je dat gauw genoeg. De beleving van een langlopende relatie of huwelijk wordt in de loop der tijd natuurlijk altijd een beetje anders. Invloeden van buitenaf, de sleur van alledag… liefde wordt non-stop op de proef gesteld. Maar als het goed zit, zit het goed. Ook conflicten doen daar niets aan af, dus is het jammer dat je vrouw zichzelf inprent dat ze niet veel meer van je houdt. Hoe harder iemand zoiets roept, hoe groter het issue wordt, en meer er stuk gemaakt wordt. Zonde. Ze kan beter accepteren dat relaties niet hetzelfde blijven als in het begin. Verder: een verminderde of geen behoefte aan seks kan niet worden opgelost door de introductie van films of speeltjes, om de eenvoudige reden dat seks voor de meeste vrouwen geen technische aangelegenheid is. Het kan zelfs een verschrikkelijke afknapper zijn, dus houd er gewoon over op. Een vrouw die in de mood is komt vanzelf naar je toe. Is ze dat nooit en te nimmer, vraag haar dan zelf wat ze ervan vindt. Zo open je de communicatie die leidt naar haar diepste gevoelens omtrent de manier waarop je haar eigenlijk benadert. Groetjes, A.

Ilda, 01-03-2012 10:45 #321
Bij mij heeft mijn ex stapsgewijs afstand van mij en ons dochtertje genomen, dat heeft wel een tijd geduurd maar hij is er echt mee bezig geweest. Laatst was mijn dochtertje bij hem en heeft hij haar een foto van dat vriendinnetje in het buitenland laten zien. Hij stond zoenend met haar op de foto en vertelde zijn dochtertje dat het papa's nieuwe vriendin is. Dat vertelde ons dochtertje mij later. Een meisje van 5 jaar op zo'n manier vertellen dat papa een nieuwe vriendin heeft. Een aantal maanden geleden nam hij ons dochtertje nog mee met die andere vriendin en haar zoontje. Hij is nu serieus bezig met die ander uit het buitenland. Is zijn huis helemaal aan het opknappen want volgens mij komt zijn binnenkort hierheen. Ik vroeg hem laatst om mij ook eens eens een foto van haar te laten zien want iedereen heeft zo onderhand haar foto wel gezien maar mij wilde hij het niet laten zien, vind hij niet interessant zei hij. Tov mij doet hij alsof ze niet zo bijzonder voor hem is maar dat is ze wel, ze bellen en sms-en dagelijks hoorde ik van iemand. Vreemd vind ik het dat hij niet eerlijk is daarover tegen mij. We zijn toch uit elkaar en alles is definitief verbroken en hij is nu gelukkig zegt hij. Ik heb ook gezegd dat ik me beter voel nu want zijn gedrag van de afgelopen tijd was ik ook niet gelukkig mee. Ik zag dat hij ervan schrok. Hij leeft wrsch in de veronderstelling dat ik eeuwig verdrietig ad zijlijn op hem blijf wachten maar zo werkt dat natuurlijk niet. Het is allemaal niet makkelijk hoor met zo'n kleine meid, het gaat echt wel heel erg goed met haar en we hebben het goed maar ik moet nog achterwege laten dat scheiden en al die gelukkige mensen die wel samenzijn en al die kinderen en klasgenootjes die wel hun papa en mama bij zich hebben en ons dochtertje niet. Je krijgt dan het gevoel alsof je gefaald hebt. Ik ben wel heel gelukkig met mijn dochtertje en vrienden en familie om ons heen maar het gezinnetje is niet compleet, dat moet ik nog uit mijn hoofd zetten. Het is nog een hele rit de verzorging van mijn dochtertje en de levensfases waar ze doorheen gaat, het idee dat ik daar alleen voor sta, want ja hij doet toch maar wat hij wil en ik kan daar niet echt op rekenen, geeft me wel een gevoel van 'wat jammer voor ons dochtertje'. Maar goed ad andere kant, je kunt niet in de toekomst kijken, dus gewoon doen met wat er is en eigenlijk ben ik best gelukkig hoor, en op bepaalde momenten als ik dus hieraan denk weer niet, maar goed dat hoort wrsch bij het verwerkingsproces. Reactie infoteur, 05-03-2012
Hi Ilda, gezien de omstandigheden doe je het ook goed. Het is niet alleen een verwerkingsproces maar ook een leerproces. Door verdriet kun je uiteindelijk vooruit komen, en merken dat de breuk daarvoor nodig was. Dat hij die foto van hem en zijn vriendin aan jullie dochter liet zien is natuurlijk stompzinnig. Wat moet je kind ermee, en wat wil hij hier nu mee bereiken? Bovendien kan niemand het serieus nemen. En hij lijkt zichzelf ook niet serieus te nemen, want zijn vriendin heeft tegenover jou in elk geval geen bestaansrecht. Met andere woorden, hij weet al dat hij op een dag toch weer opstapt, op naar de volgende. Ik denk niet dat hij gelukkig is. Waar hij mee bezig is, is een toneelstuk. Een schouwspel met meerdere slachtoffers. Wie merkt dat hij andere mensen ongelukkig maakt, kan zelf nooit gelukkig worden. Hou je haaks hoor. Grt, A.

Saskia, 26-02-2012 00:02 #320
Mijn partner en ik kennen elkaar 23 jaar. Ruim 18 jaar is dat heel goed gegaan. Toen onze oudste dochter 2 was (nu ontstonden de eerste scheurtjes. Daarna nog een kindje gekregen (nu 5). Hoe gelukkig we ook leken te zijn, we groeiden steeds meer uit elkaar. Gaven elkaar steeds minder aandacht. Zagen elkaar niet meer echt. Zijn ook doorgeslagen in elkaar te faciliteren om vooral je eigen dingen te blijven doen. En zijn specialist geworden in alles samen doen met vrienden en familie de laatste jaren.

Het tekort aan aandacht heeft er in geresulteerd dat ik 3 jr geleden opeens openstond voor een andere man. Het over kwam me. De aandacht was heerlijk… een warm bad! Ik heb een x afgesproken. Er is niet veel gebeurt, maar mijn partner is hier achter gekomen en heeft een van de foute smsje gelezen.

Na een crisis toen zijn we toch door gegaan, maar nu achteraf was onze relatie verstoord. We hebben de dingen ook niet goed uitgepraat. De balans was er niet meer. Ik liep op eierschalen was me zelf niet. Ondanks dat het gewone leven wel gewoon doorging deed hij deed regelmatig geirriteerd en bot. Ik slikte dat, waarschijnlijk uit een soort schuldgevoel en hij dacht… hoe bot moet ik doen voor ik een reactie krijg. Ondertussen reageerden we steeds de verkeerde kant op en groeiden we meer uit elkaar. We hebben door de tijd wel gesprekken gehad over dat het niet goed ging, maar nooit echt iets veranderd.

2.5 jaar later, afgelopen oktober, barstte de bom en vertelde hij me 'opeens' dat hij ergens anders wilde gaan wonen. Hij liep er al een half jaar mee rond. Ik had juist het idee dat het langzamerhand weer de goede kant op ging. Heeft volgens mij in zn hoofd alles groter en groter gemaakt. En alles wat ik het afgelopen jaar gedaan heb alleen maar negatief uitgelegd.

Sinds januari woont hij nu ergens anders. Hij doet alsof we echt uit elkaar zijn. Terwijl we dat op papier niet zijn. En lijkt heel blij met de nieuwe situatie incl kinderregeling en al.Ik vind het verschrikkelijk en mis hem. Hij lijkt niet voor rede vatbaar. Heeft alles in zn hoofd zelf uitgedacht en trekt zich van niemand wat aan. Zegt dat de koek misschien wel op is na zo veel jaar. Soms denk ik dat hij in een midlife crisis zit, maar weet het niet zeker.

In mijn ogen hebben we niet goed genoeg ons best gedaan. We hebben er niet echt voor gevochten! Ik vind dat we dat aan onze kinderen verplicht zijn, maar het enige wat ik nu kan doen is hem de ruimte geven. Hij wil geen druk voelen…

Als we ons best weer gaan doen, moet het weer echt leuk kunnen worden… maar voorlopig ziet hij dat niet en wil hij dat ook niet. Ik ben heel veel aan het nadenken over wat anders moet en kan om er voor te zorgen dat als er nog een kans komt, we niet dezelfde valkuilen gaan stappen.

Ik vind dit zo moeilijk. Ik probeer door te gaan met mn leven, maar ik wil zo graag door samen met hem.

Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 27-02-2012
Hi Saskia, deze website gaat over de midlifecrisis, en wat je beschrijft is dat niet. Je partner heeft het verleden nooit los kunnen laten en is nog steeds boos over je uitstapje buiten de relatie. 'Uit elkaar groeien' bestaat niet als je gewoon met elkaar praat en je best doet elkaar te begrijpen. Maar communicatie is voor velen een vak wat ze niet beheersen. Veel met elkaar praten maar het belangrijkste laten liggen is natuurlijk niet echt communiceren. Daarbij kan met praten ook veel mis gaan, zo kun je je juist ruzies krijgen of nog bozer op elkaar worden. Een relatie vraagt onderhoud, je hebt verantwoordelijkheid en moet rekening houden met de gevoelens van je partner. Je flirt met die ander had a. nooit ontdekt mogen worden, en b. als het dan ontdekt wordt moet besloten worden om door te gaan of niet. Half doorgaan met woede werkt niet. Hij koos ervoor om bij je te blijven, dan moet hij er ook alles aan doen om het goed te houden. Daar hoort vergeving bij. Niets van dat al is gebeurd en nu woont hij elders. Ik vrees dat je voorlopig niets kunt. Lees: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
Sterkte, A.

Jack1967, 23-02-2012 11:11 #319
Hoi A., ik heb ondertussen mijn vriendin, we zijn nooit getrouwd en hebben ook geen kinderen, verteld dat ik denk dat ze in een MLC zit. Nou ja, waar ik al bang voor was gebeurde natuurlijk, hoe kom je aan die wijsheid, het is helemaal niet waar en je moet niet alles geloven wat er op internet staat, Ook heb ik haar (nogmaals) gevraagd of ze een ander heeft of misschien verliefd is op een ander, dat was absoluut niet zo zei ze en dat geloof ik ook wel, want ik ken haar langer dan vandaag. Ze is ondertussen genesteld op haar nieuwe plekje en zegt nu een beetje tot rust te komen, maar ja, voorlopig gebeurd er weinig, ze onderneemt niets en zegt alleen maar dat ze met rust gelaten wil worden. Nu heeft ze een gesprek gehad met de bedrijfsarts, omdat ze nog steeds niet hele dagen aan het werk is, maar ook daar komt niets uit natuurlijk. Het enige wat de bedrijfsarts kon doen is zorgen dat ze een gesprek krijgt met de maatschappelijk werker, maar ook daar gaat weer tijd overheen. Ik heb gewoon het idee dat ze er niet hard genoeg aan werkt, maar ook hier zegt ze weer op dat ze eerst met rust gelaten wil worden. Er bekruipt mij toch een raar gevoel hoor, zo ken ik haar helemaal niet, het begint er op te lijken dat ze het toch op wil gaan geven, nu al. Ik heb haar ook verteld dat als ze denkt dat ze een te overhaaste beslissing heeft genomen, ze zich nergens voor hoeft te schamen, ze moet zich niet te trots voelen en denken dat ze door die die trots niet terug kan, dat ze denk dat ze misschien daardoor gezichtsverlies lijdt tegenover mij, of familie of vrienden. Dat was ook niet zo, ik moet niet zoveel piekeren zei ze, waarop ik vertelde dat ze mij daar genoeg aanleiding toe geeft. IK ga er nog steeds voor, want zo komt ze niet van mij af, al is het wel verdomde moeilijk om positief te blijven. Ik heb me voorgenomen wat rustiger te worden en het dan toch maar zijn tijd gunnen en hopen dat ze het niet voor zich uit blijft schuiven en dat er in godsnaam dan wat positiefs uit een gesprek met een psych of een maatschappelijk werker komt, dat ze zich er voor open stelt en eerlijk toegeeft dat ze in een MLC zit. Al denk ik wel dat deze mensen zo door dat ballonnetje heen prikken natuurlijk. In ieder geval bankt voor je reactie A. en jij ook Pascal, wat een ellende man, hou je taai ik weet nu sinds kort hoe moeilijk dat is, sterkte. Reactie infoteur, 26-02-2012
Hi Jack1967, dank voor je update en laten we hopen dat de hulpverleners deskundig genoeg zijn om te begrijpen dat het gaat om een individueel probleem, wat vervolgens zijn weerslag heeft op jullie relatie. Omdat ze de relatie er wel bij betrekt, heb jij wel het recht om dingen zo te veranderen dat ze het weer naar haar zin heeft. Wil ze dat alles niet, dan voelt dat zeer oneerlijk. Je gevoelens zijn dan ook begrijpelijk, en je vriendin dient daar rekening mee te houden. Komt tijd, komt raad. Sterkte, A.

Ilda, 22-02-2012 20:27 #318
Hoi A. mijn ex ziet er juist goed uit. Hij geniet is echt zo druk met van alles en nog wat bezig, heeft een foto van een jonge meid in bikini (algemene foto, geen vriendin) op zijn screensaver staan, terwijl hij daarvoor een foto van ons dochtertje op zijn screensaver had staan. Hij zei laatst nog dat hij heel gelukkig is nu en alweer voor de duizendste keer zei hij dat wij water en vuur zijn en niet bij elkaar passen.360 graden omgedraaid, gedraagt zich echt als een jonge vrije vogel. Mannen in de MLC hoeven er niet slecht uit te zien hoor, dat komt waarschijnlijk nog wel maar in de tijd dat ze genieten kan het er wild aan toe gaan en wanen ze zich helemaal happy, ik kijk er zo een beetje doorheen nu. Ik voorzie een enorme uitputting en teleurstelling voor hem maar dat zal nog wel een tijd duren hoor, voorlopig is hij helemaal in zijn sas. Ik laat hem maar en leef mijn eigen leven.Zoals hij nu is is hij voor mij totaaal onaantrekkelijk geworden, veel te egoistisch en kil.

Bert, 22-02-2012 00:03 #317
Onze sterke gehechtheid aan dingen maakt dat we verlies ervaren als die dingen wegvallen. We ervaren dan veel pijn. Voor je gevoel ben je, in geval van een scheiding bijvoorbeeld, alles dan kwijt. Maar is dat ook zo? Het kan ook een nieuw begin zijn, sterker nog, het is een nieuw begin. "In de chaos ontstaat ontwikkeling" (Jansen, 2005). Het loslaten van oude waarden en het omarmen van nieuwe waarden kost soms veel tijd, maar wordt mogelijk als we niet willen kiezen voor verbittering. Met de nadruk op willen!Het loslaten van onze gehechtheid aan (vooral immateriele) waarden klinkt simpel (ik baseer het op de leesbare principes van het Taoisme), maar de praktijk is veel moeilijker. Misschien is het volgende een optie om veel leed veroorzaakt door huwelijk en/of MLC in de toekomst te voorkomen; ikzelf vind het nog niet zo'n gekke gedachte: Als je een relatie aangaat sluit je een contract af voor drie jaar. Elke keer na drie jaar wordt gekeken of het contract kan worden verlengd; je moet dan volmondig weer "ja" tegen elkaar zeggen. Als er dan (huwelijks)problemen komen, dat zal zeker gebeuren, kun je er misschien nog iets aan doen.Of niet, maar dan zul je niet de pijn ervaren dan wanneer je elkaar "eeuwige trouw" hebt beloofd. Je kunt een ander toch niet levenslang opeisen? Nadeel zou kunnen zijn dat je in de blinde verliefdheid van de eerste liefde natuurlijk nooit zult verwachten dat er ooit problemen zullen ontstaan in de relatie. Misschien is het wijs onze kinderen met deze gedachte op te voeden, om hen leed te besparen. Reactie infoteur, 23-02-2012
Hi Bert, trouw voor de duur van drie jaar? De hele essentie van liefde gaat met het badwater weg als je dit in de vorm van een kortdurend contract giet. Je zegt dan eigenlijk tegen elkaar: 'We gaan drie jaar een relatie aan, maar daarna zijn we weer vrij.' Misschien ben ik te romantisch ingesteld, maar aan liefde zit mijns insziens geen termijn vast. Ik begrijp je beweegredenen wel, want je vindt dat levenslange claimen het andere uiterste. Maar je bezit elkaar niet. Als een van de twee de behoefte voelt om eens een relationeel uitstapje te maken, moet hij dat doen. Het punt is alleen dat je dit nooit aan je partner moet opbiechten. En daar gaan mensen de fout in. De relatie komt in een crisis en de breuk is nabij. Omdat je je gekwetst voelt, boos, verdrietig, vul maar in. Geestelijke trouw moet ontkoppeld worden van fysieke trouw. Het eerste is heel goed te doen voor de meeste mensen. Je houdt van de ander en wil je leven met de ander delen. Maar je lichaam blijft van jou alleen, en jij bepaalt wat je er seksueel mee doet, zolang je je partner dus niet kwetst. Daarom is een buitenechtelijke relatie ook zo gevaarlijk als je er geen duidelijke afspraak over hebt dat het enkel lichamelijk mag zijn. Een one night stand is m.i. de beste optie voor wie blijft worstelen. Groetjes, A.

Andjana, 21-02-2012 23:05 #316
Hallo, Ik lees al geruime tijd de verhalen op deze site en kan mezelf vinden in al die verhalen. Het geeft mij moed als ik lees hoe ieder met een partner in mlc zich doorheen worstelt om door te leven met het verdriet die de partner in mlc zit. Ik bevind mezelf al ruim 1,5 jaar in een scheiding. 1,5 jaar geleden zei mijn partner dat hij wilde scheiden. Als reden gaf hij de schuld aan mijn broer die drugs gebruikt en ik mijn broer ondersteun met om zijn financien te beheren zodat hij zijn woning niet kwijtraakt en geen schulden creeert. Helaas eiste mijn partner in mijn huwelijk dat ik hiermee zou stoppen wat ik uiteraard niet heb gedaan. Ik heb achter zijn rug om verder gegaan met hulp aan mijn broer en toen kwam hij hier achter. We hebben toen thuis een fikse ruzie gehad waar heel veel emotie, onbegrip, woede naar voren is gekomen. Maanden later na de ruzie zei hij op een dag plotseling dat hij weggaat (na een relatie van 18 jaar, hij was toen 37 jaar en ik 38) en dat hij tot de dood bij mij gebleven zou zijn als ik mijn broer niet zou helpen. Hij is toen bij zijn moeder gaan wonen. Ik bleef alleen achter. Wij bleven vrienden en we bleven elkaar zien en hij bleef een paar dagen per week bij mij slapen, ik bleef voor hem koken en wassen. Ik vernam in de tussentijd dat hij begon uit te gaan met zijn vrienden en veel contact met vrouwen had. in de hoop dat hij terug zou komen bleef ik met hem in gesprek ondanks dat ik wist dat hij met vrouwen flirtte en ging daten. Ik bleef hem bedelen bij mij terug te komen maar hij wilde niet terug komen. Ik heb gehuild, gesmeekt en alles gedaan maar hij bleef maar weigeren om bij mij terug te komen. ik zei dat ik zou stoppen met hulp aan mijn broer te geven maar toch weigerde hij terug te komen. In die tijd is hij met motor rijles begonnen, hij is weer toneel gaan spelen wat hij ook deed voor het huwelijk. Hij begon minder te eten en op zijn lijn te letten. in augustus 2010 is hij weggegaan en wij bleven contact houden tot 30 april 2011. Op die dag hebben wij een ruzie gehad over zijn vrouwen met wie hij contact had. Deze ruzie is helemaal uit de hand gelopen omdat ik zo emotioneel was en hebben wij slaande ruzie gehad. Tijdens de ruzie deed hinalsof mijn gevoelens niks waren want ik zei tegen hem dat ik liever dood kan gaan in plaats van aan te zien hoe hij met zoveel meisjes blijft flirten. Hij heeft toen de Politie gebeld in plaats van mij te troosten. Ik weet dat dit echt fout was maar het was mijn gevoel op dat moment en ik wilde hem echt niet kwijt. Achteraf heb ik vernomen dat hij in de maand april al een relatie had met een vrouw die een kind heeft. In onze huwelijk hadden wij beiden en voornamenlijk zijn keus, ervoor gekozen om geen kinderen te nemen. Na die 30 april weigert hij met mij te praten. Alleen als het hem uitkomt. Hij woont inmiddels samen en laat niks meer van zich horen. Wilt met mij niks te maken hebben. Onze gezamenlijke droom was om naar India te emigreren en nu zegt hij dat het niet zijn droom was maar mijn droom was en hij alleen maar met mij mee deed omdat hij het spannend vond. Hij zegt nu ook dat hij nooit van mij gehouden heeft, dat hij meer bij mij was vanwege onze vriendschap. Hij wilt met niks geconfronteerd worden en zegt dat hij nu een gezin heeft waar hij voor moet zorgen (en mijn gezin dan). Hoe kan iemand achter je rug om een relatie opbouwen. Iedereen in onze omgeving verbaast zich dat wij uit elkaar zijn want wij waren de ideale echtpaar. Altijd samen leuke dingen doen, we hadden het gezellig samen en hadden onderling geen problemen behalve mijn broer. Ik had ook niet zien aankomen dat hij van de ene op de andere dag zo 180 graden is veranderd. Wij konden niet zonder elkaar leven en nu doet hij alsof ik niet meer besta. Laatst zei hij dat hij met mij wel heel leuk vond en met mij heel leuk heeft gehad maar toch niet voor mij gaat kiezen. Hij vindt het in zijn nieuwe gezin heel leuk (hoe kan iemand opeens bereid zijn om een kind (5 jaar) te verzorgen en zelf 18 jaar geen kinderen willen?). Dit alles doet toch zo een pijn en ik blijf maar hopen dat dit mlc is en hij op een dag gaat zien wat hij heeft laten gaan. Maar soms twijfel ik of dit wel mlc is? Soms denk ik dat hij gewoon klaar met mij is alhoewel mijn huwelijk niet een slechte huwelijk was. Ik weet het na 1,5 jaar nog steeds niet hoe en wat en dit alles maakt mij zo gek. Reactie infoteur, 23-02-2012
Hi Andjana, dit verhaal klinkt niet als een midlifecrisis en de leeftijd wijst daar ook niet op. Je beschrijft een man die zich jarenlang geergerd heeft aan het feit dat je je broer financieel ondersteunde. Financiele problemen zijn een van de topredenen waarom mensen gaan scheiden, dat heeft dus niets met een individuele crisis te maken. Je ziet trouwens vaak dat mannen geen kinderen willen (met een bepaalde vrouw), maar na een nieuwe start met een ander opeens wel een gezin gaan stichten. Misschien deed hij al die jaren wel wat jij wilde, en vindt hij het nu tijd om eens voor zichzelf op te komen. Dat hij de politie belde nadat je zei liever dood te willen dan dat hij met andere vrouwen flirtte, is het absolute dieptepunt geweest. Je bent in alles natuurlijk erg gekwetst, vandaar dat de woede en slaande ruzie enkel een uiting zijn geweest van intens verdriet. Probeer hem niet terug te krijgen want dat is zinloos. Beter is om aan jezelf te gaan werken, om je heen te kijken (er zijn zoveel mensen die iets voor je kunnen betekenen), en een nieuw leven op te bouwen. Zie dat als een uitdaging, een stap naar een nieuw begin. Sterkte, A.

A., 21-02-2012 11:47 #315
Hoi Bert,

Ik vind het fijn dat je het zo oppakt. Geloof me gooi die handdoek niet te snel in de ring.
Dit heeft mijn ex-man ook gedaan, dec. 2010 was hij hier weg en zij geen ander te hebben, achteraf was dit dus wel zo, hij heeft t/m eind mei een relatie met haar gehad en 2 weken later had hij weer een ander en woont daar nu bijna mee samen. Dit zijn beide vrouwen die zo'n beetje het tegengestelde zijn van mij. Hij ziet er echt verschrikkelijk slecht uit, helaas voor hem maar het was zijn eigen keus. Hij gaf aan in het huwelijk niet gelukkig te zijn, maar zo te zien is hij dat nog niet. Kijk maar eens op wikipedia dan zal je zien dat het geen huwelijkscrisis is maar een indentiteitscrisis. Met mij gaat het nu gelukkig erg goed. Kijk als je in die crisis zit zou je er ook voor kunnen kiezen om het hier met je vrouw over te hebben en naar een livecoach te gaan praten, en probeer je huwelijk een nieuwe wending te geven door weer leuke dingen samen te gaan doen. Heb veel over midlifecrisis gelezen/geleerd maar de meeste mensen krijgen een aantal jaren later spijt van hun beslissing maar dan is de ex meestal al weer gelukkig met een ander, en dan ben je zelf alles kwijt. Uiteindelijk is het je eigen keus, maar hoop dat je de gevolgen kunt overzien en weet wat je je kinderen aandoet, want dat is wel je eigen vlees en bloed!
Sterkte A.

Bert, 21-02-2012 09:46 #314
Beste A. en A.: Mede dankzij dit soort websites/forums, besef ik dat je wat het huwelijk betreft niet te snel de "handdoek in de ring" moet gooien. Het is goed om stevige discussie te voeren over onderwerpen waar blijkbaar nog veel taboe over bestaat. Uiteindelijk gaat het er in ons leven om: wat is het goede leven?, en hoe moet ik dat leven leiden (lijden:)). Maar veel meer nog is belangrijk om ons af te vragen waar we de keuzes die we me maken in ons leven op baseren. Ik, man 48 jaar, zit middenin dit proces, ik denk er veel over na, maar ben ook een denker, worstel er ook mee. Een worsteling ook omdat ik ook weet wat ik op het spel zet; een vrouw die ik 23 jaar ken; en twee mooie kinderen van 16, en 18 jaar. Een worsteling, van het verstand tegen het gevoel in… of andersom. Het is vooral verwarrend, maar dat komt toch vooral door het enorme ethische/morele besef waarmee ik ben opgegroeid en geconditioneerd. Dit besef van morele plicht ombij je huwelijk te blijven is er ook honderden jaren ingehamerd natuurlijk, en stamt vooral niet uit de oertijd:). Misschien denken we er over een generatie al heel anders over, en die voorbeelden van anders denken zijn er al heel veel om ons heen natuurlijk. Nou ik lees vast wel weer wat (stevige) reacties hierop, maar dat geeft niks dames ik kan het hebben. Reactie infoteur, 22-02-2012
Hi Bert, hier komt een stevige reactie ;). Er is niets op tegen om na te denken over welke richting je je leven wilt geven en of je leven wel is zoals je had gehoopt of verwachtte. Je hebt natuurlijk al veel zelf ingevuld en draagt ook verantwoordelijkheid voor de goede voortgang van bijvoorbeeld je huwelijk. Dit laatste is iets waar je niet in je eentje aan begonnen was. Hoe kun je beoordelen of het het waard is om alles op te geven, voor iets dat nu zo mooi lijkt? In het begin is alles prachtig, maar de realiteit dient zich vroeg of laat ook elders aan. Dan komen de beslommeringen van alledag en denk je waarschijnlijk 'tjemig, het was met mijn vorige vrouw zo gek nog niet'. Want een ander zal weer andere onhebbelijkheden hebben, waar je nu misschien juist gek op bent, maar waar je je straks dood aan ergert. Mijn overtuiging is dat je pas aan een nieuwe episode in je leven kunt beginnen als de oude is afgesloten. Jij hebt m.i. nog helemaal niets afgesloten ;D. Groetjes, A.

Pascal, 20-02-2012 14:46 #313
Hi Jack1967, als je terugscrollt zal je lezen dat mijn verhaal bijna gelijklopend is met het jouwe… Een goed huwelijk, ik volgende maand 40, mijn echtgenote net 40 geworden… schitterende vakantie achter de rug vorig jaar en twee gezonde meisjes van 8 & 11… na de zomervakantie vertelt ze me dat ze nog wel om me geeft, maar niet meer genoeg om door te gaan als koppel. Blijkbaar loopt ze al sinds april vorig jaar met dat gevoel rond… Ik heb alles geprobeerd, maar heb haar toch moeten laten gaan. Ze is verhuisd op 6 januari en voelt zich blijkbaar OK. Ze heeft er geen problemen mee alleen te zijn, terwijl ik zo wat gek word omdat ik zielsveel van haar hou… Ik heb nog een hele tijd geprobeerd om "normaal" tegen haar te doen, maar ik kan me echt niet beter voordoen dan ik me voel. en ik voel een leegte, een ongelofelijk gemis, frustratrie, onbegrip, boosheid en een enorm verdriet. Ik kan maar niet begrijpen dat zij na 14 jaar niet meer hetzelfde voelt. We belden nog regelmatig en ze noemde me nog altijd "lieve" of "zoetje", dus heb ik nog weken hoop gehad dat het maar iets tijdelijks was, maar ze komt maar niet terug. Gisteren dan de knoop doorgehakt dat ik haar beter zo weinig mogelijk zie of hoor… Het liefst van al zou ik haar niet meer willen zien, want "uit het oog, uit het hart", maar dat kan niet omwille van de kinderen, dus beperk ik het contact maar tot het stricte minimum, want anders ga ik er nog onderdoor. Telkens ik haar zie is er wat social talk over het werk, het weer, de meisjes om het dan uiteindelijk toch weer te hebben over mijn ongeloof, onbegrip enz… en dat lost helemaal niks op. Integendeel. Het maakt alles alleen nog maar erger, verstikkender voor haar en meer frustrerend voor mij. Al die dingen die je net moet vermijden doe je toch onbewust nl. huilen, smeken, 100x zeggen dat je van haar houdt, vragen dat ze blijft omwille van de kinderen… terwijl dit allemaal een omgekeerd effect heeft… Ik heb het allemaal geprobeerd en heb nadien in een artikel hier gelezen dat ik dat net niet mocht doen. Ik moet haar gewoon los laten en hopen dat ze me gaat missen, maar dat is oh zo moeilijk. En het is zoals Astrid zegt, misschien is er wel iemand anders in het spel… mijn echtgenote beweert bij hoog en laag van niet, maar toch ben ik er niet zeker van, want ze heeft geen enkele reden om de waarheid te zeggen… ze zou me nog meer kwetsen, haar ouders zouden het haar nooit vergeven en misschien heeft het wel een invloed op de echtscheiding. Loslaten en geduld hebben is, denk ik, de enige mogelijkheid, maar ik besef maar al te goed dat een mens gek wordt op zulke momenten… alleen thuiskomen 's avonds, alleen opstaan en ontbijten. ongelooflijk dat zij zich niet alleen voelt, denk ik dan bij mezelf. Maar iemand in een MLC met woorden overtuigen lijkt me onbegonnen werk. Ik neem nu afstand en hoop dat ze op een dag beseft dat ik zielsveel van haar en de kinderen hou. Hopelijk is het voor mij niet te laat op de dag dat ze dat beseft… Groeten en veel sterkte!

A., 20-02-2012 12:30 #312
Weet je Bert, als je zo graag het avontuur op wilt zoeken dan moet je dat vooral doen, laat gewoon je vrouw en kinderen stikken, en ga dan vooral het avontuur opzoeken.
Stel dat je 80 wordt ga dan vooral tot die leeftijd avontuurlijk leven!
Waarom ben je dan toch eigenlijk getrouwd, dan had je nog veel langer van dat avontuurlijke leven kunnen genieten.
Kies vooral alleen voor jezelf, ooit kom je alleen te staan in het leven als je als egoïst door het leven gaat. Er is mij het afgelopen jaar meerdere keren gezegd "je krijgt wat je geeft" en daar ben ik zeker achter gekomen, heb veel liefde van de medemens ontvangen.
Als je er voor kiest om je vrouw en kinderen achter te laten dan weet je in ieder geval wat je krijgt.
Als je denkt dat het gras bij de buren groener is dan wens ik je veel plezier.
A.

Bert, 19-02-2012 12:56 #311
Citaat van infoteur d.d. 26-01: "vrouwen zoeken veiligheid en mannen zijn op zoek naar avontuur; dat stamt nog uit de oertijd".
Mijn reactie hierop is dat ik niet weet wat de oertijd is of was; wie weet dat wel:)? Maar er vanuitgaande dat deze bewering blijkbaar klopt, op basis van fossielen, wie zijn wij dan om te durven beweren dat we nu niet meer in de oertijd leven (wat betreft relaties)? Waarom zijn we dan zo geconditioneerd dat we onze drang tot avontuur menen te moeten inperken ten bate van een huwelijk? Is het de angst het leven zonder elkaar niet meer aan te kunnen? Voelen we ons hulpeloos? Is het de druk van de ons omringende omgeving die ons de plicht om gelukkig te zijn voorspiegelt? Met welk idee van relaties voeden we kinderen op? Dit is even een egoistische kort-door-de-bocht-reactie, maar wel een fundamentele, en filosofische. Relaties en de problemen roepen in de tijd altijd meer vragen op dan er antwoorden zijn. Misschien ligt in onze manier van omgang met problemen en hoe ermee te communiceren wel een stuk zinvinding in ons leven. Ben benieuwd hoe er op wordt gereageerd. Reactie infoteur, 20-02-2012
Hi Bert, de samenleving bepaalt voor een groot deel hoe we tegen relaties aankijken. Allereerst heeft een mens de behoefte aan binding, je wilt van nature met een partner zijn en daarmee eventueel voor nakomelingen zorgen. Dit is biologisch. Daarnaast de sociologische factoren. Mensen zijn enorme na-apers, wat een heeft, wil de ander ook. De invloed van media en andere omgeving geeft ons het idee dat je pas meetelt als je een geweldige relatie hebt, dat vreemdgaan 'not done' is of in elk geval een beladen onderwerp, en dat je bij relatieproblemen hulp moet zoeken zodat de zaak weer wordt opgelost. Binnen een relatie krijg je soms tegenstrijdige gevoelens: je bent blij dat je 'voorzien' bent maar baalt er ergens ook van dat je nooit meer mag proeven van iemand anders. Want daar ligt dat taboe dat anno 2012 nog steeds heerst. De cijfers bevestigen dat zoveel mensen grote moeite hebben met dat taboe: Een op de drie gaat binnen een relatie vroeg of laat een avontuur met een ander aan. Doet de man dit dan is de vrouw boos, omdat haar gevoel van veiligheid is aangetast. Omgekeerd zou een man dit niet zien als een aantasting van zijn veilige thuishaven. Maar goed, aantasting van ego is weer een ander hoofdstuk, lol. Overigens is dit de correcte en meer volledige weergave van wat ik schreef: "Vrouwen zoeken veiligheid, mannen avontuur. Dit is natuurlijk heel globaal gesteld, maar het stamt nog uit de oertijd! ;)."
Food for thoughts… Groet, A.

Jack1967, 17-02-2012 10:44 #310
Ik denk nu ik alle verhalen hieronder gelezen heb, weet wat er aan de hand is. Wij zijn een stel van halverwege de 40 en we hebben een prima relatie die al 27 jaar duurt. Nu vertelde zij mij ineens drie weken geleden dat ze niet meer gelukkig was en dat ze niets meer voor mij voelde. Ik wist niet wat ik hoorde natuurlijk, was werkelijk met stomheid geslagen, nooit iets aangegeven, nooit iets verteld. We hadden net een hele gelukkige (voor mijn gevoel dan) tijd achter de rug en we hadden pas nog een aantal leuke dingen samen gedaan. Ik kon het mij toen, en nu nog steeds niet, voorstellen, dat zo maar van het ene op het andere moment het gevoel voor mij weg was, ze niet meer van mij hield. Zij vertelde mij dat het niet van het ene op het andere moment was en dat ze hier al een paar maanden mee rond liep, maar niet wist wat ze met dat gevoel moest. Na een aantal dagen als een zombie door het huis gelopen te hebben, besloot ze na 4 dagen zo maar ineens dat ze op zichzelf wilde om na te denken. Nou ja, toen was ik er helemaal af natuurlijk, ik zag het al helemaal voor mij, mijn maatje ergens anders in haar ééntje, dat bestaat toch niet, dit is toch een probleem van ons samen, dat ga je toch niet alleen proberen op te lossen. Maar ja, al mijn smeekbedes liepen op niets uit, mijn huilbuien hielpen ook niet echt en nu is ze dus echt weg. Ik hou zo verschrikkelijk veel van haar en ik wil zo graag dat ze weer thuis komt maar dat gebeurt niet, ze is niet voor rede vatbaar. Af en toe komt ze wel eens langs, maar dan zit ze op de bank naar mij te staren met een paar lege, emotieloze ogen, weinig te vertellen en dan denk ik van als het zo moet dan ga je maar weer want dit heeft geen zin, kom dan terug als je wat zinnigs weet te vertellen. Ook vind ik haar laks als het aankomt op het redden van de relatie, want buiten een bezoek aan de huisarts is er in die drie weken niets gebeurd. Al met al duidt dit volgens mij op een beginnende MLC of ik moet het mis hebben, maar ja nu moet ik haar dat vertellen, dat wordt heibel, maar ik denk dat ik daar doorheen moet kijken, als ik wil proberen om nog wat van de relatie te redden. Wat een klote situatie, nooit verwacht dat ik er in terecht zou komen, we hadden immers een prima relatie en ik hoop zo dat ze, zoals Robert1970 al zegt, niet haar verstand verloren heeft en dat ze inziet dat een MLC een identiteitscrisis is en geen relatiecrisis. Reactie infoteur, 20-02-2012
Hi Jack1967, precies. Zoals het verhaal overkomt zit de kans er in dat je vrouw een andere man heeft ontmoet. Dit omdat er geen vuiltje aan de lucht was, je nooit klachten gehoord hebt en jullie recentelijk zelfs nog leuke dingen hebben gedaan. Mocht ze toch niemand hebben, dan is de situatie zelfs nog vreemder. In haar eentje al een paar maanden met een bepaald gevoel rondlopen is fout, want dit had ze met jou moeten bespreken. Ze heeft ten onrechte een negatief etiket op jullie huwelijk (of op jou) geplakt, maar dit hoeft - ironisch genoeg - helemaal niets met jou te maken te hebben. Zoals ze op je bank zit met haar lege ogen, komt het direct al over alsof ze in een of andere depressie zit of er gewoon zin in heeft om problemen te zoeken. Vaak is dat laatste een soort luxe omstandigheid: iemand heeft alles al, en wil wat leven in de brouwerij. Omdat er op jou of het huwelijk weinig tot niets viel aan te merken, verzint ze dan maar een of ander 'gevoel' of liever een 'gebrek aan gevoel'. Zijn er kinderen in het spel dan is de zaak nog alarmerender omdat ze er als de drommel van doordrongen moet worden dat ze haar verantwoordelijkheid neemt. Vertel haar zsm dat het gaat om een midlifecrisis en dat ze niet moet gaan proberen om jullie huwelijk hierbij te betrekken. Zeg haar dat ze op jouw hulp kan rekenen maar dat ze in ruil daarvoor wel mee moet werken aan herstel van wat er in haar ogen dan niet goed zit. Ik hoop het beste voor jullie. Sterkte, A.

Robert1970 (infoteur), 15-02-2012 10:09 #309
Nou we hebben gepraat ik heb er inderdaad wat luchtig over proberen te doen. dat lukte gedeeltelijk. Zij vond dat ik er nog al lacherig over deed. Ik heb haar maar direct verteld dat ik dacht dat ze in een soort MLC zou kunnen zitten. Ik heb een paar kenmerken opgenoemd. En na een paar kenmerken te hebben opgenoemd leek ze het toch wel door te hebben. Al werd ze wel een beetje boos. Omdat ze zelf dingen aangaf die ik weer kon weerleggen als een MLC. Ik heb haar verteld dat ze de laatste tijd wel heel veel dingen ineens wil doen. Ze zoekt oude vrienden op uit haar tiener tijd. Ik gaf aan dat ik haar best vrij willaten, maar dat ze niet alles in 1 of 2 maanden hoeft te realiseren. En een beetje alles met mate moet doen. Ik gaf aan dat ik al deze veranderingen niet kan verwerken en dat ik daar onzeker van wordt. Ik ben een beetje in de slachtoffer rol gaan zitten. Dit leek wel te werken. Ze gaf zelf aan niet te lang met bepaalde ideeën te willen wachten of niet te doen, want voor je het weet ben je oud. Ik heb gezegd dat ze alles moet doen wat ze graag wil doen. Maar niet alles in hele korte tijd. Het duurt nog heel lang voor je erg oud bent. En dan heb je niets meer te doen omdat je alles al gedaan hebt. Ik ben wel een beetje met haar mee gegaan. We moeten ook gewoon meer samen ondernemen. Dat vindt ze leuk. Weekendjes weg, uit eten, bioscoop, stappen. Misschien een keer een midweek samen op vakantie. Zonder het hele gezin mee te nemen. De laatste tijd is het ook erg hectische geweest. Ik moet wel zeggen dat ik er wel een beetje depri van wordt. Als ik al die verhalen lees over mensen die maar uit elkaar gaan. Zover zal het denk ik niet komen. Tenzij ze het roer drastische gaat omgooien. Maar dat zal denkik niet gebeuren. Ze heeft haar verstand hopelijk niet verloren, en zal toch nog wel een beetje rationeel kunnen denken. Reactie infoteur, 16-02-2012
Hi Robert1970, dit heb je goed aangepakt. Zo te horen heeft ze zin om veel dingen te ondernemen, maar waarom zou dat zonder jou moeten. Misschien wil jij ook wel eens weg, dus is het een goed idee om juist samen dingen te gaan doen. Zo versterk je de band of je houdt deze gewoon levendig, en heeft ze minder de behoefte om het elders te zoeken. En die oude vrienden… stel haar voor deze uit te nodigen, gewoon bij jullie thuis. Zeg haar dat je graag kennismaakt met de mensen die zo'n rol in haar leven hebben gespeeld. Misschien zijn die mensen omgekeerd ook wel nieuwsgierig naar jou. Het gaat puur om haar reactie. Wil ze er allemaal niets van weten, dan moet je oppassen. Het idee dat ze nog even gauw moet gaan leven omdat ze anders te oud is, is een duidelijk kenmerk van de midlifecrisis. Nu of nooit… alsof het leven over enkele jaren voorgoed is afgelopen. Maar er zijn 50+ ers genoeg die nog volop in het leven staan. Het hoeft kennelijk dus niet allemaal voor die tijd te gebeuren, en gelukkig maar. Ga door met praten en deel je eigen gevoelens met haar. Dit werkt goed en ze zal je erom waarderen. Succes, A.

Schatjuuuuhhhhhh Ut Gron ,., 15-02-2012 03:33 #308
Yes my darling, you are totally right… als hij jou in je waarde laat en zij weet jou ook vrij tew laten in jouw creativiteiten en gewoon genieten van het leven, want dat is alleen maar een verleiding wat jij zelf kan weerstaan.,nietwaar? xxx suuz

Robert, 13-02-2012 11:57 #307
Ik heb sterk het vermoeden dat mijn vrouw in een MLC zit. Ze is erg onrustig en wil maar stappen en uitgaan met z.g.n. vriendinnen. Dit zijn overigens allemaal vriendinnen die of gescheiden zijn met 1 kind of vrijgezel zonder kinderen. Of vriendinnen waar iets in de relatie niet helemaal goed loopt. Ze wil op vakantie met andere, denk vaak alleen aan zichzelf. En geeft ook toe dat ze nu alles wil doen wat ze altijd al heb willen doen, dit is nu 3 maanden bezig, vermoedt ik dan. Ze doet ineens dingen die ze voor heen niet deed. Ik weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan. Ik wil haar best wat meer ruimte geven. Maar denk niet dat ze zich zelf kan beschermen. Iemand tips? Moet ik haan confronteren met het feit dat ik denk dat ze in een crisis zit? Reactie infoteur, 14-02-2012
Hi Robert, ja. Communiceren moet altijd, zeker over dingen die volgens jou aan de hand zijn. Doe dat dan niet op een ernstige manier, maar praat er luchtig en zelfs wat lacherig over. Kijk hoe ze reageert. En bedenk dat het veel vaker voorkomt dat de midlifecrisis mild verloopt, dan dat het zo gaat zoals in onderstaande reacties te lezen is. In de tijd dat zij met haar vriendinnen is, kun jij ook eens je blik verruimen en je eigen dingen doen. Verder is het zaak erachter te komen waarom al die vriendinnen gescheiden zijn. Want waar je mee omgaat word je mee besmet! Probeer dat dus bespreekbaar te maken en laat haar weten dat het hebben van veel gescheiden vriendinnen een valkuil is. Ze moet dit inzien voordat het straks te laat is. In een relatie moet je blijven praten! Groetjes, A.

Frances, 08-02-2012 14:05 #306
Mij is het 3 jaar geleden ook overkomen en ik voel nog steeds de pijn. Na jouw verhaal te hebben gelezen heb ik het gevoel dat je graag zou willen dat hij terugkomt en dat je graag voor je gezin wilt blijven vechten. Als dat zo is laat hem dan nu los. Want loslaten is echt terugwinnen. Probeer leuke dingen voor jezelf te verzinnen en ook met je dochter samen.

3-jaar geleden wilde ik graag ook mijn man terug in ons gezin. Ik heb er kei hard voor gevochten door hem continu op te zoeken en allerlei vragen te stellen dat heeft alleen maar averechts gewerkt. Inmiddels woont hij alweer een tijdje samen met degene waarmee hij vreemd ging (alhoewel onze scheiding nog steeds niet wettelijk is uitgesproken het verloopt moeizaam ivm eigen bedrijf). Nu 3 jaar later merk ik aan hem dat dat toch niet alles is en het gras bij een ander niet groener is. Ik heb mijn leven na 1,5 jaar pas weer kunnen oppakken en het gaat heel goed met mij en onze beide kinderen. Wat ik je graag wil zeggen is mocht je je man nog terug willen winnen voor je dan is denk ik de beste manier hem los te laten hoe moeilijk het ook voor je is. Zorg goed voor jezelf (uiterlijk maar ook innerlijk). Een man in de mid-life crise is een nachtmerrie. Ik heb het ook zo ervaren. Tijd heelt echter alle wonden. Sterkte met alles!

A., 08-02-2012 11:47 #305
Hoi Ilda,
Graag wil ik je een advies geven. Laat hem met rust, probeer je eigen leven te lijden en zet het uit je hoofd dat het weer goed komt. Ik kan misschien makkelijk praten maar ik ben ook een slachtoffer van zo'n man. Dit komt toch zo niet weer goed, dat zie je zelf gelukkig ook in, er is te veel gebeurt. Laat het los dat het goedkomt, het kan maar zo zijn als je hem laat merken dat jij het loslaat dat hij zelf (misschien met een aantal jaren) spijt heeft en dan kijk jezelf hoe je leven er op dat moment voorstaat en dan is de ergste pijn weg en dan kun je nog kijken wat je wilt. Echt zorg dat je rust krijgt en ga voor jezelf en voor je dochter, en probeer hem als "vriend" te houden dit is voor iedereen het beste, zo doe ik het op het ogenblik ook en je weet dat we hetzelfde hebben meegemaakt. KIES VOOR JEZELF EN JE DOCHTER! Ik moet wel zeggen dat ik m'n ex niet meer terug wil er is bij mij veels te veel kapot gemaakt door al zijn uitspraken. Het beste ermee!

Ilda, 08-02-2012 09:17 #304
Tja A. of dat nu een afknapper is of niet als hij zijn gezin terug zou willen had hij daar positief op kunnen reageren. Voor mij was het een poging waard om te wagen. Ik wilde gewoon weten wat hij nu wilde en of hij weer open stond voor een evt. verzoening maar als hij weer zo afwijzend reageert zegt dat weer wat. Heb geen zin om er een eindeloos spelletje van te maken qua verovering etc. Dat is nu niet echt aan de orde vind ik, de situatie is er niet naar. Ook al zou hij me weer willen veroveren dan zou ik na een tijdje hard to get gespeeld te hebben toch een keer voor de bijl kunnen gaan waarna het proces zich waarschijnlijk weer van voor af aan zou herhalen. Dan heb ik liever meteen een antwoord. Als hij een gezin als benauwend ervaart zal dat wrsch na de verovering ook zo zijn. Het is dan een egospelletje voor hem en daar heb ik geen zin in. We kennen elkaar al zo lang en ik wil er in deze fase geen spel van maken. Een relatie moet wel spannend blijven maar niet op deze manier. Ik zie heel goed dat hij de weg kwijt is want hij is elke dag weer anders. Zit behoorlijk in de knoop met zichzelf. Het verstandigst is om hem maar in zijn sop gaar te laten koken maar soms als de emoties/gevoelens hoog opspelen is het lastig om verstandig te blijven maar ook daar leer ik weer van als ik na zijn reactie weer ff met mijn neus op de feiten gedrukt wordt. Het is een proces waar ik doorheen moet totdat mijn hoop definitief gevaren is. Hoe kan iemand nou gelukkig zijn als hij zijn gezin zo gedumpt heeft? Het blijft echt lastig om te begrijpen dat iemand zo verschrikkelijk veranderd is en zo egoistisch geworden is. Hadden we geen kind dan was het wel makkelijker geweest maar met een kindje is het zo lastig allemaal. Het verdriet van je kind, er alleen voor staan etc. dat is mijn wens niet. Daarom blijf ik maar hopen op een verzoening, ook al is het tegen beter weten in. Er is natuurlijk een hoop schade aangericht en tussen ons zal het ook niet zomaar meer koek en ei worden na wat er allemaal is gebeurd dat besef ik ook wel. Mssch schuif ik het onder het tapijt en denk ik dat we zomaar weer verder kunnen maar dat gaat natuurlijk niet, ook al zou hij het wel willen dan nog zijn er een hoop scherven. Het vertrouwen is geschaadt en de angst dat hij weer zoiets zal doen zit er nog in. Hoe kun je zo verder? Dat lijkt me ook heel moeilijk. Al met al is het gewoon een drama om mee te maken. Vooral omdat ik zie/merk dat hij er ook mee zit en dat vreet dan aan me. Ik zie ook hoe hij zijn leven ah verzieken is en dat vind ik dan toch erg, hij is de vader van mijn kind en ik hoop natuurlijk dat het met hem ook goed gaat maar dat gaat het niet. Hoe kun je je gezin weer redden als je signaleert dat je partner een groot probleem heeft met zichzelf en ons daarmee kapot maakt, ik wil het weer lijmen, zie dat ook wel als mijn taak. Ik kan helder denken, maar hij niet. Jammer dat wij slachtoffers er niets aan kunnen doen. Reactie infoteur, 09-02-2012
Hi Ilda, stel dat je hem terugkrijgt, dan zou je voor altijd in onzekerheid verkeren. Hij heeft laten zien niet betrouwbaar te zijn, en andermans gevoelens laten hem koud. Je moet er maar aan wennen, zo is zijn standpunt. Die ijskouwe trap zal dan echt niet eenmalig zijn geweest, want zodra er een andere vrouw voorbij komt vergeet hij zijn gezin toch weer. In dit stadium heeft het dan ook geen zin om te vragen wat hij nu wil, omdat hij dat zelf niet weet. Zijn mate van trots bepaalt mede hoe afwijzend hij reageert. Natuurlijk heb je geen zin in spelletjes zoals veroveren, aantrekken en afstoten, enz. Maar dit is wel wat hij op die andere vrouwen toepast en kennelijk wil. Dit is zijn manier van doen. Gewoon teruggaan naar de vrouw en kind des huizes vindt hij wellicht te gemakkelijk en ziet hij misschien wel als verlies van eer. Hij heeft er nu eenmaal voor gekozen om op liefdespad te gaan, en daar past zijn oude leventje niet bij. Zoals anderen ook al aangaven kun je beter aan jezelf werken. Hem laten zien dat het je goed gaat, en dat je hem helemaal niet nodig hebt om gelukkig te zijn. Dit is veel onweerstaanbaarder dan een vrouw die maar hoopt en hoopt. Denk daar maar eens over hoor. Groetjes, A.

Johan, 06-02-2012 11:57 #303
Marjolein en Astrid, dank jullie wel. Stof tot nadenken… Reactie infoteur, 09-02-2012
:)

Ilda, 06-02-2012 10:38 #302
Hoi infoteur, afgelopen weekend is hij terug gekomen vh buitenland. Voor zijn vertreknaar Nederland heeft hij vanuit vliegveld heeft hij nog een uur geskyped met mij. Hij had het over dat het jammer is hoe het gelopen is en dat hij vrijgezel blijft want hij is nog steeds niet gelukkig. Ik confronteerde hem met het feit dat zijn moeder vertelde dat hij een nw vriendin heeft en die heeft voorgesteld aan haar. Hij deed er luchtig over en zij dat hij toch liever vrijgezel blijft voorlopig. Hij is bij aankomst meteen hierheen gekomen en de hele dag gebleven en bleef ook slapen, vond mijn dochtertje gezellig. We zijn gewoon vriendschappelijk met elkaar omgegaan. Gister de hele middag met z'n drietjes wezen schaatsen. Later toen hij weer wegging was ons dochtertje verdrietig en huilde omdat ze papa zo miste. Dat smste ik hem en hij zei dat hij vandaag weer zou bellen en ze er nog aan moet wennen. Later stuurde ik hem een bericht of hij al weet wat hij verder wil met zijn leven en er eventueel nog aan dacht om zijn gezin terug te willen (ik vond het weekend erg leuk en zie hoe goed dat ons dochtertje doet dus verlangde er weer naar terug). Hij antwoordde dat er teveel gebeurd is en dat ik ook wel moet snappen dat dat niet gaat. Hij begon zich beetje terug te trekken. Hij moest eerst alles op een rijtje zetten etc. Ik vroeg of hij van die ander hield want hij gaat er toch mee om. Hij zei dat hij nu even niet van die ander houdt. Op dit moment houdt hij alleen van zijn dochtertje zei hij. Ik vroeg hem nog goed over alles na te denken. Hij had nu geen zin om te praten want wil alles eerst op orde hebben. Heeft nog contact met die ander maar er ook geen speciaal gevoel bij zegt hij. Nou al met al zijn we weer terug bij af. Wij gaan volgende week verhuizen en op en verder. Tsja mssch stom van mij maar ik had toch nog hoop dat het weer goed kon komen na dit weekend. Ik merk dat hij zich toch schuldig voelt en niet weet wat hij wilt. Vind het enorm jammer dat hij het geen kans wilt geven, want scheiden met kinderen is echt lijden maar goed het moet van 2 kanten komen… Wat kunnen mensen er toch een puinhoop van maken, hij ziet hoe fijn het weer is allemaal als we samen zijn, vooral ons kindje glundert zo dan.waarom grijpt hij de kans dan niet gewoon, het doet hem toch veel dat merk je, maar het lijkt alsof hij het maar niet wil doen, de stap niet durft te wagen en nu zit hij natuurlijk ook nog met die ander waarmee hij omgaat, ook al woont ze in het buitenland, ze zien elkaar regelmatig. Als hij echt voor die ander zou willen gaan dan had hij dat wel kenbaar gemaakt aan me maar het lijkt alsof hij toch nog een middenweg zoekt, het lijkt alsof hij het nog open wil houden tussen ons… ergens al is het maar weinig maar hij zit er nog mee… zo jammer dan he dat hij het dan laat verslonzen. Reactie infoteur, 07-02-2012
Hi Ilda, geluk kun je niet afdwingen, hoe hard hij dat ook probeert. Het is opvallend dat hij nog even wilde proeven van het 'gezinsleven', alsof hij er nog niet helemaal uit is of het gerommel met anderen wel de juiste weg is. Helaas vroeg je hem of hij eraan dacht zijn gezin terug te willen, wat hem weer verder van je vandaan joeg. Hij weet natuurlijk allang dat je heimelijk op hem zit te wachten, en voor veel mannen (type jager/macho) is dit een afknapper. Ze willen zelf het idee hebben dat ze een vrouw veroveren, op het moment dat zij dat willen. Niet wanneer jij dat wilt. Over de liefde doet hij verder nogal nonchalant. Zo 'houdt hij nu even niet van die ander', alsof de liefde een aan/uit knop is. Al naar je stemming kun je volgens hem dus stoppen en dan weer beginnen met van iemand te houden, maar dat het zo niet werkt weet vrijwel iedereen. Praten over de relatie wil hij duidelijk niet, maar dat is sowieso niets voor veel mannen. Hij zou bij jou het onderspit delven, en dat weet ie. Het is begrijpelijk dat je hoop had, juist ook voor jullie kind, maar een man in een midlifecrisis kun je niet met argumenten benaderen. Zijn gevoelsleven is een chaos en alleen hij kan daarin orde op zaken stellen. Vooralsnog doet hij dat niet en wil hij zijn losgeslagen vrijgezellenleven nog wat aanhouden. Want stel dat hij zich weer moet binden aan iemand, dan wachten ook weer de verplichtingen, verantwoordelijkheden en het 'rekening houden met'. Midlifers zijn pubers! ;) Groetjes, A.

Marjolein, 03-02-2012 09:06 #301
Hoi Johan, ik weet niet of jij in een Midlifecrisis zit. Als 40-er verliefd worden op een veel jongere vrouw is wel een symptoom maar er horen meerdere symptomen bij, zoals ontevreden zijn met je leven weer jong willen zijn, een blitsauto kopen etc. Desalniettemin denk ik dat als je een goede relatie met je vrouw had dat een verliefdheid op een ander niet de reden mag zijn om haar en jullie kinderen te verlaten. De verliefdheid overkomt je dat begrijp ik wel en daar is lastig tegen te vechten omdat het zo verleidelijk is en alles rozegeur en maneschijn plus nieuwe sexuele aantrekkingskracht en nog wel met een jonge vrouw, het is gewoon een sprookje wat je dan overkomt. Allemaal prachtig natuurlijk maar kies je alleen voor jezelf of denk je nog aan je gezin waarmee je verbonden bent. Het zou erg egoistisch zijn als je voor jezelf kiest want je laat dan veel schade achter. Kun je dan echt gelukkig zijn? Het is erg moeilijk maar neem afstand van de nieuwe vrouw, ga leuke dingen doen met je huidige vrouw en ontdek elkaar opnieuw. Ga desnoods in therapie samen Dat zou mijn advies zijn, los van of het een Midlifecrisis is of niet. Laat je gezin niet in de steek, het is jouw gezin jullie hebben het samen opgebouwd en dat laat je toch niet los voor verliefdheid, dat gaat inderdaad weer over en dan? In ieder geval heel veel sterkte met je keuze maar probeer het niet goed te praten voor jezelf als je toch voor de nieuwe vrouw kiest. Probeer niet anderen mee te trekken in jouw verliefdheid en dat iedereen maar rekening moet houden met jouw verliefdheid want ja je bent verliefd en dat gaat voor alles etc etc. Nee denk aan het immense verdriet dat jouw huidige vrouw en de kinderen zullen treffen, daar moet rekening mee gehouden worden. Snapje, Mocht je ondanks alles toch voor die nieuwe vrouw kiezen geef dan in ieder geval toe dat je een egoistische keuze maakt. Succes!

Sneeuwwitje, 03-02-2012 00:47 #300
Dag Johan,
Ik snap eigenlijk niet zo goed wat je op deze site zoekt.
Midden in een MC zitten, maar het niet willen erkennen? Degene die hier bagatelliseert ben je zelf.
Verdiep je in de MC en je zult een hoop te weet komen over je eigen handelen.
Of niet, want een MC'er wil zijn/ haar 'gebrek' nooit erkennen. Typisch een model MC'er.

Johan, 02-02-2012 11:51 #299
Niet mijn stijl maar ik wil toch even reageren. Ik ben een man van 42 en heb altijd een goed huwelijk gehad met mijn lieve vrouw. We hebben samen twee schatten van kinderen gekregen. Eigenlijk ging alles op rolletjes. Totdat ik verliefd werd op een andere lieve vrouw van 28, ook getrouwd en moeder van twee kinderen. Ik heb het lang geprobeerd tegen te houden. Ik wilde geen wandelend cliché worden; man van 42 met een vijftien jaar jongere vriendin. Maar uiteindelijk ben ik gezwicht en de heftigheid ervan heeft me overvallen. Ik zie mezelf niet als 'avonturier' of iemand die onder het mom van een midlife'je zijn eigen pleziertjes najaagt. Nooit gedaan ook. Ik ben oprecht verliefd en heb diepe gevoelens voor de ander.
Helaas ziet mijn omgeving en vrouw het anders. Het is verleidelijk om als partner het gedrag van je man (of vrouw) aan een tijdelijke vlaag van verstandsverbijstering toe te dichten. 'Ach, hij zit in een midlifecrisis', 'Verliefd? Ja, een ziekte he, Wacht maar totdat hij van zijn roze wolk afdondert'. Hoe begrijpelijk ook, ik vind dat veel te bagatelliserend. Er bestaat ook zoiets als een oprecht gevoel van liefde voor iemand anders dan je eigen partner. Vervelend is dat daar geen ruimte voor mag zijn. Blijkbaar kan het niet zo zijn dan je binnen je relatie plotseling verliefd kan worden op iemand, zonder dat er een dieperliggende negatieve oorzaak aan ten grondslag ligt. Ik lees het ook in veel verbitterde reacties hieronder en herken veel van wat ik lees. Ik zit in een onmogelijk dilemma en krijg ondertussen de zwarte piet toegeschoven. Ik hou nog steeds van mijn vrouw, maar hou ook van een ander. Ik wil niemand aan een lijntje houden, maar ook niemand kwetsen. Er zal gekozen moeten worden… Reactie infoteur, 03-02-2012
Hi Johan, je hebt jezelf in een hopeloze situatie gebracht maar er is een exit, en dat weet je! Het punt is dat verliefdheid verslavend werkt, je wilt meer en meer en ziet dingen niet helder meer. Het kan iedereen overkomen: verliefd worden terwijl je getrouwd bent. Maar jij vertaalt die kick in oprechte liefde en diepe gevoelens. En daardoor maak je het jezelf nodeloos erg moeilijk. Je wilt eigenlijk dat er ruimte voor moet kunnen zijn, maar helaas is dat er niet. Vrijwel geen enkele vrouw accepteert het als je er nog eentje op nahoudt. Of het de midlifecrisis is betwijfel ik, want dan zouden er meer tekenen moeten zijn. Verliefd op een ander komt in alle leeftijdsgroepen voor. Maar houden van twee personen tegelijk is ronduit ingewikkeld. De volgende fase zal zijn dat je nadelen en minpunten in je huidige vrouw zult gaan zoeken, zodat de weg vrij wordt voor die ander. Wees jezelf daar bewust van als het gebeurt. In een huwelijk of relatie houd je rekening met elkaar. Wat kun je vandaag nog doen om je vrouw gelukkig te maken? Bedenk dat eens, in plaats van het continu emotioneel investeren in een andere persoon. Wie is zij trouwens om tussen jou en je vrouw in te staan? Drie stappen terug zou haar passen… Denk goed na en zorg ervoor dat je later geen spijt krijgt! Sterkte, A.

Sneeuwwitje, 01-02-2012 18:50 #298
Hallo Infoteur,
Mijn man hééft er alles aan gedaan, zegt ie, om zijn gevoel weer te vinden. Daarom zal hij ook zonder schuldgevoel in de spiegel kunnen kijken, denk ik.
Hij heeft alleen niet willen praten (ja, te laat, toen hij wilde scheiden) en heeft zijn soulmate niet opgegeven.
Thuisfront wordt dus voor het blok gezet, krijg het gevoel dat er iets niet klopt.
Ik had zo graag voor hem willen vechten, maar krijg er de kans niet meer voor.
Slikken en stikken in je emoties. Zorgen dat je het thuis op de rit houdt en leuke dingen gaan doen. Dat lukt redelijk, maar heeft héél veel tijd nodig. Je kunt niet in een paar maanden je hele relatie van 27 jaar ineens achter je laten. Vooral niet een relatie waarvan je dacht dat ie goed was.
Ik zie zijn onderhuidse depressie, wil hem er graag op attenderen, maar ben zo bang het verkeerde te zeggen. Ik kan het hele plaatje voor hem invullen, maar dat moet hij zelf doen. Staat er nu ook niet open voor, met zijn 'roze bril'.
Je wilt het begrijpen, een plek geven. Ik heb me nog nooit zo veel met hem bezig gehouden als nu. Accepteren is nu ook zo moeilijk, net als loslaten.
Ik laat hem. Maar blijf hopen dat hij nog tot inzicht komt als de roze kleur verbleekt. En dat het dan niet te laat is.
Is het een ziekte? Zo ja, dan laat je je man toch niet zomaar vallen?
Maar je hebt geen keus… Zo moeilijk allemaal… Reactie infoteur, 03-02-2012
Hi Sneeuwwitje, ja. Hij vindt dan wel dat hij alles gedaan heeft, maar dat is zijn eigen visie die hij meedeelt omdat hij zichzelf wil verschonen van schuld. Hij heeft niet gecommuniceerd en heeft die andere vrouw gewoon aangehouden. Dat zijn twee duidelijke signalen van het omgekeerde, namelijk het huwelijk zo snel mogelijk om zeep helpen. Wat betreft gevoelens: Het is altijd oneerlijk en onjuist om een prille verliefdheid of affectie voor een andere persoon te vergelijken met het huwelijksleven thuis. Dit is zo basaal dat ik me afvraag of hij dat nu beseft of niet. Je confronteert je levenspartner niet opeens met genomen besluiten, je ontneemt je partner niet de kans om dingen te verbeteren, en je haalt geen derde personen binnen het huwelijk. Hij deed dit alles wel. Soulmate? Laat me niet lachen. Je kon niets meer beginnen, alles was gezegd en gedaan. Geen moment heeft hij rekening gehouden met jouw gevoelens. Het is begrijpelijk dat je boos bent, verdrietig, en hoop houdt. Maar vooralsnog staat de zaak er niet best voor. Jij laat hem inderdaad niet vallen, maar hij liet jou wel vallen. Bedenk welke voordelen de hele toestand voor jou heeft opgeleverd. Want die moeten er toch ook zijn! Sterkte, A.

Pascal, 31-01-2012 15:35 #297
Hallo Astrid, alweer een tijdje geleden sind mijn laatste bericht. Mijn echtgenote is dus verhuisd sinds 6 januari en ze voelt zich blijkbaar goed in haar nieuwe huisje. Ze heeft aan haar ma verteld dat ze eindelijk rust heeft… zo op een zondag morgen haar tijdschrift lezen terwij ze ontbijt geeft haar enorm veel rust. Ik daarentegen mis haar en de kinderen enorm als ze niet bij me zijn. Stress kan ik uiteraard ook missen, maar ik mis dat gezellige geroezemoes op een zondagmorgen, dat gezellige ontbijten. kortom het gezinsleven met ons 4. Ik kan het echt nog steeds geen plaats geven in mijn leven dat ze is vertrokken en heb het er dus enorm moeilijk mee. Ik heb wel nog regelmatig contact met haar omwille van de kinderen (uitwisseling kledij, beslissingen ivm skireis en aankopen, enz), en ze geeft nog om me, maar ziet me meer als een goeie vriend… Ze heeft me gezegd dat ik voort moet met m'n leven en zeker niet op haar moet wachten, want ze is zeker van haar beslissing. Ik begrijp het niet, echt niet, maar misschien is het niet willen begrijpen wel een deel van het verwerkingsproces. Ik weet dat ze nog maar een 3-tal weken geleden vertrokken is, maar het lijkt een eeuwigheid en ik had gedacht dat ze "ons" wel zou missen, maar misschien is het nog te vroeg… Ze heeft geen problemen met het gezin, maar wel met het koppel… Ze ziet me gewoon niet meer graag, zegt ze… Als ik dan hoor dat vrouwen meestal alles doen om hun gezin samen te houden of te herenigen, dan begrijp ik de mijne niet, want zij rukte het gezin gewoon uit mekaar met als reden dat ze het gevoel heeft "solo" te moeten gaan omdat ze me niet meer graag zou zien, en dat terwijl er geen reden is voor mij die zwaar genoeg is… er is gewoon een gevoel bij haar dat is geëvolueerd met de jaren dat ervoor heeft gezorgd dat ze geen liefde meer voor me voelt. Ik ben radeloos en voel me bij momenten echt heel slecht. Gelukkig heb ik veel vrienden en familie die voor afleiding zorgen, want ik had er echt alles voor over om mijn gezinnetje samen te houden.
Ik zie niet in, Astrid, wat de volgende stap zou kunnen of moeten zijn. Een zeker contact moet ik zeker houden omwille van de meisjes, maar anderzijds zal ik toch een afstand moeten inbouwen… Het is oh zo moeilijk om de juiste houding aan te nemen. Reactie infoteur, 03-02-2012
Hi Pascal, ja. Je vrouw had gewoon eventjes een vakantie voor zichzelf moeten inlassen, daarna met frisse blik weer terug naar het gezin. Niet alles meteen opgeven, omdat ze je enkel nog ziet als 'goeie vriend'. Welnu, vrienden moet je koesteren, en wat is een betere basis dan vriendschap. Ze zit nu op zondagochtend alleen en geniet van de rust. Maar als moeder en echtgenote heeft ze verantwoordelijkheden. Het welzijn van het gezin zou aan haar hart moeten gaan, en als ze moeite heeft met drukte en stress dan kan daar over gepraat worden. Jij zou haar wellicht gelijk geven of zelf ook oplossingen willen. Vrijwel alle vrouwen vechten voor huis en haard, voor hun kinderen en de liefde van hun leven. De jouwe verliet het huis met stille trom, op zoek naar zichzelf. En het slaat helemaal nergens op. Dat ze je niet graag meer ziet heeft ze zichzelf aangepraat, want waarom zou je een 'goeie vriend' niet graag zien… ;). Aan een vaag, onbestendig gevoel, waar ze gehoor aan zou moeten geven heeft het gezin niks. Zijzelf ook niet. Het is zuiver een uiting van een egocentrische vrouw in een crisis. Daarbij wil ze niet dat je hoopt omdat ze 'zeker is van haar beslissing'. Voorlopig kun je niets beginnen. Maar je kunt wel gebruik maken van het feit dat jullie gezamenlijk kinderen hebben Want daardoor moet je haar regelmatig zien. Na een paar maanden zou je haar eens uit kunnen nodigen (of ingaan op een van die uitnodigingen van haar), en dan niet over problemen praten, maar iets leuks gaan doen. Er is dan lange tijd verstreken, waardoor positieve herinneringen meer kans krijgen. Zie ook:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html Natuurlijk moet ze dan wel meewerken, maar ja, voor een relatie zijn er natuurlijk twee nodig. Niet eentje. Veel sterkte voor nu, A.

Ilda, 30-01-2012 11:33 #296
Ja helaas is dat zo. Iemand die je dacht goed te kennen is veranderd als een blad van een boom. Iemand die een gezin met je sticht wil het allemaal niet meer. Wil weer jong en vrij zijn. Wat jij daarvan vindt heeft totaal geen invloed meer. Het begint met ff rust nodig, weet niet meer wat ik wil. Dan volgen er een reeks leugens en als je er eenmaal achter komt en ze geen kant meer uitkunnen dan zeggen ze dat ze niet meer van je houden. Dat is dan de manier om het definitief te verbreken, ze zijn nu vrij. En het erge is dat ze dan zeggen dat het allemaal aan jou heeft gelegen. Hij zei nog dat als ik anders was geweest hij voor altijd bij mij zou zijn gebleven maar ik heb het allemaal gedaan. Dus als klap op de vuurpijl krijg je ook nog de zwarte piet toegeschoven. Ik vind het erg als hij dan gewoon schouderophalend met zijn leven verder gaat, zo makkelijk er vanaf. En wij slachtoffers zitten met de gebakken peren… Reactie infoteur, 01-02-2012
Hi Ilda, mensen scheiden veel te gemakkelijk. 'Als je anders was geweest' dan zou hij voor altijd bij jou zijn gebleven… oftewel, eigen schuld dikke bult. Het is te brutaal voor woorden en zo'n man moet je ook absoluut niet meer terugwillen. Het gemakkelijke zinnetje 'ik hou niet meer van jou' wordt gebruikt om maar geen pogingen te hoeven doen. Maar een scheiding moet je als het ware 'verdienen'. Je moet er ALLES aan gedaan hebben om het huwelijk weer goed te krijgen, niet enkel voor eventuele kinderen, maar ook voor jezelf. Alleen dan kun je jezelf later recht in de ogen kijken. De grote ergernis is dan ook dat mensen dat tegenwoordig niet of nauwelijks meer doen. Ze gooien een one-liner de lucht in (de koek is op, uit elkaar gegroeid, langs elkaar heen geleefd, etc) en denken dan klaar te zijn. De partner wordt plots geconfronteerd met een reeks van zaken waar nooit over gecommuniceerd is, zoals onvrede, sleurgevoel, gebrek aan spanning en noem maar op. De midlifer of hoe we de persoon moeten noemen heeft zjin besluiten al genomen, heeft letterlijk niets gedaan om de relatie uit het slop te halen, en leeft in de waan dat het elders beter moet zijn. Wie in een relatie stapt moet rekening houden met de gevoelens met de partner. Wie daar geen zin in heeft, moet helemaal geen relatie aangaan. Kinderen zijn de dupe… Grt, A.

Ilda, 29-01-2012 19:26 #295
Nou dat is zeker zo hij geniet van de vrouwen die op zijn pad komen. Hij was paar maanden geleden zo verliefd op die ander hier in Nederland, nam onze dochter mee naar haar. Sprak over samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Nam haar mee naar goede vrienden. Vierde zijn verjaardag met haar. Zij was het helemaal. 2 maanden later maakt hij het uit (zegt hij want mssch heeft zij het wel uitgemaakt) en zit hij nu in het buitenland en hervat de relatie van die ander in het buitenland daar. Daar had hij het een paar maanden geleden mee uitgemaakt (zegt hij). Nu stelt hij haar voor aan zijn familie en vrienden als zijn nieuwe vrouw en is zij het helemaal. Dit is toch onvoorstelbaar gedrag voor iemand die 12 jaar trouw is geweest en zo veel van mij hield. De klap moet toch een keer komen of in ieder geval het besef wat hij nou gedaan heeft. Ik vraag me af of mensen in een MC nou helemaal de weg kwijt zijn of heus wel zien wat ze doen maar het ze niks kan schelen. Ook dat is vreemd natuurlijk want je gezin waar je zolang mee hebt geleefd en van alles mee hebt opgebouwd telt ineens niet meer mee en behandel je gewoon als oud vuil. Het blijft echt ongelooflijk! Reactie infoteur, 30-01-2012
Hi Ilda, ja. Hij veegt zijn eventuele schuldgevoelens onder het tapijt, zodat hij er niet mee geconfronteerd hoeft te worden. In de tussentijd doet hij allemaal leuke dingen. Van vrouw naar vrouw huppelen, vakantie, grootse plannen. Het punt is dat het verleden steeds weer boven komt drijven, hoe hard hij het ook wegdrukt. Het wachten is dan ook op de dag dat hij inziet dat zijn gedrag niet strookt met wat je van je levenspartner kunt verwachten. Hij zal vermoedelijk enkel zijn schouders ophalen, want zoals je weet praten mannen niet graag over 'problemen'. Midlifemannen al helemaal niet. En doen ze dat wel, dan doen ze dat om hun huwelijk overeind te houden. De betere exemplaren dus… ;). Groetjes, A.

Vlinder, 29-01-2012 09:52 #294
Hoi wat ben ik blij dat ik wellicht antwoord heb gekregen op mijn vraag: waarom gedraagt me vriend de afgelopen tijd zo raar, maar hij is pas 29.

Mijn vriend en ik wonen 6 jaar samen en 9 jaar een relatie.
We hebben zoveel bereikt samen we leerde elkaar in de studenten tijd kennen
Alleen heeft hij zich als een speer ontwikkelt en heeft veel geld verdiend door eigen bedrijf op te starten hoge opleiding genoten, werkt nu voor een goed bedrijf, rijdt in een caprio, heeft zijn tanden recht letten zetten, we hadden samen plannen om naar het buitenland te gaan, hij zegt dat als hij 35 is alles heeft bereikt en wellicht zijn pensioen al heeft opgebouwd. We hebben gesprekken gehad over trouwen en kinderen en ik wilde dit jaar stoppen met de pil.
We hadden het zo leuk samen we hebben heel veel reizen gemaakt.
En nu opeens zegt hij dat hij niet weet of ik de vrouw ben met wie hij uit wil worden, hij zit minpunten en zegt wel dat ik een goed hard heb en hij heel veel van me houd, hij vertelt ook dat hij iemand is tegengekomen met wie hij goed kan praten en hij ook gek op haar is en nu niet weet wat hij moet doen sinds zijn opa overleden is voelde hij zich voldoende gesteund door mij en hij kan bij een ander wel troost vinden, hij zegt dat hij rust wil in z'n hoofd en tijd wil om na te denken wat hij wil met zijn leven. Hij wil me niet kwijt en laat elke dag wT van zich horen door sms te sturen dat hij van me houd vraagt wt ik aan het doen ben. Hij heeft nu ook een hus gekocht, Woont hoogte verdieping in Woonbron en wil dt ik ook voor mezelf een huis koop en wil nu een lat relTie, ik denk dt hij in een MC zit, ik hou heel veel van hem en heb hem gezegt dat ik hem met rust zL laten, maar is zo moeilijk omdat elke keer contct met me zoekt en tegen me zegt dat hij mij niet kwijt wil maar hij woont nu wel opzichzelf, wilt vrijheid en controle over mijn leven, ik wordt erg gek van ben wel blij dat hij telkens wat van zich laten horen, kan ik tegen hem zeggen dt hij in een MC zit? Reactie infoteur, 30-01-2012
Hi Vlinder, dat is helemaal geen midlifecrisis maar bindingsangst. Zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/54239-bindingsangst-blootgelegd.html
Daar komt bij dat hij gek is op een andere vrouw, en jou graag nog aan een lange lijn wil houden, voor het geval dat. Woef. Wegwezen bij deze vent, want want hij zoekt is vrijheid in de letterlijke zin van het woord. Reageer dus niet meer op zijn berichten. Hij bespeelt je precies zo lang als hij nodig heeft, en dat is tot hij zeker is van die ander. Geen MC dus, want daar is ie veel te jong voor. Sterkte, A.

Ilda, 26-01-2012 20:42 #293
Normaal gesproken zou je denken dat als iemand je dit aandoet je na een jaar wel genezen bent maar als er kinderen bij betrokken zijn blijft dat gewoon aan je knagen omdat je ziet dat je kind hier de dupe van is. Ze is nog zo jong en heeft hier niet om gevraagd. Dat blijft gewoon erg lastig en daarom blijf ik het maar relativeren en voor zijn gedrag verklaringen zoeken terwijl ik allang weet dat zulk gedrag niet goed te praten is. Was het maar niet gebeurd denk ik dan.
En natuurlijk is het zo dat als een relatie na zoveel jaar barstjes vertoond we daar beiden schuldig aan zijn. Ook ik zie wel in dat ik bepaalde dingen anders had kunnen doen en het gevaar vd sleur sluipt er zo stiekem in dat je het ook maar laat gaan en niet ingrijpt omdat het leven verder gaat en je druk bent om alles gaande te houden. Achteraf wordt het allemaal zichtbaar maar helaas is het dan te laat. Het kan ook zijn dat als je een tijdje uit elkaar bent je de dingen anders gaat zien en weet waar de knelpunten zaten. Het is een weg maar volgens mij wel haalbaar als de wil er is. Voorlopig is mijn ex nog ah dwalen in zijn doolfhof dus dat zit er voor ons ff niet in. Wie weet ooit maar laat ik daar maar niet vanuit gaan want dan ga ik hopen en dat schiet nu even niet op. Reactie infoteur, 30-01-2012
Hi Ilda, niet hopen! Overigens gedijen veel mensen juist goed op 'sleur'. Het hoeft helemaal niet negatief te zijn, maar het wordt wel vaak zo uitgelegd. Sleur kun je ook positief zien: een stabiele thuisbasis waar je altijd op kunt vertrouwen. Er zijn veel mensen die daar zelfs van dromen, die dat helemaal niet hebben! Kortom, de midlifecrisis is een egotrip waar veel verwenning aan vooraf is gegaan. Basisdingen niet meer waarderen zit daar helaas bij. De midlifer moet van zichzelf 'uitzoeken' of het elders beter is. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het dat niet is. Daarom holt hij van vrouw naar vrouw zonder ook maar een sprankje geluk te voelen. Geluk is helemaal niet ver weg. Het zit soms erg dichtbij. Mits je er oog voor hebt, en hij had dat duidelijk niet. Voel je niet schuldig! Groetjes, A.

Ilda, 26-01-2012 19:55 #292
Hoi infoteur, of zijn huidige vriendin weet dat hij onlangs een ander hier heeft versleten en de contacten met mij nog enigszins warm probeert te houden weet ik niet maar ik vermoed dat hij dat angstvallig geheim houdt. Hij heeft het er maar druk mee met al die leugens. Daar in het buitenland kan hij een geheim bestaan opbouwen en als hij weer hier is doet hij wat anders. Spannend toch?! Losgeslagen. Vrijgezel willen zijn maar tegelijkertijd een 15 jaar jonger grietjes voorstellen aan familie en vrienden als zijn nw vrouw. Waar ben je dan toch mee bezig? Volgens mij is hij het nou alweer zat want hij zit volgens mij de dagen af te tellen. Geeft allemaal geen voldoening als je zelf niet eens weet wat je wilt. Zijn broer heeft hem onlangs nog geadviseerd om een tijdje geen relatie aan te gaan en eens goed te gaan nadenken wat hij nou eigenlijk wil. Ook heeft zijn broer gezegd dat zijn standpunt vwb wij niet bij elkaar passen niet opgaat omdat we 12 jaar samen hebben geleefd. Ik denk niet dat de opmerkingen van zijn broer veel invloed hebben op dit moment aangezien hij nu toch niet voor rede vatbaar is maar ergens zal er wel een stemmetje blijven inwerken op hem, ergens op de achtergrond. Hij moet ergens wel weten dat dit allemaal niet klopt en drukt het constant weg en de vraag is hoelang houdt iemand dat vol. Reactie infoteur, 28-01-2012
Hi Ilda, ja exact. Zijn broer heeft goede argumenten. Dat 'niet bij elkaar passen' verhaal komt soms boven water als een van de twee wil ontsnappen. Bijv. omdat elders wat spanning wacht, of omdat de relatie als sleur wordt ervaren. Beide kan natuurlijk ook. Maar wie niet bij elkaar past houdt het nog geen dag samen uit. Oke, een weekje dan ;). Maar jarenlang samenleven en dan zeggen 'we passen niet bij elkaar' is dwaasheid. En als de persoon er toch op staat dat het de waarheid is, dan zegt hij eigenlijk dat hij zo stom is geweest om jarenlang met iemand van een andere golflengte samen te zijn. Mensen veranderen wel, maar zolang je blijft praten met elkaar houd je wederzijds begrip in stand. Elkaar begrijpen in grote zaken is belangrijk. Jouw ex heeft zich nu afgesloten van wat mensen over hem zeggen, maar hij zal ergens wel iets meekrijgen. Tot de tijd dat hij zichzelf onder handen neemt, zal hij genieten van al het vrouwelijk schoon dat voorbij komt. En er gebruik van maken als de situatie zich voordoet… Groetjes van A.

Ilda, 26-01-2012 11:07 #291
Hoi infoteur, Tja al die verliefdheden kan ik niet meer serieus nemen, het houdt zo weinig in he. Hij zit nu al 3 weken daar en kennelijk mist hij naast zijn liefje daar toch het vertrouwde weer. Gisteren was hij ah skypen met ons dochtertje en vroeg weer waar mama was. Of ik ah koken was want hij hoorde gerommel in de keuken en hij zei tegen mijn dochtertje dat hij mij niet zag en dacht dat ik tegen haar ah smoezen was. Hij zoekt weer gezellig contact maar dat kan ik nu even niet opbrengen. Ik doe gewoon normaal tbv ons dochtertje maar gezellig doen alsof er niets ad hand is gaat mij nu niet af. Ik ben met vanalles bezig om eea te regelen voor ons nieuwe huis en daar dus druk doende mee. Hij speelt maar een spelletje met het leven nu en beseft niet wat hij anderen daarmee aandoet. Als hij maar geniet. Mijn omgeving vermoedt dat als ik een ander zou hebben hij het er moeilijk mee zou hebben omdat dan pas echt zichtbaar wordt wat hij is kwijtgeraakt. Tja we zullen zien… Reactie infoteur, 27-01-2012
Hi Ilda, ja. Het heet 'verwend zijn' als iemand alles heeft maar toch niet tevreden is. Soms is dat het najagen van een onbestendig gevoel: De man moet op jacht! Jou had ie allang, dus de lol van het verovereren was verleden tijd. Hoe dierlijker/mannelijker/vul-maar-in een man is, hoe meer gevolg hij zal geven aan dat wat hoge testosteronpeil. Het resultaat laat zich raden: weghollen van de sleur en nieuwe vrouwen toelaten in zijn leven. Zo kan hij zich weer eventjes een echte kerel voelen ;). Soms heeft de midlifecrisis niets om het lijf. Letterlijk en figuurlijk… Groetjes, A.

C., 25-01-2012 11:10 #290
Hoi Bert,
Daar wil ik wel even op in gaan. Zeker ligt het natuurlijk niet alleen aan de mc, maar mijns inziens zeker wel 90%. Maar het allerbelangrijkste in mijn ogen is dat de man met een mc al z'n problemen voor zich houdt en niet bespreekbaar maakt met z'n vrouw. Ze stappen uit het huwelijk en denken als ze uit het huwelijk en denken dat hun problemen dan over zijn. Ik weet zeker als al die mannen/vrouwen zelf in therapie waren gegaan dat het overgrote deel van de huwelijken nu nog in stand waren gebleven. Mijn ex- man gaf aan dat hij niet gelukkig was en gelukkig wilde worden, nou ik kan je zeggen dat hij (nu een jaar later) er ongelukkiger uitziet dan ooit, ondanks dat hij nu zo'n beetje samenwoont met z'n nieuwe liefje. Hoe staat het er nu bij jou voor?

Bert, 24-01-2012 19:38 #289
Hallo allen,

Wat ik mij nogmaals afvraag hier is of er werkelijk geen vrouwen zijn die zich ergens schuldig voelen vanwege het feit dat hun huwelijk mislukt(e), of dat alles rucksichtlos op de MLC van de man wordt geschoven? Ik wil geen schuldgevoel wegpraten, maar zijn er ook vrouwen die kunnen vertellen wat hun eigen MLC inhoudt? Of hebben alleen mannen een MLC.? Ben benieuwd. Reactie infoteur, 26-01-2012
Hi Bert, door veel reacties wordt misschien het idee gewekt dat achter elke echtscheiding een midlifecrisis zit, maar dit hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook is het niet standaard zo dat als een man vreemdgaat, hij dan in een midlifecrisis zou zitten. De midlifecrisis is een veel groter, complexer beeld waarbij het vinden van een nieuw liefje enkel een facet is. Helaas wordt het soms omgedraaid: 'oh mijn man gaat vreemd, dus zal hij wel een MLC hebben'. Natuurlijk zijn er ook vrouwen met een midlifecrisis, maar er wordt minder over gesproken en het komt misschien minder vaak voor. Verder denk ik dat vrouwen meer geneigd zijn hun huwelijk te bewaken en ervoor te knokken dan mannen. Vrouwen zoeken veiligheid, mannen avontuur. Dit is natuurlijk heel globaal gesteld, maar het stamt nog uit de oertijd! ;). Groetjes, A.

Ilda, 24-01-2012 09:50 #288
Hoi infoteur, mijn ex is nu dus een paar weekjes in het buitenland. Voordat hij vertrok vroeg ik nog of hij met zijn vriendin van toen daar zou gaan. Hij antwoordde van niet en dat hij vrijgezel wil blijven. Nu hoorde ik van mijn ex schoonmoeder dat hij zijn nieuwe vriendin daar aan haar had voorgesteld (mijn schoonmoeder was daar ook op vakantie). Die vriendin had hem zelfs van het vliegveld opgehaald. Ze zien er verliefd uit en zij is 25 jaar, (15 jaar jonger dan hij) en is een mooie slanke verschijning hoorde ik. Wij zitten hier tussen de verhuisdozen want bij terugkomst gaan we verhuizen. Hij is daar lekker aan het genieten en blijft dus liegen want hij zei tegen mij dat hij vrijgezel wil blijven terwijl zij hem van het vliegveld kwam afhalen en ze dagelijks met elkaar optrekken daar. Zij komt wrsch ook hierheen tzt. Nu belde hij ons dochtertje gisteren en vroeg steeds waar mama was, ik hoorde dat maar reageerde niet. Op een gegeven moment vroeg hij naar mij en vroeg aan mij hoe het ging met inpakken en dat hij iets voor me ging kopen (had eerder gevraagd of hij iets wilde meenemen). Het leek wel ff of zijn schuldgevoel hem aansprak. Ik sprak zakelijk en kortaf tegen hem. Hij zei 'is er verder nog iets?'. Ik zei 'nee, het is alleen heel erg druk'. Later kreeg ik nog een smsje over de maat van wat ik wilde hebben. Zit hij nu ineens met mij? Hij zei nog tegen ons dochtertje 'ik mis je heel erg en ben blij als ik volgende week weer thuis ben' Hij is toch helemaal verliefd? dan zou je verwachten dat hij graag daar wil zijn, hij mist zijn dochtertje natuurlijk ook heel erg maar de manier waarop hij zei dat hij weer blij is als hij thuis is kllinkt toch weer ander want ik had gehoord dat hij helemaal happy is met zijn nw vriendin en haar aan zijn moeder en broer heeft voorgesteld aan zijn nieuwe vrouw. Zijn broer had aan zijn moeder verteld dat hij al een jaar met die vriendin gaat terwijl hij onze relatie een jaar geleden heeft afgebroken met als excuus dat hij even rust wilde. Dus hij ging dan al een jaar vreemd. Dat komt wel ff hard aan zeg! Ik merkte wel veranderingen in hem maar dat hij al gewoon met een ander ging een jaar lang voordat hij zei dat hij er geen zin meer in had en ff rust wilde dat had ik niet door. Een half jaar geleden heeft hij de relatie met haar met haar afgebroken en is toen kort daarna een relatie met een ander hier in Nederland opgestart wat hij vrij kort daarna weer afbrak en als je vraagt waarom want hij was toch zo verliefd dan zegt hij 'ja dat dacht ik maar het was toch niet zo, ik was ff de weg kwijt'. 2 maanden later gaat hij weer naar het buitenland en hervat de relatie met die vriendin daar en nu is zij het want ze wordt voorgesteld als zijn nieuwe vrouw. 15 jaar jonger! Hij moet toch ergens wel voelen dat dit niet klopt allemaal? Weet niet eens meer wat verliefd betekent geloof ik want dan weer op haar verliefd dan weer op die ander dit gaat toch nergens meer over. MC wat een ellende allemaal. Reactie infoteur, 26-01-2012
Hi Ilda, ja hij zit er nog middenin! De ene verliefdheid voor de andere verruilen, aanpappen met iemand die vijftien jaar jonger is en haar zelfs voorstellen als zijn 'nieuwe vrouw', het kan allemaal niet op. Weet de jongedame wel dat hij in Nederland recentelijk nog een andere vrouw heeft versleten, en dat jij ook nog een rol speelt in zijn bestaan? Het feit dat ie van vrouw naar vrouw holt moet de dame in het buitenland toch op zijn minst iets zeggen, maar verblind als de tortelduiven zijn zullen de problemen enkel vooruit zijn geschoven. Want vroeg of laat komt ze er natuurlijk achter hoe hij 'verliefdheid' ziet, en kan het zomaar gebeuren dat hij 'even de weg kwijt is', zoals hij zelf zegt. Veel waarde kan geen enkele vrouw dus hechten aan al zijn liefdesbetuigingen, en wat ie nog meer uitvreet om een vrouw te veroveren. Welnu, de 'verover-stand' is een tijdelijk fenomeen, net als de midlifecrisis is. Ook hij wordt een ouwe gezapige vent die zappend op de bank hangt ;), en zo zal de vrouw die hij op dat moment heeft zich afvragen wat ze ooit in hem zag. Probeer zijn gedrag met humor te bekijken Ilda, want hij neemt alles dan wel serieus, de tijd zal leren dat dat bitter tegenvalt… Groetjes, A.

Romy, 23-01-2012 22:39 #287
Ook ik zit nu midden in een scheiding, die ik eigenlijk niet wil. Mijn man heeft (achteraf) alle fasen van de mc doorlopen en 31 dec. 2010 de bom gedropt, dat hij een ander had ontmoet, op zijn werk, 12 jaar jonger, groot sociaal netwerk (hadden wij niet omdat wij net naar dat gebied verhuisd waren voor zijn werk). Binnen 4 maanden woonde hij samen en aangezien wij net 2 jaar daarvoor voor zijn werk waren verhuisd en ons oude huis nog niet verkocht was ben ik teruggegaan naar ons oude huis. Dit tot grote ergernis en boosheid van hem. Alles is namelijk mijn schuld. Zijn vriendin is zo ongeveer gelijk bij hem ingetrokken, en zij woont nu met hem in ons huis. De kinderen vinden het heel moeilijk en hebben weinig respect meer voor hun vader. Zelf zullen ze dat niet zeggen, zijn te jong en voelen zich enorm loyaal. Het ergste is dat ondanks dat hij al deze ellende is gestart, hij nog steeds niet gelukkig is. Zijn vriendin is veeleisend en maakt zijn leven, privé en zakelijk, in mijn ogen, extra moeilijk. Toch kan ik daar niks mee, en moet dat loslaten. Inmiddels ben ik zover dat ik de scheiding heel graag wil afronden, als hij tenminste meewerkt, en verder wil gaan met mijn leven om de kinderen alsnog een zo stabiel mogelijke opvoeding te geven. Het is hard om een dierbaar iemand een mc te zien doormaken, omdat je hem/haar ziet lijden, anderen ziet kwetsen en niet weet of hij/zij ooit nog eens 'wakker' wordt. Wel ben ik er inmiddels achter dat voor jezelf zorgen het belangrijkste is, want anders sleuren ze je mee in hun negativiteit. Mijn advies aan iedereen die zich in deze situatie bevindt, en zeker met kleine kinderen, blijf bij jezelf, accepteer hulp van vrienden en familie en kies voor jezelf! Pas dan ben je ook in staat om je kinderen te kunnen ondersteunen. Reactie infoteur, 24-01-2012
Hi Romy, dank voor je inbreng en veel sterkte gewenst! Groetjes, A.

C., 20-01-2012 21:43 #286
Mijn dochter is 15 jaar we zijn nu een jaar gescheiden en zegt elke keer "maar wordt papa dan niet boos"? B.v. als ik contact heb met mijn ex-schoonfamilie. Afgelopen week was ze jarig en waren mijn ex-schoonouders hier, dit durfde ze haar vader niet te vertellen omdat ze bang is dat hij boos wordt. Ik merk dat dit haar erg dwars zit. Ik zeg dan elke keer dat wij zelf moeten weten met wie wij contact hebben en dat haar vader daar niks over te zeggen heeft. Het probleem is natuurlijk ook dat ik het hier met hem over kan hebben maar dat ziet hij dan weer als een aanval en is dan weer niet voor rede vatbaar. Wat is jouw advies? Reactie infoteur, 21-01-2012
Hi C., deze website gaat over de midlifecrisis. En scheiden vanwege de midlifecrisis is over het algemeen geen goed idee. De problemen worden vaak nog veel groter omdat er kinderen bij betrokken zijn. Geen enkel advies kan dit blijvend rechtbreien. Sterkte ermee, A.

Fie, 17-01-2012 01:13 #285
Beste, mijn man en ik zijn alletwee 38 jaar en al 23 jaar samen, waarvan 13 getrouwd.
We hebben 3 kleine kinderen. 2,5 jaar geleden gaf hij aan niet meer gelukkig te zijn. Door onze drukke jobs, een verbouwing van een jaar, vermoeidheid en omdat we beiden niet zo goed in ons vel zaten, nam geen van ons twee het initiatief om daadwerkelijk aan de relatie te werken. 1,5 jaar geleden hebben we samen beslist om in therapie te gaan, hij omdat hij wou praten met iemand (dat kwam ik pas veel later te weten) en ik om aan de relatie te werken. Na die ene sessie zei de psychologe dat dit wel eens twee jaar kon duren (weet nog altijd niet wat ze daarmee bedoelde) en dat ze wou dat mijn man bij haar bleef komen en dat ik het beste met iemand anders ging praten. Ze sprak over een identiteitscrisis (hetgeen ook door zijn job kan komen), midlife vindt ze flauwe kul. Na een paar sessies raadde ze mijn man aan om een tijd apart te gaan wonen (we beschikken over twee huizen, dus dat was volgens haar iets wat voor ons gemakkelijk was). Ik werd voor een voldongen feit gezet en voor de kids was het een donderslag bij heldere hemel, want papa en mama hadden toch bijna nooit ruzie. De kinderen bleven in 'ons" huis en mijn man en ik wisselden om de week, we leefden eigenlijk een jaar met onze kleren in de koffer.
Als redenen gaf hij in het begin aan dat ik niet sociaal was, mijn kleding stond hem niet aan, we leefden als broer en zus (?), ik was niet zelfstandig genoeg (heb een eigen zaak). Daarna werd het dat hij op zoek was naar zijn geluk, het 'gevoel' was over, hij was
al jaren ongelukkig - maar wel nog een derde kind gekregen? - we pasten niet bij elkaar, hij moest alleen aan zijn eigen denken! Letterlijke woorden van zijn therapeute. Zo vertelt hij het ook aan de kids, liever vier ongelukkige mensen (plus familie en vrienden) dan een ongelukkige papa. Ik heb haar een mail gestuurd met de vraag of ze in de toekomst mensen wil begeleiden bij een tijdelijke scheiding, omdat ik niet wist waar we aan begonnen en daardoor ook fouten heb gemaakt. Als antwoord kreeg ik dat ze geen relatietherapeute is. Meer dan een jaar heb ik aan mijn man getrokken, ik heb echt alles geprobeerd, lief zijn, zagen, me kwaad maken, negeren, brieven schrijven, boeken lezen, raad geven, …
Het doet goed de verhalen van andere lotgenoten te lezen, ik heb zelf ook heel diep gezeten. In de zomer heeft hij beslist dat het over was, (na lang zeuren over duidelijkheid van mijn kant, mijn therapeute vond dat nodig voor mij, want ik ging eraan kapot dat ik op een roetsjbaan van emoties zat, hij gaf me hoop en dan duwde hij me weer weg, allemaal dingen die ik volgens hem fantaseerde) maar ik heb nog weken moeten zeuren totdat hij de stap zette om het tegen de kinderen te zeggen. Ondertussen was ik begonnen aan de verbouwingen aan het andere huis. In september gingen we naar de notaris gaan, we zijn bijna een half jaar verder, en het is er nog niet van gekomen. Ik zet die stap niet, want ik sta niet achter de beslissing. Ik zie hem nog te graag en blijf vechten voor mijn gezin. Hij geeft aan zijn gezin te missen, maar daar hoor ik toch ook bij! Ik heb het afgelopen 1,5 jaar zoveel geleerd dat ik niet meer dezelfde fouten (te weinig tijd voor ons tweetjes uitgetrokken) zou maken. Ondanks het feit dat ik hem mis, heb ik voldoende zelfvertrouwen en best wel veel gelukkige momenten. Heb voor mij en de kids een puppy gekocht, echt een aanrader! Begin van het jaar ben ik verhuisd en de kinderen wonen nu de ene week bij hem en de andere bij mij, gelukkig vang ik ze na 't school nog elke dag op (hij krijgt het niet geregeld met zijn job), zodat ik ze nog elke dag zie, maar ook elke dag is er dan weer het afscheid. Ik heb de reacties hier al vier maal gelezen en volgens mij zit mijn man in een vroege midlife, hij ziet er doodongelukkig uit, de ene dag zegt hij dat hij wel gauw iemand anders tegen komt, de andere dag dat hij voor de rest van zijn leven alleen blijft. Ik heb gelezen dat mensen die jong aan een vaste relatie beginnen, sneller in sleur komen te zitten en daardoor misschien ook in een crisis. O ja, hij heeft een grote tattoo laten zetten, baardje laten groeien, droomt van een mini-busje en heeft juist een week Hongarije geboekt om één of ander festival te bezoeken (dit deed hij wel al in het binnenland, maar dat is niet goed genoeg meer zeker).
Een jaar geleden heb ik een aantal fragmenten uit dit forum voorgelezen via de telefoon en hij werd er stil van, hij dacht dat ik het geschreven had, zo herkenbaar allemaal, toen ik hem vertelde dat het over midlife ging, klapte hij dicht. Communiceren is niet zijn sterkste kant. Hij vindt dat ik het - als goede echtgenote - maar had moeten zien dat hij niet gelukkig was, maar er waren geen signalen, hij ging wel geregeld met vrienden op stap en ik bleef dan thuis met de kinderen. Ik denk dat hij op zoek is naar genegenheid, bevestiging, verliefdheid, … ik weet het niet meer, heb hem al een paar keer gevraagd of er iemand anders is, hetgeen hij ontkent. Zoals iedereen hier aangeeft, herken ik hem ook niet meer. Waar is mijn gevoelige man gebleven? Als we nu toch eens op een normale manier konden praten. Relatietherapie wou hij vanaf het begin niet, ik voel me zo aan de kant gezet en snap niet dat hij gelukkig kan zijn als hij onze kinderen maar om de week ziet, hij zou door het vuur gaan voor hen. Ik heb de teksten hieronder uitgeprint om het hem te laten lezen, misschien ging er dan een belletje rinkelen, maar hij ging het in de openhaard gooien (in een kwade bui gezegd, discussie over de financieën). Volgens hem ben ik een neerslachtig type, ik straal niks uit (wie wel in deze situatie) en zit ik nog steeds in de ontkenningsfase (ook volgens zijn psychologe). Het afgelopen jaar zag ik af en toe "mijne" man terug, een glinsterende blik in zijn ogen en daar ga ik voor! Zeker omdat mijn kleinste daarstraks de slaap niet kon vatten, ze riep de hele tijd 'ik vind dit niet leuk, alles is stom, papa en mama, ik wil mama altijd, … ze was hysterisch. Dan breekt mijn hart… Is dit midlife? Is het te laat om hem dit duidelijk te maken? En hoe doe je dat?
Een raad, die ik door mijn emoties en de verwijten dat het allemaal mijn schukd was, niet heb kunnen toepassen: zolang er niemand anders in het spel is, alhoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet, laat ze los, leef je leven (heeft hij zo dikwijls tegen me gezegd), verzorg jezelf, maar blijf wel nog dingen als gezin samen doen, geniet er van en op het moment dat je voelt dat je hem of haar begint te irriteren, neem dan afstand. De volgende activiteit samen herhaal je dit, laat je van je beste kant zien (zeker niet huilen, zagen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan), laat hem/haar voelen wat ze weggooien! Heel veel sterkte aan iedereen, ik heb gehuild, maar ook gelachen bij het lezen! Reactie infoteur, 18-01-2012
Hi Fie, jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk, dus de schuld naar jou schuiven is niet van toepassing. Die therapeute was helaas geen beste keus. Dit door de midlifecrisis af te doen als flauwekul (je man heeft een mega-midlifecrisis en dat is al een identiteitscrisis), haar advies om apart te gaan wonen (de snelste weg naar het einde), het gepush om de relatie te beeindigen (hoe durft ze), en het waanidee dat jij in een ontkenningsfase zou zitten. Ik vind juist dat je de dingen superscherp ziet, en veel beter in staat bent om de situatie te beoordelen en ernaar te handelen dan je man en die psychologe bij elkaar. Je doet dan ook wat je moet doen. Vechten voor je gezin en je man te laten begrijpen dat hij een probleem met zichzelf heeft. Hij mist het gezin, en dat is zo schrijnend om te horen. Hij had natuurlijk nooit moeten weggaan, want het enige wat hij bereikt heeft is een tenenkrommende onzekerheid over zijn toekomst. En het maakt hem nog depressief ook. Een tattoo, baardje, festivals… het zijn de typische kenmerken van een midlifer die compleet de weg kwijt is. De fout die je gemaakt zou hebben 'te weinig tijd voor ons tweetjes', is natuurlijk niet geheel voor jouw rekening. Wat heeft ie zelf gedaan, behalve jou een waslijst verwijten naar je hoofd slingeren? Je zou neerslachtig zijn, niet sociaal, niet zelfstandig, niks uitstralen, je kleren zijn fout, en jullie leefden als broer en zus. Daarnaast kreeg je te horen dat ie al jaren ongelukkig was, dat ie geen gevoel meer had en dat jullie niet bij elkaar passen. Zonder enige communicatie had jij dat allemaal moeten 'zien'. Makkelijk zo, de schuld op de partner leggen en wegwezen. Maar ik denk dat jij wel heel wat beters verdient dan zo'n benadering. Wat ie zoekt is iets dat niet bestaat, vandaar dat hij het niet eens kan beschrijven, behalve dan met de legendarische woorden 'op zoek naar geluk'. En hij zal het nooit vinden. Niet in Hongarije, niet in zijn mini-bus, en niet met zijn vrienden. Geluk zit namelijk gewoon thuis, bij vrouw en kinderen. Afgezien van hoe de kleintjes dit alles vinden. Ze lijden eronder, en daar moet een eind aan komen. Je laat je vrouw met drie kleine kindertjes niet in de steek, punt uit. Ik hoop dat je man zijn psychologe op staande voet 'ontslaat' ;) en dat hij iemand treft die hem een schop onder zijn kont geeft. Want dat is alles wat ie nodig heeft. Veel sterkte! A.

Bert, 13-01-2012 19:57 #284
Beste infoteur, Het huwelijk is ook een instituut dat zo zwaar beladen is; heel ons leven creeren we er vaak om heen, kinderen, familie, intimiteit, het huisje, boompje, beestje verhaal. Alsof er niets anders zou bestaan. Uiteindelijk draait alles in het leven om liefde, maar we moeten wel willen blijven zien dat we trouwen met iemand met een geheel andere persoonlijkheid en achtergrond dan wijzelf; een uniek, autonoom en authentiek individu.Als je het zo bekijkt is een scheiding uiteindelijk wel te verwerken denk ik, mits je niet verbitterd raakt. De man continu als de boeman, of de kwade genius af te schilderen, en als oorzaak van echt alle ellende ye zien vind ik irreeel, de vrouw maakt ook fouten in het huwelijk. De maatschappij heeft veel invloed op het hedendaagse denken over huwelijk en scheiden. We koesteren de illusie dat we alle vrijheden hebben en dat geluk maakbaar is, waardoor we wellicht te snel scheiden, dat ben ik met je eens Reactie infoteur, 16-01-2012
Hi Bert, niemand hoeft natuurlijk te trouwen. Het is wel zo dat als je dan toch relaties begint, er vroeg of laat wordt nagedacht over de toekomst: of er moet worden getrouwd en hoe dan verder. Die manier van denken zal deels door de samenleving zijn ingegeven. De partner is inderdaad vrijwel altijd een geheel andere persoonlijkheid, maar dit maakt de relatie alleen maar interessanter. Of een scheiding uiteindelijk te verwerken is, weet ik niet. Er rust een groot taboe op 'spijt van de scheiding', waar je niemand over hoort maar wat wel speelt. Een echtscheiding wordt nog altijd gezien als een mislukking, en dat is het m.i. ook. De partners waren beiden niet in staat de ander gelukkig te maken (of gelukkig te houden). Met humor los je echter veel dingen op. Ik heb het idee dat veel huwelijken humorloos zijn, en er van de partner veel te veel geeist wordt. Groetjes, A.

Lelie, 13-01-2012 16:35 #283
Lieve mensen allemaal,

Hoe herkenbaar: het gemis, de woede, het verdriet, de wanhoop en de vragen waarom. Mijn ex-man heeft ons zoontje en mij nu al meer dan een jaar verlaten. En nog kan ik het niet vatten of plaatsen. Hoe kan hij dit allemaal opgeven? Het gaat hem vlot af. Dit had ik nooit van hem verwacht. Ik was ervan overtuigd dat ik de vrouw van zijn leven was. Dat ons gezinnetje alles was voor hem. Ik weet wat hem op de been blijft houden… Hij wacht op zijn "droomvrouw". Zij wou haar kleine kindjes niet achterlaten dus probeert ze het nog eens met haar man. Als dat niet werkt mag mijn ex ten tonele verschijnen. Ze kunnen en willen elkaar niet opgeven.Ze blijven bellen, sms'en en afspreken. En dat doet pijn. Hoe kan hij zo'n slet op een troon plaatsen? Het doet hem niets dat ons zoontje gebroken is door de situatie. Hij en zij, dat is alles wat telt. Ons gezin staat bij het vuil. Hij wil er niet voor vechten. Hetgeen nog meest van al pijn doet is te zien hoe mijn zoontje hierdoor zo'n verschrikkelijke pijn en verdriet heeft. Voor kerst wenste hij nog dat hij hoopte dat hij ooit terug gelukkig zou kunnen zijn. Dit te horen uit de mond van je 8-jarig kind breekt je… Ik kan mijn zoontje niet helpen. Het is zijn vader die een nieuw, ander leven wilt. En daar hoor ik niet bij. Mijn exman heeft ook geen probleem met het co-ouderschap. De week dat ik mijn zoontje moet missen is steeds afzien, een hel! Ik mis hem ongelooflijk hard en kan er niet aan wennen om slechts parttime mama te zijn. Hier kiezen wij niet voor! Het wordt ons gewoon opgelegd.
Ik wens jullie allemaal veel kracht, sterkte, moed en hoop om dit door te komen. Verder hoop ik dat jullie allemaal terug liefde mogen krijgen. Echte wederzijdse, eerlijke liefde. Het zal niet makkelijk zijn, maar ooit hoop ik dat ieder van ons dit mag vinden. Reactie infoteur, 16-01-2012
Hi Lelie, een hart onder de riem voor iedereen die met dezelfde problemen zit… dank je daarvoor. Je ex blijft geloven in een ideaal, dat natuurlijk niet bestaat. Sommigen weten van jongsaf aan al dat het een illusie is, anderen doen er hun hele leven over. Voor jullie zoontje is het ontzettend wrang. Veel sterkte, A.

Sneeuwwitje, 12-01-2012 20:00 #282
Mijn zoon is net weer terug van zijn etentje bij pa; hij had geen m.c. had ie gezegd. (ik had 'm een mailtje gestuurd van wikipedia over m.c.) en mijn zoon gelooft 'm. Ik laat de hoop maar varen dat ie binnenkort nog 'wakker' kan worden. Het is voorbij, na 26 jaar samen geweest te zijn. Hij heeft alles mogen doen; studeren, muziek maken, véél werken voor de toekomst. Hij was weinig thuis, en weinig 'bij' mij. Ik ben beter af zo. Maar het doet wel zeer. Reactie infoteur, 13-01-2012
Hi Sneeuwwitje, de midlifecrisis wordt vrijwel altijd ontkend. Een mail sturen over de MC zal de ontkenning nog eens versterken. En ja, een huwelijk of relatie waarbij een van de twee zelden thuis is, heeft het zwaar. Want waar is dan de gelegenheid om te communiceren, de sleutel in elke relatie? Grt, A.

Sneeuwwitje, 12-01-2012 19:47 #281
Nu begin ik weer te twijfelen; is het nu een m.c. of zou hij misschien (na veeloverdenken en teruggaan in de tijd) toch iets van narcistische trekjes hebben?
Kenmerken van m.c. zijn toch o.a. ook dat ze je gebruiken als vangnet? Nog niks van gemerkt, eerder ontwijkgedrag sinds hij, nu alweer 2 weken geleden, uit huis ging. Als we mekaar spreken, en dat is nu bijna niet meer, blijft hij aardig en attent, vraagt hoe het met mij gaat etc.
Heeft ook sinds hij op zichzelf woont geen gekke aankopen meer gedaan; tegenovergestelde juist, hij wil sober leven, minimum aan spullen aangeschaft, gekregen, en zegt tegen de kinderen dat hij zuinig moet leven. Alleen in december voor 600 aan kleren gekocht.Niks geen woede uitingen, naar gedrag, ons huwelijk omlaag halen enzo. Of dan zou hij deze de laatste 10 jaren gehad moeten hebben door in zichzelf te keren, soms mij ontwijkend, negerend te behandelen. Dit rijmt dan weer niet met m.c. maar meer narcistisch gedrag toch?
Heeft vanmiddag mijn 2 thuiswonende kinderen ge-smst of ze wilden komen eten. Lekker fijn zo kort van te voren… En met oud en nieuw kregen we pas 's middags een smsje met de beste wensen.
Hij ziet mij meer als een goede vriendin, en wil dit graag na de scheiding ook blijven doen, maar ik weet niet of ik dat dan nog wel wil.
Houdt rekening met mij door nu nog niet de scheidingspapieren aan te vragen, wil die 2 maanden nog wel wachten, heeft al wel de makelaar gebeld.
Het zo'n intelligente man, altijd integer, respectvol naar mij (en nog steeds), zou bij hem dan toch gewoon 'de koek op zijn'? Hij is hier zo stellig in. Ik twijfel. Misschien toch geen m.c.? Zulk gek gedrag vertoont hij nu ook weer niet… Reactie infoteur, 13-01-2012
Hi Sneeuwwitje, iedereen heeft in meer of mindere mate narcistische trekjes. Zoals je ex overkomt gaat het m.i. om een midlifecrisis, maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat een midlifer zijn ex dan gebruikt 'als vangnet'. Maar al te vaak worden de wilde plannen daadwerkelijk uitgevoerd en is er geen weg meer terug. Hoe egoistischer iemand is, hoe meer de persoon geneigd is zijn leven radicaal te wijzigen. Een behoudend persoon die wat conservatiever in het leven staat, zal zich wel vijfmaal bedenken. 'De koek is op', is verder een malle fantasie die iemand zichzelf inprent om op een gemakkelijke manier te ontsnappen. Vooral in de midlifecrisis krijg je dit soort meldingen te horen. Ten aanzien van het huwelijk of relatie is het betekenisloos, maar het zegt wel alles over degene die zo'n uitspraak doet. Typisch MC! Groetjes, A.

Pascal, 10-01-2012 16:27 #280
Hallo Astrid,
Mijn eerste bericht na de verhuis van mijn echtgenote naar haar nieuwe huurwoning. Aangezien zij nog verlof had vorige week, waren de meisjes met haar mee. Jongens toch, was me dat een thuiskomst 's avonds… na 14 jaar samen te hebben gewoond plots thuiskomen in een leeg huis in een doodse stilte wetende dat er niemand anders meer zal nakomen. Ik kreeg het plots heel erg benauwd, maar ben gelukkig niet veel thuisgebleven vorige week. Ik moest het huis uit. Mijn vraag is: "Wat nu?". We hebben uiteraard nog veel contact omdat we beiden onze draai moeten vinden ivm de kinderen… kleren, speelgoed, enz. Toen ik dit weekend de kinderen ging halen om naar een verjaardag te gaan, belde ze me op om te vragen of ik niet bleef eten tijdens de middag. Ik heb vriendelijke bedankt. Daar heb ik toch goed aan gedaan, Astrid? Ik vind het beter haar even niet (of toch zo weinig mogelijk) te zien. Bovendien wil ik haar niet indruk geven dat ze zomaar kan terugkomen wanneer ze wil en haar ook even laten voelen wat het is alleen te zijn. Deze week zal al een testweek worden voor haar, want de meisjes zijn de hele week bij mij thuis. Daarnaast noemt ze me nog altijd "zoet" als ze belt of mailt, maar dat is misschien enkel uit gewoonte… Wat denk jij over dit alles, Astrid? Hoe denk jij dat ik het beste reageer. Uit je vorige antwoord leid ik af dat ik haar nu maar eens moest laten voelen dat ze op zoek is naar een illusie, naar iets dat niet bestaat. Houdt dat dan niet in dat ik best wat afstand neem van haar, want anders lijkt er op zich niet zoveel te veranderen en kan zij mij nog zien wanneer ZIJ daar zin in heeft. Ik wil haar laten voelen dat IK haar wel zal ontmoeten als IK daar zin en tijd voor heb. Wat denk je? Alvast bedankt! Reactie infoteur, 11-01-2012
Hi Pascal, door haar alleen te laten zal ze inzien welke stap ze genomen heeft. Sommige mensen kunnen de consequenties van hun daden niet goed overzien, en moeten deze eerst 'voelen'. Dat bedoel ik dus, en dat gaat in dit geval automatisch, want je hoeft er praktisch gezien niets voor te doen. Dat ze je vroeg te blijven eten is opvallend, en geeft aan dat ze zich nu al alleen voelt. Hoe moet dat straks dan wel niet. Prima dat je er niet op inging. Vooralsnog dus gewoon de gemaakte afspraken wat betreft de kinderen nakomen, en geen extra bezoekjes doen. Wil zij jou zien, dan vraag je waarom dat is. Ze heeft nu toch haar zin? Verder moet je haar (voorlopig) ook niet uitnodigen. Eerst moet het gemis komen, pas dan is er ruimte voor een eventuele verzoening. Kennelijk moet ze eerst door zo'n fase van zelfkwelling heen. Wat doet ze haar kinderen toch aan… Sterkte hoor, A.

Sneeuwwitje, 06-01-2012 21:07 #279
Zo, mijn man is gesettled. Geen hulp nodig gehad van mij, alles zelf met hulp van familie ingericht. Kringloop weer een paar cent rijker + de Makro. Voelt erg raar dat je man ineens geen hulp meer nodig heeft. Vroeger alles voor 'm gedaan, geregeld etc. en nu wil hij blijkbaar laten zien dat hij het ook zelf kan. Ik ben me er nu dan ook van bewust dat ik in ons huwelijk de laatste jaren meer heb gegeven dan ontvangen. Als hij maar gelukkig was. Maar hij was niet gelukkig, hoe kon hij mij dan gelukkig maken? Heeft nu zijn ruimte nodig, zijn vrijheid. Nu neem ik 2 maand tijd om 'los' van elkaar te komen door elkaar niet of nauwelijks te ontmoeten. Daarna mogen van mij de knopen worden doorgehakt en alle paperassen afgehandeld worden. Nu eerst rust. Nog 1 keer naar de therapeut om begrip te krijgen voor elkaar. Maar voor mij is het plaatje al compleet.
Loslaten en voor mezelf werken. Leuke dingen gaan doen, spiritueel bezig zijn. Dat laatste is met name erg fijn om inzicht te krijgen in de situatie maar ook in je zelf:

Als je niet van jezelf kunt houden, hoe kun je dan wel van een ander houden.

Geluk moet je eerst in je zelf kunnen vinden om een ander gelukkig te kunnen maken.
(en ik heb het gevoel dat hij uit zijn verleden, zijn kinder, - en jeugdjaren nog heel wat te verwerken heeft)

(ik geloof dat ik een beetje in herhaling val?) Reactie infoteur, 09-01-2012
Hi Sneeuwwitje, nu hij op eigen benen staat, zal hij ook inzien welke rol jij al die jaren hebt gespeeld. Alleen is maar alleen. Hij heeft zijn antenne natuurlijk op die andere vrouw gezet, en zal zich nu richten op het 'onderzoeken' wat dat gevoel voor haar te betekenen heeft. Het is jammer dat hij die andere vrouw zoveel gelegenheid gaf om ertussen te komen, en aan jou niet eens kon aangeven wat nu het punt is. Veel mannen in de midlifecrisis nemen de rompslomp van een scheiding voor lief, enkel omdat ze weer volledig en open willen kunnen veroveren. Terug naar de jonge jaren! Maar eens wordt ook hij oud en bedaard… en waar is de passie dan gebleven? Niets blijft! Sterkte, A.

Bert, 06-01-2012 19:10 #278
Beste Joan,
Ik begrijp je enigzins verontwaardigde reactie op mijn mening. Maar het zou er toch niet om moeten gaan in het leven, dat we iets volhouden, tegen beter weten in, of omdat dat van ons wordt verwacht? Je moet denk ik dicht bij je iegen gevoel blijven. Voor mijn gevoel doe ik goed mijn best om het tussen mij en mijn vrouw goed te houden, maar soms lukt het gewoon niet, ik weet ook niet waarom dat gebeurt. Ik denk dat veel vrouwen, maar lang niet allemaal!, daar toch vaak een iets andere kijk op hebben zeker aangaande het huwelijk of relaties. Ik vind het geen goede zaak met vroeger te vergelijken, aangezien we in het nu leven, en bovendien waren er vroeger ook problemen, alleen sprak men daar niet over omdat dat taboe was; is dat dan volwassenheid? Vroeger werden mensen inderdaad niet zo oud, nu gelukkig wel, en men bleef vaak vanuit financiele noodzaak bij elkaar. Ik ben een series mens, en het zit zeker niet in mijn aard om overal maar met alle vrouwen aan te pappen, maar MLC of niet, ik voel wel dat ik in een fase zit waarin veel dingen op losse schroeven staan en het kan m.i. geen kwaad daar met anderen over van gedachten te wisselen.

Joan, 06-01-2012 16:47 #277
Beste Bert,
Hoe zou jij het vinden als je vrouw op deze manier zou handelen? Dat zij het avontuur aangaat met andere mannen omdat ze nieuwschierig is of er misschien een leukere, lekkerdere vent op aarde rondloopt dan jij? Moet dat ook kunnen in de "moderne samenleving"? Misschien wel. Vroeger werden mensen maar 40 jaar en hadden ze geen tijd meer om hun vroegere "rots in de branding" te kwetsen en de kinderen in de steek te laten voordat de opvoeding voltooid was. We waren vroeger wel een stuk eerder volwassen, heb ik het idee. Het beste!

Bert, 06-01-2012 11:22 #276
Wat ik nog wil zeggen is dat onze hele samenleving al meer dan 100 jaar ontworpen is rond een instituut als het huwelijk. Het is dan niet zo gek dat we ons relatief hulpeloos voelen als blijkt dat het huwelijk uiteindelijk niet is wat we er destijds van verwachtten. Tijden veranderen en mensen veranderen, al besef ik wel, dames, dat het wat hypocriet is om dat te zeggen, als je de lijn naar de veilige thuishaven in stand laat, zodat je terug kunt als de avontuurtjes dreigen te mislukken. In andere culturen zie je ook huwelijken, alhoewel ze daar soms anders over denken, en er vrijer mee omgaan. Op ons Nederlanders ligt ook een soort verplicht moreel schuldgevoel, als we eens buiten de deur eten om zo maar te zeggen. Dat past totaal niet in ons systeem van denken, zo zijn we immers niet opgevoed. Ook mijn kinderen groeien nu op met de idee dat het bij elkaar zijn (hoeft toch niet per se een huwelijk te zijn?) van cruciaal belang is. Dat ontken ik ook niet, en het heeft ook heel veel mooie kanten natuurlijk! Om een lang verhaal korter te maken denk ik dat ik maar gewoon moet zien hoe het gaat lopen; Ik besef wel dat mijn MLC ook een periode van persoonlijke groei is, ondanks het gevoel soms dat ik doelloos rondzwerf :). Om te citeren uit een boek: "in de chaos ontstaat ontwikkeling". Om bij de relationele sfeer te blijven; als je het (even) niet meer weet is er altijd wel weer ergens een oplossing die zich aandient, ga daar maar van uit. Ik ga in ieder geval geen dingen forceren. Het enige wat ik kan doen, en waar ik ook moeite voor doen besef ik, is om wel met mijn vrouw te blijven communiceren, maar dat is nu precies wat niet altijd meevalt. Reactie infoteur, 09-01-2012
Hi Bert, ja. Maar men gaat nu wel gemakkelijker van elkaar af dan vroeger, en of dat nu een mooie bijkomstigheid is betwijfel ik. Het is gebleken dat tweede en derde huwelijken nog veel sneller stranden dan eerste huwelijken. Weggaan omdat je denkt het elders beter te krijgen is dus een riskante zet. Een vrijere samenleving hebben we wat betreft relaties inderdaad niet: open relaties zijn geen eerste keus en op vreemdgaan rust nog steeds een taboe. Jongere generaties blijken dezelfde normen en waarden over te nemen. Ook zij worden oprecht razend als hun vriendje of vriendinnetje er met een ander vandoor gaat. Het zal inherent zijn aan de liefde. Een huwelijk wordt natuurlijk gesloten in pais en vree, met rozengeur en maneschijn. Dat dat later een illusie blijkt, wordt vaak niet begrepen. Ten onrechte denken veel mensen dat een huwelijk altijd zo leuk moet zijn. En zo niet, dan moet er worden gescheiden. De drempel daartoe ligt momenteel laag en zal nog lager komen te liggen. Je vraagt je af hoe het in de volgende eeuw zal zijn… Groetjes, A.

Joan, 06-01-2012 00:17 #275
Ik wil inderdaad af van de man die hij nu is. Ik kan geen hoogte meer van hem krijgen. Ik heb alle mlc cliche's gehoord en gezien. Hij klonk stellig over alles maar op dit moment weet hij helemaal niets meer. Dan is hij lief, dan weer bot. Het maakt mij ook zo onzeker. Is hij nog op zoek naar een "beter" leven zonder mij of zit hij alleen met zichzelf in de knoop. Moet ik boos zijn of begripvol? Gaan we de scheidingsprocedure in of gaan we aan de relatie werken? Ik kan niets met hem bespreken. Ik had al eerder een ultimatum gesteld maar hierdoor wil hij helemaal niet meer praten. Reactie infoteur, 06-01-2012
Hi Joan, als hij niet meer wil praten omdat je een ultimatum had ingesteld, moet je je eigen plan gaan trekken. Dit komt neer op een keuze: Ga je wachten totdat hij zijn midlifecrisis opgelost heeft, of heb je er geen zin in om zo nog verder behandeld te worden. Zoals het nu is beheerst hij de hele situatie, moet iedereen op zijn tenen lopen omdat je niet weet of hij lief of bot is en houd hij je ook nog eens aan lange lijn waar hij desgewenst naar terug kan wanneer het met zijn buitenechtelijke liefje zou mislopen. Een moeilijke situatie maar jij moet de controle terugkrijgen. Aan een ultimatum moet je altijd consequenties verbinden, dus doe dat dan ook. Hij rekent er onbewust namelijk steeds op dat je blijft. Wat hij ook zegt. Wat hij ook doet. En dat moet anders. Sterkte! A.

Bert, 05-01-2012 10:59 #274
Ik herken veel van wat hier allemaal is geschreven over de MLC. Ik ben een man van 48 en heb het idee dat ik zelf in een fikse MLC zit. Dat maakt dat je er een dubbel gevoel van krijgt; aan de ene kant zou het zo kunnen zijn dat je denkt: die MLC gaat wel weer over, dus niet al te domme dingen doen. Aan de andere kant is de aantrekkingskracht om allerlei dingen te gaan doen zo groot, dat je je afvraagt of dat misschien wel beter is, omdat het ook zo natuurlijk voelt. Ik ben 18 jaar getrouwd, en heb 2 kinderen (17 en 15), en voel dat die mij nog nodig hebben. Ik ga wel eens met andere vrouwen uit en vertel daar weinig over tegen mijn vrouw. Op dit moment vind ik de vooruitzichten om nog lang met mijn vrouw getrouwd te zijn niet altijd rooskleurig, ik heb ook niet het idee dat daar veel verandering in komt op korte termijn. Eigenlijk weet ik niet zo goed raad mee; is dit nu een MLC, of is de relatie met mijn vrouw op, nadat ik haar 20 jaar ken. Reactie infoteur, 06-01-2012
Hi Bert, je beschrijft de midlifecrisis. In de MLC kun je gaan twijfelen aan alles waar je tientallen jaren geleden juist voor knokte. Dit komt omdat mensen steeds een doel nodig hebben waar ze aan kunnen werken. In de jonge jaren is dat duidelijk. Werk, partner en gezin vragen veel aandacht. In de verre toekomst zijn er misschien weer nieuwe dingen in het vooruitzicht zoals het grootouderschap. Echter, in de tussenliggende fase, als het huwelijk voortsleurt en de kinderen groter worden, is er soms niets meer over dat nog boeit. Daarom gaan sommige mensen voordat ze vijftig worden nog een aantal 'gekke' dingen doen, of ze gooien het roer radicaal om. Opeens een totaal andere baan, een grote aankoop, een verre reis, nieuw uiterlijk en ja… liefst ook nog een spannende, nieuwe partner. Maak niet de denkfout dat je huwelijk foute boel zou zijn, want dat is het in de meeste gevallen helemaal niet. De onvrede zit in jezelf, en het beste is dat je er met je vrouw gewoon over praat. Misschien heeft zij ook wel zoiets… Groetjes, A.

Frances, 04-01-2012 12:12 #273
Beste An, wat jij nu meemaakt. Heb ik 3 jaar geleden ook moeten ervaren. Officieel ben ik ook nog steeds niet gescheiden maar is hij al 3 jaar weg bij mij. Inmiddels woont hij samen met degene waarvoor hij mij verliet. Onze scheiding verloopt moeizaam omdat ook hij zelfstandig ondernemer is. Ons huis staat op beider naam en ik heb het huis niet verlaten op advies van mijn advocaat. Ikzelf was ook zelfstandig ondernemer maar door alle commotie ben ik gestopt met mijn bedrijfje en ben gaan werken voor een baas puur voor afleiding en om voor mijzelf te gaan zorgen. Ik betaal al 3 jaar niets mee aan onze financiële verplichtingen zoals hypotheek ed. Ik zie het als partneralimentatie. Hij wil scheiden dus vind ik ook dat hij degene is die het dan ook op een goede manier moet regelen. Als dat duidelijk is dan ben ik ook in staat om mee te betalen omdat ik dan pad weet hoe ik er financieel voor sta. Mijn advocaat is het hier volkomen mee eens. Van mijn huidig salaris (geen vetpot overigens) koop ik eten voor mijn kids (18 en 15) betaal ik de zorgverzekering, 1 x vakantie pet jaar voor ons 3, kleding etc. Ik ben 1,5 jaar nadat hij mij verliet wakker geschud. Blijf vooral goed voor jezelf zorgen. Treuren om iemand die jezelf zoveel verdriet aandoet heeft geen zin. Zorg dat je van je leven geniet. Ook ik zie mijn (ex)man nog graag maar dan wel op afstand. Ik hoop dat onze scheiding dit jaar nog op een goede manier wordt afgewikkeld zodat wij ook niet meet financieel afhankelijk van elkaar zijn en beiden zelfstandig verder kunnen gaan met ons leven. Hij (53) is inmiddels zowel uiterlijk als innerlijk sterk veranderd (ik denk door de MLC) en dus ook niet degene meer zoals ik hem kende. Heb het dan ook maar geaccepteerd. Wrok en alsmaar verdriet heeft geen zin. Koester de leuke tijd die je samen had. Praat met 1 vertrouwenspersoon als je daar behoefte aan heb. Maar laat je leven niet kapot gaan want dat is veel te mooi om zomaar op te geven, Ik zelf geniet nu weer volop ook al zijn er nog wat ups & downs, maar het gaat goed. Je kunt als mens heel sterk zijn daar ben ik nu wel achter. Succes Ann.

Ann, 03-01-2012 22:58 #272
Al de verhalen die ik hier heb gelezen zijn zo herkenbaar. Wij zijn 27 jaar getrouwd en hebben een zoon van 25 die al enkele jaren het huis uit is. Ikzelf ben 46, mijn man 48. Twee jaar geleden gaven wij nog een spetterende fuif voor onze 25ste huwelijksverjaardag. Iedereen had het erover dat wij nog even verliefd op elkaar waren als in het begin van ons huwelijk. Kort hierna begon de ellende. Toen zijn moeder een half jaar later onverwachts stierf begon ik de eerste symptomen op te merken : lusteloos, geen zin meer hebben in iets en hij begon ook meer en meer zijn werk te verwaarlozen. Als zelfstandige heeft dit al gauw grote financiële gevolgen. Ik dacht dat hij het overlijden van zijn moeder niet kon verwerken en stelde voor om hulp te zoeken, maar daar had hij geen oren naar. Enkele maanden later bleek dat hij een relatie was aangegaan met een buurvrouw van ons, die ook al vele jaren huwelijksproblemen heeft. Na vele ruzies en evenvele huilbuien heeft hij tot verschillende keren toe me beloofd om voor mij te kiezen en samen verder te gaan, maar keer na keer kwam ik tot de vaststelling dat die relatie met de buurvrouw gewoon bleef verdergaan. Sinds enkele weken heeft hij mij vlakaf verteld dat hij met haar verder wil gaan, maar wil niet scheiden voor onze financiële problemen zijn opgelost. Alleen zie ik mij nog geen half jaar tot een jaar zo verder leven. Het doet me pijn dat hij avond na avond samen met haar vertrekt en ik alleen thuis achterblijf. Met kerstmis had ik er genoeg van en ben voor enkele dagen bij mijn vader gaan logeren. Hij heeft onmiddellijk klacht tegen mij gaan indienen bij de politie omdat ik de wagen en de laptop (die wegens fiscale redenen op de zaak staan) had meegenomen en dat ik het huis had verlaten. Ben enkele dagen later teruggekeerd om praktische redenen en om mijn rechten niet te verliezen. Ondertussen ben ik al raad gaan inwinnen bij een advocaat en een notaris ivm onze bezittingen, maar heb tot op heden nog geen concrete stappen gezet om de scheiding in te zetten.
Ik zou graag willen weten of er soms geen praatgroepen zijn met mensen die in dezelfde situatie zitten of zou graag op een andere manier met lotgenoten in contact willen komen. Zijn er mensen die er desondanks toch nog samen zijn uit gekomen?
Ondanks alles blijf ik hem graag zien, toch vind ik het tijd om stilletjes aan voor mezelf te kiezen en een eigen leven op te bouwen… Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Ann, dit huwelijk is al zo verziekt dat een verzoening m.i. niet meer mogelijk is. Geen beste buurvrouw! In de berichten op deze site kun je lezen hoe het andere mensen met een partner in de midlifecrisis is vergaan. Goed nieuws kunnen we natuurlijk gebruiken hier, dus ik wil vooral de mensen die ondanks alles goede ervaringen hebben aansporen om te reageren. Weet dat je niet de enige bent! Sterkte, A.

Joan, 03-01-2012 16:39 #271
Bij ons thuis een vage toestand. Een week voor sinterklaas de mededeling gekregen van mijn man dat hij van mij wil scheiden. Omdat ik al een aantal jaren afstand en irritaties voel, en hierover steeds tevergeefs heb geprobeerd te praten, ben ik hiermee direct ingestemd. De kinderen waren ook al jaren de dupe van zijn irreele irritaties tegenover hun. Binnen een week zaten we bij een mediator, zonder een helder uitgesproken reden. Uiteraard bleek later dat hij verliefd was geworden op een andere vrouw. Sindsdien had hij ook zijn trouwring uitgedaan en angstvallig zijn mobiele telefoon bewaakt. Hij bezweerde mij dat er "niets" tussen hem en haar was. Dat hij wel een hoopje had gehad maar dat ze hem toch niet zag zitten. Misschien was ik hierdoor juist nog meer gewetst. In de tussentijd wilde hij wel intiem met mij zijn en ontdekte ik tegelijkertijd dat hij wel degelijk nog steeds telefonsch contact met die vrouw had. Dit betekende natuurlijk niets maar had hem doen inzien dat hij misschien wel een ander type vrouw zoekt. Maar vervolgens kwam hij weer op zijn besluit om te scheiden terug. wij zouden bij elkaar horen en hij wist niet waar hij mee bezig was geweest. Van mediation overgegaan naar een relatietherapeut. Tijdens dit gesprek bleek hij weer meer te voelen voor een scheiding dat de relatie te herstellen. Erg Pijnijk! Ik ben vorige week met de kinderen een midweekje weggegaan omdat ik het niet meer trok. Ik had een hoopje met open armen thuis te worden opgevangen maar onze aanwezigheid werd niet op prijs gesteld en we belemmerden hem opnieuw in zijn vrijheid. Terwijl ik me al jaren thuis niet meer thuis voel omdat hij onze leefruimte volledig opeist voor zijn hobbies. Voor mijn hobbies en de hobbies van mijn kinderen is geen ruimte.
Mijn liefde voor hem is nog niet weg maar de afgelopen maand voel ik wel dat ik afstand neem en dat ik soms opluchting voel als hij meer neigt naar scheiden. Hij gedraagt zich over algemeen wel alsof hij om ons geeft en fysiek is er nu, na 10 jaar sukkelen, wel aantrekkingskracht tussen ons maar het voelt niet goed omdat hij geen spijt heeft van zijn uitingen tegenover mij en zijn poging(?) een relatie te starten met een ander. en ook omdat hij er nog niet over uit is of hij wel of niet met mij oud wil worden.
Moet ik nu zelf de knoop doorhakken om te scheiden of nog een geplande afspraak met een relatietherapeut afwachten? Ga ik nog gelukkig worden met deze man? Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Joan, je moet in elk geval niet gaan zitten wachten totdat je man er hoog en breed met een ander vandoor is. Zijn echtscheidingswens is direct afhankelijk van hoe goed hij bij die andere vrouw(en) in de markt ligt, maar zou daar compleet los van moeten staan. Je moet nooit gaan scheiden omdat je partner twijfelt, maar van hem eisen dat hij zijn keus kenbaar maakt. Je kunt daar desnoods een ultimatum aan verbinden, want je kunt niet doorgaan als hij geen inzet meer toont. Spijt heeft ie niet, en dat is al veelzeggend. Hij vindt het kennelijk doodnormaal dat hij jou zo behandelt. Relatietherapie heeft enkel zin als beide partners voor de relatie willen gaan, niet als een van de twee er een ander op na houdt. Op deze manier is gelukkig worden niet aan de orde, maar als hij op tijd inziet wat hij aan het verliezen is, is er herstel mogelijk. Maar of je dat eigenlijk wel wil? Je voelt opluchting als hij 'meer neigt naar scheiden'. Dit geeft aan dat je wel van hem afwilt, maar bang bent voor de consequenties en gevolgen. Kijk in de spiegel en vraag jezelf af waarom je al met het eerste voorstel om te scheiden instemde. Sterkte, A.

Pascal, 03-01-2012 15:45 #270
Hi Sneeuwwitje, zo herkenbaar… mijn echtgenote verhuist morgen naar haar nieuwe huurwoning. Zijn vorig weekend samen met de meisjes (8 & 11) boodschappen gaan doen. met twee winkelwagentjes, eentje voor mij en eentje voor haar. Heel raar gevoel… We zijn nadien haar boodschappen gaan brengen naar haar woning alvorens terug naar onze "thuis" te gaan. Ik wou toch even zien waar mijn kinderen zouden gaan logeren.
Deze laatste paar dagen voor haar verhuis waren voor mij gewoon verschrikkelijk! Ik heb soms met haar te doen, omdat ik ook - net als jij - vind dat ze de grootste fout van haar leven maakt, maar ja, iemand in een MLC ziet dat zo niet en dat is oh zo frustrerend. Nu word ik nog steeds naar haar toegetrokken omdat ik haar nog elke dag zie, maar hopelijk kan ik me sterker gaan opstellen eens ze het huis uit is. Ik zal dan in elk geval niet langer een knuffel kunnen gaan halen bij haar, want ze zal er niet zijn! Uiteraard voel ik me nu slechter dan ooit, maar het is gewoon de beste oplossing om haar nu te laten voelen dat ze nu heel even niet meer op mij hoeft te rekenen, behalve voor de kinderen dan! Zoals je zegt is dat misschien wel de beste manier om haar te situatie te laten inzien. Opnieuw zoals je aanhaalt: als je zielsveel van iemand houdt is het verdomd moeilijk om je hard op te stellen en je rationeel te gedragen. Maar hebben we wel de keuze? Sterkte!

Sneeuwwitje, 03-01-2012 13:32 #269
Rationeel zie ik het ook zo, maar dat onderbuikgevoel hè? Hij maakt de grootste fout van zijn leven en ik weet niet hoe ik hem er op moet wijzen. Hij moet z'n neus maar stoten!
Vanmorgen mee geweest kijken voor een appartement. Toevallig dezelfde straat als waar we gewoond hebben toen we jonger waren.
Daarna samen ff kopje koffie gedronken. Dit huis is waar hij nu rust wil vinden, zegt hij. Heeft niks bijzonders nodig; potjes, pannetjes, koelkastje, wasmachine en een magnetron. De meubels 2ehands krijgertjes of kringloop.
Ik laat 'm los, ga lekker uit, heb mijn werk, kinderen en familie. Ben al lekker aan het afvallen wat weer goed is voor mijn zelfbeeld.
We gaan nog één keer naar de therapeut; om begrip te krijgen voor de situatie haha.
Ik begrijp het helemaal, hijzelf alleen nog niet. Misschien dat ik deze (onpartijdige) man maar 's even laat vertellen wat een midlifecrisis inhoud. Misschien herkent ie zichzelf dan? Reactie infoteur, 04-01-2012
Hi Sneeuwwitje, ja, maar weet dat veel hulpverleners de midlifecrisis niet erkennen. En dat terwijl je man zoveel signalen van de MLC vertoont zoals ook al die vernieuwingen wat betreft uiterlijk en gedrag. Nu die andere vrouw in zijn leven is kan alles ineens wel. Waarom werkte hij er tijdens het huwelijk niet aan? Het is zo oneerlijk. Hij poetst zichzelf helemaal op om weer goed in de markt te liggen, maar jij kon het doen met een ontevreden man die zichzelf in elk geval belangrijker vindt dan zijn gezin. Hij maakt de fout van zijn leven omdat hij verliefdheid verwart met liefde. Hoe groter het verleden dat je met iemand hebt gedeeld, hoe meer gevoelens ermee gemoeid zijn. Met haar heeft ie niets behalve wat leuke spanning wat hij vertaalt in 'begrip'. Hij komt zichzelf nog wel tegen. Groetjes, A.

Sneeuwwitje, 02-01-2012 22:41 #268
'Hier dan mijn 'verhaal'
3 weken geleden werd ik midden op de dag gesms't door mijn dat hij met mij een (emotioneel) gesprek wilde. Ik meteen naar huis met bonzend hart, want ik voelde 'm al hangen. thuis vertelde hij (en ‘t is geen prater!) dat hij niets meer (voor mij) voelt, dat zijn hoofd ‘te vol’ is, niet meer na kon denken. Ik heb alles zo rustig mogelijk aangehoord. Heb allerlei sites van a tot z gelezen en gedacht; ik zal hem de ruimte geven. Na een week kwam hij tot inkeer, had gepraat met vrienden, en wilde er voor gaan. Wilde eventueel ook wel mee naar een therapeut. Weer een (gezellige en fijne) week later na een gezellige dag met de kinderen (14, 17 + vriend, 20jr uitwonend met vriendin); ziet het toch niet zitten, gevoel zit te diep en hij wil ruimte om te kunnen nadenken. Samen besloten we dat hij tijdelijk dan maar ‘uit logeren’ moest gaan. vanaf die sliep hij op zolder, en een paar dagen later (3 dagen voor de kerst) vertrok hij naar onze oudste zoon van 20.

Hij heeft misschien al wel tien jaar het gevoel niet meer gelukkig met mij te kunnen zijn, geen passie/liefde meer te voelen… ‘t is er ingeslopen. Ikzelf had dat idee ook wel; zijn pogingen om liefde te tonen kwamen niet over bij mij omdat t niet 'liefdevol' was. Een vrouw heeft hier een soort onderbuik gevoel voor volgens mij. Ik heb hem ook gezegd dat ie niet om medelijden bij mij moet blijven (achteraf spijt van) en zijn gevoel moet opzoeken. Heb ook aangeboden; zal ik dan maar een beslissing nemen? Nee, als dat zo zou zijn kon hij meteen wel stoppen met vechten voor ons.

Hij worstelt hier dus al jaren mee zegt hij. Anderhalf jaar geleden hebben we al een soort waarschuwing gehad; hij was ‘verliefd’ maar hij wist ook dat dit geen toekomst had. Dit was uitgekomen omdat de man van haar erachter was gekomen en meende dit ff heel fijngevoelig midden in de nacht om 4 uur bij ons aan de deur het bewuste mailtje te laten lezen. (ze zitten samen in de band dus ontmoeten elkaar elke week met oefenen)
De verliefdheid was wederzijds maar er is nooit wat gebeurt, hebben elkaar nooit opgezocht. (alleen in ‘t begin gemaild/sms). Toen gaf ikzelf al aan dat als je verliefd kunt worden op een ander, er waarschijnlijk toch iets schort in relatie. Hij ging daar toen niet in mee. Een week heb ik geprobeerd met hem te praten; maar dat bleef bij vraag-antwoord geven. Daarna gingen we met een ander stel op vakantie en deden we net of er niets gebeurd was. (hij had liever dat ik er niet met anderen over praatte). Heb echter zelf een jaar nodig gehad om dit gebeuren te verwerken en dacht dat ‘t nu weer de goede kant op ging. Had in oktober nog een gesprek met hem n.a.v. een artikeltje en hij vond ook dat we meer met mekaar moesten gaan doen etc. Dus niet. Voor dat bewuste telefoontje op mijn werk had mijn man die vrouw aan de telefoon gehad; haar man had een brief gericht aan mijn man gevonden waarin zij haar gevoelens voor mijn had geuit, en waarin zij dacht dat de gevoelens wederzijds zijn. Mijn man had er geen zin om er weer geheimzinnig over te doen.

De gevoelens zijn er niet meer bij hem. Deze week therapeut gebeld; mijn man gaf vorige week aan hulp nodig te hebben, dus ik dacht; grijp je kans. Afspraak dus gemaakt, komt ie hier weer op terug; wil wel mee, maar alleen voor mij. Hij wil alles wel doen om mij een beetje te ontzien, het voor mij gemakkelijker te maken. Dus daar zaten we dan vanmiddag op het gesprek.

Ik dacht dat we er misschien samen nog aan konden werken, maar hij ging alleen maar mee voor mij; zodat we samen een goede overgang naar een scheiding kunnen maken. Tsja, zei de therapeut; 2 verschillende hulpvragen, dat was lastig. En voor mij dus nieuw dat hij een besluit had genomen. Het is voor hem duidelijk; hij wil scheiden. En dan graag zonder wrok, verwijten e.d. (die hebben we ook niet, we waren een goed team)maar ik ben bang dat dat nog wel zal komen omdat ik het gevoel heb dat ik geen kans heb gehad.) Het enige wat ik nu dus kan doen is hem te laten gaan. morgen gaan we samen kijken naar een appartement. Hij ziet het helemaal zitten, doet opgewekt, practisch. Ook al zo vreemd; met de kerst zo opgewekt en gezellig (tja je hebt er niets aan om somber te doen), laatste 4 weken voor zo'n 600 euro aan kleding gekocht; afgelopen zomer nog "nee, dat hoef ik niet hoor, te duur, heb genoeg, ach is niets voor mij" en nu koopt ie zonder mij al kleding en schoenen. Is de laatste jaren erg met zijn uiterlijk bezig, baardje, allstars… vorig jaar met fiets naar z'n werk (21km) om zijn buikje er af te fietsen, kan nu blijkbaar alles: alleen winkelen (nooit gedaan), boodschappen doen, bankrekening openen (met bankzaken bemoeide hij zich nooit), zucht. Maar hij blijft aardig naar mij; respectvol, indien nodig wil hij mij ook een knuffel geven, afscheidszoen, (hoewel op oudjaarsdag ook al niet meer), praat met anderen over mij als, zij doet het zo goed, pakt het goed op blabla, is hartstikke gek met mij maar op een andere manier. Oudjaarsavond is hij bij mensen geweest die ik helemaal niet ken, ik zat bij 'onze' vrienden, 's nachts heb ik 'm nog een smsje gestuurd, 's middags kreeg ik pas een smsje terug, de kinderen ook. wil niets weten van een midlifecrisis, wil alleen maar bevestiging horen.

Heeft alles geprobeerd zegt hij om dat gevoel weer te krijgen zegt hij. Behalve dan praten, écht liefhebben en haar niet meer zien. Wel bloemetjes en telefoontjes sinds anderhalf jaar. (goedmakertjes) ‘Door los te laten zonder angst ontvang ik alles wat ik nodig heb…’, stond er op het kaartje die 2 weken geleden voor mij getrokken was op een spirituele avond. Maar dat is moeilijk hoor.

Geen opening meer mogelijk dus; man blijft zich ‘happy’ in gezelschap gedragen, maar is emotioneel erg bezig afscheid van mij te nemen. Heeft er heel lang over nagedacht, met vrienden gepraat en ‘t is voor hem nu dus duidelijk; scheiden. Geen overhaast besluit. Mijn man is wel iemand die niet onoverdacht dingen doet en dus achter zijn besluit blijft staan.

Kwam 2e kerstdag nog ff langs om me te vertellen dat hij vandaag een gesprek heeft met degene met wie hij gevoelens heeft. (die waren er dus toch nog steeds en nu dus al anderhalf jaar) Deze gevoelens wil (en moet hij) onderzoeken. Zij is 12 jaar jonger, heeft 2 kleine kinderen en bij dit gezin ligt de relatie ook overhoop en willen scheiden. Zij hebben elkaar niet ‘opgezocht’, eerder elkaar ontweken. Gebeurde verder niks. Mijn man heeft onze kinderen alles uitgelegd, ook van die vrouw, en gezegd dat hij graag in goede harmonie uit elkaar wil gaan. Iedereen is nu dus ook op de hoogte van zijn gevoelens voor haar. Gevoelens die volgens hem los staan van ons probleem. (oorzaak – gevolg) Mijn man kan niet goed uitleggen wat hij bij mij mist, tís er de laatste (10jaar) in gegroeid en gaat niet meer weg. Broer / zus relatie? Kon niet met mij praten over zijn gevoelens, voelde onbegrip/blokkade of zoiets, kon dit wel met haar. Onbegrip tussen ons 2en al die afgelopen jaren dus. Als hij op zichzelf woont laat ik hem 2 maanden los; mag hij niet sms'en en niet bij mij thuis komen. Kinderen gaan dan maar naar hem toe. Ben bang; dat ie straks haar in huis krijgt en toch een relatie met haar begint. Heeft mij wel beloofd het 1e half jaar niets met haar te beginnen. Heb hoop: dat ie wakker wordt en zich bezint en ik heb liefde. Heel veel.

misschien een beetje een onsamenhangend verhaal, maar vond het moeilijk in een klein hokje overzicht te houden… Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Sneeuwwitje, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
Het artikel is onderverdeeld in twee lijsten, namelijk de (flut)redenen die mensen opgeven om te gaan scheiden, en de werkelijke, onderliggende redenen. Ook in jullie situatie is het duidelijk dat je ex vele steken heeft laten vallen op het vlak van communicatie. Toen hij zijn klachten uitte, had hij al een andere vrouw en stippelde hij met haar een toekomst uit. Ook al was dat enkel in zijn hoofd, wat ik overigens niet geloof. Een man gooit meestal geen oude schoenen weg voordat er nieuwe zijn. Hij beweert alles geprobeerd te hebben om 'dat gevoel' weer terug te krijgen, maar mijn visie is dat hij helemaal niets heeft gedaan. Hij weet donders goed dat hij zelf de oorzaak is van het ruineren van jullie geluksgevoel binnen het gezin, en worstelt om die reden met zichzelf. Daarnaast kan er geen sprake zijn van pogingen om gevoelens terug te krijgen als hij er gewoon een vriendin op na houdt. Huwelijksproblemen los je nooit op door met een ander aan te pappen, integendeel, je maakt de zaak nog veel erger. Wat hij dus had moeten doen is alle banden met die vrouw verbreken en met totale overgave voor jou en de kinderen gaan. Dat is hij moreel verplicht. Helaas praat hij zichzelf nog dieper in de midlifecrisis door te klagen over een gemis, tanende gevoelens en onbegrip… Wat ie bedoelt is dat hij verliefdheid en passie wil voelen zoals in prille relaties het geval is. Met een nieuw persoon het bed delen, daar droomt ie van. En daar heeft ie onvoorstelbaar veel voor over. Wat hij voor jou en het gezin doet is echter betreurenswaardig weinig. Het bezoek aan de therapeut is daarbij het dieptepunt. Jij wilde hulp, hij wilde een scheiding. Wat voor een instelling is dat? Over onvrede valt te praten, maar niet over het waanidee dat hij 'al tien jaar geen passie/liefde meer voelde'. Het is volstrekt onfair om het langlopende huwelijk te vergelijken met die verliefdheid voor die ander. Maar ook met haar zal hij straks de afwas moeten doen, de belastingen, de reparaties, de opvoeding van kinderen en noem maar op. Daar is niets gepassioneerds of romantisch aan! Fix nu eerst jezelf want alles is voor je beslist en daar moet je mee in het reine zien te komen. Komen jullie ooit nog bij elkaar, dan zal hij zijn midlifecrisis-gevoelens achter zich moeten laten. En je weet dat dat heel wat jaren kan duren… Sterkte, A.

Frances, 02-01-2012 17:22 #267
Hallo allemaal,
Allereerst wil ik toch iedereen een gelukkig, gezond en liefdevol nieuwjaar toewensen. Ookal voelt iedereen die dit leest zich niet fijn. Ik heb mijn leven weer aardig op de rit soms nog wat ups and downs maar laat zeker mijn leven niet kapot gaan doordat mijn man mij heeft verlaten voor een ander en waar het gras blijkbaar groener is. Waarvoor zou ik mij nl. nog verder druk maken en hem alles verwijten het helpt nl. toch niets. Wat belangrijker is dat je weer voor je zelf gaat zorgen en dat je weer lekker in je vel zit. Is ook goed voor de kinderen als je die hebt. Voordat je je geliefde tegen kwam moest je het ook zelf doen. Het klinkt hard maar degene die je nu heeft verlaten is nou eenmaal in een trein gestapt die niet in te halen valt. Stap zelf in een trein en kijk waar die je naar toe brengt misschien wel naar iets veel mooiers. Ik zag in het eerste 1,5 jaar het ook niet meer zitten maar desondanks ben ik gelukkig voor mijzelf gaan zorgen. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten maar heb mij zowel innerlijk als uiterlijk goed verzorgd. Nu ben ik inmiddels 3 jaar verder en weer heeeeeel gelukkig. Heb het zelfs nu beter niet materieel maar als mens zit ik veel beter in mijn vel. Mijn zelfvertrouwen is nog meer gegroeid en voel me als een vis in schoon en helder water. Ook onze kinderen (18 en 15) voelen zich beter in hun vel. Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Frances, uitstekend! Hopelijk hebben de anderen hier iets aan. Groetjes, A.

A., 02-01-2012 13:47 #266
Hoi Astrid,
Gisterenmiddag kwam m'n ex de kinderen ophalen om naar m'n ex schoonouders te gaan en daarna naar zijn huis.
Nu lag mijn jongste dochter op bed te huilen en wilde niet mee met hem, ze was moe en had met oudjaarsnacht de vingers wat verbrand (blaren) en dat was erg pijnlijk.
Mijn ex-man zei meerdere keren van je komt nu mee en anders maar niet.
Kijk dan zie je weer die woede en totaal geen empathie.
Ik heb mijn dochter proberen over te halen om toch maar mee te gaan maar wilde absoluut niet, ze wilde slapen.
Toen heb ik voorgesteld om haar te laten slapen en dat hij dan na dat hij bij zijn ouders wegging haar kwam ophalen.
Nou dat wilde mijn dochter wel, maar toen werd mijn ex kwaad, hij vroeg waar ik me mee bemoeide en ik dacht juist het mooi opgelost te hebben, want mijn dochter wilde wel.
Hij was niet van plan om maar op en neer te crossen, toen zei ik dat ik altijd voor de kinderen op en neer cross.
Ik heb toen gezegd als het belang van mijn kinderen in het spel is dat ik me er altijd mee blijf bemoeien.
Maar mijn voorstel ging uiteindelijk toch door.
Kijk zijn liefje met haar kinderen zaten in de auto te wachten en dit heeft allemaal wel bijna een half uur geduurd.
Vandaag kwam hij de kinderen terug brengen en hij was zonder wat te zeggen weer vertrokken.
Ook al wil ik het niet maar dan begin je weer aan jezelf te twijfelen en wordt je weer onzeker.
Graag zou ik even jou mening willen weten of ik me er echt beter niet mee had kunnen bemoeien.
Groeten A. Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi A., m.i. heb je het goed gedaan door voor je dochter op te komen. Hij was natuurlijk geirriteerd omdat hij voor niets was gekomen, dus de enige opmerking is dat je bij ziekte/calamiteiten etc. hem beter van te voren kunt inlichten. Dit kun je ook aan je dochter uitleggen. Het gesleep met kinderen van hot naar her is tenenkrommend, maar helaas de realiteit in vele huishoudens. Daarom blijven veel mensen ook bij elkaar 'voor de kinderen', en eerlijk gezegd zit daar wel wat in. Groetjes, A.

Inge, 02-01-2012 01:48 #265
Hallo allemaal,
Ondertussen zijn we enkele maanden verder, ik heb uiteindelijk de stap gezet en ben met de kindjes naar een appartementje verhuisd… Heel eventjes ging het beter, tot ik door men uren op men werk op te bouwen weer herviel met men rugletsel. Resultaat daarvan is dat ik ondertussen medisch onslagen ben en op ziekenkas sta. En nu ik helemaal niet meer rond kom financieel ben ik moeten gaan aankloppen bij ocmw… Ik moet binnenkort aan men rug worden geopereerd en ik sta er alleen voor met de kids. Geen hulp of stuen van famailie want die wonen uur van ons vandaan. Ik dacht dat ik door meneer miserie had maar toen ik me herpakte en besloot weg te gaan had ik op het medische echt niet gerekend, resultaat nu is nog een depressie erboven op. Man kwijt, bijna geen inkomen, en de rekeningen stromen binnen, job kwijt, en de zorg voor men kindjes… Maar ik moet positief blijven voor die ukjes ze hebben het verschrikkelijk moeilijk en ik moet voor hen blijven lachen en doorgaan. Het is alleen zo verschrikkelijk moeilijk en soms vraag ik me af of het leven al deze miserie nog waard is… Reactie infoteur, 03-01-2012
Hi Inge, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9198-reactieve-depressie.html
De midlifecrisis aanpakken door weg te lopen is meestal niet de oplossing. Desondanks hoop ik dat je er goed aan gedaan hebt. Veel sterkte, A.

Sneeuwwitje, 01-01-2012 17:12 #264
Jeetje wat een ellende allemaal. en wat herkenbaar.
Mijn man 46 jr. is ook voor de kerst vertrokken om rust te krijgen in zijn hoofd.
Zit nu bij onze zoon en gaat morgen kijken naar een appartement vlakbij. En dat allemaal in een tijdsbestek van 4 weken. Kerst ook nog samen gevierd met de hele familie, want dat moest maar gewoon doorgaan. Blijft lief, vrolijk, optimistisch, houdt van mij, maar 'het gevoel' is weg, is verliefd op een 12 jaar jongere vrouw met 2 kleine kinderen van 6 en 3, hetgeen wederzijds is al 1,5 jaar. Beiden elkaar niet opgezocht, dus puur platonisch (uit respect voor mij zegt ie). Elkaar eerder vermeden. Heeft alles geprobeerd vindt ie, alleen het praten bleef achterwege.
Het hele verhaal zet ik er nog wel een keer op.
Eerst proosten op een nieuw begin, een nieuw jaar, op nieuwe kansen. (zeg ik na de halve nacht alles bijelkaar gebruld te hebben.) Reactie infoteur, 02-01-2012
Hi Sneeuwwitje, wie verliefd is op een ander denkt maar al te vaak dat er thuis 'geen gevoel' meer is. Dit komt omdat verliefdheid zo allesoverheersend is dat ook het basisgevoel voor de levenspartner er onder te lijden heeft. Naar buiten toe zet ie zijn roze bril op, naar binnen toe (naar jou) zijn grijze bril. Zijn vergelijking is dus niet eerlijk. Als hij zijn driften kan beheersen hoeven er verder geen drastische maatregelen te worden genomen. Verliefdheid gaat namelijk voorbij. Liefde niet. Veel sterkte voor nu! A.

Pascal, 29-12-2011 18:04 #263
Beste Astrid, uit veiligheidsoverwegingen zal ze het huis alvast niet verlaten, want er is nooit, maar dan ook nooit enige agressie geweest in ons huwelijk. Eigenlijk wou ze me in mei al verlaten, maar zijn we in therapie gegaan die ze nota bene zelf heeft stopgezet omdat (heeft ze zelf gezegd) we onze werkpunten kenden. En ik kan je zeggen dat mijn karakter is veranderd in positieve zin (minder impulsief en zachter vooral; iedereen uit onze directe omgeving zegt dat) dit laatste jaar. Ondanks deze positieve evolutie en de aangename vakanties die we nog hebben gehad de voorbije zomer, is haar "liefdesgevoel" voor me niet teruggekomen. Ze heeft zich al ettelijke malen verontschuldigd dat ze me dit aandoet, omdat ik dit niet verdien, dat ik een goeie man en vader ben en blablabla, maar toch gaat ze weg… Niet te geloven eigenlijk. Misschien heb je wel gelijk en is er wel degelijk iemand anders, hoewel ze bij hoog en laag zweert dat het niet zo is. Ik moet het sowieso aanvaarden, want het resultaat blijft hetzelfde, nl. ze vertrekt op 4 januari… Als blijkt dat ze nu toch gedurende al die maanden heeft gelogen en dat er dus toch iemand anders in het spel is, vrees ik dat ik haar dat nooit zal kunnen vergeven, want uiteindelijk heb ik er alles aan gedaan om haar nog bij mij en de meisjes te houden. Als ik dan zou horen dat ik alles tevergeefs heb gedaan, zal dit een extra harde klap zijn. We zien wel hoe het vanaf 5 januari verder gaat, maar ik ga ervan uit dat ze weggaat om nooit meer terug te keren hoe pijnlijk dat nu nog is… Dat is wat mijn verstand zegt, maar het hart wil niet altijd mee uiteraard… Sterkte aan mijn "lotgenoten"… Ik weet dat we opnieuw het geluk zullen vinden, maar daar denken we op dit moment anders over. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Pascal, het zoeken naar veiligheid hoeft niet te betekenen dat ze fysiek onveilig was, maar zich wellicht gevoelsmatig niet prettig voelde. En dan speciaal door het gevoel dat jij haar gaf, dat kennelijk niet naar haar zin was. Vaak komt dit neer op 'niet begrepen worden', maar ik moet zeggen dat het ook wel bitter moeilijk is om jouw vrouw te begrijpen. Wachten op een 'liefdesgevoel' zoals ze klaarblijkelijk deed, is je reinste onzin. Je houdt van iemand, of je houdt er niet van. En dat hoeft helemaal niet met gepassioneerde, hoogdravende liefdesgevoelens gepaard gaan. Het kan ook grotendeels vriendschappelijk zijn. In een huwelijk ben je vaak maatjes, collega's, compagnons… niet bepaald betitelingen waar je opgewonden van raakt, maar wat wel de realiteit is. Waarschijnlijk zoekt je vrouw naar iets dat niet bestaat. Een illusie. En weet ze dat nog niet. Laat het haar maar voelen! Sterkte hoor. A.

Frances, 29-12-2011 17:23 #262
Nog even het volgende. Ik ben 17 jaar samen geweest met hem. Waarvan 10 jaar getrouwd. Alles verliep harmonieus. Totdat zijn verliefdheid plots uit de hoek kwam. Ik kwam erachter door zijn gedrag. Hij gedroeg zich anders dan anders. Hij bleek al een tijdje verliefd te zijn maar wilde mij en de kids ook niet kwijt. Hij gedraagd zich nog steeds vreemd. Heeft ineens huisdieren (hond en 2 katteb) terwijl onze kids geen huisdier mochten hebben omdat hij daar allergisch voor was. Hoe kan een mlc je leven beïnvloeden. Nogmaals sterkte allemaal. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Frances, fijn nieuws: de midlifecrisis geneest allergie. Zo zal hij nog wel meer 'aanpassingen' hebben gedaan omdat zijn nieuwe liefje daarom vroeg. Hoe lang zal hij dat volhouden… Groetjes, A.

Frances, 29-12-2011 17:05 #261
Ook ik heb het moeten ervaren. En wel 3 jaar geleden. Ik had zo graag een nieuwe kans gehad van hem. Maar hij was alleen maar bezig met zijn nieuwe geliefde. Zijn eigen vrouw en kids waren op dat moment niet meer belangrijk. Wat wil je dan ook als iemand alleen vlinders in zijn buik heeft. Probeer afstand te houden en niet in discussie te gaan met degene van wie je zoveel houd maar ook ontzettend pijn heeft gedaan. Geloof me afstand houden is het beste en tijd is de beste medicijn. Voor mij is het te laat want ik heb hem alleen maar nog meer in de armen geduwd van haar met wie hij vreemd ging. Hij woont nu inmiddels samen met haar.
Maar 1 ding is zeker gelukkig worden kan je niet over andermans geluk. Inmiddels heb ik van mijn ex gehoord dat we niet uit elkaar waren als ik niet zo heftig had gereageerd. Hier heb ik overigens geen spijt van. Vreemdgaan is niet om goed te keuren vooral als je elkaar trouw beloofd in goede maar ook slechte tijden. Ik heb mijn leven weer opgepakt samen met de kids. Voor degenen die het nu meemaken is het beste advies neem afstand, laat los, ga niet in discussie daar bereik je echt het meeste mee. Geloof mij. Vooral als je verder wil met degene die je op dit moment zoveel verdriet doet. Sterkte allemaal. Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Frances, het afkopen van zijn schuldgevoel door te zeggen dat jullie niet uit elkaar waren als je niet zo heftig had gereageerd is een grove belediging. Want hiermee zegt hij dat het allemaal jouw schuld is, niet dat van hem. Een relatie die begint op basis van vreemdgaan is geen lang leven beschoren. Immers, de nieuwe partner weet al dat hij niet te vertrouwen is. Zij zou wel eens de volgende kunnen zijn die het slachtoffer wordt van zijn behoefte om het elders te zoeken. Dat ze desondanks toch voor hem kiest, betekent dat ze zo naief is om te denken dat dit haar niet zal overkomen, of dat ze zijn gedrag zoals hij dat tegenover jou tentoon spreidde, heimelijk goedkeurt. Dank voor je inbreng, A.

Peter, 29-12-2011 13:03 #260
Hallo,
Aangezien onze relatie al langere tijd niet echt vlotjes meer verloopt ben ik gaan zoeken wat oorzaken konden zijn. Ik dacht al snel aan mlc. Het is wel anders dan andere reacties van lotgenoten. Ik vermoed dat we allebei! in zo'n crisis zitten. Er is geen ander, we doen geen rare dingen, maar matchen niet meer zo goed samen zoals vroeger.
Er is (bijna) geen intimiteit meer en ik zie veel symptomen van mlc wat bij ons van toepassing is. Nogmaals er zijn geen andere personen in ons leven en extreme dingen doen we niet. Er is geen behoefte aan luxe goederen of veranderingen in lifestyle of uiterlijk. We hebben kinderen, die we graag groot willen zien worden.
We praten wel, maar ik weet niet of dit voldoende is.
Wat is goede raad? Reactie infoteur, 30-12-2011
Hi Peter, wat je moet doen, doe je al. Met elkaar in gesprek blijven is de sleutel om de uitdagingen (of liever het gebrek eraan) het hoofd te bieden. Al wat je beschrijft is niet bijzonder in een langlopende relatie. Wel denken veel mensen ten onrechte dat bepaalde midlife-symptomen betekenen dat de relatie dan over is. Pas dus op voor die valkuil. Dat is alles. Groetjes, A.

C., 27-12-2011 14:57 #259
Hallo Dennis en Sjaak,
Ook ik ben in de steek gelaten na een huwelijk van 16.5 jaar maar dan door mijn ex-man.
Ik ben nu exact een jaar verder dan jullie, ik kan jullie wel vast zeggen dat wat je ook doet/zegt, het maakt allemaal niks meer uit ze hebben hun pad al uitgestippeld en daar horen wij niet meer bij.
Mijn ex-man is dus een jaar verder dan jullie echtgenotes, ik kan je vertellen ze veranderen echt verschrikkelijk hoe dieper ze de mc in gaan hoe onherkenbaarder ze worden.
Ik zou jullie willen adviseren op wikipedia bij mc te kijken, dan zul je begrijpen wat er met ze aan de hand is en je hier zelf helemaal niks aan hebt kunnen doen.
Lees vooral ook deze berichten op de site zodat je zult zien dat je de schuld zeker niet bij jezelf moet zoeken.
Er verlaat bijna geen partner zijn geliefde zonder dat er een ander in het spel is!
Heel veel sterkte!
C.

Pascal, 27-12-2011 12:41 #258
Beste Astrid, zoals je hebt kunnen lezen wordt een vertrek van mijn echtgenote nu nakend. Ze verhuist immers op 4 januari naar haar huurhuis, niet zover bij me uit de buurt, want dicht bij de school van de kinderen. Eigenlijk wil ik niet alle bruggen opblazen, omdat ik denk dat ze echt met zichzelf worstelt hoewel ze dat niet wil (of kan) toegeven. Als ik vraag of ze niet denkt dat ze me zal missen, antwoordt ze "ik denk het wel, maar ik weet het niet goed". Als ik haar vraag hoe ze zou reageren mocht ik iemand anders leren kennen, antwoordt ze… "daar ben ik totaal niet mee bezig nu". Het is alsof ze moet "ervaren" of ze de juiste beslissing neemt, want het zit zo in haar haar hoofd dat ze dit MOET doen?! Wat denk jij dat het beste is dat ik nu moet doen? Laat ik haar nu even volledig los en wacht ik tot ze mij contacteert? Ik denk eerlijk gezegd dat ik haar nu moet laten aanvoelen dat er niet zoiets iets is als een "comfortzone", want nu voelt ze en weet ze gewoon dat ik haar nog heel graag zie, en dat ze in principe (bijna) op elk moment kan terugkeren. Ik wil haar het gevoel geven dat zij MIJ ook aan het verliezen is, en ik niet alleen haar. Geef je me daarin gelijk? Ik heb namelijk al het andere al geprobeerd en dat werkt toch maar averechts… Door te proberen haar doen in te zien dat ze een MLC heeft, of door haar te overtuigen met woorden om te blijven, heb ik de indruk dat ik haar nog meer heb weggeduwd… Ik hou uiteraard nog veel van haar, maar zal nu proberen echt afstand te nemen en een beetje "hard to get" te spelen mocht ze me nog bellen om dingen samen te doen, want iets zegt me dat ze me zeker nog gaat contacteren om samen te komen (met 2 of met ons 4)… Graag jouw mening hierover. Bedankt en prettige eindejaarsfeesten. Reactie infoteur, 28-12-2011
Hi Pascal, nu de verhuizing vaststaat kun je weinig meer beginnen. Dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren maar is helaas wel gebeurd. Ik begrijp dat je 'hard to get' wilt spelen mocht de situatie zich voordoen, maar dat zou ik in jouw positie juist niet doen. De comfortzone moet omwille van de kinderen namelijk nog lange tijd gelden. En niet alleen dat, maar ook om haar tegen zichzelf te beschermen. Juist omdat ze tijdelijk een beetje 'gek' in haar hoofd is, is het goed om de deur open te houden. Ze hoort erbij, is lid van het gezin, maar heeft eigenlijk hulp nodig omdat ze in de war is. Het beste is om haar eerst maar te laten ervaren hoe het is om dagelijks in je eentje te zitten in een huurhuis, verwijderd van man en kinderen. In mijn vorige bericht heb ik aangegeven dat ze m.i. of een andere partner heeft, of uit veiligheidsoverwegingen het huis wil verlaten. Alle vage redenen die ze aanvoerde zijn onacceptabel en dat moet je als man ook tegen haar zeggen. Ik blijf het een zeer vreemd verhaal vinden, vooral omdat vrouwen van nature juist altijd knokken voor huis en haard en er dus alles aan doen om het gezinnetje in stand te houden. De kinderen slechts 'in deeltijd' zien past daar beslist niet bij. Sterkte met de laatste loodjes van dit jaar, A.

Pascal, 27-12-2011 12:30 #257
Dennis, Sjaak,
Lees er mijn stukjes maar even op na… net in hetzelfde schuitje als jullie. 14 jaar samen waarvan 11 gehuwd, twee mooie meisjes van 8 & 11… mijn echtgenote ziet me nog graag, maar niet meer "op die manier", dus eerder als broer en zus. pfff… wat is dat toch allemaal tegenwoordig? Ze is ook net 40 geworden en stelt zich existentiële vragen… Ze vertrekt volgende week op 4 januari naar haar huurhuis en we hebben gekozen voor gedeeld ouderschap wat de meisjes betreft… Het beste is dat ik nu wat afstand neem, er rest mij geen andere mogelijkheid. Hoe meer ik probeer haar te overtuigen, hoe meer ik haar wegduw… maar machteloos toekijken is oh zo moeilijk hé!
Sterkte!

Triestig, 26-12-2011 23:52 #256
Allereerst: dank voor alle tips. Ik heb al een eerste afspraak gemaakt met de scheidingsmakelaar en ik ga absoluut geen overhaaste stappen nemen. Ik heb nu alles op een rijtje. Voor wie wil lachen: ik heb hem medegedeeld dat ik wil dat hij vertrekt voor oud en nieuw. Hij schrok, hij wil ons nog steeds allebei, en het huis en de kinderen.
De volgende dag zei hij me dat ik maar moet vertrekken want ik heb volgens hem een persoonlijkheidsstoornis of ik ben een borderliner. Ik ben er vreselijk klaar mee met dit gedoe. Gelukkig heb ik hem heel rustig kunnen uitleggen dat hij degene die is veranderd en niet hij. Nu houdt hij zijn mond. Morgen ga ik lekker een dagje uit met een vriendin. Reactie infoteur, 27-12-2011
Hi Triestig, dat ie schrok is tekenend. Maar had ie dan gedacht dat je zijn dubbelleven gewoon aanvaardt? De omgekeerde wereld. En nu word je bestempeld met allerlei psychische aandoeningen die kant noch wal raken. Het is tijd dat hij zichzelf eens beplakt met een fraai etiket, bijv. 'de overspelige echtgenoot'. Want zo simpel ligt het. Geniet van je dag uit! Groetjes, A.

Sjaak Kolster, 25-12-2011 17:43 #255
Dennis,
Ik zit in hetzelfde schuite.Mijn vrouw wil weg na 20 jaar samen.Ze is bijna 41 en ziet dat haar leven wat ze nu heeft niet is wat het zou moeten zijn.Als je op internet gaat speuren zal je al gauw bij een midlifecrisis uitkomen.
Het beste(en moeilijkste) is om haar los te laten en te laten doen wat ze zelf graag wil.
Wat je moet proberen(ik doe ook mijn best) is om het te accepteren want je kan dit niet omdraaien.Daar zal ze hulp voor moeten zoeken.
Probeer dingen te zoeken die je zelf wilt doen maar nooit gedaan hebt.
Ga nu niet gelijk je haar verven en een sportauto kopen maar als ik je een advies mag geven:ga door met je eigen leven hoe moeilijk dit voor je is

Dennis, 24-12-2011 08:59 #254
Geen idee wat te doen. Mijn vrouw heeft mij op 5 december verteld niet gelukkig te zijn en nog wel van me te houden maar meer als een broer. Ze wil scheiden, na 18,5 jaar relatie. 6,5 jaar getrouwd. We hebben 2 schatten van kinderen, en gaan vanaf dinsdag een time out in van 2 maanden. Ik zie het niet zitten en weet dat ze mij gewoon niet gaat missen, dan is het ook over. Ze zegt niet te weten wat ze met haar leven wil, maar ze wil dat wij beide gelukkig worden. Ook relatietherapie wil ze niet meer, ze zegt al te lang te hebben gevochten. Reactie infoteur, 26-12-2011
Hi Dennis, lees de flauwekul oorzaken EN de echte oorzaken voor echtscheiding hier: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
Mensen vergeten of weten vaak niet dat een relatie door de jaren heen aan veranderingen onderhevig is. De manier waarop je naar je partner kijkt verandert met de tijd ook, en daar is niets vreemds aan. Laat staan dat het een goede reden om te scheiden. Daarom zal er bij je vrouw ongetwijfeld meer achter zitten. Sterkte, A.

Ilda, 22-12-2011 13:01 #253
Tja A. dat is zo, hij heeft vrijheid geproeft terwijl hij dat idd ook in een relatie kan hebben, alleen het bed delen met andere vrouwen natuurlijk niet en dat kan nu wel. Ik weet bijvoorbeeld ook dat hij weer contact heeft met zijn vlam uit het buitenland, hij gaat volgende maand ook weer voor zijn werk daar naartoe, dus dan weet ik het al… Nee ik wil vrijgezel blijven zegt hij dan… nou hij doet maar hoor. Ergens ben ik wel opgelucht dat het nu allemaal definitief is. Ik heb nu weer een doel. Ga opnieuw beginnen in een leuk huis met goede vooruitzichten. Heb veel steun van familie en vrienden en ga daar dan ook de feestdagen mee doorbrengen. Ik voel me sterk gelukkig. Wij blijven vrienden en hebben een goede omgangsregeling voor ons dochtertje. Hij gaf gisteren ook toe dat die relatie met de vrouw hier in de buurt waar hij ons dochtertje mee betrok een soort uitvlucht was en hij geeft toe dat hij even de weg kwijt was. Nou gelukkig maar dat hij dat tenminste inziet, als hij ons dochtertje maar niet betrekt bij dat soort impulsieve akties vind ik het best. Hij zal dat ook niet meer doen heeft hij beloofd. Hij is goed voor ons dochtertje en doet de laatste tijd weer van alles met haar. Zo is hij gister meegeweest naar haar balletuitvoering en kerstdiner en zang op school. Zo willen we het blijven doen. Dat is gelukkig goed geregeld. Ik maak me geen zorgen meer, ga met goede moed verder. Ik wens jou en alle lotgenoten op deze site hele fijne dagen en heel veel goeds voor het nieuwe jaar. Reactie infoteur, 23-12-2011
Hi Ilda, je moed en positiviteit vind ik bewonderenswaardig. Fijn te horen dat hij het vaderschap weer in goede zin heeft opgepikt en dat jouw vooruitzichten ook goed zijn. Voor nu prettige feestdagen en maak er iets van. Groetjes van A.

C., 21-12-2011 22:30 #252
Hoi Triestig,
Exact een jaar geleden zat ik in dezelfde situatie als jij.
Als ik je een advies mag geven, neem eerst even een paar maand de tijd om dit allemaal over je heen te laten komen en dan ongeveer rond maart alles gaan regelen.
Zo hebben wij het gedaan en ik kijk hier achteraf goed op terug.
Eerst alle hectiek even laten zakken en wennen aan het idee dat je huwelijk voorbij is.
Wij hebben een scheidingsmakelaar in de hand genomen, dit is stukken goedkoper als een advocaat en is een goede oplossing als je nog enigzinds met elkaar kunt overleggen.
Sterkte

Pascal, 19-12-2011 16:39 #251
Hallo Triestig, heb net hetzelfde gevoel. Ik weet nog altijd niet of er iemand anders is in het geval van mijn echtgenote, maar vast staat nu wel dat ze verhuist op 4 januari. We hebben gedeeld ouderschap afgesproken voor de kinderen. Zij wil wel nog Kerst en Nieuwjaar samen vieren (?), alsof ik iets te vieren heb. haar vertrek of zo? Hoe meer ik rond me kijk, hoe meer gevallen ik zie van "ideale gezinnen" die uit mekaar worden gerukt door zo'n MLC… Nooit bij stilgestaan, maar nu uiteraard des te meer.
Hier in België kan een notaris je bijstaan voor het opstellen van de verschillende akten, maar bij onmin of geschillen schakel je toch best een advocaat in die alles op papier zet. Persoonlijk zijn mijn echtgenote en ik (we leven immers niet in onmin) samen naar een advocaat gegaan die de regeling van de kinderen (met kindrekening) op papier zal zetten, zodat er geen onduidelijkheid kan over bestaan. Ik wil dit allemaal niet, maar moet van m'n hart een steen maken nu… God, hopelijk ziet ze haar vergissing snel in, maar ik vrees het ergste, en een mens kan toch niet gewoon thuis zitten kniezen en wachten tot zijn ex-partner terugkeert…

Triestig, 19-12-2011 11:57 #250
Hij kiest voor haar. Hoeveel tijd geef ik hem om te vertrekken en dit met de feestdagen voor de deur? Hoe moeten we dingen regelen rond financiën en huis en kinderen?
Hoe kom ik in godsnaam goed de feestdagen door? Reactie infoteur, 20-12-2011
Hi Triestig, zie:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12286-repareer-je-gebroken-hart.html
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12329-eenzaamheid-de-moderne-plaag.html
Je vragen reiken in verband met het onderwerp van deze website (de midlifecrisis) te ver om te bespreken, dus doe een online search of zoek binnen InfoNu verder naar artikelen die je recente problemen beter adresseren.
Veel sterkte! A.

Ilda, 19-12-2011 09:24 #249
Hoi A. de officiele stukken zijn getekend bij de notaris dus we zijn nu definitief uit elkaar. Nu zou hij gister iets met ons dochter gaan doen en vroeg of ik ook meeging. Het was weer gezellig en je ziet dat hij nu meer op zijn gemak is. Blijkbaar het gevoel van vrijheid en niet meer gebonden zijn of zo. Ook ik had het wel naar mijn zin, het was vriendschappelijk en terwille van ons dochtertje erg leuk. Hij vroeg ook meteen wat we met de feestdagen en oudejaarsavond gingen doen. Volgens mij moet hij nu ineens wennen aan dat definitieve. Hij wilde het perse doorzetten en nu het zo is komt hij ineens met voorstellen om iets leuks te gaan doen etc. Vreemd weer. Ik merk bijvoorbeeld ook aan andere dingen dat hij veranderd is. Zo is hij altijd heel erg netjes op zijn auto's geweest. Gister was zijn auto van zowel de buiten- als binnenkant voor zijn doen niet netjes. Daar maakte ik grapsgewijs een opmerkingen over en hij haalde gewoon zijn schouders op. Nou als je weet hoe keurig zijn auto er altijd bijstond dan is dit echt verbazingwekkend. Ook botste hij zachtjes met zijn voorbumper tegen een geveltje aan en ook dat deerde hem niet zo terwijl hij vroeger altijd erg zuinig was daarmee. Dat soort lakse gedrag ineens vind ik wel zorgelijk. Nu gaat het niet om de auto maar om het feit dat alles waar hij maar om gaf hem niet meer zoveel kan boeien terwijl hij alles met hart en ziel deed. Reactie infoteur, 20-12-2011
Hi Ilda, ja, dit is het klassieke patroon als iemand weet dat ie alles verknald heeft: niets kan hem nog wat schelen. Dat het helemaal niet om jou gaat zie je aan alles. Zo zijn er opeens gezellige gezinsuitjes, met dat verschil dat ie nu de vrijheid heeft. Vrijheid waar ie aan geroken heeft en niet wil opgeven. Klaarblijkelijk vond ie het huwelijk een soort gevangenis, wat een verkeerde voorstelling van zaken is. Ook binnen een relatie kun je vrij zijn. Maar het soort vrijheid wat hij zocht is louter bedoeld om het bed met een ander te kunnen delen. Het najagen van dit soort geluk zal - in the end - enkel tot eenzaamheid leiden. Het wachten is daar dan ook op. Sterkte hoor, A.

Anita Galea, 16-12-2011 10:36 #248
Mijn ex-man heeft sinds begin juni z'n nieuwe vlam, nu is het zo dat hij haar nu ook meeneemt naar zijn fam. waar mijn kinderen bij zijn. Mijn oudste dochter (bijna 15 jaar) heeft hier heel veel moeite mee en heeft het idee dat z'n nieuwe vlam belangrijker is dan zijn eigen kinderen. Ook geeft ze aan dat hij erg is veranderd sinds hij deze vrouw heeft maar kan niet goed uitleggen hoe hij is veranderd. Zijn eigen fam. zegt ook dat hij steeds meer alleen met zichzelf bezig is, hij is vorig jaar dec. hier weggegaan, en had al die kenmerken van een mc. Ze zegt de hele week al uitlatingen van, nou als hij haar toch belangrijker vindt dan ons dan hoef ik hem niet meer te zien, ik heb geen zin meer om naar hem heen te gaan, ik ben blij dat ik bij jou woon en niet bij hem, ik wou dat hij er gewoon niet meer was dan had ik alleen dit leven. Ik heb gezegd dat het misschien beter is dat ze aan haar vader zegt dat ze liever niet meer heeft dat zij bij de fam. en dat ze het gevoel heeft dat zij belangrijker is dan z'n eigen kinderen, maar dit durft ze niet goed omdat ze bang is dat hij boos wordt. Ja, hij kan weinig hebben, lange tenen. Mijn andere dochter is overigens 13 jaar maar die kan het allemaal niet zoveel schelen, al is ze het wel een beetje eens met haar zus. Kijk ze is volgende maand 15 jaar en eigenlijk moet ze ook een keer proberen voor zich zelf op te komen, maar ik snap haar ook wel hoor. Is het dan misschien toch maar beter dat ik het hem zeg. Wat is wijsheid in deze situatie? Ze gaan overigens 1x per 2 weken een heel weekend naar hem, vanavond gaan ze ook naar hem heen. Reactie infoteur, 18-12-2011
Hi Anita, dat een nog thuiswonend kind 'twee levens' moet gaan leiden is het trieste gevolg van een scheiding. In die zin zijn de kinderen ronduit slachtoffer van iets waar ze ogenschijnlijk niet mee te maken hebben, maar wat hun hele leven verandert. Kinderen zien hun ouders altijd het liefst samen, zelfs als dat onmogelijk lijkt. Ik raad je aan om zelf naar je ex-man te stappen en het probleem van jullie dochter te bespreken. De opvoeding blijft namelijk een gezamenlijke kwestie, ook al zijn jullie uit elkaar. Zijn er problemen, dan dien je die dus ook samen aan te pakken. Je ex moet jullie dochter het gevoel geven dat zij (en je andere dochter) het belangrijkste zijn in zijn leven, niet zijn vlam. Met die vriendin kan het volgend jaar weer uit zijn, met zijn dochters moet hij de rest van zijn leven verder. Het is jammer dat hij niet aanvoelt dat hij met die nieuwe vrouw veel te hard van stapel loopt, juist omdat hij kinderen heeft. En die voelen intuitief aan hoe schrijnend dit is, niet in het minst voor jou. Ik denk dat je dochter onbewust 'partij kiest' voor jou, en daarom geen zin heeft om die ander aardig te vinden. Het is een heel lange weg te gaan, en het is nog maar de vraag of zijn relatie met die ander hier wel tegen bestand is. Succes, A.

Ilda, 16-12-2011 09:51 #247
Hij is onbetrouwbaar geworden dat heeft of te maken met de MLC of gewoon omdat hij niet meer verder wil met het gezinsleven. Hij wil een nieuw leven dat is duidelijk, daar horen nieuwe vriendinnen bij, hij wil doen wat hij wil zonder rekening hoeven te houden met wie dan ook. Geen verplichtingen zoals hij dat noemt. Dat past natuurlijk niet in mijn leven. Ik geloof ook niet dat hij dit gedrag gaat aanpassen want tot nu toe bevalt dit leven hem uitstekend en zoals het ernaar uitziet blijft dat wel zo. Ik blijf het erg vinden maar dat moet slijten. Soms heb ik zelfs medelijden met al dat impulsieve ondoordachte van hem maar goed dat is zijn pakkie an, ik maak er geen onderdeel meer van uit, dat wil hij niet en het is ook niet goed voor mij om er in te blijven hangen. Moet echt aan mijn dochtertje en mezelf denken. Ik vind het wel fijn dat ik mijn verhaal kwijt kan op deze site en er respons op krijg van een onafhankelijk persoon. Reactie infoteur, 17-12-2011
Hi Ilda :), ook die nieuwe vriendinnen zullen vroeg of laat willen dat hij verantwoordelijkheidsgevoel toont. Zodra zo'n vrouw doorheeft dat hij daar geen trek in heeft, zal die relatie stoppen. Vervolgens neemt ie de volgende, enz. Je kunt die midlifecrisis zien als 'de tweede puberteit', want ook pubers kunnen de gevolgen van hun gedrag niet goed overzien. Hij ook niet. Hij doet maar raak en denkt er niet over na hoe vrouwen zich daarover voelen. Dat is het hele verschil tussen puber en volwassene, en hij kiest er juist voor om onvolwassen te zijn. Misschien is het wel zijn persoonlijke kick. Groetjes, A.

Ilda, 15-12-2011 09:43 #246
Ik heb nog gevraagd of hij de financiele afwikkeling wil uitstellen tot de zomervakantie maar dat zit er niet in voor hem, hij wil dat pertinent niet. Dus gaan we het afronden, ik heb geen zin in grote ruzies, als ik tegen ga werken gaat dat idd averechts werken en heb ik uiteindelijk niets gewonnen. Wellicht vind ik rust als ik straks met mijn dochtertje elders woon en een nieuwe start ga maken. Hij is volgens mij weer bezig de relatie met zijn vlam uit het buitenland weer op te laten bloeien nadat hij onlang de relatie met zijn vlam hier in Nederland heeft beeindigd en zo tobt hij maar verder met zijn vriendinnen en nieuwe leven… Reactie infoteur, 16-12-2011
Hi Ilda, een man die zo onbetrouwbaar is moet je niet willen. Ook al was hij vroeger dan anders, kennelijk is dit zijn nieuwe 'ik' en hij is niet van plan dat te veranderen. Het beste is deze nare episode achter je te laten, dus misschien is zijn idee om het snel af te ronden niet eens zo gek… Groetjes, A.

Ilda, 14-12-2011 23:35 #245
Hij twijfelt kennelijk niet meer maar heeft wel lang getwijfeld. Nu is hij eruit. Hij wil niet meer. Heeft een compleet ander leven. Vrijheid blijheid. Geen verplichtingen meer tov zijn kind. Volslagen veranderd. Dreigt vaak mrt emigreren en als ik zeg. ' en je kind dan? ' Dan zegt hij 'ik moet aan mezelf denken'. Zijn moeder vindt hem veranderd en keihard. Iedereen vindt hem compleet anders. Impulsief. Ik moet me niet laten meeslepen… Reactie infoteur, 15-12-2011
Hi Ilda, dit soort gedrag kun je ook de baas door hem in alles gelijk te gaan geven. Wil hij emigreren, dan zeg je dat dat een goed idee is. Wil hij vrijheid blijheid, mooi zo… jij ook! Wil hij aan zichzelf denken, dan zeg je. 'tuurlijk, aan jezelf denken is het beste', enzovoorts. Dit soort mannen krijg je soms aan het denken door dus zelf doldwaze uitspraken te doen. Denk er maar es over… Grt, A.

Ilda, 12-12-2011 10:06 #244
Wat vind jij er van A. als ik aan hem zou vragen of hij nog gevoel heeft voor mij en zoja we de financiele afwikkeling nog even uitstellen omdat het me dan niet verstandig lijkt. Ook al zou het niet meer goed komen tussen ons vind ik het toch fijner om hier voorlopig nog te blijven, hij heeft nu toch een andere woonruimte en daar kan ik wel mee leven, mocht het bijvoorbeeld tegen de zomer nog niet veranderd zijn dan kunnen we alsnog stappen ondernemen en wrsch sta ik er dan wel volledig achter maar nu nog niet. Nu doe ik het omdat hij dat wil en ik net anders kan, maar wie weet is er nog een opening te vinden bij hem. Wat vind jij? en zoniet dan heb ik toch nog even de tijd om alles op een rijtje te zetten. Reactie infoteur, 13-12-2011
Hi Ilda, je moet een man nooit vragen of hij gevoel heeft voor je, want zo werkt het niet met gevoelens. Je kunt het ook zo zien: als je het al moet vragen dan heeft hij die gevoelens gewoon niet. Anders zou hij er niet over peinzen om jou in deze ongelukkige situatie te brengen. Wel kun je natuurlijk praten over de woonruimte, en sowieso zeggen dat je niet achter die snelle afwikkelingen kunt staan. Niet omdat er zoveel liefde is (van jouw of van zijn kant), maar omdat haastige spoed zelden goed is en er geen enkele reden is om alles op topsnelheid aan de kant te schuiven. Hij is niet toerekeningsvatbaar en daarom kun je niet aan die grillen meedoen, zoiets dus. Laat de woorden 'gevoelens', 'liefde' en 'verzoening' voorlopig achterwege. Groetjes, A.

Ilda, 12-12-2011 09:48 #243
Hoi A. ja dat is ook zo, hij is ook erg impulsief bezig. Het liefst zou ik hier nog willen blijven wonen met ons dochtertje en hem nog ff in zijn sop gaar laten koken. Al die stappen die nu ondernomen moeten worden zie ik niet zo zitten, zoveel verandering, ook voor ons dochtertje, hier is ze nu inmiddels al aan gewend en dan nu weer een verandering. Ik merk dat er toch wel gevoel aan zijn kan zit omdat hij zoals gister toch weer met een bepaalde blik naar me kan kijken en dan ineens praat over liefde en vrede en een kruimeltje bij mijn mond wegveegt, ik weet wel dat ik daar niet vanalles bij moet bedenken maar ik denk zolang er nog wat zit bij hem kan het nog goed komen en msschien toch ook wel niet maar de snelle financiele afwikkeiing staat me zo tegen, waarom toch zo'n haast, nog even de tijd ervoor nemen zou ik zeggen maar dat is idd handelen vanuit mijn hart. Tegenwerken heb ik in het begin gedaan en daar onstonden ook ruzies over, nu bijna alles wat dat betreft op de rit is en een afspraak bij de notaris is gemaakt is zijn relatie met die ander over en hebben wij gister toch weer iets opbloeiends meegemaakt, het is dus zo dubbel, het klopt voor mijn gevoel niet. Nu weet ik wel dat het niet ineens koek en ei is na alles wat er is gebeurd maar ik ben dus helemaal niet impulsief en neem dus de tijd en zeker voor belangrijke zaken zoals dit. Reactie infoteur, 13-12-2011
Hi Ilda, ja. Hardlopers zijn doodlopers, maar hij heeft al zoveel verpest dat het moeilijk is om terug te keren naar de situatie zoals die ooit was. Zoals ik het begrijp wil hij gewoon doorgaan met de afwikkelingen, dus mag je aannemen dat het niet ging om die ander op wie hij hoteldebotel werd, maar om het feit dat hij bij jou weg wil. Dat zijn namelijk twee heel verschillende dingen (push of pull). En wat er hier nog eens bijkomt is de midlifecrisis waardoor hij die drang heeft om te veranderen, ongeacht hoe de oude situatie was. Bij twijfel beter niets doen, is ook altijd een regel die geldt. Maar hij twijfelt kennelijk niet… Groetjes, A.

Ilda, 11-12-2011 19:32 #242
Hoi A. afgelopen zaterdag ben ik met een vriendin naar een kerstmarkt geweest en daarna ergens wat drinken. Dat wist mijn ex, ons dochtertje was dit weekend bij hem. Vandaag ben ik met hem en ons dochtertje wezen winkelen. Gewoon als vrienden, ik merkte in het begin dat hij nogal afstandelijk deed omdat hij mij wrsch nog door zijn bril zit, maar het werd toch gemoedelijk en gezellig, hij deed vriendelijker en we hadden zelfs lol met elkaar, het was echt een leuk gezinsuitje samen. Hij heeft ons thuisgebracht en is zelf weer naar zijn woonruimte gegaan. Nu hebben we voor volgende week de afspraak bij de notaris staan om alles vwb hypotheekverdeling etc. vast te leggen. Dat voelt toch weer zo dubbel nu. Hij wilde het allemaal zo snel afronden terwijl ik er toch de tijd voor wilde nemen. Nu het vandaag toch zo goed is gegaan voelt het niet lekker. Ik weet niet hoe hij erover denkt maar ik weet niet of ik er weer over moet beginnen om ons nog wat tijd te geven voordat we alles officieel afronden, sta weer voor een dilemma… Reactie infoteur, 12-12-2011
Hi Ilda, tegenwoordig wordt een huwelijk relatief snel opgegeven, helemaal als er een derde partner in het spel is. Als de gekte eenmaal bezig is, moet ook de financiele afwikkeling kennelijk als een speer worden afgehandeld. Zonder nadenken, zonder overpeinzing. Je ex is een zeer impulsieve persoonlijkheid die vandaag dit doet, en morgen het omgekeerde. Luisteren naar iemand die bijna als een moeder voor hem is (jij), doet hij natuurlijk helemaal niet. Wat je wel kunt doen is de zaak tegenwerken met als reden dat je er niet achter staat. Hij zal dan veel meer moeite moeten doen om jou te overreden, let wel, het kan ook averechts werken. Maar als je er de voorkeur aan geeft vanuit je hart te handelen, dan heb je misschien geen keus. Je kunt het spel anderszijds ook meespelen, en zo zal hij je medewerking opvatten als jouw goedkeuring dat het over is. Ik denk dat je wat dat betreft altijd aan het kortste eind trekt, maar dan komt automatisch de vraag of je het wel 'het kortste eind' moet noemen als je zonder hem verder gaat. Hij maakt puin van zijn leven, en sleurt jou daarin mee. Je kunt vanaf nu het standpunt innemen dat je niet meedoet aan die idioterie. Eens kijken in welke bochten hij zich dan zal wringen. Groet, A.

Ilda, 08-12-2011 22:36 #241
Hoi A. hij is in die twaalf jaar dat we samen waren niet zo geweest, zo wispelturig als hij nu is. Ergens vind ik het zielig om hem zo te zien, krijg er medelijden mee. Hij alles zo niet op de rit, maakt er zo'n puinhoop van voor zichzelf en gister zei ik nog iets tegen hem en gaf hij als antwoord 'nee ik ga niet met zo'n zeur meer samenwonen' en daar bedoelde hij mij mee terwijl de vraag die ik stelde niet met samenwonen te maken had. Volgens mij dwarrelt dat nog steeds in zijn hoofd, hij blijft zichzelf maar bewijzen dat hij niet met mij moet zijn maar allerlei andere dingen, ik doel daar ook helemaal niet meer op, ik laat hem vrij in zijn doen en laten, ik zeg er niks meer over, enkel als het om ons kindje gaat. Hij ziet mij door zijn eigen bril maar zo ben ik allang niet meer. Ik leef los van hem en volgens mij ziet hij dat niet in. Mijn dochtertje had aan hem gevraagd of hij met haar en mama wilde uiteten bij een kinderrestaurantje, toen zei hij ja dat doen we van het weekend wel maar ik wist niet dat ze dat gevraagd had want we doen niks meer samen, vind het vreemd dat hij heeft toegestemd maar dat komt wrsch omdat hij weer alleen is. Morgen gaat hij de kerstboom optuigen met ons dochtertje, er is weer ruimte voor gezinsactiviteiten, nou nou het is niet meer bij te houden dat wispelturige gedrag. Reactie infoteur, 09-12-2011
Hi Ilda, dat kun je wel zeggen! Zijn bozige stemming uit zich in het zinnetje 'nee ik ga niet met zo'n zeur meer samenwonen'. Het klinkt bijna als een kleuter die pruilt omdat dingen niet gaan zoals hij wil. Door zijn kinderachtige gedrag word jij vanzelf sterker en sterker, je hoeft er helemaal niks voor te doen. Wel grappig dat ie meehelpt met de kerstboom, dus hopelijk komt ie eindelijk tot het besef dat jij helemaal niet op hem zit te wachten. Om hem nog wat te prikkelen kun je de naam van een (denkbeeldige) andere man laten vallen, gewoon als test. Als je merkt dat het hem irriteert dan is hij helemaal niet klaar met jou, ook al zegt hij duizend keer van wel. Groetjes, A.

Ilda, 07-12-2011 20:09 #240
Hoi A. nu weer iets nieuws hij gaat dus niet met zijn nw vriendin op vakantie maar met een vriend vertelde hij vandaag. Hij heeft de relatie met zijn nw vriendin verbroken want het gaat allemaal te snel vind hij en ze passen toch niet bij elkaar, ze is een lieve meid en haar zoontje ook zegt hij maar hij is er toch mee gestopt want het voelt te benauwend en hij wil vrij zijn. Wij gaan volgend jaar het huis uit en hij gaat dan in het huis wonen en wil zijn dochtertje hier ook graag heel regelmatig bij hebben. Hij verandert wel steeds zeg. Eerst helemaal in love en ons dochtertje erbij betrekken en nu is het weer over en wil hij vrijgezel blijven en er voor zijn dochtertje zijn. Totdat hij straks weer een ander ontmoet zei ik tegen hem. Nee dat gebeurt niet want hij wil voorlopig geen relatie meer, voelt zich moe en overspannen en heeft er geen zin meer in. Houdt ook niet meer van mij zij hij maar wil wel graag vrienden blijven. Nou als we goede vrienden kunnen blijven voor ons dochtertje ben ik tevreden. Ergens hoopte ik stiekem dat het mssch toch nog goed met ons zal kunnen komen en we veel moeten praten mssch wel in relatietherapie heb ik allemaal niet tegen hem gezegd maar toen hij zei dat hij niet meer van mij houdt verdween de gedachte meteen weer. Hij is zo de kluts kwijt met zichzelf dat ik het allemaal niet meer serieus kan nemen. Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Ilda, wow. Je kon erop wachten dat die relatie zou uitdoven in niets. En dat is nu gebeurd. De ene relatie laten zitten om hardhollend naar de volgende te gaan werkt nooit. Zelden zo'n impulsieve man gezien, het is gewoon eng. En het enige dat hij keer op keer bewijst is dat ie totaal niet te vertrouwen is. Hij zegt vandaag dit, en morgen dat. Gewoon omdat zijn stemming dan weer iets anders afdwingt. Ik zou met een grote boog om deze ex heen lopen en alleen nog een zakelijk contact voor jullie kind onderhouden. En oh, je kunt er op wachten dat ie straks weer met een nieuw liefje op de proppen komt. Jouw intuitie is dik in orde! Groet, A.

Ilda, 07-12-2011 13:38 #239
Ja Pascal. ze heeft er lang over nagedacht en zet toch door ondanks dat ze nog heel veel om je geeft. Aan de ene kant wel een goed teken dat ze nog zoveel om je geeft dat geeft nog hoop. En ze wil je natuurlijk geen pijn doen dus daarom zegt ze mssch wel niet dat ze verliefd is op een ander, ik snap anders niet zo goed waarom ze zo graag op zichzelf wilt. Mijn ex wilde ook op zichzelf en bleef volhouden dat er geen ander was, later bleek dat dit toch het geval was. Je hoopt van niet natuurlijk en maakt jezelf vanalles wijs maar achteraf valt alles op zijn plek en ergens wist ik het wel maar drukte het weg. Als hij geen ander had maar zich niet goed in zijn vel voelde zou hij gewoon thuis kunnen blijven wonen maar dat gaat natuurlijk niet als je graag met een ander wilt zijn. Ik hoop dat het niet zo is bij jullie maar hou er rekening mee. Heel veel sterkte. Oh ja nog iets, mijn ex kwam vandaag en vertelde dat de relatie met zijn vriendin op een laag pitje staat, tsja dat werkt natuurlijk niet he na zoveel jaar vd een naar de ander dat geldt natuurlijk ook voor jouw vrouw.

Pascal, 07-12-2011 12:21 #238
Hi Ilda, tja, dat weet je natuurlijk nooit zeker en ze heeft ook geen enkele "goeie" reden om zoiets toe te geven. Ze geeft nog om me, dus zal ze me zeker willen "sparen" van nog meer leed en daarom ook dat ze me misschien niet zegt dat er een ander in het spel is… In ieder geval heeft ze nu een huisje gevonden en verhuist ze waarschijnlijk ergens begin januari. Het huisje is gelegen rechttegenover de school van onze meisjes, dus dat is wel positief. Ze heeft een "gevoel", een "instinct" dat ze alleen moet gaan wonen en als ik haar vraag of ze denkt gelukkiger te zijn, dan kan ze daar niet op antwoorden. Ze voelde zich het laatste jaar niet zo goed in haar vel bij ons thuis met ons gezin en denkt dus dat de juiste beslissing is weggaan. De tijd zal wel uitwijzen of het de juiste beslissing is, en mocht het niet de juiste zijn, dan hoop ik dat het niet te laat is voor mij…

Ilda, 06-12-2011 22:51 #237
Dank je Triestig, het is een grote egotripperij dat MLC. Bij de een is het extremer dan bijde ander. Vreselijk allemaal, jij ook heel veel sterkte. Tsja Pascal lastige situatie, er is nog wel gevoel bij haar zo te lezen maar ze kan en wil niet anders dus zal je haar moeten laten gaan. Weet je zeker dat er geen ander in het spel is? Dat is toch echt vaak de reden waarom iemand op zichzelf wil. Jij ook heel veel sterkte. Groetjes,

Triestig, 06-12-2011 22:06 #236
Beste A.,
Hoe weet ik zeker dat het een MC betreft en niet een verliefdheid zoals bij de man van Marloes? Ik herken ook veel dingen in haar verhaal.
Mijn man kiest boven alles voor de kinderen; als ik hem voor het blok ga zetten, zal hij mij daarmee om de oren slaan. Zoals Ilda's (ex)man met hun dochtertje omgaat, dat zou mijn man nooit doen. Afschuwelijk. Ik leef met je mee Ilda. Sterkte ook voor de anderen overigens. Het is allemaal zo complex… Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Triestig, de midlifecrisis ontstaat pas na het veertigste jaar. De magische vijftig nadert en dat is een schrikbeeld voor veel mensen. Ineens het besef dat het leven toch wel erg hard gaat en dat er nog zoveel niet gedaan is. Opeens is er de wil om nog van baan te veranderen, nog een verre reis te maken, een andere partner te nemen… vooral ook de haast daarmee is kenmerkend voor de midlifecrisis. Ben je nog een dertiger, dan is die situatie totaal niet aan de orde. Neemt iemand dan een andere partner, dan had ie dat toch wel gedaan, ongeacht de leeftijd. Groetjes, A.

Pascal, 06-12-2011 14:02 #235
Hallo Marloes, Astrid, Ilda…
Elke situatie is verschillend uiteraard, maar ik moet zeggen dat ik het er echt heel moeilijk mee heb als iemand je na zoveel jaar samen zegt dat hij of zij het niet meer ziet zitten. In mijn geval kan ik zeggen dat ik gedurende de jaren meer van mijn echtgenote bij gaan houden, terwijl zij me nu zegt dat haar liefde met de jaren waarschijnlijk is afgenomen. Jouw echtgenoot woont nu (even) apart en dat is misschien wel de beste manier om te gaan beseffen wat hij zal missen… Mijn echtgenote woont nog thuis, maar is wel al naar een woning gaan kijken. Enerzijds wil ik haar zo lang mogelijk bij me houden, maar als je dan telkens te horen krijgt dat ze toch zal weggaan, maar de nodige tijd neemt om een correcte woonplaats te vinden, is dat telkens een klap in mijn gezicht. We leven nu al weken als een doorsnee gezin met twee kinderen, maar het "koppel" op zich bestaat niet meer, want we slapen ook gewoon apart. Anderzijds denk ik dan weer dat de enige kans op herstel van mijn relatie is dat ze (even?) apart gaat wonen. Uiteraard ben ik doodsbang dat ze nooit meer terugkeert eens ze deur achter zich heeft gesloten, maar blijven zweven tussen hoop en waanhoop maakt een mens echt kapot. Soms voel ik me vrij goed, maar een uur later kan ik zitten huilen als een klein kind omdat ik mijn gezinnetje uit mekaar zie vallen. Een mens denkt over alles na… Wat heb ik fout gedaan? Waar had ik het anders kunnen doen? Hoe kan ik het nog goedmaken? Het probleem is dat het van twee kanten moet komen en dat je dus vrij machteloos staat. En het is nu net dat gevoel van machteloosheid waar ik het persoonlijk het moeilijkst mee heb. Zo vraag ik me ook af of ze niet in die rol van echtgenote en van moeder is gerold door de traditie in onze families… huisje, tuintje, boompje, weet je? Misschien wilde ze dat helemaal niet! Of kan dit echt allemaal voortvloeien uit een MLC? Wat vind jij daarvan, Astrid?
Mijn echtgenote heeft er blijkbaar toch allemaal heel goed over nagedacht. Blijkbaar sleept ze dat gevoel al een aantal jaar mee… het feit dat haar gevoelens voor me zijn weggeëbd met de tijd. Ze geeft uiteraard nog om me, zegt ze, maar niet genoeg of niet op de manier zoals een partner zou moeten geven om mij. Ze heeft alles overdacht en zou zelfs een hele tijd hebben "geprobeerd" om zich beter te voelen in ons koppel, omwille van de kinderen onder andere. Het is nu zo ver gekomen in haar hoofd dat ik haar moet laten vertrekken en dat de enige kans op redding van mijn huwelijk is, dat ze door het alleen zijn, door de kinderen slechts één week op twee te zien, zal beseffen dat ze ons mist als koppel en als gezinnetje. Maar het kan dus ook zijn dat dit nu net is wat ze haar hele leven heeft gewild. Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte, of het nu goed of slecht nieuws is… Sterkte iedereen! Reactie infoteur, 08-12-2011
Hi Pascal, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html
In het eerste deel vind je er de redenen die mensen zelf aangeven om te gaan scheiden, in het tweede deel vind je de werkelijke redenen. Vrouwen zoeken altijd veiligheid en vertrouwen. Loopt een vrouw weg dan kan dit komen door push en pull-factoren. Een push is het als de persoon zich niet langer prettig voelt in haar oude omgeving en het gevoel heeft te willen ontsnappen. Uiteraard zou je je dat in zo'n geval ook zelf moeten aanrekenen. Een pull-factor is het omgekeerde, er is dan iets buitenshuis (andere man?), die als het ware op haar zit te wachten. Ten onrechte wordt het hele huwelijk dan gezien als iets dat toch al niet deugde, maar aan die hersenkronkels kun je als partner helemaal niets doen. Bij jouw vrouw is het sterk de vraag wat er nu speelt. Ik heb niet het idee dat ze om jou weg wil, zo ja, dan zou je toch op zijn minst moeten weten wat je allemaal verkeerd zou hebben gedaan. De vage redenen die ze zelf opgeeft zijn geen dingen waar je genoegen mee moet nemen. In het artikel waar ik je naar verwijs kun je zelf opzoeken wat meer van toepassing is. Haar gedrag correspondeert met de midlifecrisis, en daarom ben je als echtgenoot ook verplicht datgene te bieden waar ze naar op zoek is. Dit vraagt natuurlijk heel veel communicatie en daarna het mooie zinnetje 'zand erover, we gaan voor de schone lei'. Dat ze het huis wil verlaten is een slecht idee, en doet denken aan een geheime relatie, of bij jou thuis een onveilig gevoel (vrouwen zoeken altijd een veilig thuis). Jullie verhaal is nog lang niet 'af'! Groet, A.

Ilda, 06-12-2011 10:42 #234
Hoi A. ja dat is zo, hij toont weinig belangstelling voor haar wereld, het gaat alleen om zijn genoegens. Nu heb ik via andere bronnen vernomen dat hij volgende maand op vakantie gaat met zijn nw vriendin. Hij heeft er mij niks over verteld, hij zei dat hij vlg maand op zakenreis moet, nu is hij mij geen uitleg meer verschuldigd, maar weer liegen dus. Hij is natuurlijk bang dat ik er weer over zal oordelen terwijl ik dat niet meer zal doen. Ik heb daar niks meer mee te maken, hij doet maar. Het kan hem kennelijk niet zo heel veel meer schelen als hij zijn dochtertje niet ziet, want hij neemt geen tijd of moeite om met mijn over haar te praten, ze went overal wel aan is zijn uitspraak welke hij steeds maar weer plaatst, heel makkelijk allemaal. En als idd zal blijken dat ons dochtertje niet veel contact meer met hem wil zal ik daar de schuld van krijgen, dan heb ik haar opgestook etc. Hij wil gewoon niet inzien dat hij de oorzaak ervan is en dat als zij haar vader minder wil zijn het haar gevoelens zijn, ik stuur daar niet op aan. Ik bescherm mijn dochter alleen, praat goed over haar vader en meng haar nergens in maar dat wil hij niet inzien, hij is helemaal perfect en ik heb het allemaal gedaan. Helaas kan ik hem niks zinvols aan zijn verstand brengen, hij weigert er maar iets van te geloven. Tsja het wordt alleen maar erger en erger, vraag me af of er ooit verbetering komt, niet in de zin dat we weer bij elkaar zullen komen maar dat hij beseft wat hij allemaal gedaan heeft en zich ook goed realiseert dat hij degene is geweest die het allemaal gedaan heeft, dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen gedrag en niet de schuld van zijn daden in andermans schoenen schuift want dat is wel heel makkelijk. Mijn omgeving zegt ook steeds dat hij er wel achter zal komen en dat het niet goed te praten is wat hij allemaal doet, ik vraag me af of hij er wel achter komt. Reactie infoteur, 07-12-2011
Hi Ilda, normaal gesproken wel. Na de midlifecrisis volgt een fase van berusting, inzicht en reflectie, maar dit geldt natuurlijk veel minder voor diegenen die hun hele leven al een 'midlifecrisis-achtig' karakter hadden. Zij zullen niet terugkijken, van fouten leren en zich weer herstellen, maar hun egocentrische aard constant laten gelden. Het is voor jou te hopen dat het voor je ex een tijdelijke toestand is, want het is bijzonder kwalijk dat je niet tot hem kunt doordringen en hij niet openstaat voor communicatie. Precies dat laatste gaat tussen jullie verkeerd, tot zelfs liegen (van zijn kant) aan toe. Jullie dochter staat ertussen in, en zijn uitspraak dat ze er wel aan zal wennen mag dan misschien waar zijn, maar dit betekent niet dat hij geen oog hoeft te hebben voor haar behoeften. Groetjes, A.

Marloes, 05-12-2011 22:01 #233
Hallo allemaal. Ik zit echt in een soortgelijke situatie als hieronder allemaal beschreven wordt. het is bijna een feest van herkenning! Ik ken mijn partner nu bijna 19 jaar, we zijn jeugdliefdes en al bijna 11 jaar getrouwd. Ik ben nu 36 en hij wordt 39. Zomaar uit het niets komt hij met de opmerking niet meer gelukkig te zijn en overstort me met van alles en nog wat: het huis bevalt hem niet, hij heeft altijd gedacht geen kinderen te willen maar heeft nu een diepe kinderwens en als klap op de vuurpijl komt hij ook nog een soort lotgenoot tegen die in hetzelfde schuitje zit en hij wordt verliefd op haar (maar zegt tegen mij dat er niks is gebeurt). We zitten nu beide bij een spychollog, huilen veel want we geven nog heel erg veel om elkaar. Hij heeft de handoek al 3 keer in de ring gegooid en dan haal ik em er steeds weer uit. Maar dat houdt natuurlijk wel een keer op. Maar ik weiger 18 jaar lief en leed nu ineens op te geven, dat vindt ik veel te makklelijk. Je moet er op zijn minst voor vechten. Het is nu zover dat hij ergens anders woont. Even kijken hoe het gaat zo helemaal zonder elkaar, in het dagelijkse patroon.
Hoe kijken jullie tegen dit alles aan? Reactie infoteur, 06-12-2011
Hi Marloes, naar mijn idee beschrijf je een man die verliefd is geworden op een ander. Niet zozeer de midlifecrisis. De excuses die hij verzint zijn geen midlife-tekenen, maar bedoeld om zichzelf te overtuigen dat de verliefdheid goed is, en wat hij met jou heeft slecht is. De roze bril door wie hij die andere vrouw ziet, heeft er voor gezorgd dat hij nu zelfs opeens een kind wil. Dat krijg je met verliefdheid…! Hij had niet elders moeten gaan wonen, maar duidelijk moeten kiezen voor jou. Doet hij dat verder niet, of blijft het een soort knipperlichthuwelijk, dan is het aan jou om de knoop door te hakken en zonder hem verder te gaan. Sterkte, A.

Ilda, 05-12-2011 16:27 #232
Hoi A. dat vind ik heel erg om te moeten constateren dat hij zichzelf belangrijker vindt dan zijn dochtertje. Is dit ook 1 vd kenmerken van een MCL? Het is erg jammer dat hij zo'n vader blijkt te zijn, ze heeft haar vader natuurlijk ook nodig, zeker nu ze nog zo jong is maar ook als ze ouder is, het hoort erbij en ze vergelijkt het natuurlijk met andere gezinnen waarbij ze wel vaders ziet. Ik heb het allemaal tegen hem gezegd maar hij ziet het niet zo, hij zegt dat hij zijn leven niet gaat leven zoals ik dat wil terwijl dat helemaal niet aan de orde is het gaat mij om het belang van ons kind. Ik zou het vreselijk vinden als dit straks gaat escaleren en het contact met zijn dochtertje er bijna niet meer is want dat wil ik niet voor haar maar ik sta voor een dilemma want als hij op de dagen dat hij ons dochtertje ophaalt toch weer activiteiten met zijn nieuwe vriendin onderneemt dan zal ik daar een stokje voor moeten steken hetgeen inhoudt dat hij haar dus niet meer ziet. Daar ontneem ik mijn dochtertje haar vader mee maar als ze keer op keer vertelt dat ze het niet leuk vindt met die anderen erbij wil ik haar er voor beschermen. Wat is wijsheid… Reactie infoteur, 06-12-2011
Hi Ilda, ja in de midlifecrisis wordt gehoor gegeven aan allerlei egoistische neigingen en gevoelens die in eerdere tijden diep waren weggestopt. Bij jouw ex is het zo dat hij jullie dochter gewoon maar meesleept naar de activiteiten die HIJ wil. Aan het arme kind wordt kennelijk niets gevraagd. Het zou hem sieren als hij meer oog had voor haar belangen en interesses, vooral in deze moeilijke tijd. Klaarblijkelijk vat hij een poging van jou om in gesprek te gaan op als een aanval op de manier waarop hij zijn leven inricht. De ellende is dat hij dat ook zelf mag bepalen, je kunt hooguit je ongenoegen uiten en het hem moeilijk maken. Zo lang hij het probleem niet ziet, komt er namelijk geen oplossing. Van de gevoelswereld van zijn dochtertje heeft hij weinig begrepen, en ik vrees dat die kennis ook nooit komt. Gewoon omdat hij daar geen belangstelling voor heeft. Laat je dochter geen hekel krijgen aan alles wat daar gebeurt, dus leg dit aan je ex uit. Hij riskeert dat ze straks helemaal weigert om naar hem toe te gaan. Wil hij dat? Vast niet. Succes, A.

Sophie, 02-12-2011 15:06 #231
Pascal, het is zoals Ilda zegt : op een bepaald moment is er zoveel emotionele schade aangericht, dat het niet meer KAN goedkomen. Je gaat zo iemand nooit meer vertrouwen! De partners van de MC'ers gaan allemaal blijkbaar erg ver om het huwelijk samen te houden, maar als de cement lost, gaat het gebouw kapot. Ik weet zeker dat ik hem nooit meer terug hoef. Er is veel te veel kapot gemaakt. Al kwam hij op zijn buik door de woestijn kruipen, hij kruipt dan maar gelijk weer terug. Nu begint hij moeilijk te doen over vanalles en nog wat. Hij is niet meer akkoord met het alimentatiegeld, met dit, met dat…

Pascal, 02-12-2011 13:32 #230
@Ilda: Inderdaad, zo voel ik het ook aan… Ik heb echt ALLES geprobeerd om haar te doen inzien dat ze in een MLC zit en dat het misschien maar een heel tijdelijk gevoel is, dat ze niet alles op het spel hoeft te zetten omwille van het gevoel. Ik heb haar voorgesteld even op bezinning te gaan, of met vakantie op haar eentje of met vriendinnen, heb haar zelfs voorgesteld om samen iets te huren waar zij dan even alleen kan gaan wonen, heb haar zelfs stukken tekst van de verhalen hier laten lezen enz enz. Maar het zijn niet therapeuten, ouders, schoonouders, vrienden of vriendinnen, of de partner die haar moet overtuigen, het is zijzelf die het moet inzien en dat is het frustrerende. Onze kinderen zijn inderdaad nog het grootste slachtoffer en ik besef maar al te goed dat ik die schade tot een minimum moet beperken, maar dat is niet altijd eenvoudig, want op die ogenblik ben ik nog diep ongelukkig en dat straalt af naar de kinderen of ik het nu wil of niet… 't Is zoals Sophie zegt, loslaten en afstand nemen is de beste oplossing, want je kan hen wel raad geven, maar uiteindelijk moeten ze zelf gaan beslissen. De vraag is alleen of de schade niet te groot is op het ogenblik dat ze hun fouten inzien. als ze die al inzien op termijn… Mijn echtgenote gaat wel omwille van een gevoel, een instinct dat ze "solo" moet gaan. Komaan zeg, hoe meer ik dat zinnetje in mijn hoofd herhaal, hoe moeilijker ik het ermee heb. Je laat toch niet alles in de steek of je onloopt je verantwoordelijkheden tgo je gezin toch niet omwille van een "gevoel" of een "instinct". Ik wou dat er een magisch medicijn bestond dat zoiets kan genezen… Groeten.

Ilda, 02-12-2011 09:32 #229
Hoi A. ik doel ook op de extreme gevallen zoals hier allemaal beschreven staan. Er gebeurt zoveel ellende in een huwelijk waarin 1 vd 2 een MC ondergaat. De wil vd niet-MC-er om het gezin bij elkaar te houden is groot maar de MC-er zelf denkt al hele andere dingen en wil ze vaak uit uitvoeren. Degene die het allemaal uitvoeren moet je denk ik maar gewoon loslaten. Sowieso alleen al voor je eigenwaarde, als je leest wat de partners van een MC-er allemaal accepteren om hem of haar maar te behouden dan weet je dat het niet gezond is. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en vaak is er veel emotionele schade aangericht. Mocht het daarna alsnog goedkomen dan is dat heel bijzonder. In mijn geval kan ik me dat niet meer voorstellen. Hij is veel bij zijn nw vriendin en onderneemt van alles met haar en haar zoontje. Ons dochtertje vertelde laatst toen ze bij hem logeerde dat haar vader een filmpje van haar aan het zoontje van zijn nw vriendin had uitgeleend en dat vond ze niet leuk. Nu weet ons dochtertje niet dat haar vader een nw vriendin heeft, zij denkt dat het gewoon kennissen zijn. Ik snap ook niet dat hij dat doet, hij behandelt de zoon van zijn nw vriendin alsof het zijn eigen zoon is, hij ziet hem ook meer dan zijn eigen dochtertje. Ik heb hem een bericht gestuurd over wat ons dochtertje van dat uitlenen vond, ik kreeg geen bericht terug, sterker nog hij heeft mij geblokkeerd zodat ik geen berichten meer kan sturen. Hij is al langer dan een jaar bezig, ik vraag me af wanneer hij eens gaat beseffen waar hij mee bezig is. Dat zal wel jaren duren als ik de verhalen mag geloven. Ik kan wel door maar vind het voor ons kindje verschrikkelijk, ik weet niet wat zij nog moet doormaken en hoe zij dit allemaal zal oppakken, ze is pas 5 jaar en dol op haar vader, al wilde ze hem gister niet meer bellen toen ik het vroeg. Reactie infoteur, 03-12-2011
Hi Ilda, het is vooral schrijnend voor jullie dochter, die door de grillen van je ex tot slachtoffer is gemaakt. Het is een basisregel om een kind hier nooit in te betrekken, en het al helemaal niet de dupe te laten zijn. Kinderen begrijpen het niet en willen de ouders samen zien. Al wat ze nu gezien heeft is dat een vader gewoon kan weglopen, en dat staat in schril contrast met wat een kind nu echt nodig heeft: een betrouwbare, veilige thuisbasis. Nu bied jij dit natuurlijk wel zo veel mogelijk, maar dat neemt niet weg dat ze ook nog eens 'een ander leven' moet leiden, in een ander huis, met een andere vrouwspersoon, en zelfs een ander kind. Je ex heeft zijn eigenbelang veel hoger in het vaandel dan de belangen van zijn kind, wat veelzeggend is. Als je dochter wat ouder is kun je haar gerust zeggen dat het niet gebruikelijk is dat vaders naar elders vertrekken. Het is mogelijk dat ze met de angst zit dat jij ook op een dag gewoon weggaat… dat dit zomaar kan gebeuren. Probeer die gedachte voor te zijn. Groetjes, A.

Triestig, 01-12-2011 03:03 #228
Okee dan. Hij zit in een midlife crisis. Er vallen heel wat kwartjes. De duivelin is overigens weer terug in het land. Hij heeft haar gevraagd om een tijdelijke klus te doen bij hem op het werk… Ik zat te trillen toen ik het hoorde.
Ondanks deze hele ellendige crisis voel ik me een stuk beter: ook al zal een therapie mij vermoedelijk geen kwaad doen, het ligt niet aan mij. Een hele opluchting. Blijft de vraag waarom niemand hem of mij hierop gewezen heeft de afgelopen anderhalf jaar…
En een andere vraag: hoe zorg ik er voor dat hij erkent dat hij in een MC zit?
Is er iemand die dat voor elkaar gekregen heeft? Ik weiger zomaar op te geven, voor de kinderen en mijzelf. Reactie infoteur, 02-12-2011
Hi Triestig, de mensen die vergaande plannen hebben om hun midlifecrisis-waanzin ook daadwerkelijk uit te voeren, zullen altijd ontkennen dat ze in de MC zitten. Je kunt het dus gewoon zeggen en zien hoe ie reageert. Ontkent ie, dan erkent hij feitelijk het hele probleem niet en kom je dus nergens. Zo lang hij dat mens nog blijft zien op welke manier ook, toont hij aan dat hij van twee wallen wil eten. Dat meldt hij je ook, omdat hij pas weg wil 'over vier jaar', als de kinderen uit huis zijn. En al die tijd zou jij die extra dame moeten accepteren. Het is de omgekeerde wereld, niet jij moet in therapie, maar hij. Of hij moet kerel genoeg zijn om NU te vertrekken en jou een nieuw leven te gunnen. Daarom raad ik je nogmaals ten stelligste aan om een ultimatum te stellen met een datum erbij. Zij… of JIJ. Zet hem in de houdgreep! Veel sterkte, A.

Ilda, 30-11-2011 16:15 #227
Hoi A. Omdat het grote gros vd MCérs niet beseft dat ze in zo'n crisis zitten nemen ze niet zo luchtig op of kunnen erom lachen. Feit is dat ze het serieus nemen en hun partner hier heel veel verdriet mee doen en aangezien zoiets vele jaren kan duren is zo'n relatie gedoemd te stranden (het miniscule percentage waar het met heel veel pijn en moeite goed mee komt buiten beschouwing gelaten). Bij mij werkt het toch beter achteraf gezien dat hij er een punt achter heeft gezet want dan kan je verder. Zelf zou ik geneigd zijn om het alsmaar een kans te blijven geven waarbij ik gauw jaren in zo'n crisis zou belanden en spontaan grijs zou gaan worden. Nu kan ik verder, leuk is het niet maar ik heb een doel en in ellende en valse hoop blijven hangen werkt tot niets. 10 jaar van je leven in een crisis zitten is toch wel serieus te nemen, ook al is het tijdelijk maar het is niet niets en beslaat een groot en belangrijk deel van je leven. Reactie infoteur, 01-12-2011
Hi Ilda, ja als het inderdaad zo lang duurt is het hopeloos. Maar de midlifecrisis kan ook slechts enkele jaren beslaan. Het hele proces kan zich ook in relatieve stilte voordoen. Er zijn genoeg midlifers die de symptomen wel degelijk herkennen maar niet zo ver gaan dat ze alles overhoop halen. Ze worstelen dan enige jaren met zichzelf, zonder de partner daar al te veel in te betrekken. Daarna komt het weer goed. Want als de midlifecrisis zo veel impact zou hebben, zouden er nog veel meer scheidingen plaats hebben dan er nu al zijn. Wel is het frappant dat begin veertig 'de' leeftijd is om te scheiden, desondanks gaan twee op de drie huwelijken gewoon door. Ook als de moeilijke midlife fase opdoemt. De een zal er meer last van hebben dan de ander! Groetjes, A.

Pascal, 30-11-2011 15:09 #226
@Triestig: Als je mijn vorige berichten leest, zal je zien dat het er niet noodzakelijk ruzie of woordenwisselingen aan te pas komen. Tijdens mijn 14-jarige relatie (waarvan 11 jaar huwelijk), hebben we regelmatig ruzie gemaakt, maar GEEN enkele ruzie meer sinds mijn echtgenote me 6-7 maanden geleden vertelde dat ze bij me zou weggaan. We zijn in therapie geweest en alles liep opnieuw op rolletjes (knuffels, liefde te over, intimiteit enz) en ik vertelde na een aantal maanden aan iedereen die het wilde weten dat het opnieuw beter en beter ging. Geen kwaad of venijnig woord, knuffels, leuke gesprekken, gezellige tafelen met ons 2 en/of samen met de kinderen, elk ook onze activiteit van onze kant enz… tot een 3-tal weken geleden… PATS! Ze had nog geprobeerd, maar het goede gevoel komt niet terug. Ze is lief met me, knuffelt me terug als ik naar haar ga, stuur me nog mailtjes beginnend met "Schat" en eindigt met kusjes. Ze houdt nog van me, maar niet "op die manier" op "niet genoeg om door te gaan als koppel". Komaan zeg, ik begin me meer en meer in te prenten dat dit allemaal dikke zever is. Ok, misschien kun je aan je liefde twijfelen na 14 jaar, maar dan speel je niet me iemands gevoelens. Mijn echtgenote wil nog altijd weg, maar wil wel haar tijd nemen om weg te gaan, en dat maakt het des te moeilijker voor me, omdat de vrouw van wie ik houd in de logeerkamer slaapt op een paar meter van mij! Ze wil iets zoeken om te gaan "testen" of de "ervaring op te doen" dat solo doorgaan de juiste beslissing is! En wat doe ik dan ondertussen? Gewoon stand-by blijven tot ze terugkomt? Als ik haar dan voorstel om misschien ook de echtscheidingsprocedure in gang te zetten, zegt ze dat dat niet noodzakelijk allemaal zo snel voor haar moet gaan… ze laat de deur dus op een kier! Maar dat is toch wel een heel comfortabele situatie voor haar, niet? Ik zal wel blijven zweven tussen hoop en wanhoop tot mevrouw al dan niet beslist op ze terugkomt… Ze zegt dat ze het zo aanvoelt "op het ogenblik"… Nog zoiets. "op het ogenblik", dus het kan veranderen. Een mens zou van minder gek worden. Omwille van een "gevoel" dat het zou moet zijn, kan je toch niet je gezin vernielen en in de steek laten? Waar is het verantwoordelijkheidsgevoel? Ik denk dat mijn verdriet en frustratie stilaan aan het overslaan zijn in boosheid, zeker omdat ik haar zeker tijd en ruimte wil gunnen, mocht ze me tenminste een signaal willen of kunnen geven dat ze er nog wil aan werken, maar dat kan ze helemaal niet… Ons huwelijk hangt dus al een hele tijd aan een dun zijden draadje, dat volgens mij vorige vrijdag werd doorgeknipt door wat Astrid noemde "therapeuten die meekletsen" met hun patient… De therapeute vindt niet dat mijn echtgenote een midlifecrisis heeft en heeft haar dat ook gezegd. Ze heeft haar tevens gezegd dat als ze zeker is van haar stuk, ze zo snel mogelijk moet weggaan om mij niet nog meer te kwetsen… Had die therapeute echter gezegd dat ze al veel mensen (mannen zowel als vrouwen) had ontmoet die met zulke vragen zitten als "is dat het nu" (met een heleboel anders kenmerken die je ook op Wikipedia vindt), en dat ze toch maar beter goed nadacht over haar gevoel en/of beter probeerde eraan te werken omwille van haar gezin, dan had mijn echtgenote nu misschien anders gereageerd… Enfin, het is nu zo en iet anders. Ze wil nog Kerst en Nieuwjaar samen vieren (ongelooflijk toch!), maar ik denk dat ze dan beter zo snel mogelijk vertrekt, want de enige kans dat het nog goedkomt, zal er pas komen zodra ze zelf een déclic maakt in haar hoofd en terugkomt zonder druk van buitenaf (en omwille van de juiste redenen, dus haar liefde voor mij en het gezin)! Dus je ziet, Triestig, het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe bij me thuis met gezellig ontbijten 's morgens, samen koken over de middag, gezellige tafelen 's avonds en languit allen samen voor de TV en het haardvuur nadien… En toch wil ze weg bij me? Een hele rare situatie en volgens mij toch wel een serieuze MLC, hoewel zij nu dankzij haar therapeute overtuigd is dat ze er geen doormaakt…

Triestig, 29-11-2011 18:18 #225
Dank je Sophie, voor je opbeurende woorden. Maar toch ben ik niet zeker. Hij zegt dat hij ook van mij houdt en ik houd erg veel van hem en ik kan niet zonder hem. We mailen nu dagelijks. Hij is ook erg lief voor me, is op zoek naar een goede therapeut voor mij om uit mijn depressie te komen. We hebben nooit ruzie gemaakt en doen dat ook nu niet.

Sophie, 29-11-2011 09:55 #224
@A. : Het is begonnen in mei met die andere. 14 dagen geleden heb ik hem definitief de deur gewezen. Het sleepte dus al 7 maanden aan. @Triestig : ja, dat herken ik. Bij mij was het ook "mijn fout" dat hij bij die andere ging. Ik maakte ruzie met hem (vind je het raar?), en ik ben moeilijk om mee te leven, en ik liet altijd alles aan hem over, en met mij kan hij niet praten, en zij voelt hem zo goed aan, en hij kon niet zonder haar vriendschap, en ik kon niet aanvaarden dat hij nog "vrienden" (sloeg dan op haar) van zichzelf had enz enz. Weet je wat dat is? Allemaal bullshit. Ze proberen gewoon hun eigen schuld en ontevredenheid in de schoenen van hun partner te schuiven, om hun vreemdgaan en egocentrische gedrag voor zichzelf te verantwoorden. Ze proberen je zelfs te chanteren dat je die ander er ook moet bij aanvaarden, omdat ze niet eens het lef hebben zelf een keuze te maken. Het ergste is dat je, als dat steeds opnieuw tegen je gezegd wordt dat het aan jou ligt, het nog gaat geloven ook. EN DAT MOET JE NIET DOEN! Aan alle partners van een MC'er : HET IS NIET JULLIE SCHULD. Die klik heb ik nu wel gemaakt, en dat is een echte eye opener. Als partner kun je er helemaal niets aan doen, en heb je er geen fout aan, dus ga dat aub niet geloven. Zij zijn zelf het probleem, zijn gefrustreerd en ontevreden, en om dat voor zichzelf aanvaardbaar te maken, proberen ze zichzelf en hun partner wijs te maken dat het allemaal de fout is van de ander.
@Ilda : super! Dat is de eerste stap in de goede richting. Trouwens, we gaan hier allemaal binnen enkele maanden nog eens goed lachen, want geloof mij vrij : ze zullen met hun nieuwe partner niet gelukkiger worden, want het ontevreden gevoel zit in hunzelf en ze nemen het gewoon mee. De "achtergelatenen" daarentegen, zullen hier heel wat sterker uitkomen, daar ben ik zeker van, maar als de MC'ers de puinhopen zullen overschouwen die ze gecreëerd hebben, zal de werkelijkheid hard terugslaan. Maar dan is het te laat, natuurlijk…

Ilda, 29-11-2011 09:13 #223
Hoi A. ja hij heeft wel een extreem karakter, het is vaak alles of niets bij hem. Nu lees ik hier dat er velen die in een MC zitten toch weggaan bij hun partner al of niet tijdelijk, zo'n MC kan zwaar op je drukken vermoed ik zo. Degene die lang blijven twijfelen en erin blijven hangen en daardoor hun partner ahw 'gek' maken zullen mensen zijn die mssch wel vaker lang over een beslissing doen of m wel helemaal niet nemen. Mijn ex heeft dat niet gedaan. Als je over beter kunt praten dan vind ik het wel beter dat je er dan toch maar mee stopt en geen hoop meer geeft dan dat je jaren een ander in onzekerheid laat. Nu kan ik verder en daar heeft hij ook aan bijgedragen anders was ik mssch wel blijven hopen jarenlang. Nu kan ik niet anders. Het blijft vreselijk allemaal maar het beste is om er los van te leven want er middenin zitten als partner is vernietigend, ik lees hier over mensen die aan de pillen zitten en depressief raken hierdoor nou dat is toch verschrikkelijk. Gelukkig heb ik dat niet omdat ik niet meer met hem leef, Gister wilde hij nog iets komen brengen voor ons dochtertje. Hij smste me maar ik schreef terug dat ze al naar bed was en dat hij morgen kon komen. Dat zou ik eerder niet gedaan hebben, zou allang blij zijn dat hij komt maar dat heb ik niet meer. Ik zie hem echt als de vader van mijn kind, meer niet. Hij heeft zijn leven en ik de mijne, ik ben zo blij dat ik van dat nare gevoel af ben, ik denk nu 'zoals je nu bent mag ze je hebben'. Ik ga verder, ben er nl. helemaal klaar mee. Reactie infoteur, 30-11-2011
Hi Ilda, heel goed! Of het beter is om gevolg te geven aan de gevoelens in de midlifecrisis betwijfel ik. Misschien nemen de midlifers zichzelf wel veel te serieus, en kunnen ze beter tegen zichzelf zeggen: 'oh, dit is gewoon de midlifecrisis, laten we er maar om lachen.' Precies zo'n stelling moeten ze dan natuurlijk ook gewoon met hun partner bespreken. Maar wat ze soms doen is helaas het omgekeerde: Ze interpreteren hun onvrede als een signaal dat het huwelijk voorbij is, dat de 'koek op is', en soortgelijke zinnetjes. Ze blijven een poos in een soort twijfelfase zonder dit aan hun partner te benoemen, ze nemen stiekem een ander, gaan hun uiterlijk oppeppen en plotseling naar de sportschool, om als allerlaatste de vreselijke melding te doen dat ze 'voor zichzelf kiezen'. Dat het huwelijk toch altijd al waardeloos was, dat alles aan de partner ligt, enz. De achtergebleven partner krijgt een stortvloed van ellende over zich, en is compleet in shock. Misschien is het ook wel de onbekendheid met het verschijnsel 'midlifecrisis', het is immers geen officiele aandoening… ;). Jij komt er wel, alles op zijn tijd! Gr., A.

Triestig, 29-11-2011 04:46 #222
Vraag.
Zit mijn man in een MC?
Heb alles hieronder gelezen, maar ik kom er niet uit.
Hij zegt zelf van niet.
Feiten: 30 jaar samen, 3 kinderen. Geen cabrio of motor, geen ander huis, geen andere baan en geen emigratieplannen. Wel: sinds 1,5 jaar verliefd op een ander. Is gaan sporten (is inmiddels weer wat minder), drinkt veel te veel, rookt teveel (stoppen is mislukt) en slaapt 3-4 uur per nacht.
We zijn nog bij elkaar omdat hij erg loyaal is aan mij en de kinderen, maar ik ga er kapot aan. Hij denkt te vertrekken zodra de kinderen het huis uit zijn (over zo'n 4 jaar). Volgens hem hebben ze nooit "iets" gedaan. Ze is volgens hem inmiddels naar het buitenland vertrokken. Hij wil niks met haar, want zij wil nog kinderen en hij niet meer. Maar hij kan niet zonder haar en ik moet dat accepteren. Zolang ik dat niet accepteer wil hij niet praten over hoe we het samen met elkaar moeten redden. Volgens hem is het mijn eigen schuld, omdat ik moeilijk ben om mee te leven, hij heeft zich 29 jaar voor me opgeofferd en heeft nooit zichzelf kunnen zijn. Hij heeft altijd verwacht en gehoopt dat ik hem ooit zou aanvoelen en hem zou begrijpen en hij realiseert zich, sinds hij haar heeft ontmoet, dat ik nooit aan die verwachting kan voldoen. Zij voelt hem feilloos aan en ik, met mijn autistische trekken, kwets hem alleen maar. Ik ben er inmiddels zo van overtuigd dat het allemaal mijn schuld is dat ik in een depressie ben geraakt en tijdelijk bij een kennis ben ingetrokken. De ellende is dat ik niemand heb om mee te praten. Mijn vriendinnen hebben hun eigen sores en mijn familie is niet in "the picture". Ik ken haar niet, heb haar nooit ontmoet. Ze was toentertijd een collega van hem; ze heeft ontslag genomen zodra het kon, maar volgens hem is het allemaal wel wederzijds en kan zij ook niet zonder hem. Ze is inmiddels gescheiden van haar man om mijn man. Ze was nog niet eens getrouwd toen mijn man en zij elkaar leerden kennen, nota bene. Ze heeft ook gezegd dat ze niet op hem gaat zitten wachten, maar ze hebben wel contact met elkaar. En oja, de gesprekken over "is dit alles" en aanverwante zaken zijn de jaren ervoor al de revue gepasseerd. Reactie infoteur, 29-11-2011
Hi Triestig, geen twijfel mogelijk, dit is een forse midlifecrisis. Opeens kwam hij met een ander op de proppen, die jij moet accepteren anders wil meneer 'niet praten over hoe jullie het samen moeten redden'. Daarnaast krijg jij hiervan de schuld in je schoenen geschoven, waarna er een lange klachtenlijst volgde over wat er met jou allemaal wel niet mis zou zijn. De grootste ergernis daarbij is dat jij hem zou 'moeten begrijpen'. Er valt hier echter helemaal niets te begrijpen en dat heeft geen zier te maken met 'autistische trekken', dus laat je niks aanpraten. Dat het om een midlifecrisis gaat zie je vooral aan de radicale ommekeer van gedrag, de nieuwe ideeen en de bekende gedachtenkronkel dat jullie hele huwelijk niet zou deugen. Hij heeft zich immers dertig jaar 'opgeofferd' en nooit zichzelf kunnen zijn. Ik kan je zeggen dat zijn vriendinnetje zijn ogen niet heeft geopend, zoals hij zelf wellicht denkt, maar ze heeft ze gesloten. Hij ziet niet meer wat hij heeft, met wie hij al die jaren heeft geleefd, en waar hij voor dient te vechten. Zolang hij niet inziet wat hij jou met deze vreselijke fratsen aandoet, zal er niets veranderen. Hij heeft je omgeturnd in een zwak schepsel die hem nog gelooft ook, waardoor er van je zelfbeeld nog maar weinig over is. Raap jezelf dus bij elkaar en zeg hem dat jij helemaal niets accepteert. Jij hoeft helemaal niks, maar voor hem liggen er talloze taken. Zo moet hij zijn huwelijk op waarde gaan schatten, want zo lang hij dat weigert en blijft aanpappen met iemand buiten het huwelijk om, zal er niets worden opgelost. Relatieproblemen kunnen nooit worden aangepakt als er een derde persoon wordt binnengehaald! Deze eenvoudige basisles 1 dient hij eerst te bevatten, en zo niet, dan is er geen weg terug en stoom je zo af op een scheiding. Over zijn minnares verder weinig goeds: ze pikte jouw echtgenoot in, belazerde haar man en is gaan scheiden om die van jou. Een vrouw om gillend bij weg te rennen, maar jouw man trapt er met beide ogen in. Wat zegt dat over hem? Stel een ultimatum in zodra je je sterk genoeg voelt. De keus is: die duivelin of zijn eigen vrouw! Zo moeilijk is het m.i. niet… veel sterkte! A.

A., 28-11-2011 18:10 #221
Daar ben ik het helemaal mee eens, maar dat heeft wel tijd nodig om zo ver te zijn.
Ik ben ook bijna zover dat het me allemaal niks meer kan schelen wat hij doet, zie nu gewoon heel duidelijk in dat het met mij vele malen beter gaat als met hem, al doet hij wel anders voorkomen. Maar dit heeft wel bijna een jaar nodig gehad. Ik heb m'n rust ook bijna helemaal teruggevonden, en ja voor ons ligt er ook een nieuw toekomst. Heb laatst ergens gelezen dat mensen die in de steek zijn gelaten door hun man/vrouw dat deze mensen vaak veel gelukkiger worden dan hun ex. Dit omdat wij wel het geluk bij ons zelf zoeken en dat de mensen met een mc vaak een nieuwe partner krijgen die veel minder aantrekkelijk is of ook een probleem hebben. Dus inderdaad laten we het beste er van maken en ik zeg altijd achter de wolken schijnt altijd de zon. Hoe lang is heb bij jou geleden dat je ex-man is weggegaan?

Sophie, 28-11-2011 14:52 #220
Ik zou zeggen aan al die mensen die hier geplaagd worden door een partner in de MC : laat los. Er valt niet mee te leven, en uiteindelijk wordt je mee de dieperik in gesleurd. Een man (of vrouw) in de MC denkt alleen maar aan zichzelf, al de rest is onbelangrijk. Ik lees hier veel verhalen van mensen die denken/hopen/wensen dat de MC'er nog tijdig wakker zal worden en zich weer normaal zal gaan gedragen. Ik zou zeggen: stop er je energie niet in. Ook de partners van een MC'er zijn op deze leeftijd. Ook voor jullie is er nog een leven. Ik heb "mijn" MC'er de deur gewezen en ben echt tevreden dat ik het gedaan heb. Ik heb nu opnieuw rust. Van mij mag hij zijn plan trekken met zijn coup de foudre, of die relatie nu slaagt (geringe kans volgens mij) of niet slaagt, het raakt mij niet meer. Voor mij is het over en out. Een partner met een MC heeft geen respect meer voor je, en als je daar te ver in meegaat heb je op de lange duur ook geen respect meer voor jezelf!

Ilda, 28-11-2011 09:35 #219
Hoi A., het kan zijn dat hij zijn wensen om te gaan emigreren en van baan te veranderen niet uitvoert maar dat een onrustige wens in zijn hoofd blijft. De wens om zich op een ander te storten, geheel nieuw leven, weer spanning, zich jonger voelen etc. heeft hij echter wel gedaan. Nu zijn er natuurlijk veel mensen die een sleur in hun leven hebben en dromen over iets anders. Het feit dat hij dit echt heeft gedaan neigt naar een soort van crisis in zichzelf. Dat hij daar nog een tijd zoet mee is moge duidelijk zijn. Zijn nieuwe relatie zie ik ook niet als liefde, maar een uitvlucht voor zichzelf, zolang hij zich daar 'gelukkig' bij voelt zal hij er blijven hangen en trekt hij het niet meer dan zal hij wel weer een ander slachtoffer vinden. Het liefst iemand die hem helemaal niet kent zodat hij het in kan vullen hoe hij wilt. Zo zie ik het. Reactie infoteur, 29-11-2011
Hi Ilda, wat voor hem het gemakkelijkst uitvoerbaar was, heeft ie gedaan. Maar net wat je zegt, de onrust blijft dus zal hij nu echt niet tevreden zijn. Door allerlei gekke dingen te doen probeert iemand in de midlifecrisis de onvrede en onrust te verdrijven, maar komt op een dag tot de ontdekking dat er wezenlijk niets veranderd is. De ene partner voor de andere verruilen, een totaal andere baan nemen, een speedboot of een motor kopen… het geeft allemaal tijdelijk een goed gevoel, maar steeds weer zal een nieuwe kick worden gezocht. De een pakt het radicaler aan dan de ander. Zo zie je veel vaker dat mensen vreemdgaan zonder dat ze daadwerkelijk hun partner laten vallen. En je ziet dat mensen knorrend naar hun werk gaan, maar toch niet elders solliciteren. Evenzo met de overige dingen. Ik denk dat het een karakteraangelegenheid is, in hoeverre iemand zich laat meeslepen door de midlifecrisis. Groetjes, A.

A., 25-11-2011 18:43 #218
Hoi Pascal, Weer komt je verhaal overeen met die van mij. Mijnsinziens echt een mc hoor, zie wikipedia, iemand in een mc pakt z'n probleem niet aan maar ontvlucht het, ze zijn niet gelukkig en denken dat dit met name door het huwelijk komt, maar als ze uit het huwelijk stappen blijft het probleem ze achtervolgen. Mijn ex-man gaf ook aan problemen uit het verleden te hebben maar heeft hier ook nooit over gepraat.
Als ze zelf het probleem niet aanpakken zullen het verbitterde oude mensen worden en het geluk nooit vinden. Ook zijn fam. was woest en we zijn nu bijna een jaar verder en zijn fam. is nog steeds wel boos op hem, hun zien ook duidelijk in dat het probleem bij hem zelf ligt. Ik vind het erg bijzonder dat de verhalen op deze site zo ontzettend veel gelijkenissen hebben, haast niet te geloven! Nogmaals sterkte, A.

Pascal, 25-11-2011 10:12 #217
Weet je, Astrid, op sommige momenten denk ik dat het geen MLC is waar mijn vrouw aan lijdt, maar een weloverwogen beslissing die al jaren "suddert". Frustraties uit het verleden die ze heeft opgestapeld (ook omdat ze er nooit over heeft gesproken) en nu is de bom gebarsten. Ze zegt dat ik me niet schuldig moet voelen voor de evolutie van haar gevoel, omdat zij ook fouten heeft gemaakt en er minstens van een gedeelde schuld sprake is. Ze is heel begripvol en lief tegen me, maar dat is omdat ze ook geen enkele reden heeft om me te haten. Er zijn immers geen "onherstelbare" feiten gebeurd (partnergeweld, vreemdgaan enz hoewel zulke dingen misschien ook niet helemaal onherstelbaar moeten zijn). Misschien moet ik er het positieve maar uithalen en ervan gebruik maken om te scheiding op een correcte en "propere" manier af te ronden. Misschien is de enige manier om onze band hersteld te zien op dit ogenblik wel een breuk en een vertrek, want als ze nu bij me blijft om de verkeerde redenen, kan het zijn dat ze binnen 6 maanden nog met dat slechte gevoel blijft zitten. Het probleem is dat ik haar signalen (lief en begripvol zijn, een knuffel af en toe) nog zie als een mogelijk herstel van onze relatie, terwijl zij misschien gewoon zo handelt omdat ze geen reden heeft om me te haten of onvriendelijk te zijn. Ik zweef dus ergens tussen hoop en wanhoop. Ze kan geen enkel signaal geven dat ze er wil aan werken, behalve het feit dat ze zegt een definitie te willen geven aan haar gevoel en hoopt dat de therapeute haar dat kan geven. Het beste signaal dat ze me kan geven dat ze zeker is van haar stuk dat ze wil scheiden, is weggaan en zo snel mogelijk, maar dat doet ze niet. We zouden immers nog Kerst en Nieuwjaar samen vieren, echte familiefeesten dus! Wat moet ik doen? Mee proberen te genieten van de momenten met ons vier of haar duidelijk maken dat gezien haar nakende vertrek, we beter zulke dingen niet doen? Groetjes, Pascal Reactie infoteur, 26-11-2011
Hi Pascal, wie echt weg wil, stapt daadwerkelijk op en gaat niet nog eens kerst en nieuwjaar vieren. Er valt namelijk helemaal niets te vieren zo. Daarom is de vreemde toestand van je vrouw te wijten aan een schreeuw om hulp. Ze alarmeert, maar wel aan de late kant. Want ze doet er meteen een 'echtscheidingsbesluit' bij. Hoe kun je als partner dan nog zaken herstellen, fouten verbeteren en werken aan het huwelijk? Ze ontneemt je die mogelijkheid en ik vind dat ze jou en het gezin daarmee zwaar tekort doet. Maar het ironische is m.i. dan ook dat ze het allemaal niet echt meent. Ze wil niet weg. Ze heeft een probleem met zichzelf wat ze ten onrechte op het huwelijk projecteert. Want er is geen moment aangegeven wat jij nu verkeerd zou hebben gedaan, of wat er mis is met het huwelijk. Praten over een 'veranderend gevoel' of hoe ze het ook al weer noemde, is praten over 'niets'. Het is problemen zoeken. Je moet niet kijken naar wat jullie van elkaar scheidt, maar wat jullie bindt. Werkelijk beseffen wat ze heeft, want daar schort het aan. Het is te hopen dat de scheidingsgekte van de hedendaagse maatschappij niet op haar is overgeslagen, maar ik vrees van wel. Ik weet niet hoe beinvloedbaar je vrouw is, maar als ze 'foute vriendinnen' heeft, of een 'foute therapeut', dan zal ze nog minder naar jou luisteren dan ze ooit al deed. Midlifecrisis? Het lijkt er wel op. Maar het was helemaal niet nodig geweest als ze de communicatie binnen jullie huwelijk levend had gehouden. Wie niet meer communiceert, voelt steeds minder raakvlakken, begrip, gevoel en liefde. Hopelijk kan ze tot zichzelf doordringen en is er iemand die haar stevig door elkaar rammelt ;). Wat betreft je vraag: gewoon doorgaan met het gezinsleven. Ze hoort er immers bij! Groetjes, A.

Ilda, 25-11-2011 09:14 #216
Voor wat betreft het onderdrukken van zijn gevoelens herken ik hem wel maar hij vertoont naar mij toe toch ook wel heel ander gedrag. Luistert ander muziek, andere kleding, uiterlijk en andere vrouwen. Hij is in die 12 jaar echt heel anders geweest, trouw aan zijn gezinnetje, nu lijkt hij ineens losgeslagen en dat komt vlg mij door lichte onvrede dat geescaleerd is zoals jij beschrijft. Die radicale omslag ineens en mij de schuld van alles geven wijst ook wel weer op een MC. Ik heb gelezen dat een MC zelfs op 35-jarige leeftijd kan beginnen. Hij heeft het ook over emigreren en is ontevreden over zijn werk. Tsja ik weet het niet, is het nou een MC of niet? Hij is ook ineens zo overdreven met zijn uiterlijk bezig. Nu maakt het feitelijk niet zo erg veel uit want een MC werkt ook vernietigend en kan jaren duren. In feite is je relatie dan gewoon over. Het enige verschil is dat het gedrag van iemand in een MC over gaat of lijkt over te gaan waardoor er nog hoop ontstaat en je je daarop kan richten omdat het je het idee geeft dat je partner de weg kwijt is en vanzelf wel weer bijtrekt. Er is dan helaas al zoveel schade aangericht dat ook zo'n relatie vaak niet meer te herstellen is. Ik probeer zijn gedrag natuurlijk te verklaren en denk dat het toch een MC is maar wie weet is het gewoon zijn aard. Als hij iets zat is dan stopt hij er radicaal mee en stort zich in een ander om zijn ellende te vergeten. Ik weet het ook niet meer. Reactie infoteur, 26-11-2011
Hi Ilda, de midlifecrisis is geen 'officiele' term, dus kun je zijn gedrag bestempelen hoe je wilt. Natuurlijk zijn er ook combinaties mogelijk, zo kan de midlifecrisis bepaalde toch al aanwezige karaktertrekken versterken. Veel mensen zitten overigens in de midlifecrisis zonder de radicale ideeen in hun hoofd echt uit te voeren. Het vraagt toch wel een zekere aard om daadwerkelijk huis en haard aan de kant te gooien voor iets geheel nieuws. En ja, de midlifecrisis beslaat veel meer dan enkel een andere partner nemen. De overige dingen die je beschrijft wijzen bijvoorbeeld al veel meer op een midlifecrisis. Hij is hier dan ook helemaal niet klaar mee. Als hij nog meer radicale stappen uitvoert zoals emigratie en ander werk, dan zal hij daar ook weer 'bijpassende' vrouwen voor uitzoeken. Daarom heeft zijn nieuwe relatie ook niets te maken met liefde, maar alles met zijn onrust en onvrede. Groetjes, A.

Pascal, 24-11-2011 15:25 #215
Hoi A! Bedankt voor je advies… ik heb altijd het plan om mijn echtgenote met rust te laten, want haar hoofd zit zo vol door iedereen die haar maar probeert om te praten en zegt dat ze "onnozel en gek" is dat ze zoiets van plan is, maar dat is uiteraard niet altijd simpel. Was wel raar vandaag een schatter voor het huis te laten komen om de waarde te bepalen voor een eventuele verkoop als ze weggaat, zodat we kunnen bepalen wie wat krijgt… Ik heb haar nog even gezien deze middag en heb haar nog maar eens laten verstaan dat ze best nog eens heel goed nadenkt voor ze zo'n belangrijke stap zet in haar leven. Het is gewoon sterker dan mezelf, maar een mens is vaak de wanhoop nabij als hij beseft wat hij gaat verliezen… zijn huwelijk, zijn partner, gedeeltelijk zijn kinderen, zijn woning, zijn geluk… Maar ja, gaat het helpen dat ik steeds dezelfde dingen herhaal, dat weet ik niet. misschien als het te laat is. Ik heb haar ook gezegd dat ze alle kenmerken heeft van een MLC en ze antwoordde dat haar therapeute haar dat wel zal duidelijk maken als het zo is… Maar zoals je zegt, er zijn veel van die halfzachte therapeuten die gewoon meekletsen en niet de juiste vragen stellen om iets teweeg te brengen. Erg dat onze toekomst misschien gaat afhangen van zo één therapeut. Bovendien zitten er veel psychologen tussen al die therapeuten en ik heb de indruk dat die veel meer met "het goede gevoel" van het "individu" bezig zijn, dan met een therapie die een koppel bij mekaar zou moeten houden. Een klein voordeel dat ik nog heb, is dat haar ouders ook helemaal niet achter een breuk staan en ons ten koste van veel bij elkaar willen houden. Ik hoop dat ik snel een signaal krijg van mijn echtgenote dat ze er nog wil voor gaan, want dat kan (of wil) ze me voorlopig niet geven… En op een dag moet het leven gewoon verder gaan. Groeten & tot binnenkort. Reactie infoteur, 25-11-2011
Hi Pascal, ze moet nooit op een enkele therapeut afgaan, maar op zichzelf, op jou, de kinderen, en haar ouders. Zo heb je haar bijvoorbeeld gezegd dat je denkt dat ze in de midlifecrisis zit, maar haar antwoord is zwaar onbevredigend gebleken. 'De therapeute zal het wel duidelijk maken als het zo is… ' Ik kan je verzekeren dat therapeuten zo niet werken. Soms wordt de hele midlfecrisis niet eens erkend, en wordt er veel te veel ingespeeld op iemands 'kriebelige gevoel' om het huwelijk te beeindigen. Ik vind daarom ook dat jouw vrouw geprovoceerd moet worden door iemand met kennis van zaken, zodat deze dmv heel duidelijke statements haar ware emoties en intenties kan ontrafelen. Ik vrees dat ze zo iemand niet zal treffen, en dat je huwelijk daardoor aan een zijden draad hangt is het dieptepunt van het hele verhaal. De mensen uit haar omgeving die haar zeggen dat ze onnozel en gek is, doen dit juist met opzet. Ze hopen dat ze zich op tijd realiseert wat ze weggooit. Dat ze zich daar niets van aan wil trekken, maar wel zo sterk vertrouwt op die therapeut is helaas veelzeggend. Als ze straks daadwerkelijk in haar eentje zit, is ze zwaar ongelukkig. Dit weet jij, dit weten haar ouders, en dit weet ze zelf ergens ook wel. Soms doen mensen om onbekende redenen aan 'zelfkwelling'. Ik hoop dat haar ogen snel opengaan en beseft wat een 'rijk' leven ze eigenlijk had. Problemen komen altijd vanzelf op ieders bord, die hoeft een mens echt niet te gaan 'zoeken'… Groetjes van A.

Ilda, 24-11-2011 10:12 #214
Beste A. ik denk dat hij tot de categorie behoort die zijn eigen fouten niet zal toegeven. Hij gaat gewoon door en door om zijn ellende te onderdrukken en daarmee hoopt hij dat dat nare gevoel vanzelf verdwijnt. Hij is een ster in het ontkennen van zijn eigen fouten, het ligt volgens hem nl altijd bij een ander. Zo ziet hij het waarschijnlijk ook echt, dat is natuurlijk heel wrang. Hij zal heus wel moeten zien dat hij ook schuldig is aan dit alles maar op de een of andere manier weet hij het voor zichzelf goed anders te maken. Een nieuwe vriendin, een ander leven, ja dat is nu erg leuk en hij waant zich happy, ik vraag me alleen af of dat ontevreden en toch wel schuldig gevoel niet gewoon aanwezig blijft bij hem. Dan maar meer en meer 'leuke' en wellicht radicale dingen doen om het maar te blijven onderdrukken. Hoelang houdt een mens dit vol? Waarschijnlijk erg lang. Toen hij 12 jaar geleden de relatie met zijn ex brak ging het min of meer ook zo. Hij stapte zo over en zo heeft het met in het eerste jaar met ups en downs toch 12 jaar volgehouden. Er zullen een hoop onderdrukte gevoelens zijn bij 'm. Hij is een kampioen in met het ermee omgaan geworden. Hij heeft zijn manier gevonden om met ellende om te gaan, gewoon onderdrukken en verder gaan. Dat kan waarschijnlijk dus. Als hij iets wil dan zet hij gewoon door, niemand die hem van de gedachte af kan brengen. Dit zit in zijn karakter en nu hij in een MC zit komt dit stukje aard toch wel goed uit voor hem. Ik denk weleens, is hij alles vergeten? Bij mij verschijnen de herinneren regelmatig door mijn gedachten. Veel mooie herinneringen. Ik denk dan ook 'waar is het fout gegaan'? Ik vraag me af of hij dat ook heeft. Zal hij ook denken aan de mooie tijden, vast wel alleen je hoort hem er nooit over, Hij is geen ster in het delen van zijn gevoel. Omdat dat soort gedachten nog verschijnen is het voor mij moeilijk om gewoon verder te gaan alsof er niets gebeurd is en zeker met een andere man daar zou ik niet aan moeten denken, hij kan dat wel, gewoon combineren met een andere relatie. Wat een verschil denk ik dan. Iedereen is anders dat is wel zo, maar het verwerken is toch heel menselijk maar goed nu ga ik weer proberen om alles te ontleden terwijl ik nu langzamerhand wel weet dat het gedrag van mensen in een MC gedrag is welke je niet op een redelijke manier kunt ontleden. Reactie infoteur, 25-11-2011
Hi Ilda, houd er rekening mee dat het helemaal geen midlifecrisis hoeft te zijn als hij twaalf jaar geleden eigenlijk al iets dergelijks deed. Dan is het meer een kwestie van karakter, niet van een tijdelijke gekte wat de midlifecrisis toch wel is. Je beschrijft heel duidelijk hoe hij in elkaar zit, en daar lijkt -voor jou- toch niets nieuws bij te zitten. De midlifecrisis vindt plaats tussen het 40e en 50e levensjaar en ontstaat met een - voor die persoon - aanvankelijk lichte onvrede dat uiteindelijk escaleert. Zo iemand is zichzelf dan even tijdelijk 'kwijt'. Jouw ex echter is volgens mij volkomen zichzelf, hij is altijd zo geweest. Met zo weinig empathie is de kans alleen maar groter dat hij dus ook nooit 'ontwaakt'. Dit is hoe hij is. Waarschijnlijk kan hij ook helemaal niet alleen zijn, juist omdat de confrontatie met zichzelf dan veel te groot voor hem wordt. Groetjes, A.

Rdewit, 23-11-2011 15:36 #213
Als je 74 bent heb je dat dan ook mlc en 48jaar getrouwd zomaar naar andere vrouw loopt.en alles achter laten ze voelen niets meer voor jou.

A., 22-11-2011 23:24 #212
Hoi A,
Weet je wat ik me nu nog eigenlijk afvraag is dat m'n ex-man nu sinds juni z'n liefje heeft en hij aangeeft er al zo'n beetje er bij in woont, hoe je zo'n relatie nu moet zien? Heb gehoord dat zij waarschijnlijk ook in een mc zit (zij is 3 jaar geleden uit het huwelijk gestapt) en heeft 3 kinderen. Als je dan toch allebei je hormonen tot aan je oren hebt zitten en je allebei puberaal gedrag vertoond is er dan niet constant ruzie? Ook ben ik wel benieuw als m'n ex over een aantal jaren "wakker wordt", kijkt hij dan nog zo negatief tegen ons huwelijk aan? Hoop dat je hier antwoorden op kunt geven.
Groetjes A. Reactie infoteur, 23-11-2011
Hi A., hoe je zo'n relatie moet zien hangt af van wanneer het precies ontstond. Relaties die beginnen terwijl er nog een andere relatie is, lopen vrijwel altijd op niets uit. Wie wil er nu een relatie die al gebaseerd is op ontrouw? Want dat is het. 'Constant ruzie' hoeft er niet te zijn, maar kan komen als de verliefdheidsfase voorbij is en de eerste wrijvingen hun intrede doen ;). Het wakker worden uit de midlifecrisis is eigenlijk nog een heel proces. Meestal zie je dan gedachten in de trant van: 'Mijn huwelijk van toen was nog niet zo slecht… ' of 'Eigenlijk was mijn ex nog de beste… ' etc. Dat komt omdat dingen mettertijd slijten. Negatieve rompslomp lijkt later minder erg, of zelfs niet bestaand. De positieve kanten worden herbeleefd en beter gewaardeerd. Omdat de partner soms allang verder is gegaan met zijn of haar leven en zomaar terugkeren dus niet mogelijk is, volgt er vervolgens een fase van berusting. De midlifer likt zijn wonden en voelt dat hij voor zijn fouten moet boeten. Groetjes, A.

A., 22-11-2011 22:41 #211
Hoi Pascal,
Ik ben nu ongeveer een jaar verder dan jij en dus al veel verder in het proces. Mijn ex-man is vorig jaar 29 dec. vertrokken. Maar zoals ik eerder aan heb gegeven komen jou en mijn verhaal behoorlijk met elkaar over een. Las je bericht van vandaag ook weer en m'n ex gaf ook aan het idee te hebben dat we als broer en zus leefden (in zijn ogen). Je schrijft dat het schrijven je ook helpt, ik ben een dagboek gaan schrijven vanaf de dag dat m'n ex-man zei dat hij zat te denken om bij mij weg te gaan (11dec.). Dit kan ik je echt aanraden, heb bij elke dag ook een datum gezet, zodat ik later nog terug kon kijken wanneer wat is gebeurt en gezegd. Ik hoop dat je niet van alles naar de oren krijgt geslingerd zoals mijn ex heeft gedaan, zeggen dat hij zich afvraagt of hij ooit van me heeft gehouden, we hadden nooit echt een band gehad en dat soort dingen. Je hebt het "geluk" dat je nu al weet dat het om een mc gaat en alvast weet dat ze de weg kwijt is.
Hier kwam ik pas een paar maand geleden achter, en heb hiervoor zelf vaak gedacht van "heb ik alles dan niet goed gezien de afgelopen jaren".
Wat mij het afgelopen jaar ook erg heeft geholpen is om er zo veel mogelijk over te praten, en je rust te nemen die je nodig hebt, ook heb ik van de huisarts slaapmedicatie gekregen en als ik dit niet had gebruikt was ik er zelf zeker aan onderdoor gegaan, want die nachtrust heb je echt nodig.
Heel veel succes verder.

Sophie, 22-11-2011 15:49 #210
Beste Pascal, Je hebt 100 % gelijk. Bij mij duurde het spelletje bijna 7 maanden. In mei is hij al eens vertrokken naar haar, maar na twee dagen stond hij met hangende pootjes terug. Hij kon zijn kinderen niet missen en ging het nog eens proberen. Ondertussen bleef hij maar voortdoen met dat "ex"vriendinnetje. Ondertussen heb ik een zware depressie doorgemaakt. Moest temesta en slaappillen nemen om de dag door te komen. Soms 48 uren zonder slaap. Twee grote pakken Marlboro per dag door mijn longen gejaagd. En altijd blijf je hopen : hij zal zijn verstand wel krijgen. Die onnozele verliefdheid zal wel over gaan. Hij zal wel van gedacht veranderen, de click wel maken. Ik wil je hoop niet de grond inboren, maar niets is minder waar. Je mag jezelf bij wijze van spreken op de grond leggen als een vloermat en zeggen : veeg nu maar je voeten af aan mij, het helpt gewoon niet. Ze denken alleen maar aan zichzelf, denken dat het universum rond hen draait, houden totaal geen rekening met de gevoelens van hun gezinsgenoten. Gedragen zich puberaal. "Wat denk je bij haar te vinden wat je thuis niet hebt?" antwoord : "Dat weet ik niet. Dat zal ik wel zien, maar hier in die sleur ben ik niet meer gelukkig." Volwassen, he? En met twee kinderen van 12 en 13, die mogen vrolijk mee de dieperik in. Dat is dan collateral damage.
Je moet gewoon op een gegeven moment het laatste restje zelfrespect dat je nog hebt bijeen rapen, en ervoor zorgen dat je dit ook niet nog kwijtraakt. Dus, je hebt gelijk, er is inderdaad een heel verwerkingsproces aan vooraf gegaan, welk enorm pijnlijk en moeilijk was. Maar nu kan ik echt zeggen : oef. Blij dat ik deze beslissing heb genomen, want kapot ga je er toch aan. Bovendien heb ik nu ook ontdekt dat hij de laatste weken systematisch ook geld van de rekening heeft afgehaald, dus had ik nog veel langer gewacht ik kon er ook nog eens een financiele kater aan overhouden.
En eens ze weg zijn heb je tenminste duidelijkheid en kun je je eigen leven weer een beetje op de rails krijgen. Iemand met een MC, daar valt niet mee te leven. Onbewust moeten ze alles kapot maken. En ze houden niet op vooraleer ze daarin geslaagd zijn. Sterkte.

Pascal, 22-11-2011 13:29 #209
Sophie, ik moet uiteraard toegeven dat je 200% gelijkt hebt in wat je zegt, maar ik veronderstel dat daar toch een heel verwerkingsproces is aan voorafgegaan dat heel pijnlijk was? Ik zit er dus nog volop in… wat zeg ik… eigenlijk kan ik er pas echt mee beginnen als mijn echtgenote het huis uit is, want nu is ze er nog steeds. En ondanks het feit dat mijn verstand me steeds maar zegt: "het is voorbij, ze heeft je duidelijk gezegd dat ze weggaat", hoopt je hart nog steeds dat ze van mening zal veranderen en alsnog bij haar gezin blijven. Ik blijf maar hopen op die ommezwaai in haar hoofd, terwijl ik me sterk moet houden en beter voordoen dan ik me voel. Mijn verstand zegt dat ik haar moet vergeten en uit mijn hoofd zetten, zo snel mogelijk, maar er zijn zoveel factoren (waaronder de belangrijkste onze 2 meisjes) die mij verhinderen om er zo licht over te gaan. En ergens besef ik ook wel: heeft het zin me zodanig in te spannen en alles uit de kast te halen voor een vrouw die van je wegwil, van een vrouw die indien ze alsnog blijft misschien binnen 6 maanden of een jaar weer datzelfde gevoel zal krijgen dat ze weg moet van me? Gaat een MLC ooit voorbij? Het is gewoon een zootje…

Sophie, 22-11-2011 11:43 #208
Oja, Ilda, verneder jezelf niet zo om te hopen op een "verontschuldiging". Je bent meer waard dan dat. Ik hoop op niks. Ik hoef ook niks. Ben er gewoon 100% zeker van dat zulke mannen vroeger of later met zichzelf zullen geconfronteerd worden. En dan zal het hard aankomen. Ik hoef hem ook never de nooit meer terug. Heb er meer dan genoeg van.

Sophie, 22-11-2011 11:40 #207
Hier nog eens een update. Ik zat ook met een MC'er en ik kan jullie verzekeren: er valt niet mee te leven. Ze denken alleen nog aan zichzelf, gedragen zich als een overjaarse puber (smsjes naar zijn "ex"vriendinnetje, mailtjes, chatten achter mijn rug, afspraakjes, enz enz) Naar mij toe had ik het gevoel dat ik nul komma nul respect kreeg van hem, want als hij met zijn "ex"vriendinnetje wou afspreken, dan was dat gewoon uit vriendschap en was ik onverdraagzaam dat ik daar een probleem mee had. Het is gewoon de omgekeerde wereld! Hij had een affaire, wou het terug proberen met zijn gezin, en IK heb er alle moeite voor gedaan om de boel samen te houden, hij geen enkele, integendeel. Wel nog de schijn ophouden : weekendjes weg met het gezin, enz enz. Altijd opnieuw proberen, maar de dag erna zat hij alweer met haar te smsen.
Tot de bom barstte. Hij was weer eens met haar gaan sporten achter mijn rug en toen zei hij me dat hij met haar (en de rest van zijn collega's) op skivakantie wilde. Ik mocht niet mee, omdat ik altijd heb gezegd dat skieen mij niet interesseert. Toen ik zei dat ik daar toch een probleem mee had, zei hij : ik ben volwassen en ik kan doen wat ik wil! ja, tarara. Heb hem vriendelijk de deur gewezen en 's avonds woonde hij al bij haar in! Een jonge meid van 27, die zo lang bij hem zal blijven tot zijn portemonnee leeg is. En op de manier waarop hij nu leeft zal dit behoorlijk snel gaan. Eén ding is zeker : zo'n vent hoef ik niet meer terug. Hij heeft mij belogen en bedrogen, behandeld als een hond, geen enkel respect opgebracht, noem maar op. Als het niet lukt met zijn liefje, jammer voor hem, maar ik zal het zonder hem wel rooien! En ik heb hem gezegd : "doe maar jongen. Op een dag zul je de prijs betalen." Reactie infoteur, 23-11-2011
Hi Sophie, cool. Het is opvallend dat hij alles zo open en bloot leek te doen. Veel mannen houden er liefjes op na, maar dan stiekem. Die van jou doet gewoon waar ie zin in heeft en deelt dat jou gewoon mee! Als je klaagt roept hij dat jij onverdraagzaam zou zijn, dat hij volwassen is en kan doen wat ie wil. Wat een mega-egotrip! Het jonge schaap met wie hij is zal op een dag wel doorhebben dat een relatie opbouwen terwijl hij de vorige nog niet eens had afgemaakt, niet anders kan lopen dan volledig doodbloeden. En daar is het wachten dan nog op. Gelukkig hoef jij er allemaal niks meer mee, behalve lachen als ie platzak is. Letterlijk en figuurlijk ;). Groetjes, A.

Pascal, 22-11-2011 11:31 #206
Hallo A, sinds dit weekend eindelijk meer duidelijkheid gekregen, hoewel dat er niet echt voor zorgt dat ik me beter voel. Ik moet wel zeggen dat ik begrijp hoe ze zich voelt, maar dat wil nog niet zeggen dat ik begrijp dat ze weggaat. Ik denk dat we uiteindelijk wel dezelfde objectieven hadden in ons leven, nl. samen iets opbouwen, een gezinnetje stichten, een mooi huisje en allen samen gelukkig worden, maar we hebben die objectieven elk op een andere manier ingevuld… Zij door naast haar fulltime job vooral bezig te zijn met de huishoudelijke taken en de kinderen, ik door me te concentreren op het werk om voor meer financiële zekerheid te zorgen, door me bezig te houden met alles wat de verbouwing van onze woning met zich meebracht, met de financiële zaken, maar ook met mijn ontspanning. Onrechtstreeks deed ik al die dingen wel voor mijn gezin, maar misschien had ik me meer rechtstreeks met mijn gezin moeten bezighouden door meer aandacht aan mijn echtgenote en mijn meisjes te geven. Anderzijds vind ik wel dat zij me er destijds had op moeten wijzen dat ze het niet leuk vond dat ze veel alleen voorstond in de huishoudelijke taken enz. Jobs worden veeleisender met de dag en zorgen erook voor dat men 's avonds vermoeid is en pas om 21h gedaan heeft met sommige taken. We hebben wel sinds jaar en dag een poetsvrouw en de kleren worden naar een strijkwinkel gebracht, dus vind ik wel dat we de last op het gezin toch wel aanzienlijk hebben verminderd. Volgens mijn echtgenote heeft het feit dat we zo naast elkaar leefden (hoewel ik dat gevoel niet heb!) ervoor gezorgd dat onze "connectie of band" met de tijd is afgenomen. Ik vind dit best wel eigenaardig, want ze zegt dat we een goed team vormen voor de kinderen en dat ze perfect met me zou kunnen samenleven als broer en zus in ons gezinnetje. Ik heb haar uiteraard gezegd dat "het gezin" en "het koppel" onlosmakelijk met mekaar zijn verbonden en dat ze niet "het gezin wel" en "het koppel niet" kan hebben in haar leven. Echt een heel bizarre situatie, zodat ik echt wel denk dat het om een MLC gaat… Best wel een moeilijk situatie voor me, want ze woont zeker nog thuis tot het einde van het jaar. Alles is gezegd nu en dus doe ik mijn uiterste best om haar ruimte en tijd te geven. Nu vrijdag gaat ze voor de eerste keer terug naar haar therapeute en hopelijk stelt die de juiste vragen om bij haar een "déclic" te veroorzaken. Het probleem is dat een mens altijd blijft hopen, terwijl ik er eigenlijk van uit zou moeten gaan dat het voorbij is, en dat is gewoon moordend. Ze vertelde me dat ze "progressief" wou vertrekken, door eerst geleidelijk afstand te nemen, vervolgens naar de logeerkamer te gaan slapen en uiteindelijk de woonst te verlaten! Dat moet je toch maar kunnen na een relatie van 14 jaar. Voor de rest gaan we heel gemoedelijk met elkaar om omdat ik nu ten alle koste vermijd om over de "situatie" te praten. Alles is immers gezegd. We ontbijten gezellig (?) samen met ons vier, we kijken wat naar TV en gisterenavond hebben we nog met ons twee tot een stuk in de nacht gepraat over koetjes en kalfjes terwijl ik zachtjes haar arm en been streelde. Ik weet het, ik maak het mezelf alleen maar moeilijk, maar iemand die absoluut wegwil, laat die zoiets toe? Aangezien ze toch niet voor januari zal kunnen vertrekken, maakten we gisteren zelfs plannen hoe we Kerst en Nieuwjaar met ons 4 zouden vieren (mag je van vieren spreken?). Pfff, wat een vervelende situatie.
Misschien komt ze wel terug in de realiteit eens ze er helemaal alleen voorstaat met alles, maar gewoon de gedachte dat ze de deur achter zich toetrekt en het huis verlaat, geeft me een ongelooflijk slecht gevoel. Misschien beseft ze pas hoe goed we het hadden samen als ze plotseling al die leuke dingen die nu banaal of normaal lijken niet meer ervaart. Een probleem kan je aanpakken, voor een gebroken been of arm is een genezingsproces, een ziekte kan je verzorgen, maar zo'n MLC of mentale kwestie doet je gewoon gek worden, want je staat aan de zijlijn gewoon machteloos toe te kijken. De tijd zal wel raad brengen zeker… Reactie infoteur, 23-11-2011
Hi Pascal, ga er alsjeblieft niet vanuit dat het voorbij is, want dat is het voor mijn gevoel helemaal niet. Je vrouw wilde aandacht, kreeg dat voor haar gevoel niet, en nu heeft ze het door 'dreigen weg te gaan' dan toch voor elkaar: Je bent doodsbenauwd dat ze het echt gaat doen, en hoopt vurig dat ze zich bedenkt. Het 'geleidelijk verdwijnen' is daarbij extra pijnlijk, ten eerste werkt het zo niet, en ten tweede heb ik het idee dat ze zelf helemaal niet weg wil. Het is gewoon een keihard alarm van haar, maar dan wel eentje die ze veel eerder had moeten doen. Het is een fout om over de relatie te klagen maar de ander de mogelijkheid dingen te verbeteren, compleet te ontnemen. Dit moet je haar dan ook beslist zeggen. Jij hebt het recht om het huwelijk te redden, gewoon, omdat je je verantwoordelijk voelt voor haar welzijn en dat van de kinderen. Wat ze nu doet is de kinderen mede slachtoffer maken van iets dat in beginsel vreselijk egoistisch is, ook al hoor ik natuurlijk haar kant van het verhaal niet. Verder zijn de meeste huwelijken hetzelfde als een bedrijf. Je runt samen een huishouden, en dat maakt je automatisch tot een soort collega's of broer/zus. Passievol is dat natuurlijk niet, maar ook volstrekt onzinnig om te denken dat die passie er wel zou moeten zijn. In elke relatie komt vroeg of laat het gevoel 'is dit alles' en de gedachte dat het met een ander misschien wel allemaal leuker/mooier/dieper/fijner/interessanter of vul maar in zal zijn. De waarheid is dat het dat niet is. Ook met een ander krijg je op een dag weer onvrede. Onvrede zit namelijk in het individu, niet in het koppel als zodanig. Jouw vrouw moet gewoon blijven en haar naieve gedachtengang de rug toekeren. Omdat jij niet tot haar door lijkt te kunnen dringen, hoop ik dat die therapeut het wel kan. Hopelijk is dat niet zo'n halfzacht persoon die met haar 'mee kletst' in haar plannen om te vertrekken. Dit zie je tegenwoordig namelijk maar al te vaak. Niet iedere therapeut deugt! Sterkte, A.

Ilda, 21-11-2011 19:27 #205
Hoi A. ja dat is zo wat je zegt, hij verbergt zijn emoties en idd om o.a. geen hoop meer te wekken. Ik neem aan dat hij wel een keer zal 'breken' of iig gaat beseffen wat hij heeft aangericht. Niet alleen wat hij het gezin maar ook zichzelf heeft aangedaan. Het zou voor mij rechtvaardig zijn als hij zich op een dag realiseert wat hij zomaar heeft weggedaan in ruil voor een ander en dat hij daar toch een soort van vergiffenis voor vraagt of het besef dat hij mij alsnog terug zou willen. Los van of ik hem zelf nog terug zou willen. Dat zou mij een gevoel geven dat hij mij toch gerespecteert heeft. Ik weet wel dat het wel zo is maar als hij dat zelf zegt dan zou dat mij zoveel helpen. Ik weet dat ik daar niet afhankelijk van moet zijn maar het zou oh zo helpen. Reactie infoteur, 22-11-2011
Hi Ilda, daarvoor is het te vroeg omdat hij nog steeds in die roes verkeert. Het heldere nadenken komt pas later. Tot die tijd ben je natuurlijk niet tevreden met zijn houding hierin, want je wilt dat hij wakker wordt en beseft wat er aan de hand is. Dat is heel begrijpelijk. Omdat hij zo gesloten is zou het helaas goed kunnen dat hij straks wel 'ontwaakt' maar toch niet eerlijk tegen je zal zijn. Iemand kan er een gewoonte van maken om de waarheid te ontwijken. Misschien wel omdat die waarheid te zwaar is om te dragen. Groetjes, A.

A., 19-11-2011 11:45 #204
Hallo Pascal,
Dit verhaal komt behoorlijk overeen met dat van mijn ex-man.
Die gaf in het begin ook aan mij geen pijn te willen doen en dat ik dit allemaal
niet had verdiend, maar hij zag gewoon geen andere weg.
Hij zag de liefde voor mij als een kaarsje dat bijna uit was (dit was dec. vorig jaar).
Hij voelde zich ook niet gelukkig en wilde alles wel kwijtraken als hij maar gelukkig zou worden, ik heb altijd tegen hem gezegd dat je het geluk bij jezelf moet zoeken en niet bij een ander.
2 weken geleden heb ik weer voor het eerst met hem gepraat en heb toen gevraagd of hij zich nu wel gelukkig voelde, hierop gaf hij geen antwoordt, hij zij wel dat hij het idee had dat hij nu wel iemand had gevonden die hem begreep.
Dit staat ook heel duidelijk op wikipedia.
Nu ben ik er in juli achter gekomen dat hij me toch bedrogen had, had dus toch een ander.
Heb hem meerdere keren gevraagd of er een ander in het spel was maar dit heeft hij altijd ontkent.
Echt ik gun dit echt niemand, heb je net het idee dat je een beetje tot rust komt en dan komt
er weer een gigantische knal, die je dan weer te boven moet komen.
Ik heb altijd gezegd als ik dat meteen had geweten dat had ik tenminste begrepen waarom hij bij me weg wilde.
Nu hoor ik ook vaak om me heen dat bijna niemand bij een echtgenote weggaat zonder dat er een ander in het spel is.
A. heeft je ook al eerder aangegeven dat er misschien een ander in het spel kan zijn.
Houdt hier in ieder geval rekening mee.
Als het echt om een MC gaat dan is er voor jou echt geen houden aan, hier kun jij niks aan doen!
Sterkte A.

Pascal, 18-11-2011 12:06 #203
Voilà, ik denk dat ik voorlopig aan de laatste episode van mijn verhaal ben gekomen. Gisteren een vriendin van mijn echtgenote over de vloer gekregen die me heeft verteld dat mijn echtgenote mij de voorbije weken vooral heeft willen "sparen" van het leed dat ze me bezorgd, omdat ze bang is dat ik mezelf iets zou aandoen en omdat ze het allemaal op een zachte manier wou afronden, omdat ze zich schuldig voelt dat ze haar man die dat niet verdient zoiets aandoet… Haar vriendin heeft haar aangeraden vooral duidelijkheid te scheppen, hetgeen ze gisteren dan ook heeft gedaan. Ze ziet me gewoon niet graag meer en heeft dus een probleem met het koppel. Haar liefde is met de loop der jaren afgenomen en ze voelde zich minder en minder gelukkig blijkbaar. De laatste 6 maanden waren fantastisch en er was veel veranderd, maar haar liefdesgevoel voor mij is niet teruggekomen. De frustratie is vooral groot omdat ik echt veel voor mijn gezin doe, omdat ik mijn vrouw en kinderen doodgraag zie, omdat er geen sprake is van financiële problemen of van partnergeweld, van vreemdgaan enz. Het is gewoon een gevoel van liefde dat is weggeëbt blijkbaar. Ze vraagt nog om samen Kerst en Nieuwjaar te vieren, en mijn verstand zegt me om dat te doen omwille van de kinderen, maar mijn hart wil voorlopig niet mee. Ik heb haar dan ook gezegd dat ze moet begrijpen dat zoiets veel te vroeg is en dat ik daar de volgende jaren misschien mee zou kunnen leven, maar nu nog niet. Ik heb haar voorts gevraagd te stoppen met lieve sms'en en mailtjes met kusjes op het einde van elk bericht, en dus vooral heel zakelijk te doen met me, want al die lieve berichten waren toch maar ijdele hoop. Ik heb haar gezegd dat ze nu maar beter zo snel mogelijk vertrekt dat ik aan mijn verwerkingsproces kan beginnen… We zien wel waar we uitkomen. Het leven gaan voort… Tot later… Reactie infoteur, 19-11-2011
Hi Pascal, iemand in de midlifecrisis is net als een puber, dus slecht voor rede vatbaar. Maar gelukkig ben jij er nog! Je moet er voor haar eigen bestwil alles aan doen om haar grillen tot bedaren te brengen. Dit kun je doen door haar te zeggen om nu te stoppen met die malligheid, want de kinderen en jij lijden er onder en dat kan ze toch nooit op haar geweten willen hebben. Ze leeft niet enkel voor zichzelf. Trap niet in de val van 'liefde die wegebt' of andere vreemde termen zoals 'liefde die met de loop der jaren is afgenomen'. Dit praat ze zichzelf aan. Liefde is niet een heel mensenleven hetzelfde, ook kan het zijn dat iemand zich een tijd niet bemind voelt of zelf niet in staat is om liefde te geven. Dit betekent niet dat het hele fundament niet zou deugen, want je beschrijft eigenlijk gewoon een leuk gezin. Omdat haar gedrag op mij toch wel heel bevreemdend overkomt zou het goed kunnen dat ze met hoofd en hart met iets anders bezig is, bijv. een minnaar of beinvloeding van verkeerde vriendinnen. Bij vrouwen zie je soms dat de ene vrouw de andere gewoon een echtscheiding aanpraat! Bekijk dus goed of zulke dingen bij haar mogelijk zijn, want een vrouw loopt nooit zomaar weg uit een relatie. Dan is er al ontzettend veel gebeurd voordat het zo ver is. Vrouwen zijn praters, en zullen het tot elke prijs geprobeerd hebben om de relatie (of huwelijk) goed te houden. Een nepkerst moet je verder niet doen, het is alles of niets. Kinderen voelen het als er toneel gespeeld wordt, bovendien raakt ze steeds verder verdwaald in haar bizarre gedachtenspinsels. Veel sterkte Pascal, A.

Ilda, 18-11-2011 09:30 #202
Tsja A. van jezelf houden is geen verkeerde eigenschap, maar alleen maar van jezelf houden en totaal geen empathie tonen wordt wel erg egoistisch idd. Jij zegt dat mannen emotieloos kunnen zijn als ze fout zitten, doel je daarbij op mannen in een MC of mannen in het algemeen? Natuurlijk is het een masker, maar die valt wel een keer af, het blijft nl. niet eeuwig carnaval:-) Reactie infoteur, 19-11-2011
Hi Ilda, mannen zijn niet zonder emoties, maar sommigen zijn er een kei in om deze te verbergen. Het gevolg is dan dat zo iemand emotieloos overkomt. Vaak wordt het zelfs expres gedaan, om zichzelf een houding te geven en om vooral geen enkele hoop of verwachting meer te wekken. Dit zie je ook wel buiten de midlifecrisis om. Misschien 'breekt' ie op een dag nog eens, om de eenvoudige reden dat het zo moeilijk is vol te houden. Het is een schijnwereld waar ie in verkeert, en zijn liefje past daar momenteel in. Maar tijden veranderen steeds… Groetjes, A.

Pascal, 17-11-2011 14:16 #201
Hallo Anita, ik was al een kijkje gaan nemen op Wikipedia ivm de beschrijving van een MC en ik vind inderdaad een heleboel elementen terug. Dat ik heb ik haar een aantal weken ook gezegd, maar zij was toen volledig overtuigd dat het niet om een MC ging. De eerste fase is uiteraard "ontkenning", waar ze toen volop in zat! Vandaag spreekt ze nog steeds over weggaan en in haar hoofd is er daarover duidelijk geen twijfel… In haar daden echter wel. Gisteren vertelde ze me duidelijk dat er geen twijfel is in haar hoofd dat ze weg wil, maar dat ze wel bereid is naar een therapeute te gaan (afspraak op 25/11 pas en dat lijkt voor mij nu een eeuwigheid!). "Misschien zit ik wel in een MC", zei ze me gisteren. "Ik hoop dat de therapeute mij kan helpen een duidelijke antwoord te vinden", zei ze ook nog. Ik heb haar meteen verteld dat ze wel geen mirakels moet verwachten. Ik heb die therapeute zelf één keer ontmoet samen met mijn therapeut toen we nog koppeltherapie deden en ze lijkt me wel een dame die de juiste vragen stelt en de juiste gevoelens naar boven haalt. Ik hoop dat ze ervoor zorgt dat mijn echtgenote op die manier zelf het juiste antwoord vindt over wat er precies in haar omgaat. Ondertussen is de vraag uiteraard of mijn echtgenote ondertussen gewoon (tijdelijk) weggaat naar een appartement bijvoorbeeld, ofwel gewoon bij me thuis blijft. Dat is een belangrijke vraag die ik me stel. Enerzijds wil ik haar uiteraard bij me thuishouden, maar die situatie wordt stilaan ondraaglijk omdat ze me duidelijk kan zeggen dat ze geen twijfels heeft dat ze wil weggaan, maar anders wel enige twijfels vertoont in haar gedrag. Anderzijds zal het weggaan uit het vertrouwde nest haar misschien wel beter doen inzien wat ze achterlaat en komt er zo een déclic in haar hoofd. Ik weet het allemaal niet meer zo goed. In elk geval kan ik niet met mijn verwerkingsproces beginnen zolang ze bij me inwoont.

Anita, 17-11-2011 11:17 #200
Hallo Pascal,
Ik ben ook een lotgenoot, heb mijn verhaal gedaan op 16-8. Mijn ex-man is nu bijna een jaar bij mij weg. Met mij gaat het nu behoorlijk goed, maar weet dat het een zware weg is geweest. Misschien kun je eens kijken op Wikipedia bij Midlifecrisis, hier staat alles heel duidelijk beschreven, ook welke fases je allemaal hebt. Misschien kun je dit met je vrouw bespreken als ze hier voor open staat tenminste. Dit heeft mij enorm geholpen om alles te begrijpen/verwerken. Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Ilda, 17-11-2011 10:33 #199
Hoi A. natuurlijk beleeft ieder het leven op zijn eigen manier en is ieders waarheid anders, alleen vind ik het erg dat hij geen enkele emotie toont. Hij toont geen verdriet of gemis. Gewoon laten merken dat het hem ook iets gedaan heeft. Nee hij gaat gewoon door met zijn nieuwe leven alsof er niets gebeurd is en dat doet pijn. Ook al ben ik de zwarte schaap in zijn ogen dan nog zou hij verdriet kunnen tonen om een relatie van 12 jaar af te breken of in ieder geval compassie. Niet perse omdat ik dat wil maar omdat ik dat menselijk gedrag vind. Mensen in een MC worden blijkbaar gevoelloos. Natuurlijk zal ik ermee moeten leren omgaan, het kan niet anders en ik doe ook niet anders. Reactie infoteur, 17-11-2011
Hi Ilda, mannen kunnen emotieloos zijn, vooral als ze fout zitten en dat drommels goed weten. Het ijskoude gedrag is dan een masker waarachter ze zich veilig waren. Mis poes voor hem, want je hebt heus wel door dat hij zichzelf niet is. Jij bent dan ook niet het zwarte schaap, maar hij is dat. Zijn gedrag is zijn manier om met zijn fouten om te gaan, als een overlevingsstrategie. Empathisch is ie inderdaad niet, maar dat toont tevens zijn gebrek aan liefde. Ik denk dat hij vooral veel van zichzelf houdt. Hou je taai! A.

Pascal, 16-11-2011 11:24 #198
Hi A., bedankt voor de raadgevingen die ik zal proberen op te volgen. Ben gisteren zelf naar een therapeut gegaan die me heeft verteld dat er wel snel duidelijkheid moet komen, want dat de situatie op de duur ondraaglijk gaat worden voor me. Hij heeft uiteraard gelijk. Ofwel ligt het probleem bij haar en probeert ze professionele hulp, ofwel ligt het aan het koppel en kunnen we opnieuw koppeltherapie beginnen, ofwel is ze 100% overtuigd van haar beslissing om weg te gaan, maar dan moet ze ook zo snel mogelijk weggaan. Het zal hard zijn voor me, maar dan kan ik misschien beginnen met mijn verwerkingsproces, hetgeen op dit ogenblik heel moeilijk is, aangezien er telkens wat hoop is bij elke knuffel of elk ander teken van genegenheid. Nu, ze heeft wel een aantal weken geleden al een afspraak gemaakt met een therapeute die ze 6 maanden geleden al gezien heeft. Mijn therapeut en de hare werken nauw samen, zodat we een 6-tal maanden ook al eens met ons 4 hebben samengezeten. De laatste 6 maanden leek alles perfect in orde te komen tot weer dat "gevoel" bij haar opstak. Ze heeft een heel goed contact met die therapeute, jammer dat ze maar pas kan gaan eind volgende week, want een goeie therapeute is wel belangrijk, maar ze moet ook op regelmatige basis beschikbaar zijn, en nu is het wel lang wachten. Ik heb haar gisteren nog verteld dat we gehuwd zijn in "goede" en ook "kwade" dagen, en dat dit de "kwade" dagen zijn, maar dat dat geen reden is om zomaar haar gezin in de steek te laten, en dat ik er samen met haar wil voor vechten, zoals ze me maar één of ander signaal geeft er nog voor te willen gaan. Ze zegt dat ze me dat signaal (voorlopig?) niet kan geven, maar dat ze wel hoopt dat haar therapeute haar zal kunnen helpen haar een duidelijk antwoord te geven of haar bepaalde dingen kan doen inzien. Ondertussen wonen we dus wel nog samen en dat is niet eenvoudig. Van de andere kant denk ik dan of het niet beter is dat ze snel vertrekt, want nu bevindt ze zich nog steeds in dat veilige nest dat het gezin toch is. Ze heeft misschien geen behoefte aan mijn genegenheid en knuffels en al de rest, maar ergens weet ze nog altijd dat ze die kan krijgen, omdat ze nog thuis woont. Misschien, als ze zou verhuizen, zal ze dan niet meer dat veilige gevoel hebben en gaat beseffen dat ze me toch wel mist, dat ze het gezinsleven mist… Ik weet het eigenlijk niet goed. Heb jij daar een mening over?
Alvast bedankt! Reactie infoteur, 17-11-2011
Hi Pascal, ja. Ze moet thuisblijven bij man en kinderen. Ik zie dat je tot elke prijs gaat om het huwelijk op de rails te houden, en dat is uitstekend. Ze kan zich wat dat betreft geen betere man wensen. Kijk haar dus niet de deur uit, want daarmee maak je het probleem enkel groter als ze dat werkelijk doet. Het is spijtig dat ze van jou de gewoonste dingen niet wil aannemen, maar dat ze dat straks bij die therapeute misschien wel zal doen. Het klopt wel dat een buitenstaander nieuwe inzichten kan geven, maar het kan de normale communicatie binnen een huwelijk of relatie nooit vervangen. Ze zal dus door moeten gaan met praten, en dan niet op zo'n negatieve manier zoals over dat signaal wat ze je niet kan geven, maar gewoon over de dingen die het reilen en zeilen van een gezin nu eenmaal met zich meebrengen. Ze krijgt momenteel teveel kans om haar eigen weg te volgen door allerlei negativiteit toe te staan en daar gehoor aan te geven. Alsof haar eigen kinderen geen stem meer hebben… Waarom denkt ze daar niet eens aan? Gooi het over die boeg en wacht haar reactie af. Haar geweten zit diep verstopt, maar zal toch boven water moeten komen, want zo kan het niet verder. Duidelijkheid boven alles, maar overhaaste beslissingen (vooral wat betreft dat weggaan) moet je absoluut zien te vermijden. Succes, A.

Pascal, 15-11-2011 14:59 #197
Hallo,
Alweer een tijdje geleden dat ik nog iets schreef, maar ik heb al veel gepraat met mensen (lotgenoten en anderen) en veel gelezen over de verschillende gevoelens die men kan hebben na een (tijdelijke of definitieve) scheiding misschien als gevolg van een MC… Veel van die gevoelens vind ik bij mezelf terug… verdriet, frustratie, verbittering, gekwetst in mijn trots (waarom gaat ze bij me weg? Ik ben toch een goeie man en goeie vader voor zijn kinderen), onbegrip, angst enz. Erover schrijven helpt blijkbaar ook voor een stuk in de verwerking van een (toekomstig) verlies…
Mijn echtgenote zegt dat ze misschien de grootste fout van haar leven aan het maken is door bij me weg te gaan, maar dat dat zo niet aanvoelt voor het ogenblik. De toekomst zal het wel uitwijzen, zegt ze. Ze ziet me nog graag, maar niet "graag genoeg" om door te gaan als koppel, want de "vlam" is er niet meer. Op sommige momenten denk ik echt dat er iemand anders is, maar op andere momenten dan weer niet. Soms wou ik gewoon dat er iemand anders zou zijn, want dat zou het misschien allemaal draaglijker maken en zou ik het misschien makkelijker kunnen afsluiten. Alles heb ik uit de kast gehaald… dat we het goed hebben samen, financieel onbezorgd kunnen leven, een mooi huis samen, twee gezonde meisjes van 7 & 12… maar niets helpt! Vorige week is ze naar een appartement gaan kijken in de buurt van haar ouders. Enerzijds hoopte ik dat ze het niet zou nemen omdat ik haar niet kwijt wil, maar anderzijds is dat misschien voor haar de enige manier om nog gaan te beseffen dat we het goed hebben samen (of is dit ijdele hoop?). Het zou in ieder geval voor mij makkelijker zijn haar niet meer elke dag te moeten zien. Opgelet, we maken geen ruzie, gaan heel gemoedelijk met mekaar om, maar als je iemand graag ziet, wil je die regelmatig kussen, knuffelen of tegen je aandrukken omdat je voelt dat je die persoon gaat verliezen. En eigenlijk bereik ik daarmee het omgekeerd, want zij wil ruimte en met rust gelaten worden, want 90% van de mensen uit haar directe omgeving begrijpen haar beslissing niet en verklaren haar onnozel en gek (zegt ze zelf!). Als ik dan zeg dat ze misschien toch maar eens naar die mensen moet luisteren die zou met haar zijn begaan, zegt ze dat haar gevoel haar iets anders zegt.
Uiteindelijk heeft ze het appartement niet genomen wegens te klein en 's morgens vroeg ze me op ze "wel weg moest"?! om een uurtje nadien me telefonisch mee te delen dat ze nog wel weg zou gaan, maar haar tijd wou nemen?! Ik word er gek van. De situatie wordt ondraaglijker met de dag. Binnenkort wordt onze woning geschat en dan is het de vraag of ik haar deel kan uitkopen, want ze wil graag dat ik de woning behoud zeker ook omwille van de kinderen. Ik vrees dat ik haar zal moeten laten vertrekken en dat ze dan snel inziet dat we toch een goed leven hadden samen, OK met een zekere routine, maar met toch heel wat afwisseling ook het laatste jaar. De vraag zal zijn hoe lang het zal duren en hoever ik zal staan in mijn verwerkingsproces, want ik zit de laatste dagen echt wel weer heel diep… Ik trek me op aan allerlei clichés zoals "de tijd heelt alle wonden", "what doesn't kill you, makes you stronger", what the fire doesn't burn, it makes harder enz… Tot binnenkort. Reactie infoteur, 16-11-2011
Hi Pascal, je vrouw is wel degelijk in vertwijfeling, want dat zie je aan haar aarzeling om echt weg te gaan. Ergens weet ze heus wel dat ze iets najaagt wat niet bestaat. Klakkeloos je gevoel volgen zonder een grammetje verstand erbij leidt vrijwel altijd tot niets, en daar moet je haar zoveel mogelijk voor zien te behoeden. Dat doe je al, maar misschien moet het nog wat radicaler. Als je zin hebt om haar om de hals te vliegen, doe dat dan. Want een vrouw die wegloopt voelt zich vrijwel altijd 'onbemind' en 'onbegrepen' en dan krijgen andere mannen ruim baan om haar in een relatie te sleuren. Vaak ook is het een luxe probleem wat dan uitgelegd wordt in een 'vlam' die zou ontbreken. Andere benamingen zijn: 'De passie is weg', of 'Ik mis iets'. Welnu, je bent geen gasstel dat moet vlammen maar een mens van vlees en bloed. En als er een vlam ontbreekt dan valt dat zeker haarzelf ook aan te rekenen. Ze doet haar kinderen veel verdriet door verder te gaan op deze doodlopende weg en jij moet echt alles uit de kast trekken om haar te houden waar ze is. Dit ben je aan de kinderen verplicht en dit kun je haar ook zeggen. Bedenk ook of ze misschien beinvloed wordt door een collega, vriend(in) of iemand anders die haar in deze gekte praat. Ook kan het zijn dat ze al een minnaar heeft maar jou dat niet durft te vertellen. Weggaan is dan gewoon een vlucht uit de werkelijkheid. Het zou goed zijn dat eens met een psycholoog zou praten, maar ik vrees dat ze daar geen behoefte aan heeft omdat ze voor zichzelf natuurlijk 'besloten' heeft dat wat zij doet volkomen normaal is. Leg de nadruk op jullie kinderen, en bedenk samen met haar wat voor gevolgen een scheiding heeft. Hopelijk komt ze dan bij haar positieven. Sterkte in dit moeilijke proces, A.

Ilda, 15-11-2011 14:09 #196
Hoi A., nee het is mijn zaak ook niet meer daar heb je gelijk in maar het voelt nog wel alsof het mijn zaak is. Ik besef heel goed dat ik er nu buitensta en toch bemoei ik me er soms mee. Lees: trek conclusies, confronteer hem er soms mee. Dat komt gewoon omdat wij het niet goed hebben afgerond. Nu weet ik wel dat dit toch nooit gaat komen met iemand in een MC, maar een beetje spijtgedrag zou veel helpen maar helaas zit dat er ook niet in want hij geeft mij de schuld van alles en met spijtgedrag vanuit zijn kant zou hij toegeven dat hij fout zit. Ik zie met open ogen hoe hij fout hij bezig is en ik kan er niks aan veranderen. Dat knaagt maar dat zal minder worden. Soms hoop ik dat het toch nog goed zal komen, ik weet hoe naief dat gedacht is maar het is meer een verlangen naar het vertrouwde. Als het dan lijkt alsof hij een soort van gemis ervaart (wat niet zo zou hoeven zijn maar ik interpreteer dat zo, want hij zegt het nooit) dan krijg ik weer hoop maar als ik dan denk hoe we verder zouden moeten gaan dan zie ik enkel blokkades op het gebied van oa vertrouwen. Daarnaast heeft hij zijn vriendin(netjes) dus ik weet wel dat ik hoop op niks en aangezien hij 39 is en zeer wrsch 2 jaar in een MC zit kan het nog enorm lang duren voordat hij eea zal beseffen. Ik weet dat ik verder moet en ondanks alles toch stiekem hopen hoort wrsch bij het verwerkingsproces. Reactie infoteur, 16-11-2011
Hi Ilda, ja. Spijt betuigen wil hij niet, en het is dan aan jou hoe je daarmee omgaat. Je kunt van een ander helaas niet verlangen dat hij doet wat jij precies in gedachten hebt, hoezeer je ook gelijk hebt. Het punt is natuurlijk wel dat alles zo subjectief is. Zijn 'waarheid' is heel anders dan die van jou, vandaar dat hij jou overal de schuld van geeft en jij dat niet terecht vindt. Feit is wel dat hij jullie vertrouwen geschaad heeft en dit is maar moeizaam te herstellen, zelfs al zouden jullie het proberen. Je moet even door deze nare tijd heen. Groetjes, A.

Ilda, 15-11-2011 09:43 #195
Gister heb ik hem geconfronteerd met het feit dat hij nog contact heeft met die ex in het buitenland en dat hij niet kan kiezen en iedereen maar aan het lijntje houdt. Natuurlijk meteen in de verdediging dat dat niet zo is en hij wel heeft gekozen, nl voor die nw vlam hier. Dat is zijn nieuwe vriendin. Ik zei al dat als hij dat allemaal zo maar het aangeeft dat hij wel gevoelloos is, Ja mssch ben ik dat ook zei hij toen. Heb ff alles helder op papier gezet voor hem hoe ik erover denk. Als antwoord kreeg ik 'bedankt voor dit mooie bericht' Eerder cynisch bedoeld. Ik besef wel dat het niet verstandig is om me met zijn leven te bemoeien maar ik ontkom hem niet aan om hem af en toe op zijn gedrag te wijzen. Op dat moment maakt het me wel woedend van binnen maar ik merk wel dat ik het steeds beter een plaats kan geven. Reactie infoteur, 15-11-2011
Hi Ilda, ja je wilt je onvrede op hem richten maar kunt er helaas niets aan veranderen. Hij kiest ervoor om vrouwen op deze manier te behandelen en het enige wat je eraan kunt doen is deze man laten voor wat ie is, omdat zijn manier van doen je gewoon niet bevalt. Probeer je dus niet teveel met zijn leven te bemoeien, hoe ergerlijk het ook is. Groetjes van A.

Ilda, 14-11-2011 09:39 #194
Hoi A., ja vlg mij komt het besef in kleine deeltjes binnen. Tegelijkertijd heb ik uit betrouwbare bronnen vernomen dat hij weer contact heeft met zijn vriendin uit het buitenland. Dus maw die nw vlam van hier is het dus ook niet helemaal. Gister is hij alleen met onze dochter op stap geweest. Dat vond ik zo fijn, samen met papa, hem niet hoeven te delen. Ze kwam heel vrolijk en op tijd thuis, compleet anders dan de voorgaande keren. Heb dat ook tegen hem gezegd. Hij maakt er een puinhoop van. Nu 'bedriegt' hij zijn nw vlam door stiekem contact de hebben met zijn vorige vlam. Ik ben in ieder geval opgelucht dat mijn dochtertje gister niet is meegesleept met die ander. Ik blijf het werkelijk onvoorstelbaar vinden hoe hij zo bezig is. Tegelijk 2 andere vrouwen proberen aan te houden, ons nog niet verwerkt. Hij was altijd trouw en tevreden en nu is hij compleet doorgeslagen, de vrouwenversierder bij uitstek. Ik maak me er niet zo druk meer om het is gewoon een vreemde film die ik aanschouw. Reactie infoteur, 15-11-2011
Hi Ilda, het begint steeds meer op een slechte comedy te lijken, inderdaad! Dat hij weer contact heeft opgenomen met zijn buitenlandse liefje is veelzeggend. Kennelijk heeft hij niet genoeg aan de dame met wie hij nu is. En hij zal vast begrepen hebben dat je nooit alles wat je zoekt in 1 persoon vindt. Die vrouwen komen er vanzelf wel achter hoe hij te werk gaat, en of ze dat verder accepteren is nog maar de vraag. Gelukkig is dat jouw zaak niet meer! Groetjes, A.

Ilda, 10-11-2011 11:23 #193
Dat is waar. Gister kwam hij ons dochtertje halen. Ik merkte dat hij het ergens weer knus vond thuis. Ze liet hem iets zien en hij vond t leuk en keek ongemakkelijk om zich heen. Bekommerde zich om het konijn en enkele technische dingen in huis. Hij was 3 dagen ziek geweest. Hij had me gister voordat hij ons dochtertje kwam halen gebelden zei dat het rustig is op de zaak. Word er n beetje depressief van zei hij ook. Merkte dat de warmte van hier hem goed deed. Hij besefte wrsch dat hij er zelf voor heeft gezorgd er niet meer bij te horen. Vandaar die ongemakkelijke houding maar tegelijk n soort verlangen in zijn ogen. Normaal gaat hij meteen weg. Nu ging hij in de keuken zitten. Ons dochtertje moest m aansporen dat ze moesten gaan. Later smste hij nog over ons dochtertje. Ik reageerde. Later smste hij dat hij ging slapen en zei welterusten. Ik reageerde niet meer. Vervolgens stuurde hij nog een berichtje. Heb weer niet gereageerd. Toen ik ons gister samen zag in huisen even zijn oude ik weer zag verlangde ik er weer naar terug. Nu is dat natuurlijk niet zomaar weer terug. Ik weet ook niet wat dit gedrag van hem zegt. Ik durf er niet meer naar te vragen omdat ik dan weer hoop krijg. Er is zoveel gebeurd. Ik ben bezig om volgend jaar te gaan verhuizen. Veel verandering en dat kost zoveel energie en moed. Stiekem blijf ik hopen dat het goed komt maar dat moet dan echt van hem komen. Reactie infoteur, 11-11-2011
Hi Ilda, ja. Dit was een spoortje besef van wat hij heeft aangericht, en dat is mooi. Want ook voor hemzelf is het natuurlijk veel beter om een relatie eerst fatsoenlijk af te ronden (lees: er eerst voor te vechten!) voordat er meteen een nieuw liefje bij wordt gehaald. Want relatieproblemen - als die er zijn - los je nooit op door een ander te nemen, maar door communicatie. Daar heeft ie natuurlijk vele steken laten vallen. Een relatie die ontstaat terwijl er nog een andere relatie is, heeft geen kans van slagen. Een passionele vlucht is iets anders dan het onderhouden van een gezin. Hij probeert nu beiden te combineren, en dat is het moeilijkste dat er is. De arme ziel… ;). Groetjes, A.

Ilda, 07-11-2011 09:57 #192
Hij had mijn zus verleden week ad telefoon en had het over zijn nieuwe vriendin en zoon. Hij zoch volgens haar een goedkeuring en zei wederom dat het tussen ons nooooit meer goed komt. Ik ga nooit meer terug etc. dat soort uitspraken. Hij heeft mijn zus en zwager al eerder verteld dat het allemaal mijn schuld is etc. Mijn zus vond het zo vreemd dat hij maar constant blijft herhalen dat het nooit meer goed komt en hij nooit meer terug gaat. Dat heeft ze nl. al een paar keer gehoord. Ze vindt dat het lijkt alsof hij zichzelf er maar van wil overtuigen. De dag erop heeft ze hem een bericht gestuurd dat de situatie tussen ons al moeilijk genoeg is en een andere vrouw met kind er nu bij in feite niet te verdragen is. Hij heeft daar niet op gereagereerd. Mijn zwager was ook perplex toen hij hoorde dat hij nu een relatie met een vrouw met een kind van 10 heeft. Ze herkennen hem allemaal niet meer. Vraag me af of hij zichzelf nog wel herkent… Reactie infoteur, 08-11-2011
Hi Ilda, stukje bij beetje zal hij zijn oude ik wel hervinden, maar dat kan nog wel een aantal jaren duren. Vooralsnog heeft hij zichzelf namelijk 'verdoofd' door die vriendin te nemen. De een neemt een slok, de ander neemt pillen, en hij nam haar! Maar het komt allemaal op hetzelfde neer: Problemen proberen weg te wissen door er iets aangenamers overheen te gooien. Het zal niet werken. Nooit. Dat je ex constant herhaalt dat hij nooit meer naar jou teruggaat is ook al zo tekenend. Het duidt erop dat hij er in zijn hoofd helemaal niet klaar mee is. Hij bijt zich er -heel bewust- in vast dat het niet meer goedkomt, om zijn gedrag te vergoelijken en zichzelf te overtuigen (inderdaad!) dat het toch echt de juiste keus was. Wie dat voor zichzelf duizendmaal moet herhalen en/of het van de daken brult verraadt enkel dat ie fout zit. Groetjes, A.

Ilda, 07-11-2011 09:20 #191
Hoi A, dat hoop ik niet dat hij nog 10 anderen zal verslijten. Voorlopig is hij nog helemaal verliefd op zijn nieuwe verovering. Nu is hij gister voor de derde x achtereenvolgend op zondag met ons dochtertje en zijn nw vriendin en zoontje een dagje uit geweest. Ze zijn naar autorace gaan kijken. Dat is natuurlijk iets wat haar zoontje leuk vindt. Dat is niet de keuze van een meisje van 5. Het is haar papadag! Toen ze dus terugkwamen en ze het vertelden kookte ik van binnen maar heb niets gezegd, het heeft toch geen nut. Ben al 2 x uitgevallen maar hij blijft haar meenemen. Hij bracht haar rond 19.00 uur thuis (veel te laat) en wederom was ze weer oververmoeid. Daar heb ik hem wel een bericht over gestuurd. Ik zie gewoon hoe hij het zijn nw vriendin en haar zoon maar naar hun zin wil maken en ons dochtertje daarin meesleurt. Ik heb haar natuurlijk wel gevraagd hoe ze het heeft gehad en gelukkig was haar antwoord positief, dat biedt enige troost maar toch ben ik bang dat ze alles maar goed vindt om maar regelmatig bij haar papa te kunnen zijn want die mist ze toch enorm. Om voor wat afleiding te zorgen ben ik afgelopen weekend eens op stap gegaan met een vriendin. Dat was ad ene kant leuk maar ad andere kant erg onwennig om als alleenstaande moeder van 40 weer opnieuw te moeten beginnen. Het voelt alsof je gefaald hebt. Het liefst droom ik dan dat alles weer als vanouds is. De confrontatie is hard. En hij, ja hij heeft voordat we zijn verhuisd en alle officiele wegen zijn bewandeld al lang en breed een nieuw gezin. Hij zegt ook dat ik moet accepteren dat hij doorgaat met zijn leven. Ikke ikke ikke! Reactie infoteur, 08-11-2011
Hi Ilda, alles is bepaald en je hebt het maar te slikken. Zo brengt hij het je, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om van vrouw naar vrouw te huppelen. Als je een opmerking maakt zal hij het zo draaien dat jij de schuldige bent. Een typisch geval van 'dingen onder het tapijt schuiven', want hij weet drommels goed dat hij jou enorm gekwetst heeft. Ook al lijkt het nu alsof hij zijn leven allang weer op orde heeft, ik kan je verzekeren dat het schijn is. Door zich in een romance met een andere vrouw te storten en daar 'volledig voor te gaan', probeert hij zijn fouten en mislukkingen ten aanzien van de relatie met jou te 'vergeten'. Sommige mannen lukt dat ogenschijnlijk heel aardig, maar met geluk heeft dat niets te maken. Grt, A.

A., 02-11-2011 10:25 #190
Hallo Jos,

Vind het echt ontzettend goed van je dat je het zelf ziet, denk dat dit al heel goed is.
Ik ben absoluut geen professional op dit gebied hoor, maar ben wel in de steek gelaten door een man met een MC. Mijn verhaal heb ik op deze site gedaan op 16-8.
Ben me ontzettend gaan verdiepen in een MC en snap het nu allemaal.
Heb gelezen dat mensen met een MC veel baat kunnen hebben bij een life-coach of een
psycholoog. Ik adviseer om ook eens even te kijken bij Wikipedia, hier staat heel duidelijk dat
je er wel mee aan het werk kunt, maar ja dan moet je het zelf wel zien dat je een MC hebt, en jij ziet het gelukkig van jezelf.
Mijn advies is om dit met je vrouw bespreekbaar te maken, en aub maak niet de fout zoals al onze mannen of vrouwen hebben gedaan op deze site, door je gezin aan de kant te zetten!
Echt je zult er na verloop van tijd achter komen dat jezelf waarschijnlijk de grote verliezer zult zijn.
En daarbij zullen je vrouw en kinderen echt een verschrikkelijk moeilijke tijd tegemoet gaan.

Veel sterkte, A.

Jos, 01-11-2011 19:09 #189
Ik ben blij dit gevonden te hebben. Ik heb eigenlijk pas net ontdekt dat ik ook een MC heb. Ik kan gewoon niet meer rationeel denken. (ik ben trouwens 45)

Ik denk dat het is begonnen met mijn Burn-out een 8 maanden geleden. Nadat ik dit te boven was gekomen merkte ik dat ik het af en toe heel erg warm kreeg! Nog geen week daarna een ontevreden gevoel wat met de dag sterker wordt. Dit ontevreden gevoel kwam als een donderslag bij heldere hemel. Tegelijkertijd ben ik gaan zoeken naar relaties uit het verleden en droom daar helemaal bij weg. Ik zit elk uur te wachten op een reactie van een email naar een ex vriendin van 25 jaar geleden, te gek voor woorden eigenlijk (ik ben even voor 10 minuten weer rationeel).

Ik ben spontaan enorm gaan sporten om wat overgewicht kwijt te raken. Ik zat vanmiddag op de fiets te fantaseren hoe ik mijn huwelijk het beste kan beëindigen zodat er de minste financiële en emotionele schade ontstaat! Ik wil mij relatie helemaal niet beëindigen HELP!

Ik ben van plan om het leven wat ik heb met vrouw en kinderen weer aantrekkelijk te maken, het is erg goed namelijk. Ik heb alleen nog geen idee hoe. Ik ben eigenlijk bang dat ik slachtoffer ga worden van mijzelf en dat vrouw en kinderen er enorm onder gaan lijden.

Mocht er iemand nog tips hebben, graag! Reactie infoteur, 02-11-2011
Hi Jos, je bent er op tijd bij, uitstekend! Als je tussen de 40 en 50 bent, zit je in zo'n levensfase waarin je gaat nadenken of je leven niet anders moet, of anders had gemoeten. Een soort ijkpunt. Dat is verder niets verontrustends aan. Waar het om gaat is wat je er straks mee doet. Laat je je verleiden door innerlijke onrust en verander je dan van baan, huis, huwelijk, etc., of begrijp je van te voren dat je er gewoon doorheen moet en dat het nieuwe gevoel van voorbijgaande aard is. Denk niet dat fantaseren over een scheiding ook betekent dat je daadwerkelijk wilt scheiden. Het is juist goed om te beseffen wat je hebt, en daar hoort ook het bedenken van een akelig scenario bij, zoals een huwelijksbreuk. Het dromen van die ex-vriendin moet je jezelf gewoon toestaan, mits dromen gewoon dromen blijven. Want ook zij is ouder geworden, anders dan jij nu denkt, en heeft vast ook haar eigen leven met huwelijk en kinderen, etc. Maak niet de fout de stiekeme toer op te gaan, hoe aanlokkelijk ook. Want daarmee breek je je huwelijk gevoelsmatig af, en kom je straks misschien in sferen waarin je daadwerkelijk een punt achter je huwelijk gaat zetten. En dat is een blunder van de eerste orde. Je hoofd erbij houden dus… ;). Groetjes, A.

Ilda, 01-11-2011 18:06 #188
Nee ben ik ook zeker niet van plan om haar te bellen, levert idd niet veel op hooguit meer ellende. Mijn dochter functioneert gelukkig prima, ze heeft het enorm naar d'r zin bij haar vader. Op school gaat het ook goed. Ze is een vrolijk meisje en ik hoop echt dat het zo blijft, als zij er is laat ik mijn verdriet niet zien, ze zal het natuurlijk wel aanvoelen en af en toe merkt en hoort ze natuurlijk ook wel wat. Vandaag zei hij weer dat hij in vrede met elkaar wil leven vanwege ons dochtertje en dat ik het moet loslaten en dat hij mij ook een goed leven gunt. Hij zal zich wel schuldig voelen ad ene kant. Nou ik probeer er het beste van te maken. Goede vriendschap vanwege ons kindje is het beste en de rest zal ik idd moeten loslaten en verwerken. Reactie infoteur, 02-11-2011
Hi Ilda, ja. Het is alleen te hopen dat hij niet nog tien andere relaties zal verslijten, want hij zal jullie dochter vast overal bij willen slepen. Goed te horen dat ze het gezien de omstandigheden toch prima doet! Groetjes, A.

Ilda, 31-10-2011 19:43 #187
Hallo A. Ja hij geeft wel om uiterlijk. Doe ook mijn best om er goed uit te zien. In eerste instantie voor mijn dochtertje en mezelf natuurlijk al ben ik zo moe en heb soms gewoon geen puf. Ik probeer zo gezond en goed mogelijk te leven en te eten, maar de eetlust is er nu niet echt in deze situatie. Ontkom er dan ook niet aan dat ik enkele kilo's ben afgevallen. Zo kwam hij laatst ons dochtertje halen en ik zag er leuk uit. Zegt hij 'wat zie je er slecht uit in je gezicht en je bent zo afgevallen'. Ik dacht toen 'ja jeetje wat wil je in zo'n situatie en sterker nog jij bent hier schuldig aan' maar ik zei er niks op haalde gewoon mijn schouders op. Had gewoon geen zin om te reageren. Ik zal er na verloop van tijd weer beter uit gaan zien, zie er wel goed uit hoor maar het verdriet en vermoeidheid is natuurlijk van me af te lezen, ik straal niet. En wat je zegt ik kan er niks aan doen hooguit op hem neerkijken inderdaad dat doe ik dan ook. Ik wil ook gewoon normaal met hem omgaan vanwege ons dochtertje alleen als hij dan thuis komt met berichten dat hij ons dochtertje weer heeft meegenomen naar zijn nw vriendin dan ontplof ik gewoon. Ik realiseer me wel dat ik daar anders mee om moet gaan. Enkele familieleden en vrienden raden me aan om zijn nw vriendin op te bellen en te vragen waar ze mee bezig is maar ik zie dat niet zitten dat werkt m.i. averechts. Zie daar dan ook niks in. Tsja zo hobbelen we verder. Reactie infoteur, 01-11-2011
Hi Ilda, ja. Je hebt met hem te maken, niet met zijn nieuwe vriendin. Haar bellen zal dan ook weinig opleveren vermoed ik, behalve misschien nog veel meer irritatie. Beter niet doen. Heb je opvoedkundige dingen te bespreken, dan zal dat helaas steeds met je ex moeten. Ik vraag me af hoe je dochter onder de situatie is, want al die veranderingen en het gezeul van huis naar huis zijn m.i. niet goed voor haar ontwikkeling. Ze zal zich waarschijnlijk sterk houden, omdat ze haar moeder verdrietig ziet. Dit zal de last op haar schouders onevenredig groot maken. Hopelijk kom ze er goed doorheen. Groetjes, A.

Ilda, 30-10-2011 22:22 #186
Hoi A, hij was hier vrijdag om ons dochtertje op te halen. Had de kronen in zijn mond laten plaatsen, was er niet tevreden mee, er moest nog het eea aan gedaan worden vond hij, dus was daarover aan het praten. Op een gegeven moment kwamen we op het onderwerp dat hij niet te vertrouwen is. Ik zei dat hij niks verwerkt, eerst mij 12 jaar, toen een vriendin in het buitenland een jaar en nu die ook weer gedumpt en sinds een maand weer een ander, ik zei je gaat maar door en verwerkt niks, zo koelbloedig en als dit weer niks wordt neem je zo weer een ander, hij zat stil te luisteren en zei 'ja ik ben haar gewoon tegengekomen', Ik zei dat hij iedereen wel kan tegenkomen maar het gaat erom wat je ermee doet. Ik merkte dat hij stil met neergeslagen ogen zat te luisteren, volgens mij raakte ik hem wel. Vandaag kwam hij ons dochtertje halen voor een uitstapje, hij sprak weer over zijn kronen. Zit hij toch wel mee, ad ene kant vind ik het sneu om hem om hem zo ontspoord te zie. Op een gegeven moment vertrok hij met ons dochtertje, later kwam hij terug en zei dat hij met het zoontje van zijn huidige vriendin en een buurjongen en nog een stel uit de buurt met hun zoontje was gaan bowlen en eten. Toen zei ik 'ook met haar weer"? Toen zei hij 'sst' ander hoort onder dochtertje het' Ik zei ' nu weet heel de buurt het het en staan wij voor schut'. Hij lachte maar nerveus. Toen werd ik wat feller en riep wat lelijke woorden over hem en haar. Toen zei hij 'ik ga'. Toen zei ik dat hij kan oprotten en ik zei ook niet zulke leuke dingen over zijn vriendin. Hij vertrok en smeet de deur dicht, ik zie daarvoor ook nog dat hij zichzelf wel tegenkomt. Hij lachte maar wat. Ik was weer zo boos. Verschrikkelijk. We staan toch echt voor schut hier in de buurt. Hij spreekt maar af met die vrouw die enkele blokken verder woont, de hele buurt weet het nu. Voel me er werkelijk vernederd onder. Hij is zo de weg kwijt en doet maar raak. Hij gaat volledig los. HIj vindt het blijkbaar allemaal normaal en verwacht van mij dat ik het allemaal maar moet accepteren. Ons dochtertje wordt er maar ingeslingerd.
Andere vrouw in de auto met haar zoontje, ze weet van niks, geen voorbereiding, is toch niet goed voor een meisje van 5, Hij zit geloof ik ook nog met dat vriendinnetje in het buitenland, wat is dit nu toch allemaal. Word er zo depressief van allemaal. Pfff wat moet ik er nou toch mee? Reactie infoteur, 31-10-2011
Hi Ilda, niks. Je kunt hooguit op hem neerkijken, want voor je het weet laat je je verleiden tot allerlei uitspraken en kom je in soort 'vechtscheiding'-situatie. Wat je nog wel kunt doen - mits hij een type is die nogal op uiterlijk let - is er oogverblindend goed uitzien als je hem ziet, en verder weinig zeggen. Niet om hem terug te krijgen, maar om hem goed te laten voelen wat ie weggooit. Maar is uiterlijk voor hem van weinig belang, dan zal dit natuurlijk niet veel effect hebben. Als je straks elders woont zal het ongetwijfeld beter gaan, want dat zijn nieuwe vriendin vlakbij jou om de hoek woont, is werkelijk afgrijselijk. Hou je taai hoor, A.

Anita, 28-10-2011 18:25 #185
Hoi IIda,
Daar zat ik zelf ook aan te denken maar hoe kunnen we ons mailadres aan elkaar doorgeven, vind het zelf niet nodig om mijn mailadres op deze site door te geven.
Redactie, zouden jullie ons misschien met elkaar in contact kunnen laten komen door onze e-mail adressen aan elkaar door te geven?
Anita, Reactie infoteur, 31-10-2011
Ilda en Anita, ja, dit is per email geregeld. Groetjes, A.

Ilda, 28-10-2011 15:51 #184
Hoi Anita, dank je voor je bericht. Ik kan me goed voorstellen dat nu je rust in je leven hebt dat gaag zo wil behouden met je dochters. Het zal nooit prettig zijn om de vader van je kinderen in zo'n toestand te zien. Ik merk dat ik me steeds sterker en beter ga voelen, ik laat het elke dag een stukje meer los en dat voelt goed voor mij persoonlijk. Ik weet dat ik er nog lang niet ben en dat er nog veel verdriet zit en zal zijn maar dat zal slijten, ik moet door. Als je wilt kunnen we privemailen zodat we elkaar kunnen blijven steunen hierin. Ik hoor het wel als je daar behoefte aan hebt.

Anita, 28-10-2011 12:24 #183
Hoi IIda,
Nee, ik zou mijn ex niet terugnemen! Hij is 43 jaar. Ik heb nu rust in mijn leven met m'n dochters waar het gelukkig ook goed mee gaat. Om eerlijk te zijn doet het echt wat met me dat m'n ex tegen een depressie aan zit. Het is in principe een goed persoon maar is compleet de weg kwijt. Ik zie nu ook in dat hij trekken heeft van een narcistische persoonlijkheid. Ik ben zelf een zeer stabiele vrouw en inderdaad eerst iets goed afsluiten voor je met iets anders verder gaat. Mijn ex-man is tot nu toe ook altijd wel aardig tegen me geweest en is dat nog. Heb vanaf afgelopen zondag ook weer normaal tegen hem gedaan sinds ik weet dat hij vreemd is gegaan. Ik voelde zelf dat ik dat weer kon.
Ik weet dat het de komende tijd niet makkelijk voor je wordt maar denk vooral aan jezelf, geef het de tijd. En zoals ik het vanaf het begin altijd heb gezien, achter de wolken schijnt altijd de zon, echt! Heel veel sterkte!

Ilda, 28-10-2011 10:23 #182
Hoi A. ja het klopt, ik ben wel aangetast in mijn eigenwaarde, het is nogal wat om dat allemaal te horen te krijgen en dan er vandoor te gaan met een 8 jaar jongere vrouw met kind die 2 blokken verderop woont. Ik voel met wel vernederd in de buurt. Mijn dochtertje en ik moeten het huis uit want hij wil in februari weer dit huis in (ik kan de hypotheek niet alleen opbrengen). En zij is iemand die alleen voor zichzelf gaat ja. We waren 5 weken geleden naar een feestje gegaan hier in de buurt, mijn ex ging toen ook mee, toen was hij net terug van het buitenland en had het uitgemaakt met zijn vriendin daar en gaf mij toen nog hoop dat we het zouden kunnen proberen maar heel langzaam. Nou op dat feestje zei ik haar vriendelijk gedag dat doen we altijd. En zei zei wel gedaag maar keek me een beetje minzaam aan. Ik dacht dat dat kwam omdat de buurt al 7 maanden wist dat hij bij me weg was. Nou 2 weken later zegt mijn ex tegen mij dat hij nu met haar gaat en helemaal voor haar gaat. Dat is toch vreselijk om zo vernederd te worden. Dus daar moet ik wel aan werken he, er is van alles mis met mij, ik ben 12 jaar lang dominant etc. geweest en als 'straf' heeft hij nu een ander. Wat een gelach. Als hij dit echt zo ziet is hij toch niet meer goed bij zijn verstand. Zijn huidige vriendin woonde in een arm zuid amerikaans land en is met haar zoontje hier gehaald door een oudere hollandse man. Die is paar jaar geleden overleden en zij heeft het huis geerfd, ze waren niet getrouwd en hij had zijn vermogen (miljoenen) nagelaten aan een goed doel. Wat een gelach! Eerst moest zij het huis uit maar uiteindelijk toch zo kunnen regelen dat zij het huis mag houden. Nou is er toch mee vooruit gekomen. Dit soort types pakken wat ze pakken kunnen he. Mijn ex heeft ook wel wat te bieden en is daarnaast een goed uitziende jongere man. Denk dan wat heeft zij een geluk en ik een pech. Hij verlaat zijn nest om in haar nest te gaan liggen, Ik zei al je ziet haar kind meer dan je eigen kind Nou en zegt hij dan dan moet onze dochter maar bij hem gaan wonen zegt hij. Dat kan hij makkelijk zeggen omdat hij weet dat ik dat nooit zal doen mijn dochter loslaten en daarnaast kan hij dat niet ineens want hij werkt 6 dagen per week, dus hij weet wat hij zegt. Vreselijk allemaal hoor. Mannen lijken wel volslagen gek. Zijn verliefd op een andere vrouw en verliezen alle verstand en gevoel. Om zijn nieuwe vlam maar blij te maken verwend hij haar zoon en zijn eigen dochter, tsja die krijgt ook wel aandacht maar minder. Hij gaat net een paar weken met haar om! Is toch niet goed bij zijn hoofd? Bouwt zijn hele leven al om haar heen. Maar inderdaad ik moet verder en om me heen kijken. Reactie infoteur, 31-10-2011
Hi Ilda, ja het is zeer vernederend, je voelt je belazerd, en de mensen in de buurt lachen in hun vuistje. Jij lijkt pech te hebben, en zijn nieuwe vlam lijkt geluk te hebben, maar is dit wel zo? Haar verleden is turbulent, ze loopt veel te hard van stapel, en heeft misschien heel andere motieven dan 'liefde' alleen. Die relatie van hen is dan ook gedoemd fout te gaan. Zo bekeken sta jij er veel beter voor. Je toekomst ligt open, en je bent bevrijd van een man die zo ver van zijn gezin is afgedreven, dat loslaten het enige is dat je kunt doen. En dat dat niet zomaar gaat, lees ik aan je berichten. Door jullie dochter blijft die verbondenheid, dus blijf werken aan een soort vriendschapsbasis met je ex. Zeker als je dochter erbij is! Grt, A.

Anoniem, 28-10-2011 09:29 #181
Hallo A. deze zomer heb ik een paar keer geschreven over mijn man in de MC. We zijn bij maatschappelijk werk geweest, waar ik nog loop. Hij is twee keer bij een psycholoog geweest en gaat nu naar een andere en naar de huisarts omdat hij tegen een depressie aanzit. Er is zoveel gebeurd de afgelopen maanden. Hij heeft met zijn minnares gebroken maar ziet haar elke dag op het werk. Ze hebben uitgesproken dat er wederzijds nog gevoelens zijn en die kan hij niet wegkrijgen. Mijn maatschappelijk werker zei tegen hem dat zij hem heeft geraakt en dat hij daar blij om mag zijn en dat dat mij nooit gelukt zou zijn omdat hij en zijn soulmate op 1 golflengte zitten qua gevoelens wat ze in het verleden allemaal meegemaakt hebben. Ik heb hem deze week gezegd dat ik hem niet wil vasthouden, maar hij wil ons nog een kans geven. Ik ben inwendig radeloos maar hoop dat het toch nog goed komt. Reactie infoteur, 28-10-2011
Hi Anoniem, zou hij eindelijk wakker zijn geworden uit zijn midlife-droom? Wat die maatschappelijk werker heeft gezegd verbaast me. Het zou jou 'nooit gelukt zijn' om ook maar te tippen aan die band die hij met zijn 'soulmate' heeft. Zij tweeen op dezelfde golflengte, jij op een andere. Laat me niet lachen. Man neemt minnares en ach… 'zij heeft hem geraakt en hij mag er blij om zijn'… een fraaie manier om vreemdgaan uit te leggen. Gelukkig is je man tot het besef gekomen dat hij fout bezig was. Nu die maatschappelijk werker nog ;). Succes! A.

Ilda, 27-10-2011 11:54 #180
Dank je A. voor je reacties. Je hebt gelijk, ik moet geen hoop meer hebben, hij is de weg kwijt, geheel ontspoord. Heeft het al over vakanties met die ander en haar zoon en of ons dochtertje ook mee mag, nou dus niet he. Normaal deed hij altijd zo moeilijk over vakanties, kon moeilijk weg van zijn bedrijf etc. en nu kan het allemaal ineens wel. Ik realiseer me dat ik er meer tegen open zie om alleen verder te gaan dan dat ik hem terug wil, want als ik denk wat hij het afgelopen jaar allemaal gedaan heeft en hoe ik geleden heb en hij genoten dan zou ik hem niet meer terug willen, zoiets blijft tussen ons instaan. En wat je zegt hoe kan hij nou gelukkig worden met zijn nieuwe vlam, hij heeft nog niks verwerkt, zo van de een naar de ander alsof het niks is, vrouw en kind achterlatend en fluitend verder. Ik ga alles verwerken hoor en kom er wel. Tegen de tijd dat hij alles gaat overzien en tegen een depressie zit ben ik hopenlijk allang genezen. Reactie infoteur, 28-10-2011
Hi Ilda, precies! Het is zinloos om afwachtend te blijven bij een man die er absoluut geen moeite voor wil doen om zijn huwelijk of relatie te redden. In alle kleuren van de regenboog heeft hij je ingepeperd dat het 'over' is, na eerst een stortvloed van beschuldigingen over je te hebben losgelaten. Het gaat bij zoiets dan niet om 'hoe krijg ik hem terug', maar om 'hoe krijg ik mijn eigenwaarde weer op orde'. Want natuurlijk is het een vreselijke deuk in je ego als je zo keihard wordt behandeld en ga je misschien af en toe wel aan jezelf twijfelen. Niet doen dus, want bij dit type mannen sta je machteloos, en dat is maar goed ook. Voor vrouwelijke power zijn ze allergisch, omdat ze zelf het 'mannetje' willen spelen. Wellicht kan hij dit nu over zijn nieuwe vlam, die net zo wreed is als hij zelf. Het kan haar immers geen donder schelen wat jij - als moeder - van die vakanties en uitstapjes met jullie kind vindt. Doorzetten nu, en kijk om je heen. Er is zoveel beter. Groetjes van A.

Ilda, 27-10-2011 09:28 #179
Hoi Anita, als ik jouw verhaal van 6-08 lees dan lees ik gewoon mijn verhaal, onvoorstelbaar! Mijn ex ging ook zo'n 5 maanden vreemd voordat ik erachter kwam, ook gepaard met MC symptomen. Toen die relatie over ging had hij ook zo'n 2/3 weken later een ander met een kind waarop hij nu stapelverliefd is. Ze kennen elkaar net een maand en bouwt zijn hele leven om haar heen, heeft het al over vakantie met hen waarbij het voorstelt dat ons dochtertje van 5 ook meekan. Nou dacht het dus niet he, hij is helemaal de weg kwijt. En idd de fases beschreven op wikipedia zijn kenmerken die ik ook herken bij mijn ex. Ben jij van plan om je ex nog terug te nemen mocht hij nu voor de deur staan met zijn koffers? en hoe oud is jouw ex? Dank je voor je bericht, je zit een fase verder dan ik dus ik kan er wel wat van opsteken.

Anita, 26-10-2011 22:58 #178
Ik heb mijn verhaal op 16-8 gedaan, mijn ex-man is sinds eind dec. 2010 bij me weg en de scheiding is inmiddels uitgesproken. Ben er achter dat hij echt een flinke midlifecrisis te pakken heeft. Wat mij enorm heeft geholpen bij de verwerking is deze site, en de site van wikipedia over midlifecrisis. Bijna alle kenmerken die op die site staan heb ik bij mijn ex-man gezien. Mijns inziens staat hij niet ver van af om in de depressieve fase te komen.
Het is een enorm lang proces waar ze in kunnen zitten. Ik snap het nu helemaal, had hier gewoon niks aan kunnen doen. Mijn advies aan iedereen is geef het de tijd, luister heel goed naar je lichaam en vertel je verhaal aan iedereen die het maar horen wil. Dit heeft mij op de plek gezet waar ik nu sta. Met mij gaat het naar omstandigheden zeer goed.
Iedereen heel veel sterkte! Reactie infoteur, 27-10-2011
Hi Anita, dank je voor deze opsteker, want dat kunnen de lotgenoten hier goed gebruiken! Groetjes, A.

Wil, 26-10-2011 19:16 #177
Heel herkenbaar allemaal. Ook de heftige gevoelens van onmacht, verdriet, etc. Vorig jaar is mijn vrouw voor het eerst een maand weggeweest. We hebben toen een gelukkige fase gehad van een klein jaar. Gelukkig tot op bepaalde hoogte, want veel zaken kon ik niet bespreken, omdat ik dan de kans zou lopen dat ze zou vertrekken. Ze gaf aan gek op me te zijn en van me te houden. Ze straalde wat anders uit. Ze ging ook steeds meer met vriendinnen op pad waar ze veel lol mee had. Thuis was ze vooral in zichzelf gekeerd, bezig met haar uiterlijk, sms'en. Toen ook de kinderen daar last van begonnen te krijgen, ze had daar weinig aandacht voor, heb ik dit bespreekbaar gemaakt. Ik wist dat ik daarmee de kans zou lopen haar te verliezen. Ik heb aangegeven dat wij ook behoefte hadden aan wat aandacht. Verder nog gesproken over ons uitgavenpatroon. Ik gunde haar alles, maar vroeg haar ook om samen met mij goed op een rij te zetten wat er binnen kwam en uitging aan financien. Mijn verhaal werd gezien als gezeur en het was einde verhaal. Had ik het maar niet ter sprake gebracht, denk ik nu. Dan had ik haar nog gehad. Maar wat heb je dan voor relatie/ We gaan uit elkaar, blijven getrouwd en hebben de afspraak dat wanneer het beter gaat en de rust terug is gekeerd, we weer samen leuke dingen gaan doen en wellicht ons huwelijk nieuw leven in gaan blazen. Dit houdt me op de been, al weet ik diep in mijn hart dat de kans dat ik haar kwijt ben, groot is. Ben er kapot van. Net als als ik bij de ander reacties lees: niemand begrijpt het, maar desondanks zet ze door. Jullie reacties te hebben gelezen besef ik dat ik moet stoppen pogingen doen om haar te behouden. Kansloos. Reactie infoteur, 27-10-2011
Hi Wil, wat frustrerend is dit. Slechte communicatie en een afspraak van niks. Want waarom pas je huwelijk nieuw leven in gaan blazen als het 'beter gaat'? Jullie zouden natuurlijk samen de schouders eronder moeten zetten en alles moeten proberen om het huwelijk te redden. Dit ben je gewoon aan elkaar verplicht. Van jouw kant zie ik dat die bereidheid er is, van haar kant zie ik enkel een gesloten deur. Omdat je zegt dat ze met vriendinnen op stap gaat, haar uiterlijk verbetert en veel sms't, zit de kans er dik in dat ze zich emotioneel aan iemand anders heeft gegeven. Elkaar waarderen is op zo'n manier ook ver te zoeken. Het lijkt erop dat je vrouw volledig is afgedreven, ook al 'houdt ze van jou' en is ze ook nog eens 'gek op jou'. Mooie woorden, waarvan je de betekenis in twijfel mag trekken. Ik wil je vooralsnog veel sterkte wensen en hoop - mede omwille van de kinderen - dat ze op tijd zal inzien dat het anders moet. A.

Ilda, 26-10-2011 10:21 #176
Hallo Pascal, misschien kom ik wel te negatief over omdat het bij mij de verkeerde kant op is gegaan. Wie weet is jullie huwelijk nog te redden. Relatietherapie mocht niet baten of althans voor korte duur las ik. Tsja ze is al zover dat ze wil scheiden. Ik zou niet zo goed weten wat je er nog aan kunt doen. Misschien zelf even iets compleet anders gaan doen. Zorgen dat je er goed uitziet, mysterieus, weggaan zonder dat je zegt wat je gaat doen. Wie weet dat ze zich dan alsnog gaat afvragen of het wel goed is wat ze doet en ze je toch niet kwijt wilt. Dat er een soort van jaloezie gaat ontstaan dat er aan het denken zeg. Het is misschien nog een laatste manier. Zet ze toch door, ja dan is het niet anders. Ik hoop dat het jullie nog lukt.

Ilda, 26-10-2011 10:10 #175
Hallo Pascal, het is frappant om te zien dat het overal in grote lijnen op exact dezelfde wijze verloopt. De hele omgeving begrijpt het niet maar ze zetten toch door. Natuurlijk zal jouw vrouw het ook vreselijk vinden om jou te verlaten maar het lijkt alsof ze niet anders kunnen en willen. Een huwelijk is tegenwoordig makkelijk verbroken. Het draait alleen nog maar om liefde/verliefdheid en dat is natuurlijk wel de basis maar het plichtsbesef, verantwoordelijkheid en trouw dat is in deze tijd niet meer aan de orde. Scheidingen te over. Mijn ex ziet me ook graag, zegt dat ik een mooie lieve vrouw ben en een fantastische moeder maar het gevoel (vonk) is er niet meer, we kunnen goede vrienden blijven. Ik moet het maar accepteren zegt hij. In het begin hield hij me ook aan het lijntje, natuurlijk handig om nog iets achter de hand te hebben. In een verder stadium kon hij het los laten en was hij bereid om dat ook zo tegen mij te zeggen. Zij moeten het nl ook verwerken dus als ze nog aan je blijven hangen of af en toe laten merken dat ze het er moeilijk mee hebben betekent dat niet perse dat je weer hoop moet hebben, ze zijn het aan het loslaten/verwerken wat natuurlijk heel menselijk is, alleen vertalen wij dat in dat ze ons nog terugwillen terwijl we in feite heel goed weten dat hun daden erop wijzen dat ze ons gaan verlaten. Zo werkt het blijkbaar bij mensen want ik zie dat vrijwel iedereen in dit soort situaties op dezelfde wijze reagereert en ik begrijp precies wat je bedoelt, ik wil mijn ex ook knuffelen en zo in zijn armen kruipen maar de troost ga ik daar niet vinden, je voelt dat ze dat niet meer willen, ja een afscheidsknuffel of een knuffel van mededelijden. Mijn verdriet wordt afgewisselt met frustratie en woede en uithuilen in een hoekje ook inderdaad, uithuilen bij familie en vrienden, aldoor schrijven op deze site. Verwerken verwerken verwerken. Wordt er zo moe van. Heel veel sterkte vandaag, het valt allemaal niet mee.

Pascal, 26-10-2011 06:30 #174
Hallo Michel, Ilda, al onze verhalen zijn inderdaad zo verdomd herkenbaar. Michel, mijn vrouw is ook gaan lijnen (onbewust zegt ze omdat ze zich niet goed in haar vel voelde) en meer en duurdere kledij beginnen kopen. Gisteren het slechte nieuws gekregen dat een scheiding de beste oplossing is… Ik kreeg een serieuze slag van de hamer en ben maar vertrokken op het werk om naar huis te gaan. Haar ma aan de lijn gehad die onmiddellijk is afgekomen. Ze begrijpt haar dochter ook niet. Haar vader ook al niet… Blijkbaar is zijzelf de enige die zich begrijpt en ze heeft zich vastgepind op dat idee (net zoals Michel aanhaalt) dat ze me nog wel graag ziet, maar niet op die manier! Zo typisch… Mijn wereld stort in. Heb zin om haar te knuffelen en te strelen, maar weet dat ik alleen maar een averechts effect heb, dus maar beter uithuilen in een hoekje. Ik hoop dat mijn verdriet snel wordt omgezet in frustratie en woede, zodat ik verder kan. 't Is 6h30 en ze staat op… ik schrijf later voort.

Ilda, 25-10-2011 16:46 #173
Hallo Pascal, dat hoop ik dus ook dat mijn ex later gaat inzien hoe goed we het hadden en wat hij kwijt is door zichzelf van alles voor te houden. Hij denkt er nu heel anders over en zit in een verder stadium dan jouw vrouw. Hij laat duidelijk weten dat het gevoel er niet meer is en hij niet meer van me houdt. Hij gaat verder met zijn nieuwe vlam. Zo pats boem na 12 jaar samen kan hij dat. We moeten niet meer zo met ze bezig zijn maar met onszelf en dat is heel moeilijk na zoveel jaar samen geweest te zijn. Nu ineens alleen met de kinderen en de troos van familie en vriendin. Het voelt vreselijk. Het is een noodgedwongen situatie. Ik vind het ook heel erg voor jou. Voel met je mee want voel waar je doorheen gaat. Ik ben enkele fases verder maar de pijn zit nog diep. Toch kan ik nu op momenten ook genieten van andere dingen en dat geeft goede hoop. Het verdriet zit er nog en ik heb dagen dat ik er flink doorheen zit en er doodziek van ben net zoals jij maar toch moeten we verder. Ik vind het fijn om met lotgenoten te kunnen spreken. Een partner die in een MC zit ben je gewoon kwijt. In ieder geval vele jaren. Op ze wachten en machteloos toekijken maakt je emotioneel kapot. Dat wil ik niet meer, ik wil verder. Vandaag weer van hem te horen gekregen dat het nooit meer goed komt tussen ons, het is over, geen gevoel meer etc. Mijn hoop is weg, it's time to move on inderdaad. Ook heel veel sterkte voor jou. Denk aan jezelf en de kinderen. Je houdt nog van je vrouw en wil haar graag bij jullie maar laat haar gaan, ze wil een andere weg bewandelen. Bewandel jij de jouwe.

Pascal, 25-10-2011 11:59 #172
Hallo Ilda, dat is nu net wat ik dacht. 't jammer dat we van die "spelletjes" moeten spelen met iemand waarmee je al een kwart van je leven hebt doorgebracht. Net vernomen van een vriendin van het gezin dat ze haar met tranen in de ogen heeft verteld dat ze inspanningen doet om onze liefde een kans te geven, maar dat ze het gevoel heeft dat "het vlammetje" ontbreekt… Daarmee weet ik genoeg. Met in een hoekje te gaan zitten kniezen en afwachten dat er een déclic komt bij haar, zal ik niks meer bereiken. "It's time to move on" blijkbaar, maar ik ben er doodziek van. 'k Zal proberen meer m'n eigen leven te gaan leiden en afleiding te zoeken. Mijn frustratie wordt toch alleen maar groter met de dag en 't wordt zo erg dat ik al zit te denken aan later… dat ik hoop ze het zich ooit nog zal beklagen als ze inziet hoe goed we het hadden als gezin, maar dan… zal het helaas te laat zijn… Sterkte ook voor jou, Ilda…

Ilda, 25-10-2011 11:13 #171
Ik zit tegenwoordig zeer regelmatig op deze site want ik kom er ook niet uit met een man in de MC. Jij vraagt tips van een vrouw om jouw vrouw te behouden. Ik kan je wel een top geven. Stel een ultimatum, geef haar de ruimte en leidt je eigen leven. Misschien dat ze dan gaat inzien wat ze kwijtraakt. Afwachtend en dwingend is zeker niet de manier, dat maakt het alleen maar onaantrekkelijk en beklemmend. Probeer afleiding te zoeken en een eigen leven te leiden. Vaak is het zo dat als iemand onbereikbaar is hij des te aantrekkelijker wordt. Ze weet al dat ze je heeft en ze wil niet meer dus door maar te blijven staan en wachten verander je er niks mee want dat is meer van hetzelfde en dat wil ze nu juist niet. Heel veel sterkte.

Ilda, 25-10-2011 10:48 #170
Hallo Pascal, ik begrijp helemaal wat je zegt. Het punt is dat zij het zelf niet meer begrijpen, het overkomt ze. Dat gevoel van vrij willen zijn, weer jong willen zijn, iets anders willen. Het gevoel te hebben vast te zitten. Wij als partners kunnen daar vrij weinig aan doen. Om zichzelf te rechtvaardigen gaan ze ons op een gegeven moment de schuld geven van hun gedrag. Te beklemmend etc. Ze willen los zijn, vrij zijn. Als ze beseffen dat ze ons kwijtraken omdat wij afstand nemen dan raakt het ze wel maar toch kunnen ze zich niet meer voor de volle 100% aan ons geven. Het gaat even goed en dan komt het weer bij ze opzetten die vrijheidsdrang. Het trekt aan ze, laat ze niet los. Wij zitten er dan weer mee. Gaan aan onszelf twijfelen, proberen alles recht te breien, ons gedrag te verbeteren etc. We hopen ons suf en doen ons uiterste best om het oude weer terug te krijgen maar het werkt gewoon niet. Als het er even op lijkt dat het weer goed gaat komen ze weer opdraven met hun verhaal dat ze het niet meer weten etc. Heel vermoeiend en uitzichtloos. Het enige wat we kunnen doen is loslaten en dat is verdomd moeilijk als je hard hebt gewerkt aan een toekomst samen en het nu allemaal voor elkaar lijkt te hebben met de zorg voor schatten van kinderen. Wij willen wel maar zij niet meer of althans ze weten het niet meer wat zo'n beetje op hetzelfde neerkomt uiteindelijk. Dat 'ik weet het niet meer' is een verkapte manier om zichzelf en ons voor te bereiden op het 'ik wil niet meer' is mij gebleken. We moeten dus maar ons eigen leven gaan leiden. Er gaan dan wel weer deuren open voor ons na verloop van tijd. Dat merk ik bij mezelf wel. Door het vasthouden komen we niet verder. Loslaten in welke vorm dan ook is de manier en daarnaast een ultimatum stellen al is dat in mijn geval niet meer van toepassing omdat mijn ex (dat is hij nu sinds een maand definitief na mij 7 maanden hoop gegeven te hebben, hij had rust nodig, even op zichzelf etc.) een ander heeft waar hij verliefd op is. Ook dat moet ik maar aanvaarden hoe moeilijk ik dat ook vind want het liefst zie ik ons weer samen. Ik heb als brugman gesproken, van alles voorgesteld maar het heeft niet mogen baten. Ik heb hier ook geen oplossing voor. Aan mezelf en ons kindje denken en hem vrijlaten dat is wat ik moet doen. Als hij tot inkeer is gekomen zullen we zien wat er nog mogelijk is. Ik besef dat ik mijn leven moet inrichten zonder hem erbij te betrekken dat is oh zo moeilijk maar wel noodzakelijk anders ga ik eraan kapot. Er zijn nog voldoende mooie dingen te beleven als je er maar open voor staat. Dit is een proces waar we doorheen moeten. Zij willen niet meer verstandig nadenken zo lijkt het wel. Ze zijn impulsief op het moment en kunnen de raarste sprongen maken. Wees voorbereid. Zij moeten er doorheen en wij ook. We hopen allemaal op een positieve afloop al heb ik in geen enkel verhaal gelezen dat het goedkomt maar ik realiseer me ook dat de mensen waarbij het weer goed is gekomen geen behoefte meer hebben om hun verhaal op dit soort sites op te schrijven. Hier lees je alleen de droevige berichten van de slachtoffers die er middenin zitten zoals wij. Mocht het tussen ons toch goedkomen dan zal ik het hier zeker melden. Heel veel sterkte.

Pascal, 25-10-2011 09:51 #169
Hallo Ilda, Michel, je hoort mensen wel eens praten over een midlifecrisis, maar je denkt dat je er nooit mee gaat geconfronteerd worden. Ik moet zeggen dat ik het allemaal niet zo goed begrijp, die midlifecrisis of overgangsperiode. Ik weet je gewoon dat je op een bepaald moment voor een partner kiest om je leven mee op te bouwen… Je werkt keihard op iets op te bouwen gedurende jaren, hebt twee gezonde kinderen die allebei veel van hun ouders ouders, je hebt een verantwoordelijkheid op die op te voeden, je betaalt een hypotheek af voor een mooi huis, neemt af en toe tijd voor jezelf, maar doet ook dingen samen (met het ganse gezin of met twee), je denkt dat je goed bezig bent en dan… BOEM! krijg je het deksel op de neus. Het kan wel zijn dat je de balans opmaakt van leven als je halfweg bent, maar een mens moet toch beseffen dat je niet die vlinders in je buik, die passie een heel leven lang op een constante manier kan beleven! Andere dingen in het leven worden toch belangrijk. er zijn voor elkaar, genegenheid, steun in moeilijke momenten zoals problemen op het werk of het verlies/overlijden van een dierbare, samen sterk voor de opvoeding van de kinderen, elkaar aflossen in moeilijke momenten enz. Plots wegen die dingen blijkbaar niet meer op tg dat onbehaaglijke gevoel van vast te zitten in een relatie? Ik weet het allemaal niet goed meer. Ik verwacht elke dag opnieuw die déclic van "verdikke, wat dacht ik nu?" of "Waar ben ik mee bezig? Ik heb het zo goed hier thuis met mijn gezinnetje"… Maar nee, ik wacht tevergeefs. Zoals Michel zegt, alles is zo zakelijk. Ik herken haar niet meer. Ze geeft toe dat ze veranderd is, maar voor haar is dat in positieve zin en voor mij volgens haar in negatieve zin. Ze bijt veel meer van zich af. Dat moest wel in haar nieuwe job. Het is alsof een nieuw iemand is opgestaan. Weet je, ik denk dat ik me stilaan maar moet neerleggen bij het feit dat mijn huwelijk erop zit. Ik ben normaal helemaal geen huilebalk, maar de laatste tijd stort ik gewoon regelmatig in. Hoe moeilijk het ook is, misschien moet ik proberen mijn eigen leven te leiden (terwijl we nog samen wonen uiteraard). Zo zal ze misschien beseffen dat zij mij ook aan het verliezen is, want nu probeer ik zo veel mogelijk thuis te zijn opdat we samen dingen kunnen doen. Ze beschouwt dat misschien als vanzelfsprekend en dat zou niet mogen. Elke dag opnieuw houd ik me voor zo te gaan handelen, maar dan zie ik haar en heb ik al zin om haar rond de hals te vliegen voor een knuffel. Jongens toch, pathetisch gewoon… Als ik me het slechtste inbeeld, kan het alleen maar beter gaan, maar het is gewoon zo dat elk positief signaal dat het zou kunnen goedkomen me euforisch maakt, en elk negatief signaal me zo verdomd down (zoals Ilda zegt).

Ilda, 24-10-2011 22:07 #168
Nou A. misschien is hij er nog niet klaar mee want hij heeft niks verwerkt al zegt hij van wel dat geloof ik niet want hij heeft nu zijn 2de vriendin al in een jaar terwijl wij 7 maanden uit elkaar zijn met pas 1 maand geleden definitief. Ik geloof wel dat hij verliefd is op die ander. Ze is een leuke mooie meid dat moet ik toegeven dus dat iemand er verliefd op wordt kan ik wel begrijpen. Ze is vrolijk en spontaan, dat ben ik al lang niet meer geweest. Ze is ook nog eens 8 jaar jonger dan ik. Allemaal leuk en aantrekkelijk natuurlijk. Een heel nieuw ander leven. Ik vind het zo raar dat hij mij niet mist. Dat hij niet naar me verlangt. Ook al zeg jij dat hij er niet klaar mee is dat wil toch niet zeggen dat hij me nog terug wilt? Hij moet het de 12 jaar samen wrsch alleen nog verwerken. Het doet zo'n pijn dat hij gelukkig is met die ander, gezellige dingen samen doen etc. en ik zit hier alleen met mijn dochter weg te kwijnen. Hij wil echt voor die ander gaan dat zie ik wel. Uit elkaar gaan doet veel pijn en vooral als je ex meteen een ander heeft, maar dat is ook vaak de reden waarom mensen uit elkaar gaan. Ik wens zo dat hij spijt krijgt en mij gaat missen en terugkomt. Dat is waarschijnlijk een zinloze droom maar ik blijf m tot nog toe wel wensen. Tegen beter weten in. Hij blijft zeggen dat het over is tussen ons en hij er alles aan gedaan heeft maar het niet heeft gewerkt. Zijn gevoel is afgebrokkeld. Hij was er allang klaar mee zegt hij. Kan me wel herinneren dat hij zo'n 1,5 jaar geleden regelmatig sprak over mensen die uit elkaar waren en hij vroeg zich dan af of de meeste relaties na zo'n 10 jaar doodbloedt en het gevoel voor elkaar minder wordt etc. Allemaal voortekenen denk ik. Hij zegt ook dat hij al eerder zijn koffers had moeten pakken, ik heb zijn leven verpest etc. Na 12 jaar zulke mededelingen! Waarom zegt hij niet gewoon dat hij verliefd is geworden op een ander. Nee hij zegt dat ik daar de schuld van ben want als ik beter was geweest dan was hij nooit bij me weggegaan maar ik heb het verziekt en nu is er geen gevoel meer zegt hij, hij houdt niet meer van me. Hij kan niet tegen alleen zijn dus heeft een andere vriendin. Eerst die ander in het buitenland maar dat was achteraf toch niks maar bij deze nieuwe is de vonk echt overgeslagen zegt hij. Ik vroeg hoe hij zo van de een naar de ander kan gaan, van mij naar die in het buitenland en vervolgens naar zijn huidige vriendin zonder adempauze Ik verweet hem dat hij nu iedereen maar dumpt. Als het niet gaat dan dump ik ja zei hij. Nou zo ken ik hem niet. Nu ben ik verliefd zegt hij en zij ook op mij dus ik ga voor haar. Duidelijke woorden, maar ze willen er bij mij niet in. Ik wil het nog niet geloven denk ik terwijl ik weet dat je na zulke duidelijke woorden de waarheid niet meer kan ontkennen. Hij geeft ook mij de schuld van zijn vertrek en het vreemdgaan, al noemt hij het geen vreemdgaan, want ik behandelde hem slecht dus ging hij voor een ander. Bij deze 2de vriendin was het geen vreemdgaan meer moet ik bekennen. Hij maakte het zo'n maand geleden definitief uit na mij 6 maanden hoop gegeven te hebben terwijl hij toen wel vreemdging. Een week na het uitgemaakt te hebben had hij een ander en dat heeft hij meteen opgebiecht omdat hij wilde dat ik het van hem zou horen voordat een ander mij zou inlichten of dat ik hen samen zou zien lopen, ze woont hier nl. een paar blokken verder, Dat hij me meteen inlichtte over zijn nw relatie gaf me ook te denken. Het klonk nu echt als een serieus iets. Hij wilde dat ik het moest weten en heeft onze relatie daarmee definitief verbroken. Hij zei je blijft maar hoop hebben maar dat moet je echt niet hebben het wordt nooit meer iets tussen ons. Hij zei Ik gun jou echt ook een fijne nieuwe partner toe en ik hoop dat je ook gelukkig wordt. Ja het kwam hard aan maar dat wilde hij waarschijnlijk. Mijn hoop viel uiteen, ik probeerde overeind te blijven en het leek beter met me te gaan omdat ik het los moest laten. Ik had geen andere keus, aan de ene kant voelde het als een bevrijding maar helaas sloop de hoop er weer bij me in, Dit kwam ook omdat ik soms merk te bespreuren dat hij jaloers wordt als het lijkt alsof ik een nieuw leven met evt. een ander ah opstarten ben. Ik gedraag me vlot en leuk en mysterieus als hij onze dochter kom halen. Misschien verbeeld ik het me wel maar het komt me zo voor dat hij dat niet leuk vindt om te zien. Hij kwam me ook een keer controleren onder het mom van iets bij ons thuis ophalen, ik had althans het idee dat hij me kwam controleren. Misschien wil ik dat graag geloven en verbeeld ik het me maar door dat zo te zien krijg ik weer hoop. Ik zou er beter mee kunnen omgaan als hij nog geen ander had. Dit doet meer pijn omdat ik ook geen verdriet zie bij hem, hij zegt dat hij wel verdrietig is geweest maar het allang heeft verwerkt, we zijn nu 8 maanden verder zegt hij dus heb het allang verwerkt, zit er niet meer mee. Als we afspraken maken over alimentatie en overwaarde vh huis etc. en we komen er niet uit dreigt hij met emigreren en dat ik nooit meer iets van hem hoor. Over emigreren heeft hij het de laatste jaren ook vaak, zijn baan beviel hem niet meer (eigen bedrijf) en meerdere symptomen van een MC, hij is nog zo jong (wordt 39). Zit hij nu echt in een MC of lijkt het er maar op en is dit gewoon een doodgeboeide relatie? Ik heb momenten dat ik me goed voel maar ook momenten dat ik heel verdrietig ben en het ff niet meer zie zitten. Ik blijf maar malen en malen. Vandaag is echt zo'n rotdag, ik hoop dat ik er morgen beter aan toe ben. Reactie infoteur, 26-10-2011
Hi Ilda, tijdens een midlifecrisis stranden heel veel huwelijken. Uit alles blijkt dat hij helemaal niets verwerkt heeft, maar zich staande houdt door meedogenloos gedrag. Dat hij over jullie heen is pepert hij zichzelf en jou in, maar hij is wel de vader van jullie kind. Het kan haast niet zo zijn dat hij dit zomaar eventjes vergeet, of hij moet echt een verschrikking zijn. Hij IS er niet klaar mee, en zal er ook niet klaar mee zijn. Gewoon omdat hij steeds met jou geconfronteerd wordt en gedachten hierover onderhuids almaar doorgaan. De dreigementen aangaande emigratie vind ik ver beneden alle peil, en geeft eens te meer aan dat hij zich weinig om zijn kind bekommert. Een gevaarlijk signaal. En dat hij linke soep is bewijzen ook zijn continue beschuldigingen aan jouw adres, om zijn Don Juan-gedrag te vergoelijken. Zo kwijt hij zichzelf vrij van schuld. Hij nam een ander, omdat jij niet deugt… zo redeneert hij. Dit is geen man die je terug moet willen beste Ilda. Groetjes, A.

Michel, 24-10-2011 20:14 #167
Hallo lotgenoten, ik kan het op dit moment niet opbrengen om alle reakties te lezen. ik ben een man van 45 die zielsveel van zijn vrouw houd. dit heb ik haar ook gezegd, meermaals. maar mijn vrouw vertelt mij dat ze het niet meer weet. ze houd nog wel van mij, maar dan anders. ze wil ineens meet tijd voor zichzelf. gaat stappen met vriendinnen, allemaal met een gebroken relatie. dus allemaal vrijgezellen. ze verteld mij dat ze nog nooit een andere man heeft gehad, wij zijn 28 jaar samen. ik heb haar al eens gevraagd of ze dat dan zou willen en dan zegt ze misschien wel. ik ga hier kapot aan. probeer haar de ruimte te geven maar kom steeds dieper in een put en twijfels te zitten. ik kom later nog terug op mijn verhaal omdat ik zometeen bezoek krijg en nu niet verder kan schrijven. graag deel ik mijn ervaringen met een vrouw om hopelijk zo enkele tips te krijgen hoe ik haar kan behouden. ik wil haar niet kwijt. maar ik raak haar steeds meer kwijt is mijn gevoel. ze is op dit moment met een vriendin op vakantie naar turkije en ik wordt amper gebeld. als ze beld is koetjes en kalfjes. bij einde gesprek geen ik mis je en een ik hou van je al helemaal niet. help ik ga er kapot aan.
groetjes michel Reactie infoteur, 26-10-2011
Hi Michel, ik ben dan wel geen lotgenoot, maar wil toch even reageren :). Na jullie achtentwintig jaar samen is het niet zo raar om eens te bedenken hoe het leven met een heel andere partner geweest zou zijn. Ook kan de liefde zelf veranderen. Van bijvoorbeeld onstuimig of romantisch naar rustig en voorspelbaar. Waarom je van de situatie dan zo kapot moet zijn is me niet helemaal duidelijk. Het is leuk dat ze met een vriendin op vakantie is, en met vriendinnen afspreekt. Minder geslaagd is natuurlijk dat die vriendinnen allemaal single zijn geworden. Dit vraagt om veel communiceren, informeer dus naar haar contacten en wees voorbereid als ze als het ware bijna jaloers wordt op al die scheidingen. Lees dit om haar te slim af te zijn: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/84450-oorzaken-van-echtscheiding.html Dus als ze straks aankomt met argumenten die jou niet bevallen, wapen je dan en meld je visie omtrent al die verbroken relaties. Dit omdat je je vrouw wilt behoeden voor een dergelijke misstap, dat is het minste wat je kunt doen! Sterkte, A.

Ilda, 24-10-2011 18:09 #166
Hoi Pascal, herkenbaar ja. Hoelang het gaat duren? Tsja heb gelezen dat het bij vrouwen gemiddeld max. 5 jaar kan duren en bij mannen max. 10 jaar. Ik bespeur dat jij hoopt dat het een MC is. Dat had ik ook met als argument dat het over gaat en we dus nog kans maken. De vraag is dan alleen hoever je zelf dan bent na al die tijd aan de zijlijn gestaan te hebben met veel verdriet en ellende en de volgende vraag is nadat ze uit de MC zijn geklommen ze nog wel open staan voor een relatie met ons. Daar ben ik me van bewust geworden. Dus het lange wachten is 1 maar waar wacht je op? Het liefst wil ik dat we weer samen komen en als gezinnetje verder gaan. Dat is mijn wens, Tegelijkertijd besef ik dat ik tegen een muur sta. Ik probeer mezelf los van hem te maken en leuke dingen te doen. Soms ben ik heel vrolijk en vol levensvreugde dat ik er zelf versteld van sta en soms ben ik weer helemaal down en zie het niet meer zitten. Soms ben ik zo kwaad op hem en wil ik hem de huid vol schelden, een andere keer ben ik begripvol en bereid te wachten. Het is zo dubbel. Toch besef ik dat ik aan ons kindje en mezelf moet denken en er het beste van moet maken. Ik moet verder in het belang van ons kindje. Wie weet wat er nog op mijn pad komt. Als iemand niet meer bij je wilt zijn om wat voor reden dan ook dan moet je ze maar loslaten denk ik zo. Als ze terug willen komen dan zien we het wel en dan merken we vanzelf wel of wij dat ook nog willen. Het kan zelfs zo zijn dat jouw vrouw misschien nog wel een ander wil, weer ontdekken wat dat is, het hoort er allemaal bij, hoeft niet maar het kan gebeuren. Weer jong willen zijn, vrij zijn, zorgeloos genieten. Dat zie ik ook bij mijn ex. Het wordt alleen maar erger, verbetering zie ik nog niet, kan nog jaren duren. Het is ook niet zo dat ze niks meer om je geven al zeggen ze het tegenovergestelde, je merkt dat er nog gevoel zit en dat is ook logisch na zoveel jaar samen. De reden dat ze zeggen dat ze geen gevoel meer hebben is om vrij te kunnen zijn en te doen wat ze zelf willen. Ze zijn verward, zitten in een roes. Het kan op een gegeven moment zelf zo zijn dat ze jou alle schuld ervan gaat geven dat de relatie niet werkt ook dat zijn symptomen van de MC. Ik heb het allemaal meegemaakt. Wil niet zeggen dat het jou ook gebeurt hoor, ik hoop het niet voor je en ik hoop dat het tussen jullie wel goedkomt maar als ik het zo lees zie ik het niet gauw veranderen helaas maar ik ben geen expert dus laten we het zo positie mogelijk proberen te bekijken en hopen dat ik het verkeerd zie. Ik denk niet dat je moet doen alsof je gelukkig bent. De gevoelens komen en gaan. Op bepaalde momenten voel je je gelukkig geniet er dan van, op andere momenten voel je je verdrietig laat dat ook maar komen. Het is een kwestie van verwerken wat er gebeurt. Een rouwproces. Geen fijne periode, maar ik denk maar na regen komt zonneschijn. Ik leef met je mee want ik zit in hetzelfde schuitje. Heel veel sterkte, het valt niet mee, maar het komt wel goed met ons. En onze partners, tsja daar hebben wij niks over te zeggen. Wat je kan doen is een ultimatum stellen. Heel veel sterkte. Ilda

Ilda, 24-10-2011 16:24 #165
Ik was wel bezitterig. Ik was alleen op hem gericht. Ik had niet echt een sociaal leven meer. Ws huismoeder en wachtte op hem. Hij wilde vaak vissen na zijn werk met een vriend dat vond ik niet leuk zo'n 3 x in de week, zat ik de hele dagen alleen thuis met de kleine. Toen ik net bevallen was ging hij bijna elke doordeweekse avond tot 2200 uur vissen. Zijn vriend zei toen ook een x tegen mij dat het voor mij ook niet leuk is dat hij steeds weg was. We gingen vrijwel nooit een weekendje weg/stedentripje of zo iets. In die 12 jaar maar 1 x samen gedaan terwijl we allebei een goede baan hadden, voldoende te besteden. Hij werkte wel op zaterdag maar nam daar nooit voor vrij. Hij heeft buiten de zomervakantie (2 weken) nog nooit 1 dag vrijgenomen om iets te doen met onze kleine meid. Dat soort dingen stoorden me ook en kregen we ruzie over. Ik verwijtte hem dat hij alleen met zijn werk bezig was. Vrijnemen om met de boot te gaan vissen met een vriend dat deed hij wel. Hij wilde in de zomer vrijwel elk weekend een tuin vol mensen (bbq). Had ik niet altijd zin in want wie moest overal voor zorgen, ja ik weer. En alle rommel opruimen. Hele week thuis boenen en poetsen en kleintje verzorgen en ook nog in het weekend de gastvrouw uithangen. Ik was in die tijd ook heel vaak moe. Ik had gewoon mijn baan niet moeten opgeven en aan het werk moeten blijven maar ik liet me door hem van alles aanpraten. We woonden in een prachtig huis waar ik dol op was. Na 2 jaar wilde hij verhuizen, ik liet met ompraten. Weer mee zijn wensen gegaan. In dat soort dingen was hij weer dominant en ik meegaand. We beleefden ook leuke dingen samen maar ook echt dingen die me vreselijk stoorden. Hij deed ook wel zijn best om het mij naar de zin te maken en vice versa. Omdat hij steeds zegt dat ik hem rot heb behandeld en hij altijd goed is geweest voor me ga ik mezelf overal de schuld van geven en het ook zo zien. Ik wou dat ik het weer kon terugdraaien maar helaas dat gaat niet. Uiteindelijk zijn we op dit punt beland. 12 jaar en een schattig dochtertje verder. Ik vind het zo zonde allemaal. Hij heeft de handdoek in de ring gegooid en zegt dat hij al eerder had moeten opstappen en dat we niet bij elkaar passen en hij blij is dat hij ervan af is. Zo zie ik het niet, we hebben ook veel van elkaar gehouden. Komt dit nu puur door de MC of zou het toch zijn stukgegaan? Ik weet het niet meer. Reactie infoteur, 26-10-2011
Hi Ilda, ja zo'n radicale ommekeer duidt op de midlifecrisis. Het is begrijpelijk dat je binnen de relatie het gevoel had er helemaal alleen voor te staan. Zeker als je net bent bevallen verwacht je steun van je eigen man. En dat hij jou dan de schuld geeft van alles en nog wat… mijn haren gaan er recht van overeind! Het vraagstuk wie er nu wel of niet dominant was, is eigenlijk enkel een strijd om de macht geweest. Hij wilde die macht maar al te graag, en bepaalde heel veel buiten jou om. Ondertussen was je zijn slavin die in de weekends letterlijk naar zijn grillen moest leven. Afschuwelijk. En nu beweert hij dat je hem rot hebt behandeld… Welnu, jij hebt nooit tot laat in de avond zitten vissen met een vriendin ;) terwijl hij thuis met een hulpeloze baby zat, niet dan? Hij zou je ter plekke hebben gedumpt, dus je hebt mijns insziens heel veel geslikt. Groet, A.

Pascal, 24-10-2011 16:22 #164
Hallo A, als ik al deze verhalen lees, vermoed en hoop ik enigszins dat mijn echtgenote in een MLC is verzeild geraakt. In juni jl. had ik het echt niet zien aankomen toen ik voorstelde een lekker flesje te openen op vrijdagavond na een werkweek. Ze keek me plots met rare ogen aan en zei dat ze me iets moest vertellen. Ze zag het niet meer zitten om door te gaan met ons huwelijk. Ik vernam ook dat ze wel een heel goed contact had met iemand op het werk die in een gelijkaardige situatie zat als zij. Daar waar mijn liefde voor haar is toegenomen met de jaren, vertelt zij me dat het bij haar waarschijnlijk in de omgekeerde richting is gegaan. We zijn 15 jaar samen en 11 jaar gehuwd en hebben twee kinderen. Ze had al uitgekeken naar andere woongelegenheden en had er dus duidelijk al goed over nagedacht. Dankzij o.a. hulp van vrienden en familie hebben we haar kunnen overtuigen dat een relatietherapie misschien zinvol zou zijn en hoe moeilijk het ook was, ik heb geprobeerd haar ook ruimte en tijd te geven, want net op die momenten wordt een mens nog verstikkender omdat je voelt dat je een dierbare gaat verliezen. Zij heeft nooit veel gecommuniceerd en ik deed mijn ding maar (vooral veel sporten). Die therapie was confronterend, maar we zouden er beiden lessen uit trekken en we wisten waar onze werkpunten lagen (dixit zij zelf!). Uiteindelijk zijn we samen met vakantie vertrokken en hebben we net drie hele leuke maanden achter de rug… tot een tweetal weken geleden. Ze is ook recentelijk 40 geworden en begint nu opnieuw alles in twijfel te trekken… Er is een soort van gevoel, zegt ze, dat het niet gaat, maar ze weet niet precies wat… Ze gaat niet meteen weg, maar wil de komende weken, maanden, jaren (?) gaan uitvissen of ze nog genoeg voor me voelt om bij me te blijven. Maar aan de zijlaan staan wachten en zien wat er gaat gebeuren is oh zo moeilijk. Moet ik geduld hebben en haar ruimte geven? Ik moet "normaal" proberen te doen, maar zit in een vicieuze cirkel. Ik voel me keislecht maar moet me voordoen alsof ik heel gelukkig ben?! Ik wil er uiteraard voor vechten, zeker ook voor mijn kinderen en om ons gezinnetje samen te houden, maar waar ligt de grens? Tot ze binnen een jaar komt vertellen dat het toch geen zin heeft? Ik weet het even niet meer. Bedankt voor een reactie. Groeten. Reactie infoteur, 26-10-2011
Hi Pascal, dit is een vreemde situatie. Een vrouw die een beetje zit te twijfelen of ze wel bij jou moet blijven, daar zit natuurlijk iets achter. 'Een soort van gevoel dat het niet gaat, maar niet precies weten wat', terwijl er een jarenlang huwelijk is inclusief twee kinderen… het is om crazy van te worden. Natuurlijk wil je dan communiceren, en erachter komen wat haar beweegt. Omdat ze de midlifecrisisleeftijd nadert zit het er dik in dat ze heeft gemerkt dat mannen haar nog steeds zien zitten, wat in zo'n geval een geweldige opsteker is. Wie weet heeft ze al een vriend. Kom daar dus eerst achter, en nee, je hoeft helemaal niet 'normaal' te doen, want de hele situatie is toch al absurd. Voor haar vechten moet je altijd doen, omwille van de kinderen. Dit ook omdat je jezelf dan later niets hoeft te verwijten. De grens bepaal je zelf. Hopelijk komt de oorzaak van haar onvrede snel aan het licht. Sterkte, A.

Ilda, 24-10-2011 15:56 #163
Hoi A, het lucht op om alles op te schrijven en reactie te krijgen van een onafhankelijk/onpartijdig persoon. Ik praat daarnaast ook veel met familie en vrienden. Ik heb lang zitten denken over ons leven samen. Het begon 12 jaar geleden. Toen we elkaar ontmoetten klikte het meteen. Hij had een eigen huis en ik ook. Zijn relatie van 5 jaar was net verbroken. Zijn ex was vertrokken en moest haar spullen nog uit huis halen. Hij had geen zin meer om daar te wonen. Zij woonde al ergens anders maar hij wilde min of meer bij mij intrekken. Was dagelijks bij me, hoteldebotel verliefd totdat zijn ex hem belde toen ging het mis. Hij kwam minder bij me en werd afstandelijk. Later bleek dat hij ook met haar afsprak, hij had eea nog niet verwerkt en was te snel aan mij begonnen. Voor mij heel verdrietig en pijnlijk, hij heeft me toen ook echt laten zitten en voorgelogen totdat ik er zelf achterkwam. Uiteindelijk werd het toch niks meer met zijn ex en startten wij opnieuw een relatie. Ik was wel wantrouwig en jaloers in het begin. Ook was ik dominant en ik bepaalde vrijwel alles wat we deden, hij was erg meegaand. Dat dominante van mij bleef in onze relatie maar ik was ook erg lief en zorgzaam. Hij was stapel op me, ontzettend lief, attent en aanhankelijk. Ik was ook stapel op hem, we waren gelukkig samen. Uiteindelijk samen huis gekocht, huisje boompje beestje. Relatie ging heel goed, we waren gelukkig. Iedereen vond ons leuk samen, alleen miste ik wel iets in onze sex samen. Heb het nooit aan hem verteld want wilde hem niet kwetsen. Hij was altijd heel lief voor me en we waren gelukkig samen totdat ik (we waren zo'n 5 jaar samen) ineens verliefd werd op een man op het werk. Hij was 5 jaar jonger dan ik en echt een leuke uitdagende verschijning die nog gewoon in zijn jonge jaren (net afgestudeerd en aan het werk) aan het genieten was van het leven en de vrouwen. Hij vond mij ook leuk en we begonnen met elkaar te smsen en mailen. Ik werd echt stapelverliefd op hem. We hebben 1 x gedate waarbij er niks is voorgevallen. Alleen gezellig uiteten en kletsen. Daarna wilde hij nog eens afspreken maar dat heb ik afgehouden omdat ik niet vreemd wilde gaan.
Toch bleven we mailen en sms-en totdat die man een vriendin kreeg. Deed me wel pijn want ik was stapelverliefd maar koos toch voor het zekere en wilde mijn vriend niet kwetsen, ik wilde hem geen pijn doen, hij was altijd zo goed voor me en hield zielsveel van me. Ik heb hem nooit over deze verliefdheid verteld omdat ik weet dat hij meteen zou vertrekken. Het gemis van mijn kant bleef, ik miste blijkbaar iets en het leven tussen ons werd een sleur. We kregen een kindje. Ik stopte met werken (op zijn aandringen) en werd huismoeder en hij werkte 6 dagen in de week. Ik knuffelde hem niet vaak meer, als hij sex wilde wees ik hem vaak af en dus voelde hij zich niet geliefd meer. De sleur zat er goed in. We deden niks meer samen met zijn 2tjes, geen romantiek meer. Soms vroeg ik me af: ik heb alles, fijne man, schat van een kind, prachtig huis, geld alles maar ik voelde me niet gelukkig. Ik verlangde naar iets anders maar deed er niks aan. Ik werd een chagrijnig ongezellig klagerige huismoeder. Vooral naar hem toe, hij kon niks goed doen. Ik was vaak aan het zeuren en klagen.
Tegelijkertijd bleef ik wel goed zorgen. Zo leefden we voort totdat hij 2 jaar geleden naar het buitenland moest voor zijn werk. Bij terugkomst was ik niet enthousiast bij het ophalen vond hij. Dat was mssch ook zo. Ik stond daar gewoon met de kleine meid, viel hem niet in de armen. Hij was 2 weken weggeweest en was blij ons weer te zien, ik was niet enthousiast, zo voelde het gewoon niet. In de paar keren daarna toen hij naar het buitenland ging is hij verliefd geworden op een ander maar verzweeg dat een half jaar lang. Ik zag zijn gedrag wel veranderen. Niet meer aanhankelijk naar mij toe, harde uitspraken, voor zichzelf opkomen op een andere manier dan dat ik gewend was. Hij begon lak aan mij te krijgen viel me op. Merkte ook dat hij op feestjes naar andere vrouwen toetrok. Tegelijkertijd was hij druk doende met luisteren naar muziek voor jongeren, hij ontdekte dat hij inhammen kreeg en nam een ander kapsel om ze te verbergen, hij zag wat grijze haartjes en overwoog om zijn haar te verven, begon zich anders te kleden (jonger) en heeft nu een afspraak om witte kronen in zijn mond te plaatsen. Zoals ik al vertelde is zijn relatie met de vrouw in het buitenland na een half jaar of langer uit en heeft hij sinds kort een nieuwe vriendin met een kind hier in Nederland. Zij is lief, vrolijk, spontaan volgens hem en met haar ziet hij het wel zitten. Voor mij heeft hij geen gevoel meer, hij houdt niet meer van me, alles is afgebrokkeld zegt hij. Ik was dominant heb hem vreselijk behandeld. Hoe voelde zich een hond, hij had een blok op zijn maag en nu hij bij me weg is niet meer. Hij voelt zich gelukkig en vrij en wil nooit meer terug. Ik moet maar eens met iemand gaan praten zegt hij, want wat ik hem in die 12 jaar heb aangedaan is niet normaal. Nou weet ik wel dat ik niet de liefste ben geweest maar hij was er zelf ook bij en zo erg was het volgens mij niet. We waren ook gelukkig samen, hebben echt goede tijden gekend. Ik vraag me af of waar hij nu in zit echt een MC is of een combinatie ervan of is het gewoon een relatie die is gestrand? Ik zou zo graag in relatietherapie gaan om alles uit te spreken en ik zie ook mijn fouten in ik zou zo graag met een schone lei verdergaan met hem maar dat wil hij niet, hij heeft tenslotte een ander en wil met 1 vrouw verder zegt hij, serieus en niet steeds een ander en die heeft hij nou gevonden zegt hij. Hij was altijd trouw nadat hij van zijn eerste ex af was dus ik geloof wel dat hij gewoon 1 vrouw wil en dat ben ik niet maar zijn nieuwe vlam.
Toch hoop ik nog dat het goed komt tussen ons. Dat is mssch onrealistisch maar ik heb dat gevoel nog. Bij hem is het op en gebroken dus ik besef ook wel dat het van 2 kanten moet komen. Heeft zoiets nog hoop denk jij?
We zijn zolang samen geweest, we kunnen toch in therapie om alles uit te praten. Ik heb er veel voor over, ook om mijn gedrag te veranderen. Ik heb ook spijt van mijn gedrag, het sloop erin en ik deed het niet bewust, ik zou het zo graag goedmaken. Hij is alweer bijna 8 maanden bij me weg, heeft het nog zin om hoop te hebben? Reactie infoteur, 26-10-2011
Hi Ilda, daarvoor is een ander artikel: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html Omdat je ex er met een ander vandoor is, is hem terugwinnen op dit moment niet of nauwelijks mogelijk. Eerst moet hij alleen komen te staan, en dan nog moet er van alles gebeuren. Maar hij is zo gevoelig voor vrouwen dat hij na deze nieuwe vlam ongetwijfeld zo weer een relatie met de volgende aangaat. In het verleden is dit ook zo geweest. Dat jullie relatie een sleur werd is overigens niets bijzonders, wel bepaal je zelf hoe je hier tegenaan kijkt. Je was ontevreden, hij eveneens. Maar door de laatste gebeurtenissen is de kans groot dat je ook jezelf anders bekijkt. Hij neemt zomaar een ander, terwijl je zelf ooit die verliefdheid verzweeg. Misschien heb je hem onderschat en dacht hij al langer erover om weg te gaan als de kans zich zou voordoen. En dit is een shock voor zelfs de meest dominante vrouw ;). Laat die hoop zitten! Groetjes, A.

Ilda, 24-10-2011 14:31 #162
Oh ja en hij zei ook nog dat ik ons dochter niet moet gebruiken vwb de omgang (dat hij nu dus niet mag afspreken met ons dochtertje als zijn nw. vriendin erbij is want dat bepaalt hij zelf). Ik ben egoistisch dus zegt hij. Weet niet meer wat ik hierop moet zeggen. Reactie infoteur, 25-10-2011
Hi Ilda, hij is natuurlijk zelf egoistisch, want de opvoeding van een kind doe je samen. Het is wel zo dat als er een 'officiele omgangsregeling' is, en jullie dochter bij hem is, hij kan bepalen hoe de dagindeling (en met wie) eruit ziet. Omdat het bij jullie allemaal nog zo vers is, zou het wel zo aardig zijn als hij rekening houdt met jouw wensen. En dat doet hij helaas niet. Grt, A.

Ilda, 24-10-2011 14:24 #161
Het valt me op dat ik vrijwel de enige ben die hier wat opschrijft de laatste tijd. Geen lotgenoten meer. Wat is jouw achtergrond A.? Heb je zelf ook ervaring ermee? Kreeg vandaag weer een bericht dat ik hem heeeel slecht heb behandeld. Tis allemaal mijn schuld. Hij wilde het al die tijd nog proberen maar helaas. Hij heeft n ander gaat verder met zujn leven moet ik ook doen zegt hij. Het is zoals het is zegt hij. Ik moet t maar accepteren. Liever vrede dan oorlog zegt hij ook. Allemaal dat soort uitspraken. Hij hoopt ook dat ik door kan gaan zonder rotgevoel. Wat moet ik hier nu allemaal mee. Hij is verliefd en wrijft het er lekker in. Reactie infoteur, 24-10-2011
Hi Ilda, oh, als hij dat soort dingen schrijft is hij er absoluut niet klaar mee. Het ligt er veel te dik op allemaal! Om zijn schuldgevoel wat af te kopen geeft hij jou nu de schuld. Zeg hem gerust dat jouw leven allang is doorgegaan; je kunt hem ook nog wat jaloers maken door hem in te peperen dat je 'een vriend' hebt ;). Ook al moet je die nog tegenkomen… who cares. Ik? Ik ben infoteur en de thema's waarover ik schrijf zijn van zo'n grote diversiteit dat ik niet overal persoonlijke ervaring mee kan hebben. Gelukkig maar. En de lotgenoten? Die zijn stil omdat jouw verhaal het verhaal is van duizend vrouwen tegelijk ;). Groetjes, A.

Ilda, 24-10-2011 10:19 #160
Beste A. nog een vraagje eigenlijk. Mijn ex wordt binnenkort 39 en zit nu zo'n 1,5 jaar in de MC vermoed ik. Omdat hij nog zo jong is zal het nog wel heel lang duren voordat hij eruit is of niet? Als je op zo'n jonge leeftijd al in een MC zit dan loopt dat wel door totdat je 50 jaar bent vermoed ik of heb ik het mis? Reactie infoteur, 24-10-2011
Hi Ilda, de midlifecrisis is een fase van een flink aantal jaren dat valt tussen het 40e en 50e levensjaar. Dit is iets anders dan vreemdgaan of het beginnen van nieuwe relaties als iemand jonger is. Immers, in alle levensfasen komt bedrog voor. Gaat het bij jouw ex echt om de MC, dan zal hij er gemiddeld nog jaren in zitten. Het rustiger vaarwater komt meestal pas rond het vijftigste levensjaar. Groetjes, A.

Ilda, 23-10-2011 21:42 #159
Beste A., ik ben zo boos. Dit weekend was ons dochtertje bij hem. En wat heeft hij vandaag gedaan. Hij is een dagje uitgeweest met ons dochtertje en zijn nieuwe vriendin en haar zoontje terwijl we hadden afgesproken dat we ons dochtertje nog niet in zijn prille relatie zouden betrekken. Ik vroeg aan hem waarom hij dat nou toch heeft gedaan. Hij zei 'ik had toch gezegd dat ik dat zou doen'. Dat had hij 2 weken geleden gezegd ja dat ons dochtertje wel met hem en zijn nw vriendin en zoon een dagje meekon. Ik heb toen stellig gezegd om ons dochtertje er niet in te betrekken maar hij heeft het toch gedaan. Hij heeft echt lak aan alles. Hij zei dat ik zijn leven niet bepaal en dat hij het spuugzat is en toch doet wat hij zelf wil en dat het hem niet interesseert wat ik vind of doe. Hij dreigde zelfs andere plannen te ondernemen vwb het ons financieel steunen etc. Nou ik was zo boos! Heb hem via de sms gezegd dat ik zijn leven niet bepaal en dat het alleen om ons dochtertje gaat en dat ik niet begrijp dat hij niet beseft dat het te vroeg is om ons dochtertje erbij t betrekken en dat wat hij verder doet me niet interesseert en dat ik erg teleurgesteld in hem ben en hem hard vind en hem niet meer vertrouw. Dat allemaal via de sms vanavond. Nu hebben we dus een soort van ruzie. Ben zo moe en kwaad. Voel me machteloos. We moeten nog verhuizen. We moeten in febr. het huis uit van hem. Hij doet maar en bepaalt maar en houdt totaal geen rekening met onze gevoelens. Zit er zo doorheen. Het draait alleen maar om hem. Baal er zo ontzettend van. Kan hij niet eens een dagje met zijn dochtertje wat leuks gaan doen, nee zijn nw vriendin en zoontje moeten er ook meteen bij. Mijn dochtertje weet van niks. Wordt zomaar geconfronteerd met anderen. Zie het gebeuren dat hij ons dochtertje de vlg x vertelt dat dat zijn vriendin is en dan krijg je de ellende he. Wordt ze straks jaloers etc. Ze is pas 5. Waarom wacht hij niet gewoon totdat ze wat langer samen zijn en de relatie inhoud heeft, nee nu al zo'n jong kind erbij betrekken. Iedereen voorziet dat die nw relatie toch niks wordt omdat het te snel is. Hij gaat wel voor haar en heeft allerlei plannen om met haar verder te gaan. Ze gaan net een maand met elkaar om. Het is zo hopeloos allemaal. Ik probeer verder te gaan. Ik moet alles verwerken en hij gaat maar door, is verliefd en denkt alleen maar aan zichzelf. Wat moet ik hier nu mee? Reactie infoteur, 24-10-2011
Hi Ilda, hij is heel onverstandig bezig. Beter is inderdaad om de nieuwe situatie stap voor stap te veranderen, zodat jullie kind er langzaam inrolt. Zoals het nu is weet ze heel goed dat er iets mis is, en wordt ze lukraak geconfronteerd met vreemden. Sterker nog, ze krijgt die mensen opgedrongen en moet in de pas lopen. Je kunt wel proberen het aan haar uit te leggen, maar het is onvoorspelbaar wat ze hiervan oppikt en in hoeverre ze het begrijpt. Een kind wil beide ouders samen zien. Altijd. Of het kind nu heel jong is of al veel ouder. Scheiden laat altijd een pijnlijke wond na, en bij de ouders het gevoel alsof ze gefaald hebben. Maar zo ver is hij nog lang niet, want hij is verliefd en zet zichzelf op de eerste plaats. Het beste is om maar te roeien met de weinige riemen die je hebt. En inderdaad, contact leggen met andere mensen is een goed idee. Het verzamelen van visies is nodig om je eigen visie zo scherp mogelijk in beeld te hebben. Praat niet op je ex in, want hij zal als een klein kind protesteren en juist de dingen doen die jij niet wilt. Probeer wat rust te handhaven en tegenover je dochter te doen alsof het eigenlijk best een leuk uitje is. Vraag haar achteraf ook gerust hoe het allemaal geweest is. Groetjes, A.

Ilda, 20-10-2011 13:20 #158
Hoi A., hij is 38 jaar (vroeg in de midlifecr, ik vermoed dat het zo'n 2 jaar geleden erin is geslopen) dus hij kan nog wel wat vrouwtjes krijgen, ziet er ook nog goed uit dus dat zit m mee. Heeft ook voldoende te besteden en is heel gul, dure auto dus ja wat wil je… genoeg vrouwtjes te versieren natuurlijk. Nu is onze kleine meid een paar daagjes logeren bij haar neefjes. Ik was gister dus alleen thuis, had een luie vrije dag en stapte net de douche in toen de deurbel ging. Trok gauw mijn kleding weer aan om open te gaan doen toen de telefoon ging. Dat was hij dus met de mededeling dat hij voor de deur stond. Hij woont hier al 7 maanden niet meer en is normaal gewoon ah werk rond dat tijdstip dus vond het vreemd. Nu is hij wel eigen baas dus kan weg wanneer hij wil en het bedrijf is 10 minuten hier vandaan. Hij sprak zacht/lief ad telefoon en zei dat hij zijn boormachientje nodig had en kwam halen (verkleinwoordjes gebruikten we naar elkaar toe in knuffelstemming zeg maar). Ik was dus verrast door zijn 'lieve' manier van praten. Zo sprak hij al in tijden niet meer tegen me. Ik zei nou ik stap net de douche in dus ik doe de deur wel open en dan kan je het zelf pakken. Ik deed de deur dus open en stapte idd de douche in. Hij vroeg hoe het met de kleine ging en of ze hem wilde bellen. 5 minuten later toen ik nog onder de douche stond deed hij de deur half open en zei dat hij weer wegging. Vond het een vreemde situatie. Nu kan hij de boormachine echt nodig hebben maar zoals ik hem ken belt hij dan ff op en zegt dat hij eraan komt. Ik had dus het idee dat hij mij ah controleren was. Ik zag er afgelopen zondag leuk uit in mijn rokje (ben normaal niet zo'n rokjesdrager) en hij vroeg zich volgens mij echt af waar ik toen geweest was. Ik bel of sms hem niet meer, ik zoek geen contact meer. Waarschijnlijk voelt hij dat ik veranderd ben en moet hij dat verwerken of zo, hij had mij toch altijd achter de hand ondanks zijn harde uitspraken maar nu is dat dus niet meer zo. Vind het voor mezelf fijn dat het lijkt alsof hij niet helemaal happy is maar mssch zie ik het wel verkeerd en kwam hij echt gewoon alleen de boormachine halen. Ik ben een beetje ah internetdaten, totaal niet om een andere man te vinden want daar sta ik helemaal niet open voor maar eerder om mijn gedachten te verzetten en ik moet zeggen dat het goed voelt, het maakt me sterker. Het is idd zo wat jij zegt, ik heb de beste troeven in handen dat realiseerde ik me niet eens zo. Op dit moment ben ik zwaar teleurgesteld in hem en is er iets geknakt. Er zou heel wat moeten gebeuren wil ik mezelf weer aan hem kunnen geven. Hij is voorlopig nog met zichzelf en andere vrouwen bezig dus dat gaat niet gebeuren, ik vrees dat er alleen maar meer kapot zal gaan. Wel vind ik het fijn dat hij ook niet volledig gelukkig is met die ander althans dat hoop ik want dat zou niet eerlijk zijn, hij veroorzaakt heel veel ellende en gaat er met geluk vandoor en ik zit in de misere. Die wrok heb ik nog wel en dat zal na verloop van tijd wel weggaan zodat ik met een schone lei verder kan. Nu ik ah schrijven ben krijg ik een bericht van hem hoelaat ons dochtertje vandaag thuis komt. Hij zit op zijn werk. Zal hem zometeen een bericht terugsturen. Ik denk dat hij haar mis want hij is wel gek op ons dochtertje. Het liefst zou ik hem lekker in zijn sop laten gaar koken maar als hij naar zijn kind vraagt moet ik toch reageren want hij is en blijft de vader. En door ons kindje blijven we elkaar zien en blijven we contact houden dat is wel een nadeel als je op zo'n wijze uit elkaar gaat want het liefst zie ik hem voorlopig niet meer maar het is niet anders. Reactie infoteur, 24-10-2011
Hi Ilda, ja als je uit elkaar gaat terwijl er kinderen zijn dan zit je toch nog levenslang aan elkaar vast. Want steeds zullen er situaties zijn waarbij je je ex moet zien ook al is het kind allang het huis uit. Bijvoorbeeld trouwerijen, grootouderschap, etc. Daarom moet je omwille van je dochter je ex op een of andere manier maar te vriend houden, ook al erger je je kapot aan zijn gedrag. Zoals hij nu in het leven staat zal niet lang voortduren, want de midlifecrisis houdt ook weer op en ook relaties veranderen. Zijn verliefdheid heeft natuurlijk geen eeuwig leven en gaat in dit geval ook nog eens samen met bedrog. Want uiteraard gun je hem niets meer omdat je compleet belazerd voelt. Voor hem zijn deze gegevens geen beste basis, ook al denkt hij dat hij nu alles voor elkaar heeft en dat hij nu zijn nieuwe leven vrijuit kan gaan opbouwen. Dat is niet zo. En eens komt de dag dat ook die nieuwe vriendin doorheeft wat er allemaal loos is. Sterker nog, de kans is aanwezig dat hij haar straks ook bedondert. Je dochter op nummer 1 zetten is nu het allerbeste. Groetjes, A.

Ilda, 18-10-2011 10:09 #157
Hoi A. afgelopen weekend was mijn dochtertje bij hem. Hij zou haar om 1700 uur thuis brengen op zondag. Ik was blijven logeren bij een vriendin. Toen ik richting huis reed zag ik zijn auto al staan. Het bleek dat ze eerder naar huis waren gekomen. Ze waren achter bij ons ah ballen met de buurt. Ik zag er leuk uit en ik zag hem kijken en denken van 'waar komt zij vandaan?'. Hij had ons dochtertje ook eerder laten bellen met de vraag waar ik was. Ik bleef bewust vaag omdat ik vind dat hij niet alles meer over me hoeft te weten. Ik deed lekker vrolijk toen ik thuis kwam, knuffelde mijn dochtertje en was gezellig met haar ah praten. Tegen hem zei ik alleen het broodnodige en op een gegeven moment ging hij maar weg. Ik dacht: 'zo ga maar lekker naar je vriendin met dit ontevreden gevoel!'. Voelde me wel ff lekker. Er is echt wel iets in mij gebroken na zijn laatste mededeling dat hij verliefd is. Heb 7 maanden gewacht en trouw gehoopt terwijl hij van het ene bed het andere induikt. En inderdaad zo was hij nooit! Zijn moeder wist niet wat ze hoorde! Ze herkent haar zoon niet meer. Word er kwaad om dat hij zijn gezin zo in de steek laat en zijn leven ah verpesten is. Al zou hij nu voor de deur staan met spijt dan nog wordt het niet meer, er is in de afgelopen dagen iets gebroken in mij. Ik wil nu zelf niet meer. Zo een leven wil ik niet. Dit kan ook nog heel lang duren en ik vertrouw hem niet meer. Er is teveel gebeurd, hoe kan ik nou nog met zo iemand leven. Dat wil ik niet eens meer. Vond het alleen wel ff fijn om hem jaloers te maken. Dat hij kon zien dat ik zonder hem ook gelukkig kan zijn en er leuk uit kan zien en plezier kan hebben zonder dat hij weet waar ik ben. En dat nadat hij 'verteld heeft dat hij verliefd is. Daar stond hij dan te kijken met zijn mond vol tanden. Hij is best een jaloers en bezitterig type, niet op een extreme manier maar als ik maar naar een man keek of als ik een een avondje uit op het werk had dan merkte ik jaloers gedrag op terwijl er niks ad hand was. Hij zei er niks over maar vroeg na het avondje uit ook niet hoe het was. Dan vertelde ik er zelf over dat het gezellig was en lekker gedanst etc. Dan vroeg hij meteen 'zeker met andere mannen?'. Dat vond ik dan zo vreemd want als er iemand heel trouw is en je geen enkele reden tot wantrouw moet hebben dan ben ik het wel en dat wist hij. Daarom moest ik inwendig lachen toen hij zei dat zijn nieuwe vriendin vertelde dat ze van haar vrijheid houdt. Toen zei hij ja dat past bij mij want daar hou ik ook van. hahaha ik dacht tuuuurlijk! Ja de relatie zal niet lang stand houden denk ik ook althans dat hoop ik voor hem. Na alles wat hij mij heeft aangedaan gun ik hem nu ook geen ware liefde natuurlijk. Ook hij zal verdriet moeten voelen net als ik. Reactie infoteur, 20-10-2011
Hi Ilda, juist. De wraakgevoelens zijn zeer begrijpelijk. Na wat hij jou heeft aangedaan gun je hem logischerwijs niets meer. Zijn nieuwe vriendin houdt van vrijheid, hij opeens ook. Het is een bekend gegeven: man in midlifecrisis voelt zijn jonge jaren voorbijgaan, en probeert op de valreep nog wat vrouwen te versieren. De laatste stuiptrekkingen van het 'man zijn' zoals sommigen dat opvatten. En het is hem gelukt, want een paar vrouwen zijn zo gek geweest om zijn midlifecrisis te voeden. Maar nu hij zich 'king of the world' voelt zal hij zich toch wel achter de oren krabben als hij jou ziet, als moeder van zijn kind, en ook nog een nieuw, eigen leven leidend ;). Je zult altijd de beste troeven in handen hebben, ongeacht hoeveel vrouwen hij nog van plan is te gaan verslijten. Maar goed, het is logisch dat je straks geen behoefte hebt aan een afgeleefde man, bovendien is er iets geknakt en dat kun je niet zomaar rechtbreien. Hij zal beslist op de blaren gaan zitten! Groetjess, A.

Ilda, 15-10-2011 12:12 #156
Dank je Sweetie voor je opbeurende woorden. Het is ook zo dat het me 7 maanden van mijn leven heeft gekost om op hem te wachten in alle onzekerheid en ellende. Ik probeer mijn leven op te pakken en te genieten van de kleine dingen. Ik probeer mijn gedachten te verzetten en heb me verdiept in de non dualiteit. Dat helpt me wel. Ik probeer niet voor mijn gevoelens te vluchten want die moet je toch verwerken en laat de tranen maar komen en gaan. In de tussentijd probeer ik toch sterk te zijn. Ik ga door een rouwproces heen. En wat je zegt het is fijn om met iemand te leven die graag voor je gaat en dat is nu dus niet meer zo dus heb ik mezelf en mijn dochtertje en familie en vrienden dat is heel wat waard. Ik zal zo'n lijstje maken dat zal wel helpen. Na regen komt zonneschijn zo denk ik nu. Ik moet ook voor mezelf gaan want op hem gaan zitten wachten is alleen maar ellende. Hij is pas verliefd dus daar is niet tegen te vechten voor mij. Ook al zou hij nu terugwillen dan zou ik hem idd niet vertrouwen. Het leven met hem zou dan anders zijn dat realiseer ik me wel. Ja we moeten doorgaan en er het beste van maken. Het is fijn om er hier met mensen die hetzelfde is overkomen over te kunnen praten. Dat helpt en het is zo herkenbaar allemaal. We zitten in hetzelfde schuitje. Voor jou vind ik het ook heel erg. Ik voel met je mee. Kan me ook in jou verplaatsen en andersom. We komen er wel.

Ilda, 14-10-2011 15:29 #155
Beste A. nog even ter aanvulling. Ik zou zo graag willen dat hij zou zeggen. Sorry het spijt me, ik mis je zo. Waarom krijg ik geen kans meer? Het is niet te verteren om zo aan de kant gezet te worden. Ik heb er alles voor over om het opnieuw te proberen maar hij heeft de deur dichtgedaan. Ik moet echt geen hoop meer hebben zegt hij. Alles is voor niets geweest dus. Nu wordt ik een alleenstaande moeder die geen kans heeft gekregen. Gaat het allemaal zo makkelijk in het leven. Worden mensen zo gedumpt. Tuurlijk is zijn nieuwe verliefdheid leuk en voel je je helemaal happy. Ze is een leuke vrolijke verschijning dat moet ik toegeven maar ik dan? 12 jaar voor niets… Ja ik weet het ik klink behoorlijk depressief en zo voel ik me ook maar ik wil sterk zijn voor ons dochtertje.Het voelt zo zwaar en ik wil sorry het spijt me horen maar zoals het ernaar uitziet gaat het niet gebeuren. Ik ben nu alleen nog de moeder van zijn kind met wie hij het contact vriendschappelijk tbv van ons dochtertje wil behouden. Als je in zo'n situatie zit is het verschrikkelijk. Ik sta helemaal niet open voor een andere relatie. Hij heeft al zijn 2de andere relatie. Hoe kan dat nou, wat een verschil van het verwerken van 12 jaar samen. Natuurlijk hoop ik dat het niets wordt met zijn nieuwe vlam maar net zo goed gaat het fantastisch daar moet ik niet aan denken. Heeft hij fijn nieuw geluk en zit in in de nesten. Hoe oneerlijk! Reactie infoteur, 18-10-2011
Hi Ilda, no way. Praat niet over de kans die je ontnomen zou zijn, maar draai het eens om. HIJ laat de kansen lopen, door de relatie met de moeder van zijn kind weg te werpen alsof het nooit iets heeft voorgesteld. Als zijn zoveelste relatie straks stuk is, zal hij heus wel eens gaan nadenken over jou en wat ie toch gedaan heeft… maar dan sta jij veel sterker in je schoenen en lach je hem vierkant uit. Het gebeurt regelmatig dat mensen hun partners dumpen, dus je bent niet de enige, maar dat komt m.i. omdat velen hun relatie of huwelijk als een vanzelfsprekendheid beschouwen. Eigenlijk is het een flauw en kinderachtig machtsvertoon, zo van: 'ik kan lekker zelf bepalen wat ik met de relatie doe'. Zonder na te denken wat zoiets met de partner doet. Egoisme van het allerhoogste soort, helaas. Jij komt er wel Ilda, veel sterkte van A.

Ilda, 14-10-2011 09:27 #154
Dank je A voor je reactie. Weer iets nieuws. Gister deelde hij me mede dat hij een nieuwe vriendin heeft en wie? Een bekende. Ze woont paar straten verderop. Vrouwtje van 28/30 jaar. Ken haar oppervlakkig en zij ons. Komt uit Equador en heeft een zoon van 10. Ze hebben elkaar paar weken geleden ergens ontmoet en de vonk sloeg over verteld hij me. Hij is verliefd en gaat voor haar. Ik moet helemaal totaal geen hoop meer hebben zegt hij. Tussen ons wordt het nooit meer wat heeft hij me duidelijk gemaakt. Ook al zit hij in een MLC hij meent toch wat hij zegt? Hij wil echt niet meer. Dacht nog als iemand in een MLC zit dan weet hij niet goed meer wat hij doet en hij kan weer van me gaan houden maar hij was zo definitief gister dat ik wel geloof dat hij niet meer wilt. Hij zegt dat hij uit de grond van zijn hart hoop dat ik ook gelukkig word met een ander en hij gaat ons dochtertje en mij financieel steunen en helpen met verhuizen etc. Hij heeft toch 12 jaar met me geleefd en haat me niet zegt hij. Nu is hij zo anders. Verliefd op een ander. Royaal naar ons. Dat vrouwtje vh buitenland is over en nu sinds paar weken verliefd op n bekende. Doet pijn. Voel me vernederd. Heel het dorp praat er straks over. Kan het niet verteren dat hij straks wel voor haar gaat. Is al met haar en haar zoontje gaan uiteten. Wil ons dochtertje ook al voorstellen aan haar. Ik heb gezegd dat niet te doen. Het is er nog te vroeg voor. We moeten nog verhuizen. Ik vraag me af of dat van hem nu echte liefde is. Hij zegt dat hij heel verliefd is en ik geloofhet ook maar ik zit er wel mee zeg. Nu was onze relatie niet altijd rozegeur en maneschijn maar om 12 jaar weg te gooien en te zeggen dat je blij bent dat je ervan af bent vind ik ook hard. Ik zie wel in dat ik dominant was maar we hadden het ook leuk samen. Hebben ook veel plezier gehad. Komt zijn gevoel hierover nu door de MLC of zou hij het sowieso afbreken. Ik weet het niet meer. Ik ben zo door t slijk gehaald door hem over hoe slecht ik wel niet was dat ik er nog bijna in ga geloven ook. En wat niet eerlijk is is dat hij gelukkig en verliefd is en ik zwaar in de put zit. Dit is alweer zijn 2e verliefdheid binnen een jaar. Maar met deze ziet hij het zitten. Hij gaat ervoor zegt hij want hij wil gelukkig zijn met iemand en zij is vrolijk lief etc. Ik voelde weer zoveel pijn toen hij dat gister zei. Waar heb ik dit aan verdiend denk ik dan. Ik was wel dominant maar ook lief en goed voor hem. Reactie infoteur, 18-10-2011
Hi Ilda, het is zo pijnlijk om te moeten toezien hoe hij de val van verliefdheid inloopt en dat je er niets aan kunt doen. Want dat doet hij: verliefdheid verwarren met liefde. Natuurlijk wordt het met die nieuwe vlam helemaal niks. Hoeveel heeft hij er in een jaar al doorheen gejast? Er zullen nog vele vrouwen volgen, en ja, dat is de midlifecrisis en niets anders. Dit omdat je hebt gezegd dat hij nooit zo was, het is allemaal nieuw gedrag. Aan de andere kant blijft hij je inpeperen dat het tussen jullie niets meer wordt omdat het gevoel weg is. Wat ie bedoelt is dat ie zijn gevoelens bewust heeft weggestopt om vrijuit met andere vrouwen het bed in te duiken en zich weer een jonge vent te voelen. Dat hij jullie kind hierin betrekt is verkeerd, maar dat komt omdat hij zo extreem impulsief is. En dat staat vrijwel synoniem aan 'naief', want de verliefde gevoelens voor een nieuw persoon zijn in geen velden of wegen te vergelijken met een relatie of huwelijk dat al veel langer bestaat. Laat je niet aanpraten wat er allemaal mis zou zijn met jou, want dat is flauwekul. Als er klachten zijn had daar al jaren terug over gesproken moeten worden, niet nu hij het zo druk heeft met het versieren van nieuwe slachtoffers. Laat hem zijn geluk maar najagen, want we weten allemaal dat het van korte duur zal zijn. De midlifecrisis is een tijdelijke idioterie waarin euforisch gedrag voorkomt. Maar het is niet van lange duur… Groetjes, A.

Ilda, 13-10-2011 10:48 #153
Dank je A. voor je berichten. Hij was laatst met ons dochtertje bij mijn zus en zwager om met de kinderen iets leuks te gaan doen. Mijn zus vertelde dat hij ineens weer over mij begon hoe dominant ik ben etc etc en dat hij nooit meer met mij wil. Nooit meer. Ik begrijp niet waarom hij mij zo aan het zwart maken is. Hij is zelf notabene begonnen met vrreemdgaan een jaar geleden en probeert mij de schuld in de schoenen te schuiven van zijn gedrag. Hij zou naar een feestje gaan die avond, was zo popie ah doen verrtelde mijn zus. Liet haar zelfs foto's zien van zijn vriendin (waarmee het uit is vertelde hij mij en mijn zus), Mijn zus zei dat het wel een jong meisje van 21 leek op de foto's. Jong in bikini op een jetskie. Mij vertelde hij dat ze 28 is. Ik heb nooit foto's gezien. Vraag me af waarom hij foto's laat zien. Mijn zus 'vond dat het leek alsof hij wilde laten zien hoe interessant hij is en dat hij nog jonge vrouwen kan krijgen. Ik vind het vreemd gedrag hoor. Dat iemand die nooit zo geweest is ineens kan veranderen in een puber. Ja ik ga wel voor zekerheid.
Ga het huis laten taxeren en alimentatie via de rechter regelen. Ik vertrouw hem niet meer. Mijn zus vertelde nog dat dat jonge meisje wel op mij leek. Vind het nog steeds erg om machteloos te moeten toekijken. Waarom geeft hij mij alle schuld en maakt hij mij zo zwart. Zie hij dan niet in dat hij zelf fout bezig is en dat hij zelf vreemd is gegaan en alles kapot heeft gemaakt? Reactie infoteur, 14-10-2011
Hi Ilda, hij leeft in een roes. Opeens ontdekte hij dat nog een jonge meid kan krijgen, en als iets het ego streelt, dan is het dat wel. Als het jonge ding wist dat hij bezet was, dan is ook zij geen zuivere koffie. Maar als ze enig verstand heeft, heeft zij hem de bons gegeven. Dus niet andersom. Ergens zal hij wel weten dat zijn gedrag vreemd is, maar hij heeft het voor zichzelf volledig gerechtvaardigd, door steeds te roepen dat er geen gevoel meer is, en dat jij dominant zou zijn… enz. Zo geeft ie zichzelf een vrijbrief om met andere vrouwen van alles te doen. Hij krijgt de kous echt wel op zijn kop, ook al neemt ie in zijn midlifecrisis nog zes jonge blaadjes. Ze zullen stuk voor stuk doorhebben dat er met hem iets aan de knikker is, en om 'echte liefde' zal het nooit gaan. Jij hebt straks een ander, hij heeft straks niemand. Ik zie het zo eindigen! Sterkte hoor, A.

Ilda, 12-10-2011 16:03 #152
Wat erg Sweetie. Leef erg met je mee. Zit ook in hetzelfde schuitje met een man in MLC. (lees hieronder mijn berichten). Het is vreselijk absurd hoe het er dan aan toegaat. Je krijgt na dat gedrag van ze ineens een keiharde mededeling dat het over is, geen gevoel meer, geen verliefde gevoelens meer etc. En als klap op de vuurpijl krijg je na zelfonderzoek er toch uit dat er een ander in het spel is. Daar staan we dan. Sprakeloos en machteloos. Dit is zo vreselijk om mee te maken. Dit wens je niemand toe. Na als grof vuil buiten spel gezet te zijn moeten we de draad weer oppakken. Valt niet mee. Vertrouwen is weg. Ik bedenk gewoon als zoiets je zomaar kan overkomen dan kan het nog een x gebeuren. Al zou dat met een ander zijn. Mijn partner woont alweer 7 maanden bij een vriend om tot zichzelf te komen. Hij had al die tijd ook een ander in het buitenland kwam ik paar maanden geleden achter. Dat was dus mijn schuld want ik domineerde hem etc etc en we passen niet bij elkaar na 12 jaar. Hebben samen ook nog een dochtertje van 5 maar ja ze went wel zegt hij. Zo egoistisch geworden. Hij heeft het paar weken geleden definitief uitgemaakt. Het wordt nooit meer iets zegt hij. Nou daar sta ik dan. Genoeg te doen nu. Andere woning zoeken etc. Ik heb hem er wel op gewezen dat hij in een MLC zit, niet dat hij er wat mee doet maar wie weet geeft het meer inzicht. Ik vind het vreselijk voor mezelf maar vooral voor ons kindje. Zij lijdt er erg onder. Hij doet daar erg makkelijk over vind ik terwijl hij ook uit een gezin van gescheiden ouders komt waarbij zijn vader ook in een MLC heeft gezeten en de kinderen heeft verwaarloosd. Dan zou hij toch moeten weten hoe dat voelt voor zijn dochter he.maar nee hoor. Ik heb alle hoop die ik nog koesterde opgegeven. Heb er ook geen kracht meer voor. Het is zo hopeloos. Ik dacht eerst nog dat ik wel zou kunnen wachten op hem totdat hij uit de MLC is maar ik zie geen enkele verandering het wordt juist alleen maar erger en al zouden we weer bij elkaar komen dan is er veel werk ad winkel en er moet veel ah vertrouwen gedaan worden. Vrees dat dat niet goedkomt. Ik zou graag ons oude leventje weer terugwillen maar helaas dat bestaat niet meer.

Sweetie, 09-10-2011 14:15 #151
Ik had nooit gedacht dat ik ooit een reactie bij dit forum zou zetten, maar helaas… mijn man zit ook in de MLC. Kort samengevat: Ongeveer 10 jaar geleden zijn we bij elkaar gekomen, hij had 2 kindjes. We waren enorm verliefd op elkaar en hadden een goede realtie, alles klopte. Een maand geleden vertelde hij uit het niets dat hij niet gelukkig was, niet met mij en niet met de kinderen (1 van zijn kids woont bij ons), niet met het huis en met het werk, ontevreden over zijn uiterlijk, noem maar op. Hij wilde scheiden en opnieuw beginnen, vanaf nul. het verliefde wat wij hadden was weg (logisch na 10 jaar) en hij hield wel van mij maar wilde die verliefdheid terug, blijft alleen maar praten over verliefde gevoelensDit sloeg bij mij in als een bom, had niets aan zien komen. Omdat hij aangaf dat hij nergens meer blij van werd heb ik hem doorgestuurd naar de huisarts en vandaar is hij weer doorgestuurd naar de psycholoog, yep een MLC en een vleugje overspannenheid. Er zou geen ander in het spel zijn, maar ik kwam er na een paar dagen achter dat hij toch met iemand via internet had afgesproken, al een paar maanden geleden en daarmee heeft zitten sexchatten… terwijl ik NB gewoon in de buurt was of tegenover hem zat. Dit bedrog komt hard aan, zeker omdat ik in een vorige relatie al een keer enorm bezeikt ben geowrden, wat hij ook wist. Na een maand van onzekerheid en stemmingswisselingen (vragen of ik hem een kans wilde geven en hij wilde er helemaal voor gaan, daarna weer niet weten wat hij wil, dan weer een kans willen etc etc), is hij dan nu voorlopig naar zijn moeder toe, met zijn kind. Het huis gaat verkocht worden en waarschijnlijk zal hij snel genoeg gaan onderzoeken of de gevoelens voor zijn internetdate wel 'echt' zijn. (er moet toch iets zijn, er moet een klik zijn anders had ik dat niet gedaan). Het vertrouwen in hem is kapot, ik zou op dit moment ook geen basis voor onze relatie meer zien, hoe goed we het ook samen gehad hebben. Ik zal ook voor mezelf moeten kiezen en ik wil me niet kapot laten maken door een man die alleen maar wil doen wat hij zelf wil, tegen mij zegt dat ik nergens iets mee te maken heb en dat het mij niets aangaat… en waarschijnlijk toch wel meer zal uitspoken met een andere vrouw dan hij zegt. Reactie infoteur, 11-10-2011
Hi Sweetie, juist. Meneer begint weer bij 'nul'. Momenteel is hij vast 'op onderzoek' uit om te zien of hij inderdaad een klik heeft met zijn seksvriendinnetje van het internet. Hoe naief kan hij zijn om dat serieus te bekijken, of zou hij allang weten dat de aantrekkingskracht gebaseerd is op een seksuele fantasie? De sekspoes zal inmiddels wel weten dat hij onafgemaakte issues heeft en ook de verliefdheid waar hij zo naar hunkerde zal uiteindelijk doven, dus de kans is aanwezig dat hij straks hulpeloos terugkeert. Helaas is onbekend wanneer dat zal zijn, en je kunt niet gaan zitten wachten tot hij klaar is met zijn feestjes in het bed van een ander. Het is goed dat je vanaf nu je eigen weg gaat, want een doodongelukkige, ontevreden, voor verliefdheid vatbare man is eigenlijk geen volwaardige partner… ;). Sterkte, A.

Suus, 08-10-2011 19:04 #150
Heel herkenbaar allemaal. Mijn echtgenoot had nog geen 3 maanden voor hij er een punt achter willde zetten contact gehad met het emigratiebureau, waar we een visumaanvraag voor Australie hebben lopen. Hij stuurde het bureau een reactie terug luidend: dan wachten we af en gaan verder met de voorbereidingen en zien we het maar als een cadeautje als het dan eindelijk zover is (de emigratie). Een weer voor hij er een punt achter wilde zetten kreeg ik nog een sms van hem, dat we indien genoeg financiele middelen we met de herfst er 'Lekker effe tussenuit zouden gaan" lachebekje er achter…
De week erop zei hij plotsklaps ermee te willen stoppen. Een fijne relatie van 18 jaar (8 jaar getrouwd), en een dochtertje van 8. Weg is alles.relatie, toekomst in Australie… een onzekere (vooral financieel) toekomst. En ik hou zielsveel van hem! Hij denkt nu als goede vrienden wel door te kunnen. Wat hier van de week bijna 3 uur in huis in de avond, om onze dochter op bed te leggen. Was gewoon leuk aanwezig. Zei de volgende dag "tja, ik kan mijzelfd goed opzij zetten". Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb gezegd niets te tekenen voor het voorjaar (mei ofzo), geen scheiding, niets m.b.t. het huis en niets m.b.t. Australie. Reactie infoteur, 11-10-2011
Hi Suus, heel goed. Jammer dat je niet vertelt waarom hij er zo plotseling mee wil stoppen, want het rammelt natuurlijk aan alle kanten. Hopelijk kun je uitzoeken wat er aan hem scheelt, enkel 'midlifecrisis' is geen reden. Hier moet meer aan de hand zijn. Sterkte, A.

Ilda, 08-10-2011 12:27 #149
In feite is zijn MLC al 3 jaar geleden begonnen. Hij kocht ineens heel veel kleding. Dat deed hij nooit. Hij gaf daar niet meer om. Nu ineens alle schoenen overhemden etc. in alle kleuren (oranje, rose, rood). Nou kon niet op. 3 jaar geleden waren we op de bruiloft van een nichtje van me. Achteraf hoorde ik dat hij daar een meisje van 19 probeerde te versieren. Hij ontkende dat stellig en wijtte dat aan het dronken zijn. Hij dronk nooit en het viel me op dat hij ineens vaker dronk op feestjes. Vlak daarvoor nog waren we op een verjaardag en hij zat daar met een van de meiden van 25 te flirten. Dat viel mij op. Nu is flirten natuurlijk niet zo erg maar je moet weten dat hij dat nooit deed. Hij stond daar totaal nooit open voor. Hij was tevreden en gelukkig met mij en ons dochtertje. Hij wilde wel nooit een 2de kind want daar was hij geen type voor. Te druk en dat beperkte hem in zijn vrijjheid. Hij houdt wel veel van ons dochtertje maar 1 is genoeg. Ik had met daar al bij neergelegd en vond het vanwege mijn leeftijd ook wel prima zo. Hij zegt wel dat hij zich gelukkig voelt maar als ik hem zie ziet hij er vermoeid uit. Af en toe vrolijk af en toe chagrijnig en boos en verwijtend naar mij toe. Hij is zo vreselljk veranderd. Nu ik weet dat het een MLC is kan ik er niks aan doen, . In feite kun je dus als partner van iemand in een MLC diegene die daarin zit dus niks kwalijk nemen want hij kan er niks aan doen en weet niet wat hij doet, is niet voor rede vatbar. Zit als het ware in een roes dat jarenlang kan duren. Nou ben je lekker mee. Ik ben vreselijk boos en teleurgesteld in hem maar tegelijkertijd kan ik hem niks kwallijk nemen. Wat is dat nu toch. Frustrerend. Ik ben dus degene die overal maar rekening mee moet houden en sterk moet zijn en hem maar moet laten zoals hij is zonder dat hij daar schuldig aan is want iemand die er niks aan kan doen is niet schuldig. Hij kan er niks aan veranderen want zijn gevoel of wat dan ook is oh zo veranderd. Nu wil hij een bedrag van EUR 350,-- per maand aan alimentatie betalen voor ons dochtertje. Hij heeft een goedlopend bedrijf. Ik vraag me af of dat voldoende is die EUR 350,-- Hij wil het niet via de rechter doen maar gewoon zo onderling regelen. Ook de overwaarde vh huis wil hij niet laten taxeren maar gewoon onderling regelen. En als ik dat niet doe dan helpt hij mij niet met verhuizen en elke maand nog wat extra's omdat ik op het moment geen baan heb. Ik vraag me af of er niet een addertje onder het gras is want waarom niet gewoon een taxateur en rechter erbij dan is het toch eerlijk geregeld? nee hij wil geen kosten maken daarvoor zegt hij. Ik weet nu niet wat ik moet doen. Ik vertrouw hem niet meer. Hij heeft me een jaar lang bedrogen met een andere vrouw. Hoe kan ik hem dan nog vertrouwen. Daarnaast weet ik dat hij zakelijk gezien best hard kan zijn. Hij zegt dat hij een royaal aanbod doet en dat ik niet moet zeuren en blij moet zijn dat ik dat aangeboden krijg en anders moet ik het maar zelf regelen en uitzoeken. Ik weet nu niet of het allemaal een royaal aanbod is dat weet ik pas als ik een taxateur erbij haal en de rechter de alimentatie laat bepalen. Hij woont nu nog bij een vriend dus ik zou achter zijn rug om een taxateur kunnen laten komen om de waarde vh huis te bepalen zodat ik weet of zijn aanbod tav het bedrag vd overwaarde een goed bod is. Nu ben ik helemaal niet iemand die achter zijn rug van alles wil gaan regelen maar ik voel me er niet goed bij zoals hij het doet. Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 11-10-2011
Hi Ilda, schuldig is hij zeer beslist. Niemand kan zich verschuilen achter de midlifecrisis als zijnde iets wat je maar overkomt. Hij is altijd zelf verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag, en of hij de midlifecrisis nu wel of niet erkent, hij is steeds bij machte om de situatie te veranderen en te verbeteren. Maar nu wil hij je afkopen met een bepaald bedragje, in de hoop dat je verder niet moeilijk doet. Ik raad je aan altijd de officiele weg te bewandelen, dus via een advocaat. Dit omdat je afspraken op papier moet hebben, enkel mondeling is veel te riskant. Het zou me sterk verbazen als hij dit niet begrijpt. Zeg dus dat je recht hebt op een normale, betrouwbare afwikkeling. Succes, A.

Ilda, 07-10-2011 14:09 #148
Dank je voor je reactie. Ik heb hem gister het eea over de Midlifecrisis verteld, hij was er wel even stil van toen ik zei dat het een beetje vreemd overkomt dat hij na 12 jaar zegt dat we niet bij elkaar passen want als dat zo zou zijn dan hou je het natuurlijk geen 12 jaar vol. Ik zei toen ook dat de MLC niet alleen zijn relatie kan raken maar ook vele andere facetten in zijn leven. Ik zag m denken en volgens mij raakte het hem wel maar hij wilde er niet verder over praten want hij zei dat waar het op neerkomt dat we uit elkaar gaan en hij geen gevoel meer voor mij heeft. Hij zegt zelfs dat het beter is zo en dat ik mssch ook wel een man tegenkom waarmee ik gelukkig zal zijn. We hebben het 12 jaar geprobeerd en altijd ellende en nu is zijn gevoel op. Hij had paar maanden geleden nog gedacht om terug te komen maar ik bleef hetzelfde dus nu is alles afgebrokkeld. Nou ik zie dat niet als een kans dat heb ik hem eerder verteld. Ik heb nog gezegd dat hij moet aangeven wat hij graag wil en ik ook en dat we er samen uit kunnen komen ook terwille van ons dochtertje maar daar stond hij niet open voor want hij had geen gevoel meer. Hoe ik het ook probeer goed te maken, zijn gevoel was er niet meer. Ja logisch he als je al bijna een jaar een relatie hebt met iemand uit het buitenland, daar heeft hij al die tijd flink over gezwegen. Pas na zoveel keer vragen en pushen kwam het er eindelijk uit. Nu zei hij ook nog dat hij ook met die ander in het buitenland zit want hij vindt het niet leuk om haar te kwetsen (hij heeft het uitgemaakt). Dat vindt hij zo zielig. HIj gaat in januari weer naar het buitenland of mssch eerder nou dan weet ik het wel. Het gekke was dat hij nooit zo is geweest. Geen stapper, geen vrouwengek, altijd trouw dan schrik je hier toch erg van hoor. En het idee dat het nog zolang kan gaan duren beangstigt me ook. Ik vind het vreselijk om alleen met mijn dochter verder te moeten. Dat ik er helemaal niks aan kan doen vind ik ook absurd. Ik heb totaal geen invloed meer. Dat een mens zo kan veranderen. Toen hij laatst in t buitenland zat smste hij nog dat hij me miste en toen hij weer terug was zei hij dat hij zich alweer beter voelde en dat we het mssch weer konden proberen maar niet haasten want haastige spoed… 2 weken later zei hij dat hij nooit meer terug zou komen. Wat is dat nou toch? Ik ben er ook moe van om in die tweestrijd te leven, wachten wachten wachten. Hoop voor niks. Het breekt me op. Het voelt ad ene kant wel als een verlichting om verder te gaan met mijn dochter omdat ik nu weer een doel heb dat is beter dan wachten op leugens. Aangezien de MLC wel 10 jaar kan duren hou ik het voor gezien. Ik ben zelf 40 en zie het niet zitten om tot mijn 50te te wachten (ruim genomen). Zo zie je maar weer dat je nergens zeker van bent in het leven. Wat een ellende. Reactie infoteur, 11-10-2011
Hi Ilda, niet wachten of hopen, maar zelf een ultimatum stellen. Maar zelfs voor dat is het al te laat. Want helaas heeft hij voor zichzelf al uitgemaakt dat 'er geen gevoel meer is', en dat herhaalt hij te pas en te onpas. Vrij vertaald is dit gewoon: 'Bek houden, ik bepaal alles', en dat dat de doodsteek voor jullie relatie is, mag duidelijk zijn. Het is goed dat je hem geconfronteerd hebt met de midlifecrisis zodat hij er in elk geval over kan nadenken en ook weet dat jij de zaak goed doorziet. Het is heel wrang om te moeten horen dat het in die twaalf jaar 'altijd ellende' was, en hij niet openstaat voor herstel en verzoening. Het lijkt wel alsof hij helemaal op slot is gegaan, maar de deur naar andere vrouwen wagenwijd open heeft gezet. Ik vind het niet alleen beledigend naar jou toe, maar ook naar je dochter. Hij is moreel verplicht er alles aan te doen om de boel niet 'duurzaam te laten ontwrichten' zoals het officieel heet ;), maar zo te horen kan het hem allemaal niet veel schelen. En dat jullie niet bij elkaar passen is uiteraard de grootste flauwekul. Mensen die niet bij elkaar passen houden het nog geen dag samen uit, laat staan twaalf jaar. Hij komt zichzelf nog wel tegen! Groetjes, A.

Ilda, 06-10-2011 11:50 #147
Wat een herkenbare verhalen. 7 maanden geleden is mijn man ook vertrokken. Hij deed de laatste tijd al afstandelijk, moest veel op reis voor zijn werk (elke keer minimaal 2 weken). Achteraf signalen maar ja kop in het zand steken. Zo kwam hij op een avond met het verhaal dat zijn gevoel voor mij weg was. Hij had rust nodig. Vertrok een dag later en ging bij een vriend wonen. We hebben een kindje van 5. Die moest er maar aan wennen volgens hem. Nou ik moest m dus tijd gunnen, heb ik gedaan en elke keer weer 3 weken naar het buitenland voor zijn werk. Ik vermoedde al dat hij een ander had en ja dat gaf hij maanden later toe maar hij wist het nog steeds niet hoe het met zijn gevoel was. Lag allemaal aan mij. Ik ben in de 12 jaar van onze relatie altijd dominant geweest zegt hij, hij voelde zich nooit vrij kortom we passsen niet bij elkaar. Het is ook mijn schuld dat hij aan een ander is begonnen want ja als je geen liefde krijgt/voelt dan ga je van verdriet met een ander is zijn argument. Hij heeft het er nooit met mij over gehad dat hij verdriet had en ongelukkig was. Nu is hij wel gelukkig zegt hij. Hij is er dus na er door mij op gehamerd te hebben om nu aan te geven wat hij wil dat hij niet meer terugkomt het is over tussen ons, komt nooit meer goed etc. Ik ben nog steeds perplex. Snap er niks van, hij was altijd lief, trouw, hield van zijn gezin. Nu kijkt hij wel om naar ons kindje maar dat is ook alles. Wij moeten het huis uit. Ik heb nu een baan en a wat huren met ons kindje en hij gaat in ons koophuis wonen. Hij kleed zich anders, jonger en geeft ineens heel erg om zijn uiterlijk, inhammen verbergen, parelwitte kronen in zijn mond laten plaatsen, luistert naar jong muziek. Ik herken hem niet meer hij is zo veranderd qua innerlijk en uiterlijk. Hij is 39 en ik vraag me echt af of hij in een Midlifecrisis zit en zoja moet ik daarop wachten? Zijn vriendin uit het buitenland waarmee het nu uit is zegt hij is 28 jaar en nu vertelde hij gisteren dat hij het wel zielig vindt voor haar want hij heeft het uitgemaakt en ja hij vindt het sneu om haar pijn te doen. Halloooo. Hij is hard geworden en wil niet in relatietherapie want hij heeft geen gevoel meer. Nu zegt hij als ik op mezelf woont met ons kindje dat het wie weet ooit weer goed kan komen tussen ons maar nu niet want zijn gevoel is weg. Ondertussen heeft hij een platonische relatie met een vrouw van 42, geen sex maar gezelligheid zegt hij. Uiteten etc. maar er zit geen verliefdheid bij. Ze is zijn type niet zegt hij maar gewoon lol maken. Hij is nooit een stapper geweest, gaat nu tot laat op stap en ja echt veel veranderd. Is dit een ML? en zoja duurt dat nog lang op zo'n leeftijd? Laten we zeggen dat het al een jaar ad gang is. Hoelang moet ik dan nog wachten. Vind het zo rot voor ons kindje, ze zit er zo mee want ze is gek op haar vader. Reactie infoteur, 07-10-2011
Hi Ilda, zo te horen heb je nog heel wat te stellen met je man in de midlifecrisis, want dat is het m.i. zeker. En hij staat nog maar aan het begin! Alle symptomen zijn er: Het uiterlijk verbeteren, uitgaan, andere muziek, bij herhaling vreemdgaan en - on top of this - jou de schuld geven. Zoals het nu is, heeft ie alweer de volgende vrouw veroverd, en of het nu gaat om seks, lol, gezelligheid, het is voor jou natuurlijk allemaal beledigend. 'Geen gevoel meer', 'Niet bij elkaar passen', 'Geen liefde krijgen = een ander nemen' en nog meer van die hersenspinsels zijn allemaal pogingen om zijn gedrag te rechtvaardigen. Zo koopt hij zijn schuldgevoel af en probeert hij de aandacht op jou te krijgen. Jij dit, jij dat. En wat er allemaal niet mis zou zijn met jou… welnu, je kunt weinig met een man in de midlifecrisis tenzij hij erkent dat hij een probleem heeft dat jullie allemaal raakt. De kans is klein dat hij dit gaat inzien, omdat hij geniet. Dat zegt ie zelf, hij is nu eindelijk gelukkig. Maar dat 'geluk' zal straks een lege huls blijken, want het zijn enkel zijn hormonen die hij zelf wat opgejaagd heeft, en die zullen straks - als hij ouder wordt - heus wel instorten. Op dat moment zal zijn oog weer op jou gericht kunnen zijn, maar als jij wijs bent heb jij je leven dan allang opgepakt, misschien wel met een andere man. Vooralsnog kun je niet anders dan jullie kind op 1 zetten, en hem zo veel mogelijk links laten liggen. Natuurlijk kun je hem daarbij nog es prikkelen met een - eventueel denkbeeldige - nieuwe vriend, zodat hij inziet dat jij niet lijdzaam toeziet, maar nog steeds aantrekkelijk bent voor het andere geslacht. Dat hij dat zelf niet ziet is zijn probleem. Ik wil je veel sterkte wensen, A.

Dizzy, 04-10-2011 19:25 #146
Hallo Astrid,
Ik heb een tijd geleden hier (wel in een andere rubriek) nog een paar keer gepost, dat ga je je niet meer herinneren waarschijnlijk. Mijn vrouw, ondertussen ex vrouw, had mij toen verlaten voor een jonger exemplaar.
Ik heb toen de woorden midlife crisis ook een paar keer in de mond genomen maar zonder er echt bij stil te staan dat het daadwerkelijk ook zo zou kunnen zijn.
Nu heb ik het onlangs, toevallig, eens over de midlife crisis gehad met iemand en ben toen toch eens wat verder gaan neuzen op het internet, en wat ik daar allemaal te lezen kreeg leek echt verdacht veel op wat zij allemaal gedaan heeft en ondertussen is geworden. Ik zeg “is geworden” omdat zij echt compleet is veranderd en niet meer de persoon is waar ik jaren geleden verliefd op ben geworden en zo lang mee samen geleefd heb.

Ik zal het allemaal eens even samenvatten.
10, of inmiddels bijna 11, jaar geleden heb ik haar leren kennen. Ik was toen 32, zij 28 en moeder van twee kinderen. Het klikte heel snel tussen ons en zij was echt de vrouw waar ik mee oud wou worden. We zijn dan ook vrij snel samen gaan wonen en twee jaar later getrouwd. Ik heb echt een mooie tijd met haar gehad en alles leek gewoon perfect, tot zij eind vorig jaar plots af kwam dat ze niets meer voor me voelde. De liefde was op en ze wou alleen verder met haar kinderen (ondertussen hebben wij ook samen nog een zoontje gekregen). Dit alles kwam dus heel hard aan bij mij en ik heb een hele lange tijd diep in een donkere put gezeten. Ik ben begin dit jaar uitgetrokken en zij had vrijwel onmiddellijk een nieuwe vriend waarvan ze nog steeds beweert dat er niets was tussen hen toen ik nog bij haar was. Hij is 5 jaar jonger dan haar, lange haren, tattoos, motor, piercings over heel het lijf, …
Het laatste jaar van ons huwelijk is ze ook beginnen sporten, op het extreme af en ze leek plots wel bezeten van het sporten. Zij heeft daar ook een nieuwe vriendenkring gekregen (allemaal jongere mensen) waar ze regelmatig op feestjes ging terwijl ik braaf thuis bij ons zoontje zat. Ik vertrouwde haar daarin maar vond het allemaal wel een beetje raar worden omdat zij het altijd was die voordien liever vroeger naar huis ging als we samen ergens waren en mij dikwijls vertelde dat ze liever thuis rustig en gezellig met mij op de zetel zou zitten. Nu wou ze geen enkel feestje missen.
Ondertussen woont ze dus nog steeds samen met die nieuwe vlam en ze heeft zich echt helemaal naar zijn stijl omgetoverd. Als je haar nu ziet lijkt het wel een puber die pas komt kijken en met van alles experimenteert. Ze hebben het ook blijkbaar nog steeds naar hun zin want ieder weekend is er wel een feestje, bij hun of ergens anders, er is altijd wel iets te doen.
Mijn zoontje is er een plaats achteruit geschoven heb ik de indruk, ze regelt telkens de weekends dat hij bij mij komt logeren zodat zij dan de baan vrij heeft. Hij heeft ook twee kleine kinderen die om het weekend komen en mijn zoontje moet dus zeker bij mij zijn als zijn kinderen er niet zijn. Als het dan een weekend is dat hij toch bij zijn mama is word hij naar haar moeder of broer gebracht zodat zij weer naar één of ander feestje kunnen gaan.
Ik herken haar echt niet meer, de kleren, de kapsels, haar gedrag en de tattoos en piercings, maar het ergste vind ik nog hoe ze ons zoontje achteruit schuift om het met hem naar hun zin te hebben.
Ik hoop dat je een beetje aan mijn lange brief uit kan, Ik kan nog zoveel vertellen maar dat ga ik je besparen. Gaat dit nu echt om een midlife crisis of heeft ze gewoon alles over de boeg gegooid om een ander leven te beginnen met die jongere gast? Ik weet het echt niet meer, sommige vertellen mij spontaan dat ze een midlife crisis heeft en anderen vertellen me dan weer dat zij gewoon zo is.
Eens wat het is, ze heeft heel wat kapot gemaakt dat nooit meer goed zal komen. Ergens hoop ik dat ze er ooit spijt van zal krijgen maar tegelijk hoop ik ook een beetje dat al die pijn en ellende dat ze veroorzaakt heeft niet voor niets is geweest. Reactie infoteur, 06-10-2011
Hi Dizzy, wat je beschrijft lijkt verdacht veel op de midlifecrisis, ze heeft er ook (bijna) de leeftijd voor. Aan de andere kant deinst ze er niet voor terug om om de zoveel tijd een nieuw leven te beginnen met iemand anders, nummer drie in dit geval. En haar houding daarbij is nogal laconiek: 'de liefde is op', en daar kun je het mee doen. Aangezien ze het laatste jaar van jullie samenzijn fanatiek ging sporten moet ze al veel langer bezig zijn geweest zich van jou los te maken. Want plots kreeg jij te horen dat het over was, en daar was ineens - out of nowhere - die nieuwe vriend, die ze natuurlijk al veel langere tijd had. Tja, vreemdgaan op zich is geen midlifecrisis, maar in combinatie met al die andere gedragingen is het dat wel. Ze lijkt nu happy met haar nieuwe leven, jullie zoontje 'doet ze er maar een beetje bij', en je kunt nu wachten op hun breuk. Want dat die gaat komen is vrijwel zeker. Midlifegevoelens gaan skyhigh, maar kelderen na verloop van tijd altijd. En wat er over blijft is bezinning, reflectie en het zoeken naar een nieuw, stabieler evenwicht. Zo ver is ze nog lang niet, en daar kun jij natuurlijk ook helemaal niet op wachten. Op dit moment ben jij de veilige thuishaven van jullie kind, en dat is je te prijzen. Probeer je vooral te richten op je eigen leven, en denk niet teveel na over de mogelijkheid haar terug te krijgen. De situatie zou dan compleet anders moeten zijn, wat nog jaren kan duren. Tegen de tijd dat ze uit de midlifecrisis is, ben jij vast al voorzien ;). Sterkte, A.

Ann, 04-10-2011 17:36 #145
Ook hier mijn verhaal: 11 jaar samen waarvan 10 jaar samenwonend. Dochter van bijna 6, ben er afgelopen zondag achterkomen dat meneer (40) er al 10 maanden een ander op na houdt.

Kreeg meteen te horen: ja ik hou niet meer van jou en wil met haar verder. Geen emotie, pakte zijn spullen en vertrok. Alles is in een klap weg, mooi huis opgeknapt kan in de verkoop samen een bedrijf en hij woont nu bij zijn ouders.

Zij is al bijna 12.5 jaar getrouwd en 2 kinderen en heeft ook haar man verlaten, ook hij wist van niets.

Ben er kapot van maar heb nooit geen keus gehad en niets geweten, hij heeft zich al 10 maanden afstand kunnen nemen van mij maar wel met mij een relatie onderhouden met alles erop en eraan.

Voel me 3 keer belazerd; niet opbiechten als je niet van de ander houdt; vreemdgaan en het dan ook nog niets eens durven vertellen. Is dit een MC? Reactie infoteur, 05-10-2011
Hi Ann, nee. De midlifecrisis is veel breder, zie het artikel. Enkel vreemdgaan en vervolgens huis en haard opgeven kan in alle leeftijdsgroepen gebeuren. Dat neemt niet weg dat het natuurlijk een misselijke streek is om jou zo te behandelen. Ik wil je veel sterkte wensen, A.

Madeleine, 25-09-2011 23:17 #144
Mensenlief, dit artikel komt echt als een schok… Even een situatieschets. Ikzelf ben 40, man(lief) 43, 3 geweldige kinderen (15, 10 en 8) Hij zelfstandige (een restaurant en sinds 2 jaar een café erbij), ik parttimebediende en fulltime family-manager ;) 20 jaar samen. Het laatste jaar begon hij stilletjes te veranderen. Van een vrolijke, joviale man naar een ontevreden en sarcastisch iemand. Hij is, door zijn professionele bezigheden, nooit vaak thuis geweest, maar het werd erger en erger. Hij bleef ook na zijn werkuren in zijn café hangen. Veel drinken, uitgaan.Nieuwe vrienden en vriendinnetjes (heeft 800 vrienden op facebook waarvan ik er maar een 200 ken ;) Verwaarloosde onze gezamelijke vrienden (geen tijd) maar bracht uren door met zijn nieuwe (en veel jongere) vriendenkring. Ging met hén op vakantie ipv met ons gezin (de foto's nadien spraken voor zich, zijn reisgenoten konden zijn kinderen zijn) We zagen elkaar in de week nooit meer. 1 dag was hij thuis (maar was hij moe en wilde geen gezeur aan zijn hoofd) Zelfs zijn ouders en broer vroegen zich af wat er met hem scheelde. Wanneer ik er met hem over begon zei hij dat ik spoken zie en dat hij gewoon moe en overwerkt is. 5 maanden geleden werd mijn leven overhoop gehaald. Na een banale ruzie zei hij plots dat hij wilde scheiden… Out of the blue… Hij zag mij nog graag en respecteerde mij, zei hij, maar hij 'voelde niet wat hij zou moeten voelen'. Hij verweet mij dat ik hém niet graag genoeg zie, dat ik niet zorgde voor hem zoals een vrouw voor haar man zou moeten zorgen (huh?), dat hij altijd maar MIJN wil gevolgd heeft (trouwen, kinderen krijgen) maar dat ik niet opensta voor wat HIJ wil in het leven, dat het nu gedaan is en dat hij 'voor zichzelf' zal kiezen, dat ik hem domineer en dat hij dat beu is, dat ik niet genoeg mijn liefde toon en niet waardeer wat hij allemaal voor ons gedaan heeft, enz enz (de lijst is ellenlang) Ik viel compleet uit de lucht… Relatietherapie wil hij niet (psychologen zijn voor losers, zijn woorden.) Hij is niet gek maar het leven op die manier gewoon beu, riep hij uit. Hij wil "erkenning en waardering en die krijgt hij van mij niet". De enige optie is scheiden. In mijn eerste opwelling wilde ik mijn kinderen onder mijn armen nemen en weggaan bij hem. Wat zou ik nog doen bij een man die beweerde dat hij mij niet graag genoeg meer zag om zijn verdere leven met mij door te brengen? maar gelukkig besefte ik dat het niet fair zou zijn voor de kinderen wanneer IK met hen zou verhuizen, terwijl HIJ diegene is die weg wil. En dus heb ik hem gezegd dat hij maar iets moet gaan zoeken om te wonen. Hij is nu enkele maanden op zoek (zegt hij) maar nog niets gevonden. Intussen is mijn leven een hel. Ik viel echt compleet uit de lucht. Ok, we zagen elkaar niet vaak maar ik had altijd het gevoel dat de fundamenten wel goedzaten. Een illusie blijkbaar :-( Elke poging tot gesprek van mijn kant wordt afgeblocked ('alles is toch gezegd'?) Terwijl we godverdomme nog geen enkel deftig gesprek hebben gehad sindsdien! Hij zegt dat hij in zijn hoofd al uitgemaakt heeft dat hij wil scheiden, en dat dat de enige optie is… Elk gesprek is nutteloos, zegt hij… Iemand anders is er (nog) niet. Tenminste dat beweert hij toch, en ik zie ook geen signalen in die richting. Maar, hij is wél heel populair in zijn 'nieuwe vriendenkring'. Krijgt regelmatig dubbelzinnige sms-je van jonge vrouwen en vindt dat geweldig. Aan een MLC heb ik zelf nooit gedacht, hoewel alle signalen er zijn (heeft een sportauto gekocht, kleedt zich jonger, sms-t met jonge meiden, vakantiefoto's waar hij 'dik' opstaat werden gewist…) Tot gisteren een goede vriend van mij zei dat hij heel erg de indruk heeft dat Karel in een MLC zit. En ik hier ben beginnen lezen. ;) De puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Hij zegt ook dat hij van me houdt, maar niet 'genoeg'. Dat ik hem beperk in zijn vrijheid (hallo?). We wonen nog samen maar het is niet eenvoudig. Als hij naast mij in bed kruipt doet hij z'n best om zo ver mogelijk van mij vandaan te gaan liggen. Maar eens hij diep slaapt nestelt hij zich tegen mij aan. Hij is zo tegenstrijdig in zijn doen en uitlatingen. Wat me vooral opvalt is dat hij erg boos op mij is (of tenminste, dat hij al zijn boosheid op mij richt) Hij is niet gelukkig, slaapt slecht, eet niet (8 kilo vermagerd schat ik) en 1 vat stress. Maar hij wil dus scheiden want dat is de enige oplossing. We passen niet bij elkaar. Komt hij na 20 jaar achter.:-( Ik weet echt niet hoe erop reageren. Zie hem doodgraag maar er zijn grenzen natuurlijk. Is dit wel een MLC? Ik wil gewoon rust in hoofd en hart :-( Maar ik wil hem ook niet kwijt. Ik hou van hem. Tenminste van de man die ik altijd gekend heb. Reactie infoteur, 27-09-2011
Oh oh Madeleine, wat een onbeschrijflijke midlifecrisis is dat! Het valt me op dat hij alle communicatie afgekapt heeft, alles is al beslist en je hebt geen enkele inbreng meer. Je mond is gesnoerd. En dat is het wreedste wat een man kan doen. Ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikken! Dat is waar het op neerkomt. Wat intriest ook voor de kinderen dat ze zo'n vader hebben. Immers, hij was er nooit, nu nog minder, en alles kwam op jou aan. En dan nog klagen dat ie niet genoeg gewaardeerd werd. Alsof jij de ene waardering na de andere kreeg! Tja, het eerste wat in me opkomt is dat ie een vriendin (lees: minnares) heeft, of er in elk geval eentje wil hebben. Hij is al hard op weg met zijn kolossale vriendenkring online. Denk nooit dat wat er nu allemaal gebeurt een relatieprobleem is, want dat is het niet. Hij heeft een enorm identiteitsprobleem en projecteert al zijn frustraties op jou. Zo krijg je overal de schuld van, en prent hij zichzelf in dat jullie - na twintig jaar (haha) - niet bij elkaar passen. Je zou hem beperken in zijn vrijheid, welnu, ik heb zelden een man gezien die zoveel vrijheid heeft als hij. En hij heeft zich dat zelf allemaal toegeeigend. En nu 'voelt hij niet wat hij zou moeten voelen'… rara. Van raadseltjes houdt ie zeer beslist. Beste Madeleine, je moet - omwille van het huwelijk en de kinderen - hem duidelijk maken dat hij lijdt aan een midlifecrisis, zodat hij kan leren inzien dat die fase ook weer voorbijgaat. Natuurlijk zal hij daar allemaal niets van willen weten, en zal hij dus ontkennen, maar je moet ergens beginnen. Hopelijk blijft er iets van hangen (eigenlijk net als met pubers) en zal hij je later heimelijk gelijk geven. Jij bepaalt hoeveel je kunt verdragen, maar ik vermoed dat zijn gedrag - grof geschat - enkele jaren zal duren. Kun je dat geduld opbrengen en hopen op betere tijden, of volg je zijn scheidingsmanie maar klakkeloos op. Je kunt hem in elk geval tegenwerken, wat me het beste lijkt. De reden is simpel: Een banale ruzie kan nooit een reden voor echtscheiding zijn. Hij zit niet goed in zijn vel en jij voelt je als zijn vrouw verplicht hem te helpen. Zeg hem dat je hem mist, zoals hij was. Dat je geen van zijn malle teksten serieus kunt nemen. Blijft hij in de 'ik wil scheiden' stand, dan zoekt hij het maar uit ook. Het gaat erom dat jij alles geprobeerd hebt, zodat je later met een schone lei verder kunt. Veel sterkte gewenst, van A.

Jeanette, 22-09-2011 08:58 #143
Mijn hemel wat een herkenning. 21 jaar samen, tegen iedereen zeggen hoeveel hij van mij houdt. Een week later wil hij scheiden met donderend geweld, houdt al een jaar lang niet meer van me. Ondertussen wel met me emigreren naar Duitsland. Valt niet mee te praten, het is een geweldige man, minnaar, vader, ziet er heel goed uit, goede baan, enz. maar toch een MC. Ik kan er niets aan houden, en wil koste wat kost doorzetten te scheiden, wil een jongere vrouw, sex zonder condoom tegen aids hebben ze tegenwoordig toch medicijnen voor. Ik kies voor mezelf, wil mijn eigen leven leiden, heb geen vrouw nodig, ben 45 is dit nu alles. Tja daar kan je het mee doen. Ik ga zo naar de huisarts om te vragen wat ik hier mee aan moet. Ben druk op zoek naar woonruimte ook voor mijn zoon van 14. Pfffff Reactie infoteur, 23-09-2011
Hi Jeanette, tjonge jonge. Weer zo'n man die zichzelf duizendmaal belangrijker vindt dan zijn levenspartner. En dat 'houden van' moet je met een korrel zout nemen, want hij houdt alleen van jou als dat zo uitkomt. En nu komt het niet uit! Immers, hij wil onbeschermde seks met een jonge meid in zijn zogenaamde 'eigen leven', onderwijl roepend dat hij geen vrouw nodig heeft. Wie dat kan rijmen mag het zeggen. Dat 'kiezen voor zichzelf' is de zoveelste hopeloze eenmans-act die alleen maar op teleurstellingen kan uitlopen. Je kunt hem dat zeggen, maar luisteren zal hij niet. Straks is hij een alleenstaande 'medicijnen-tegen-aids' slikkende ouwe opa die met weemoed terugdenkt aan zijn huwelijk van toen. Dat is waar hij met open ogen op aanstuurt. 'Is dit nu alles?', zal hij zich dan niet meer hoeven afvragen. Het is namelijk meer dan wat een redelijk denkend mens ooit zou willen. Veel sterkte in je nieuwe leven, A.

Inge, 21-09-2011 18:07 #142
Ondertussen zijn we psycholoog af, reden, meneer kan niet praten met dat mens, ze stelt vragen waar hij zelf geen antwoord op weet en zegt zen geld nog liever aan een vreemde te geven. Ondertussen spreekt hij elke zaterdag af met zen vriendin en blijft hij er 1 op de 2 slapen. Ondertussen vraagt hij van mij om gewoon zen ding te laten doen en vanaf de zijlijn toe te kijken want als ik ni zwijg dan duw ik hem toch alleen maar verder van mij af en in haar armen. Vanavond hebben ze trouwens ook afgesproken op een parking want amai tis wel ver rijden hoor! da ze hem maar tegemoet komt is zen uitleg dan… Hoelang wilt hij dat ik vanaf de zijlijn toekijk en hem zen ding laat doen? Wetende dat hij elke zaterdag op haar zit en dan als hij thuiskomt ook nog eens wil dat ik mijn benen open leg… Als ik hem erover aanspreek dat hij is stilaan moet weten wat hij wilt dan dreigt hij met co-ouderschap en erger, want hij wil rust in zen hoofd… En zijn vriendin vind dit blijkbaar allemaal maar normaal want ze stelt geen enkele vraag over hoe het tussen ons zit… Hij bedroog haar zelfs al terug met mij om het zo te zeggen… Het gras is momenteel groener bij haar en ochot ze doet toch alles voor hem. ( terwijl ik 8 jaar op een stuk mezelf heb weggecijferd om hem gelukkig te maken) meneer heeft alles wat hij wilt, een knap huis een ferme auto, een toffe job, twee schatten van kinderen en een vrouw die hem jaren verafgod heeft… en toch is hij niet gelukkig… Hij zegt zelfs ondertussen dat zijn nieuwe vlam slecht is in bed maar er wel een kick van krijgt omdat ze squirt en slikt… Hij vraagt mij om dat ook te doen… deuheuh! Alsof dat het belangrijkste is in een relatie! Ik ben van mening dat hij me maar moet nemen zoals ik ben en als hij dat niet kan dan inderdaad ander en beter! Mijn vedriet is aant overgaan in pure woede! Een verantwoordelijkheidsgevoel naar zen kinderen toe is verdwenen met de noorderzon… Ik vraag me af of we dan niet beter af zijn zonder hem want met hem valt u niet te leven… Ik ben vollop op zoek naar een appartement, maar tis niet makkelijk, word geweigerd wegens alleenstaande ouder te zijn… Zit dus vast! Reactie infoteur, 23-09-2011
Hi Inge, dat onnozele vriendinnetje heeft ie voor zijn seksuele wensen, en jou heeft ie omdat dat zo uitkomt. En de situatie blijft zo, omdat jij het toestaat! Vraag dus niet aan hem wat hij wil, maar neem zelf de stap om weg te gaan. Zoals het nu is gebruikt hij jou zonder blikken of blozen en geeft je ondertussen de schuld van zijn wanpraktijken. Daarbij moet je ook nog aanhoren welke pornografische poppenkast hij met zijn sekspoes uitspookt. Dit is geen zaak van hoe zijn midlifecrisis opgelost moet worden, maar een test hoeveel eigenwaarde jij in huis hebt. Ik hoop dat je - mede omwille van de kinderen - zo snel mogelijk besluit dat hier een einde aan moet komen. Er zijn zoveel betere mannen! Veel sterkte, A.

Jacqueline, 21-09-2011 14:19 #141
Hai, nou ik weet niet of ik een midlife crisis heb hoor, of dat het de hormonen zijn, maar ik merk wel dat ik steeds vaker geirriteerd ben door mijn man. Ik ben 44 en we kennen elkaar al 22 jaar, schat van een vent echt, maar waarom vallen me steeds alleen de negatieve dingen op van hem, en ga ik zelfs twijfelen of ik zo nog wil doorgaan. Terwijl het uiteindelijk allemaal om hele kleine dingetjes gaat. Ik weet het niet, maar wordt er niet vrolijk van. Hoe kan ik deze gedachten het beste doorbreken? wie weet raad? Reactie infoteur, 21-09-2011
Hi Jacqueline, je doorbreekt het door te leren beseffen dat een andere man geen haar beter is en waarschijnlijk zelfs vele malen slechter. Dat het enkel om kleine dingetjes gaat is een uitstekend teken, omdat het betekent dat het met de grote dingen (=de basis) tussen jullie wel goed zit. Stel eens een lijst op van al zijn positieve eigenschappen, en lees die lijst de komende tijd dagelijks. Zo zet je jezelf weer op het juiste pad! Groetjes, A.

Sophie, 19-09-2011 15:54 #140
Nu, de kogel is door de kerk. Hetgeen ik verwacht had, is gebeurd. Hij is teruggekomen van zijn reis met de bedoeling van mij een soort van 'compromis' te verkopen. Gewoon blijven thuiswonen, en fijn gezinnetje spelen, maar ondertussen zou hij wel 'op vriendschappelijke basis' met zijn vriendinnetje moeten kunnen bellen, smsen, afspreken, en noem maar op. En als ik daar niet tegen kan, moet ik maar doen dat ik het niet merk. Ikzelf ben volgens hem onredelijk, omdat ik hem vraag om die 'vriendschap' te stoppen. Het is trouwens ook nog mijn schuld dat hij vreemd gegaan is! En mijn schuld dat hij altijd maar met haar wil afspreken, want ik ben het die moeilijk doet. Komaan zeg, wie begrijpt nu zo'n vent? Ik heb de kinderen genomen en twee koffers en ben bij mijn ouders ingetrokken. Voor mij is het game over. Heb woensdag een afspraak met de advocaat. Ben van plan hem uit de gezinswoning te laten zetten, want het is in het belang van de kinderen dat ze in hun omgeving kunnen blijven wonen. En bovendien oefen ik er een zelfstandige activiteit uit, die ik nu uiteraard tijdelijk moet stopzetten omdat hij er nog woont. Voor mijn part mag hij zijn vriendin hebben. Hopelijk voor hem leeft hij er nog lang en gelukkig mee. Ik zal mijn eigen weg wel zoeken. Reactie infoteur, 21-09-2011
Hi Sophie, het komt er op neer dat hij een 'open huwelijk' voorstelde, ook al noemt hij dat met die ander gewoon 'vriendschap'. Alsof de ellende nog niet groot genoeg is, krijg je ook nog eens de schuld in je schoenen geschoven. Vreemdgaan met iemand die zijn dochter had kunnen zijn - dat neem ik even aan - kan niet anders dan uitdraaien op een fiasco. Zo'n jonge meid zal echt niet bij hem blijven of hij moet met een grote zak geld opdraven. Je hebt een verstandig besluit genomen. Eigenlijk ging het allang niet meer om zijn buitenechtelijke uitstapje, maar om zijn onwil om volledig voor jou te gaan. En precies dat is de grootste belediging die je als vrouw en moeder kunt krijgen. Ik wil je veel sterkte wensen, want dat heb je de komende tijd hard nodig! A.

Judith, 17-09-2011 11:48 #139
Ik vraag me af of manipuleren, liegen en bedriegen ook in het vakje midlife-crisis hoort. Ik en mijn man hebben een periode van 4 jaar achter de rug waarin hij een ander had maar er niet voor uitkwam. Hij loog tegen mij. Is dat een kenmerk van midlife-crisis, of past dat meer hij het persoon. Hij schuilt zich hier achter, maar ik heb daar wel moeite mee. Het klinkt te makkelijk. Reactie infoteur, 18-09-2011
Hi Judith, liegen en manipuleren zijn per definitie geen signalen van de midlifecrisis. Wel komt bedrog soms voor, omdat de persoon in de midlifecrisis buiten de partner om een heel ander leven kan gaan leiden. Komt er bijvoorbeeld een derde in het spel, dan wordt dat verzwegen. Maar verzwijgen is niet hetzelfde als liegen. Liegen kan wel weer een indirect gevolg zijn. Groetjes, A.

Petra, 14-09-2011 21:30 #138
Waarom zijn al onze verhalen toch (bijna) hetzelfde? Waarom doen psychologen hiermee wat ze ermee doen? Zit dat niet in hun opleiding? Ik snap niet waarom psychologen steeds maar roepen dat iedereen maar voor zichzelf mag kiezen! Ik kan daar zo kwaad om worden! Mijn ex (inmiddels 43) roept dat ook nog steeds… "sorry hoor, maar ik kies voor mijzelf, kan er niks aan doen" (hij zou nooit toegeven dat hij voor zijn internetvriendin gekozen heeft)! Je hebt 2 kinderen! Als ik dan ook nog eens voor mijzelf zou gaan kiezen waar blijven mijn kinderen dan? Wat zijn psychologen toch een stelletje prutsers. Dit is echt een onderschat probleem waar veel gezinnen mee te kampen hebben/aan kapot gaan. Waarom wordt hier bijna geen onderzoek naar gedaan? Er moet toch ergens een oplossing voor te vinden zijn? Reactie infoteur, 16-09-2011
Hi Petra, het heeft te maken met de veranderde maatschappij waar egoisme steeds meer ruimte krijgt. Het is tegenwoordig heel gewoon om met een enkele dooddoener je huwelijk af te breken, of bijvoorbeeld omdat je voor een ander 'kiest'. Daar hoefde je vroeger niet mee aan te komen, een scheiding was toen een grote schande waar niet over gepraat werd. In de huidige tijd staan de bladen vol van relatieproblemen. Het is bijna vreemd als je geen relatieprobleem zou hebben, zo word je onbewust gestimuleerd om ook kritisch en ontevreden te zijn. En er zijn altijd wel punten te verzinnen die je wat minder bevallen, maar zo is het hele leven. Perfectie zoekt men helaas op elk vlak. Bij de geringste twijfel zoekt men al een ander, en meldt dan vervolgens dat de 'liefde' op is. Houdt men nog wel van elkaar? Niemand lijkt nog te weten wat echt 'houden van' betekent. Hoe dat voelt. Psychologen spelen in op de wens van mensen om vooral voor zichzelf te kiezen. Dat zouden ze niet moeten doen. Provocatietherapie zou al stukken beter zijn: een verbale schop onder de kont om wakker te worden uit de 'verwende onvrede'. Mensen leren soms pas van elkaar te houden als er echte problemen zijn. Dan groei je pas, als mens, maar ook naar elkaar toe. Dank voor je interessante bijdrage. Groetjes, A.

Suzanne, 14-09-2011 19:21 #137
Hi sophie en anderen,
Wat zijn alle verhalen herkenbaar. Wat me opvalt in veel verhalen is dat de man denkt dat hij iets te kiezen heeft. Ik heb het zelf ook meegemaakt met mijn man. 7 jaar geleden vlak na de geboorte van mijn jongste dochter ging mijn man vreemd met een collega, omdat zij hem 'seksueel prikkelde', zoals hij dat zelf zei. Goed daar kon ik niet tegenop met een kind aan de borst en nog 2 kinderen om voor te zorgen. zo'n 2,5 jaar later was er weer iets met een collega, ik vroeg hoe dit zat maar dit was helemaal niets en hij zou nooit weer een misstap begaan want hij had zijn vingers goed gebrand. 2 maanden later las ik stiekem zijn sms die 's nachts binnen was gekomen. Mijn man had de avond ervoor 'overgewerkt' maar vertelde dat hij met haar op het strand had afgesproken om uit te zoeken hoe het tussen hem en haar zat. Hij kon me niet vertellen voor wie hij ging kiezen, ik ben met de kinderen weggegaan maar ik mocht hem niet meer spreken of vragen wat hij ging doen, want hij wenste niet onder druk gezet te worden. Hij besliste zelf wel voor wie hij ging kiezen. Dit valt me dus ook op uit sommige verhalen uit mijn omgeving of deze verhalen. Eigenlijk vind ik dat je niets te kiezen hebt, je hebt gekozen voor een partner en hebt gekozen voor het samen krijgen van kinderen, daarmee ga je een verbintenis aan die je niet zomaar kunt verbreken. Als het dan lastig wordt of het gaat minder goed in je relatie dan is er werk aan de winkel. Het is de keuze die je maakt waar je je voor inzet en als de intenties van beiden zuiver zijn dan is de kans heel groot dat je hier uit komt.
Wat mij zo boos maakt is de onvolwassenheid hierin, denken dat het gras van de buren groener is. Wanneer je daar een tijdje in ronddartelt zie je dat daar ook onkruid en distels groeien, maar heb je wel alles kapot gemaakt. Mijn man is op dit moment ook op zoek naar een fris groen weidje, en heeft 2 maanden geleden gezegd dat hij niet meer van me houdt en bij me weg wil. Wat ik nu probeer is om hem volledig los te laten en mijn eigen spoor te kiezen. Ik heb ontdekt dat in zak en as zitten niets helpt om de situatie te verbeteren. Het helpt mezelf en de kinderen veel meer om niet te treuren om alles wat er niet meer is, maar te zorgen dat het gezellig is in huis en dat we leuke dingen ondernemen. Natuurlijk ben ik heel erg verdrietig geweest en huil ik nog geregeld of voel ontzettend veel boosheid opkomen. Ik loop hier niet voor weg maar laat het over me komen, ga heel hard huilen of schelden in mijn eentje en herpak mezelf, ga voelen waar mijn kracht zit (ook fysiek echt even voelen) en ga weer verder. Ik ben dan ook verbaast dat ik me soms zelfs heel goed voel, ik had het niet verwacht maar een mens is sterker dan je denkt. Ik wens je dan ook heel veel wijsheid en moed toe. Ik dacht nog even aan de serenity prayer. Deze wil ik nog even met jullie delen:

God grant me the SERENITY to accept the things I cannot change COURAGE to change the things I can And the WISDOM to know the difference. Reactie infoteur, 16-09-2011
Hi Suzanne, wow, mooie quote waar veel waarheid in schuilt. Het accent van de laatste reacties lijkt nu meer te liggen op het vreemdgaan van mannen in de midlifecrisis, maar dat is toch maar een enkel facet. De midlifecrisis is een veel breder begrip, hoewel je met het opbiechten van vreemdgaan meteen ook de partner treft. En eigenlijk werkt aan de afbraak van het hele huwelijk. Ik ben het met je eens dat er niets te kiezen valt, hoewel sommigen dat wel denken. Het huwelijk is het aangaan van een verbintenis, en niet een tijdelijke situatie totdat er een keus is tussen 'prikkelende seks' en 'huiselijke sleur'. Als het ontvankelijk worden voor seks met een ander opkomt als iemand de veertig gepasseerd is, kun je spreken van een midlifecrisis, vooral als er nog andere verschijnselen zijn. Maar sommige mensen zijn notoire vreemdgangers: ze doen dit al op veel jongere leeftijd, bijv. als hun partner zwanger is, of net bevallen, of zelfs al voor er een huwelijk gesloten is. Daarbij zijn ze geregeld vatbaar voor vrouwelijke charmes, eigenlijk gedurende hun hele leven. En dan is het niet de midlifecrisis, maar een karaktertrek. Goed dat je de kracht hebt gevonden om deze moeilijke periode door te komen! A.

Sophie, 12-09-2011 15:35 #136
Dank je, A, voor het hart onder de riem ;-)
Heb vandaag per ongeluk ontdekt dat hij verleden week nog met haar gaan fietsen is. Heb hem daar opgebeld in Frankrijk om hem nog even aan mijn ultimatum te herinneren. Weet je dat hij dan nog het lef heeft om zijn uitstapjes met haar, belletjes, mailtjes enz te bagatelliseren? Hij vindt dat dit allemaal onschuldig is, en niets te betekenen heeft. Dat ik daar niets moet achter zoeken! JA, ZEG! Hij probeert alles voor zichzelf te vergoelijken en wil absoluut niet horen dat zijn tweeslachtige slappe gedrag niet door de beugel kan. Ik heb hem gezegd dat hij zijn onnozele puberachtige gedoe en "ik-wil-met-haar-vriendjes-blijven" idee moet laten varen en zijn verantwoordelijkheid moet opnemen, als hij enige mate van gezond verstand heeft. Dit weekend komt hij naar huis van zijn reis en EIS ik een beslissing. Ofwel kiest hij voor zijn gezin, en dan geeft hij zijn ontslag op zijn werk, zodat het voor eeuwig en drie dagen gedaan is met dat wicht, ofwel kiest hij voor haar, ofwel "kan" hij nog niet kiezen. In de laatste twee gevallen trek ik met de kinderen bij mijn ouders in.
Het spel heeft lang genoeg geduurd. Het is nu al meer dan drie maanden dat hij haar blijft spreken en zien achter mijn rug, als hij nu nog niet kan kiezen zal hij het volgende maand ook niet kunnen.
Ik ben het beu. Reactie infoteur, 13-09-2011
Hi Sophie, helemaal mee eens. Om dit gedoe te doorbreken moet je op een gegeven moment stelling nemen. Dat heb je gedaan zodat hij enerzijds inziet dat het je menens is, en anderszijds dat hij zo niet door kan gaan. Omdat hij helemaal geen zin heeft in een besluit probeert hij er nog vanaf te komen door te zeggen dat het allemaal niets voorstelt, dat je er niets achter moet zoeken. Met andere woorden, het is niet zijn probleem, maar dat van jou. Een man om achter het behang te plakken! Want waar is het respect voor jou? Als jij je niet goed voelt over dat contact met die andere vrouw - of het nu een vriendjesconcept is of niet -, dan hoort hij dat te stoppen. Hij is namelijk niet met die ander getrouwd, maar met jou. En als hij dat wil wijzigen mag hij dat volgende week meedelen. Ik ben eigenlijk ontzettend benieuwd hoe dit afloopt, want je doet het uitstekend door de belangen van het hele gezin in ogenschouw te nemen. En je moet wel, want hij is het spoor kwijtgeraakt en jij helpt hem het terug te vinden. Zou hij tot inkeer komen? Ik hoop het voor jullie. Houd nog even vol, A.

Sophie, 10-09-2011 12:35 #135
Ik herken mij volledig in jouw verhaal. Zit net in dezelfde situatie. Hij kan ook niet kiezen. Heeft wel de seksuele relatie met zijn vriendin stopgezet, maar hij blijft haar zien (is een collega), mailen, bellen en noem maar op. Daardoor wordt ik constant ermee geconfronteerd, wat het erg moeilijk maakt voor mij, in zoverre dat ik van de psychologe MOET eisen dat hij een keuze maakt, want anders ga ik eraan kapot, in zoverre dat er al gesproken is van een vrijwillige opname in de psychiatrie.
Ik heb hem dan ook gisteren voor de keuze geplaatst en gelukkig ziet hij nu ook in dat het zo niet verder kan.
Volgende week is hij de ganse week met twee vrienden op trektocht in Frankrijk. Ik heb hem gezegd dat hij bij terugkomst zijn keuze moet bekendmaken, of dat ik anders met de kinderen tijdelijk bij mijn ouders intrek, tot ik iets anders heb gevonden.
Hij zegt dat als hij dan voor zijn gezin kiest, hij alle contact met haar zal stoppen en desnoods een paar maanden verlof zonder wedde zal nemen, en eventueel zelfs ander werk zoeken, omdat hij ook inziet dat hij de band met haar volledig moet doorsnijden.
Afwachten dus, alweer…
Ergens begrijp ik niet hoe je een relatie van 20 jaar, een mooie villa, ruime vriendenkring, twee gezonde kinderen en een relatief gelukkig gezin kan opgeven voor een jong ding dat hij amper drie maanden kent, en waarvan iedereen met de ogen toe inziet (behalve hijzelf dan) dat die nieuwe relatie al bij voorbaat gedoemd is tot mislukken. Zadel maar eens een wicht van 25 op met twee onwillige pubers van 12 en 13, waarvan de oudste zwaar ADHD heeft en de jongste hoogsensitief en hoogbegaafd is, en waarvan je logischer wijs kunt uitgaan dat ze er alles zullen aan doen om het leven van papas nieuwe vriendin goed zuur te maken. Voor hen is zij namelijk de oorzaak van alle problemen. Reactie infoteur, 12-09-2011
Hi Sophie, hoewel je bericht gericht is aan je voorganger voel ik me zo vrij om toch even te reageren. Zoals je de zaak aanpakt is naar mijn idee helemaal goed, en als je man enig verstand en gevoel in zijn bast heeft zal hij zijn 'wichtje' aan de kant zetten, evt. van baan veranderen etc. omwille van het gezin. Dit is wel even doorbijten voor jou, met natuurlijk de angst dat hij toch naar zijn liefje holt, maar je moet dit doen, juist ook voor hem. Slap gedrag van zijn kant vraagt om sterke feedback van jouw kant, en gelukkig ben je zo ver gekomen dat je hem helemaal in de tang hebt gezet :). Want jouw man kijkt - zonder druk van buitenaf - niet verder dan het 'hier en nu' en schuift de onvermijdelijke problemen in zijn onmogelijke relatie voor zich uit. Hoe midlifecrisis-achtig is dat? Gelukkig heeft ie jou nog. Hopelijk is hij daar later dankbaar voor. Sterkte, A.

Helena Franken, 08-09-2011 13:52 #134
Mijn man heeft zijn “bom” laten vallen voor wat betreft de fases van zijn MC… (Er schijnen fases in te zitten, kijk maar op Wiki). Dus na 2 jaar “terugtrekken” uit het gezin, vervolgens aangeven verliefd te zijn en te houden van een ander, is hij hulp gaan zoeken. Hij kan niet kiezen tussen haar en mij. Want op dit moment houdt hij meer van haar dan van mij. Alsof je na een wip relatie van "houden van" kan spreken… Dus na 5 weken “vluchten” uit huis, en alleen de was deponeren naast de wasmand, heb ik hem twee weken gelden vriendelijk verzocht om naar zijn ouders te vertrekken. Inmiddels was ik 8 kilo lichter, en hij gaf al weken aan te willen vertrekken, maar vond steeds excuses. Vorige week maandag heb ik hem voor het eerst gezien. Niet bewust, maar hij wilde iets ophalen… (wat hij ook zelf had gekund, want heeft gewoon de sleutel), maar ik denk dat dit een verkapte smoes was om mij te zien. En dan vertrekt hij weer. Naar zijn ouders… mij achterlatend met een innige omhelzing, een dikke kus, en een “ik hou van je” uit zijn tenen…. Vervolgens een sms sturen naar onze dochter van 15, met de mededeling “ik hou van je, en ik hou ook van je moeder”…. En dan al wekenlang die tegenstrijdige zinnen… “als jij verliefd wordt op een ander”, en “als ik hier terug kom”, en “ik weet niet wat de toekomst brengt, misschien valt het nog te redden”, “ik wil een eigen bankrekening” maar dan toch aangeven “laat het salaris maar op onze gezamenlijke rekening”…. Alles om gek van te worden!
Hij is emotioneel, huilt voor het eerst in 18 jaar, heeft chaos in zijn hoofd, is verliefd, wil wel deze week wandelen met mij en onze honden, is verliefd maar verblijft erg weinig bij zijn “liefde”, bla bla. Hoe steun je zo een man. Heb inmiddels wel begrepen dat wegduwen beter werkt dan trekken. En dat er zelf “heel goed en verzorgd en sexy uitzien” als hij een paar dagen heeft zitten mokken, ook verbazing geeft… Want dan zie je hem denken…. “ze kan het ook zonder mij”…. Ja ja, mijn tranen komen wel als hij weg is.
Maar wat nu? Hopen dat hij gaat inzien dat hij de grootste fout van zijn leven maakt. Hij moet kiezen tussen een vrouw die hem al 18 jaar steunt. Of een vrouw die 6 jaar ouder is dan hij, drie keer getrouwd, twee keer gescheiden, een keer weduwe, 6 huwelijken heeft opgebroken, mannen heeft binnengehaald, leeggeplukt en weer buiten gesmeten, verkikkerd is op drank en drugs (ik noem haar de zwarte weduwe)….Tja de keuze is moeilijk als je in de puberteit zit! Of is er nog hoop…. Wordt hij wakker… En laat ik hem volledig tot rust komen bij zijn ouders? Moet ik hem weg duwen? Wat is wijsheid….
Vandaag is het donderdag, we zijn 2 weken verder. Ik heb hem sinds maandagavond niet meer gesproken. Aan de telefoon heb ik hem medegedeeld dat zijn pincode er was en dat ik de gezamenlijke spaarrekening had gedeeld. De pincode zou hij op komen halen… (nog niet geweest) en hij was het niet eens met het feit dat ik de spaarrekening had verdeeld. Zijn antwoord was "dus als ik terug kom over een half jaar, dan moet ik het weer terug storten"… Vervolgens begon hij met stemverheffing te roepen "denk je dat ik haar elke dag zie of zo? Dat ik elke dag bij haar zit"…
Kijk en dat maakt het zo verwarrend… De wensen van
* auto op zijn naam… (na een week kreeg ik de papieren terug en stond de auto nog steeds op mijn naam)
* een eigen bankrekening (na een week kwam hij met de bank map, bleek de nieuwe rekening gewoon op ons adres te staan, kwam de pas binnen, en die liet hij hier liggen, want dat was makkelijker, kwam de pincode binnen, en die ligt dus nog hier)
* vertelt hij aan bijna niemand dat hij het huis uit is (doet alsof hij hier nog woont, en als hij het al vertelt, dan met een vaag verhaal dat we tijdelijk uit elkaar zijn door problemen, maar hij vertelt niemand dat hij een ander heeft, zeker niet aan mensen die het toch weten, er naar vragen, en dan antwoord hij dat het niet waar is)
* hij praat tegen mensen liefdevol over zijn dochter (alsof hij haar elke dag ziet en spreekt) terwijl zij hem een brief heeft gestuurd waarin ze hem dood wenst en hem voorlopig jaren niet wil zien.
* zegt bij zijn ouders na te willen denken over wat hij wil in zijn leven. Want de psycholoog had aangegeven dat hij eerst voor zichzelf moest kiezen, vervolgens moest kijken hoe het zou zijn om bij "haar" te wonen. Ze hebben nog nooit ruzie gehad, dus de psych had gezegd dat als ze ruzie zouden krijgen, dat het dan ook anders was.
* volgens zijn psych is het zo dat als ik echt van hem hou dat ik wel 2 of 3 jaar wacht. Nou je kan me veel zeggen, maar een psych kan niet voor mij beslissen en kan zeker niet het advies geven dat ik als zijn vrouw drie jaar ga wachten (denk dat dit een eigen interpretatie is).
* hij geeft aan bij zijn ouders te gaan nadenken, en daar zijn kamer te ruimen om nog meer spullen vanuit ons huis daar te plaatsen. De werkelijkheid is dat hij elke avond vlucht naar vrienden en kennissen, en helemaal die kamer niet op ruimt.
* hij zegt dat als hij over een half jaar terug komt dat hij er toch niet meer in mag van onze dochter (weet hij nu al hoe lang het gaat duren, en gebruikt hij nu dochter als excuus?)
* hij is bij zijn ouders ingetrokken met slechts 1 koffer en 3 vuilniszakken (al zijn spullen liggen nog hier in huis) en heeft aan zijn ouders slechts medegedeeld dat wij problemen hebben. Maar… hij heeft dus niet gemeld dat hij verliefd is op een ander en daar dus de problemen tussen ons door zijn ontstaan.
* ik word gebeld door mensen die zeggen dat hij zo vreselijk liefdevol over mij en onze dochter praat… liefdevol! En dan word ik woest… waarom vertelt hij niet dat hij al 5 weken onze dochter (15) niet ziet, dat zij haar hoofd om draait toen hij hier zondag was (roept dag mam, en verdwijnt naar boven).

Kortom… ik hou van hem. Ben hele sterke vrouw met eigen bedrijf en sterk karakter. Echter… wanneer hij nu eens duidelijk zou zijn, dan kunnen we hier iets mee… maar al die dubbele signalen maken het gewoon moeilijk om af te sluiten. Ik kan wel de knopen door hakken. Mijn verstand zegt dat ik dit gewoon moet doen (want hij gaat het niet doen), maar mijn hart (en intuitie) blijft zeggen dat het nog niet over is (o.a. door die vreselijk dubbele signalen), en dat ik de fout van mijn leven maak als ik nu de knopen door hak. Lees ik die dubbele signalen over bank, pas, geld, auto, terugkomen, etc. nu verkeerd? Mijn gevoel zegt van niet. Ik laat in elk geval niets maar dan ook niets van mij horen. Ik heb hem niet nodig! Je gaat pas iets missen als je het kwijt bent… en op deze manier is hij mij eerder kwijt dan ik hem. Is het verstandig om hem helemaal buiten spel te zetten… Te doen alsof hij niet meer bestaat. Gezien het feit dat ongeveer bijna alle relaties die tijdens een relatie ontstaan, op niets uit lopen, zie ik het ook gebeuren, dat hij en zijn vriendin ook op niets uit lopen… dead end…
Hoe lang duurt die MC? En wanneer wordt een man wakker? En welke doorslag geeft het dat ik blijf duwen en dat onze dochter geen enkel contact wil? Genoeg vragen, maar antwoorden op zijn gedrag? zullen er wel nooit komen.

Helena Reactie infoteur, 12-09-2011
Hi Helena, hij staat allang in tweestrijd en houdt er helemaal rekening mee dat hij over een half jaartje of zo wel weer terug kan komen. De grote vraag is dan ook niet wat hij gaat doen, maar hoeveel jij accepteert. Het is begrijpelijk dat je je voor een deel aanpast en zodoende je definitieve houding probeert te bepalen, maar gezien de tegenstrijdige signalen lukt dit niet goed. Gelukkig is hij niet, want hij huilt en leidt momenteel een idioot leven dat bestaat uit een koffer, drie vuilniszakken en een vriendin die elke man compleet in de maling neemt. Jammer dat hij zo overgevoelig is gebleken voor dat vrouwelijk 'schoon' of haar mooie praatjes… we kunnen enkel raden wat hem in die ander aantrok. Het idee dat als je van hem houdt je wel jaren op hem wacht klopt natuurlijk niet, want waarom zou de liefde enkel van jouw kant moeten komen! Je man is het toonbeeld van gebrek aan liefde en jij moet daarom in de wachtkamer? Geklets in de ruimte. Ook het advies aan hem dat hij eerst voor zichzelf moet kiezen vind ik merkwaardig. In een huwelijk ben je niet in je eentje, maar je bent samen, en als het goed is voor altijd, in goede en slechte tijden. En dan zou hij ook nog moeten bekijken hoe het zou zijn als hij met die ander woont. Hij mag dus vrijuit testen en experimenteren, terwijl jij aan de zijlijn moet toekijken. Walgelijk. Wat je kunt doen beste Helena, is zelf de beslissingen nemen. Dat vraagt natuurlijk veel moed en kracht van jouw kant, maar je zegt sterk te zijn, dus je kunt dit. Ga niet zitten wachten maar stel een ultimatum. Zeg hem dat hij voor die en die tijd zijn keus mag maken en als de keus niet gemaakt is, jij de knoop doorhakt. Zo leg je precies de druk op hem die hij nodig heeft. Want een volwassen man moet niet op een kamertje bij zijn ouders zitten kniezen, en hoort jullie leven niet overhoop te gooien door iets wat in essentie enkel een banale verliefdheid is. En verliefdheid gaat weer over. Ook die van hem. Veel sterkte! A.

K., 08-09-2011 11:08 #133
De midlife crisis bij vrouwen wordt zwaar onderschat. Mijn vrouw en ik zijn bijna 24 jaar samen, 21 jaar getrouwd, van niets begonnen, samen twee kinderen, samen een huis uit de grond gestampt. We zijn er altijd voor elkaar geweest.
Tot mijn vrouw zich onrustig begon te gedragen, verward, afwezig, dingen begon te doen waar ze zich vroeger nooit voor interesseerde. Huilend vertelde we me begin dit jaar dat haar iets "overkwam", dat ze hals over kop verliefd was geworden op een niet bestaande Facebook figuur. Ze zei dat er iets aan onze relatie scheelde, dat ze zich al langer niet goed voelde over ons en dat ze (typsich voor MC) geen gevoelens meer voor me had. Ze viel in een korte maar hevige depressie, probeerde heel even (onbewust) de schuld voor haar crisis in mijn schoenen te schuiven, en toen begon de ommekeer : een nieuwe job, nieuwe kleren, in het weekend op stap met vriendinnen, chatten op dating sites à la Badoo, fysiek en emotioneel afstand nemen van mij (slaapt al maanden op de zetel), op zoek naar een appartmentje dat ze nu aan het inrichten is, steeds vaker van huis weg, en sinds kort naar ik vermoed ook effectief aan het daten.
Voor mij, ik hou nog altijd zielsveel van mijn vrouw en wil haar de ruimte geven en loslaten (maar niet de verbondenheid kwijtraken), is het al het hele jaar een hel. We gaan nog vriendelijk met elkaar om, maar haar missen en mogelijk helemaal kwijtraken, de onzekerheid, de angst, zijn verschrikkelijk. Ik weet dat ik weinig anders kan doen dan geduld oefenen, haar ruimte geven, er voor haar zijn als ze het nodig heeft, en hopen op de het beste. Maar de pijn raast elke dag… Reactie infoteur, 09-09-2011
Hi K., en toch houdt het weer op. Ook vrouwen zijn vatbaar voor de 'midlife blues', maar zijn minder geneigd om radicale stappen te zettten. Die van jou doet dat wel, en lijkt volledig te zijn vergeten dat ze in een huwelijk zit. De midlife-fase bij vrouwen doet zich vooral voor tussen het 40e en 45e levensjaar, om daarna - als de hormonen in de aanloop naar de overgang langzaam uitdoven - in het niets te verdwijnen. Je zegt niet hoe oud ze precies is, maar ook bij haar zal de 'tweede puberteit' (ofwel de hormonale opleving) van tijdelijke duur zijn. Haar crisis heeft niets met jou te maken, niets met het huwelijk, maar alles met een drang diep van binnen, een behoefte om nog even jong te zijn voordat de ouderdom straks toeslaat. Het bewust zijn van de eindigheid van het leven, maar ook de vergankelijkheid van alle dingen, is de basis van de midlifecrisis. Je zou er met haar over kunnen praten en gedachten kunnen uitwisselen over wat de midlifecrisis in jouw beleving is, en in die van haar. Misschien is ze zich er totaal niet van bewust dat ze slechts een tijdelijke gekte doormaakt. Sterkte, A.

Inge, 06-09-2011 09:20 #132
Mijn vriend en ik zouden dit jaar 8 jaar samen zijn, hebben twee zoontjes van 5.5j en 4j. Hij is er ondertussen 42 en ik 31, hij kocht zich drie jaar geleden een laptop, schreef zich in op datingsites en chatte er op los met wie maar interesse had. Hij kocht zich een motor, een andere wagen (Viano) veranderde vorig jaar van job, bedroog me met een vriendin van me maar koos uiteindelijk voor mij, stelt zich vragen over het leven IS DIT NU ALLES?
Nu enekele weken geleden zei hij dat hij onze relatie even op stop wilde zetten uitgekeken te zijn op mij en iets miste in ons relatie alleen wist hij niet wat…
Ondertussen is uitgekomen dat hij een meisje leerde kennen waarvan hij nu zegt dat ze de exacte kopie is van mij alleen in zijn gedroomde versie over hoe zijn perfecte vrouw er uit moet zien… Als je dan weet dat hij zegt dat hij zich schaamt om met mij buiten te komen… Ik was Woedend… Ondertussen mogen we vanavond voor tweede keer naar relatietherapeut en zal er beslist worden wat er nu te doen staat… Ik zie hem graag en wil nog steeds met hem oud worden, maar raakt hij ooit nog uit zen crisis en gaat hij in de toekomst zen broek kunnen toehouden voor passerend vrouwelijk schoon?
Ik ben door alle miserie bijna 10kilo kwijt… krijg geen hap door men keel, voel me belabberd… Hoe lang moet ik nog wachten? Reactie infoteur, 07-09-2011
Hi Inge, zolang jij zelf wilt! Zijn midlifecrisis is wel erg opvallend, en of hij jou gelukkig maakt? Totaal niet. Hij heeft enkel oog voor zichzelf, zo heeft hij nu volgens zijn zeggen de 'perfecte vrouw' gevonden en komt hij met allerlei klachten over zowel jullie relatie als over jou. Omdat hij nog maar 42 jaar is, zal het nog wel even duren voordat hij zijn flierefluiterjaren aan de wilgen hangt. Omwille van jullie kinderen moet hij natuurlijk verantwoordelijkheidsgevoel aan de dag leggen, maar ik vrees dat ook dat naar de achtergrond is. Je vraagt of hij in de toekomst zijn broek kan aanhouden, maar dat is nu typisch een vraag die je hem zelf moet stellen. Liefst met de therapeut erbij, zodat deze meteen ziet wat er hier loos is. Hij heeft je al eerder bedrogen, zal dit nu met zijn nieuwe vlam doen, en wie weet wat er nog volgt… ondertussen schaamt hij zich voor jou. Probeer je nu sterk op te stellen en bedenk bij elk besluit wat het gevolg is voor de kinderen. En weet ondertussen dat jij beter kunt krijgen… hoe ver weg dat nu misschien nog lijkt. Sterkte, A.

Mc Man, 05-09-2011 11:58 #131
Interessant artikel dat veel herkenning oproept. Ik vind echter de tendens van met name de infoteur-reacties overwegend te veroordelend en moraliserend naar de mannen toe. Natuurlijk hoor je eerlijk te blijven en niet vreemd te gaan, maar er zijn ook mannen die worden verteerd door een midlife crisis omdat ze hun vrouw geen pijn willen doen, maar die vrouw hun grootste wens niet deelt: een kind. Dat is bij mij het geval. Ik heb 12 jaar geduldig gewacht tot het gebrek aan interesse in een kind misschien nog zou veranderen bij mijn vrouw, maar inmiddels ben ik 40 en zij 36, en dreigt de nooduitgang voor mij in zicht te komen. Iets waar ik absoluut niet naar uitkijk, want ik kan het afgezien van ons kindergeschil nog steeds prima vinden met mijn vrouw. Maar aan de andere kant van de nooduitgang bevindt zich uitzicht op een vastgeroest leven zonder de energie van een nieuw leven in huis, iemand die je nodig heeft en je weer belangrijk, nuttig en onmisbaar doet voelen. Ik kijk er echter enorm tegenop om hierom te moeten scheiden, huis verkopen, op mijn 40ste weer op zoek te moeten naar een geschikte nieuwe vrouw en weer opnieuw een leven op moeten bouwen. Een midlife crisis kan ook dit als strekking hebben, er zijn niet alleen ongevoelige mannen die impulsief met hun piemel een tweede jeugd najagen. Reactie infoteur, 06-09-2011
Hi Mc Man, uitgangspunt zijn altijd de gangbare normen. In schrijnende gevallen - zoals hieronder ook wel beschreven zijn - is het niet nodig om de uit het lood lopende midlifers een hand boven het hoofd te houden. Zij zijn het zelf die 'veroordelen', door hun huwelijk plotseling compleet af te wijzen. In het artikel staat uitgebreid beschreven waar zulk gedrag vandaan komt. In jullie geval is er een fundamenteel verschil in opvatting over wat optimaal levensgeluk inhoudt. Dat heeft in beginsel niets met de midlifecrisis te maken, maar kan in elke levensfase voorkomen. Dat neemt niet weg dat het een tamelijk uitzonderlijk probleem is dat verstrekkende gevolgen kan hebben. Sterkte ermee, A.

Beertje, 01-09-2011 11:34 #130
Nou lekker dan hoor. Denk je dat je genoeg shit je hebt om mee te dealen. Is meneer gisteren weer naar de pshycholoog geweest en wat denk je wat ze hebben besproken. Meneer wil een proefscheiding en gaat vanaf zaterdag het huis uit. Zo heb je het een nog niet verwerkt en krijg je de andere ellende op je pad. Over de omgangsregeling voor de kinderen is meneer niet voor rede vatbaar. Hij heeft zo iets van, niks is defentief dus ik zie ze wanneer ik het wil. Maar ho, hij is degene die weg wil om dingen uit te zoeken, waarom mag ik dan geen rust en duidelijke afspraken wanneer hij hier is. Ik ben er ook nog en dat wordt weereens vergeten. Kijken hoe we dit aan meneer duidelijk gaan maken want een ding weet ik zeker als hij het huis uit gaat wil ik hem niet meer elke dag zien. Ook ik moet in deze situatie een leven opbouwen en mezelf zien terug te vinden. Mannen wat doen jullie je gezin allemaal aan. Begrijpen doe ik het niet. Maar dat gejojo ga ik geen jaren volhouden. Reactie infoteur, 02-09-2011
Hi Beertje, nou nou, hij loopt wel erg hard van stapel. Impulsief gedrag leidt vrijwel altijd tot spijt, en je kunt er daarom zeker van zijn dat hij op een goeie dag tot bedaren komt. Dat hij een slag om de arm houdt (zijn woorden: 'niets is definitief') zegt ook al veel. Naar een psycholoog gaan met als uitkomst een 'proefscheiding', nadat hij je slechts twee weken geleden meldde dat hij niet meer voor je voelde wat je voor een partner moet voelen… logisch voel je je compleet buitengesloten. Psychologie van de laagste plank naar mijn idee. Maar goed, vooralsnog zit je ermee, en ja, je hebt recht op alle duidelijkheid. Hopelijk kun je tot een regeling komen. Hopeloos! Sterkte, A.

Kliko, 30-08-2011 11:42 #129
Ik ben er zo eentje met een MC. En ik heb dat nu zo'n 4 jaar. En ja, ook ik heb iets met een andere vrouw gekregen (niet een jonge blom, maar gewoon 2 jaar jonger). Waarom? Dat is voor mij nu de hamvraag. Gewoon gelukkig getrouwd, een schat van een vrouw die veel van mij houdt, 2 kinderen (ook om trots op te zijn). Huisje, boompje, beestje. Ik ben geen echte flirt, maar kijk wel graag naar andere vrouwen. En ja, ik kwam iemand tegen die nieuw was, fris om mee te praten, herkenbaarheid van bepaalde dingen die we allebei misten. En van het ene kwam het ander. Het bracht me spanning, veel praten, nieuwe passie, het vrijen was (en is nog steeds) een ontdekkingsreis. Een ander lichaam, gevoelens die daarbij bij mij loskwamen die ik herontdekte. Stiekem (dus spanning) afspreken, weekendjes weg, romantiek. De wereld kreeg opeens weer kleur. Natuurlijk is de eerste verliefdheid er vanaf, zijn de smsjes niet meer zo heftig, wordt het iets gewoner. Deze vrouw en ik hebben echt op het punt gestaan om samen verder te gaan (want wij hadden 'dat' gevonden wat we zochten), maar we kwamen er ook achter dat het niet makkelijk zou zijn, dat wij ook weleens wat ruzie hadden, dat we ook niet echt perfect tot in de dood zouden zijn. Na veel verdriet en ook moeilijkheden met elkaar hebben we besloten om allebei voor onze gezinnen (en eerlijk gezegd vnl de kinderen - zij ook getrouwd) te gaan. Verdomd niet makkelijk want het voelt aan als echte liefde.

En ergens voel ik me behoorlijk depressief. Ik droom nog vaak van een relatie met elkaar, met z'n 2en. En ik zit thuis en zoek bij mijn vrouw de rust en de gezelligheid en het geluk wat ik vroeger had, maar (kenmerk MC) het is nu nog zo saai. Zo ' pom-pom-pom '. De sex is er thuis, maar ik heb van de passie weer geproefd dus het is thuis een soort van liefdeloze sex. We doen samen dingen thuis, maar ik zou die graag met die ander willen doen, daar dagdroom ik dan echt van. Ik weet wel dat de oplossing is om met die ander te stoppen, maar er zit echt diepe liefde in mij voor die andere vrouw. Ik zal pas weer echte rust vinden als ik die ander loslaat, maar ik ben nog gespleten. Liefde (verliefdheid) laat deze 40+er niet zomaar los en ik zoek weleens naar die knop, maar ben nog te ' laf ' om hem om te zetten. Beste dames, misschien zijn wij MC mannen zwak, zijn we ' stom ', zijn we liefdeloos en ondankbaar. Waarderen we niet wat we hebben en staan we te open voor anderen, zeggen we dat we niet kunnen praten met jullie. Maar in feite is het een bepaalde passiedrang, ook een honger naar nieuwe sex ( want eerlijk gezegd, dat is zo mooi, heerlijk en bedwelmend en het draait daar voor ons ook stevig om ), hebben we behoefte aan iets anders, zijn we jagers. En daarom ook soms niet te begrijpen voor jullie. Ik hoop echt dat ik ooit van die gevoelens, die verlangens naar dat ' Buitenechtelijke ', dat ' Andere ' afkom en gewoon weer eens op een avond met mij eigen vrouw op de bank zit en naar haar kan kijken en van het rusteloze af ben. Ik verlang daar echt naar. Maar ik ervaar nu een MC. Dat is niet bewust, dat is omdat ik er vatbaar voor ben. Ik vind het vreselijk, maar kan niets anders doen dan het ondergaan, hoe hard ik er soms ook tegen vecht. Ik heb geen tips voor jullie omdat elke man anders is. Ik vraag niet om begrip. Maar ik wil jullie wel laten weten dat het vechten is, dat het ongelukkig maakt, dat we soms echt blind zijn voor onze gezinnen. Zwakke geslacht deze mannen? Nee, we zijn mannen. Is ook niet altijd gemakkelijk… Reactie infoteur, 31-08-2011
Hi Kliko, je kent je zwaktes en bent op dit moment dus nog niet bij machte om jezelf een halt toe te roepen. Maar je verschuilen achter je mannelijkheid maakt het er niet beter op. Mannen zijn dan wel jagers en zullen altijd naar andere vrouwen kijken, maar dat betekent nog niet dat ze ook lukraak hun derde been moeten volgen. Je hebt jezelf nu in een hopeloze positie gebracht, omdat je steeds blijft denken aan die ander, hoe de seks was, en wat de mogelijkheden voor de toekomst zijn. Tegelijkertijd weet je dat het onrealistisch is, dat de sleur straks ook met die ander aanwezig is, en dat je dan spijt krijgt. Daarom blijf je ook waar je bent en dat is goed. Ik hoop voor je dat je die minnares op een dag emotioneel kunt loslaten, omdat je huidige gevoelsleven compleet op haar steunt. Juist doordat je 'echte liefde' voor die vrouw voelt, maak je het jezelf zo ontzettend moeilijk. Zet voor de aardigheid haar minpunten eens op een rij, maak daarnaast een rij met pluspunten van je eigen vrouw. Vergelijk. En 'weet'. Sterkte, A.

Jet, 29-08-2011 17:27 #128
Nou aan die psychologe hebben we ook niks aan gehad. Of hij heeft het achterste van zijn tong niet laten zien. Volgens haar was er psychisch niets met hem aan de hand. Hij moest voor zichzelf kiezen of relatietherapie. Dit laatste wilde hij niet. Nu is het zo dat ik hem donderdag de koffers heb gebracht op zijn werk. (ik heb ze in zijn auto gezet) en thuis alle deuren gesloten, hij kon er dus niet in. Hij heeft het wel geprobeerd, maar droop af. Na een nachtje in de auto kwam hij s'middags helemaal overstuur thuis. Huilen omdat hij niemand heeft (en wij dan?) het hele weekend gepraat en besloten het nog een keer te proberen. Hij is wel veranderd, maar ik geloof dat we op de goede weg zitten. Ik maak zelf een afspraak met de psychologe en hij gaat mee naar mijn maatschappelijk werkster. Ik denk dat we het gaan redden. ps Zijn liefje op de zaak heeft hij gedumpt. Groetjes. Reactie infoteur, 31-08-2011
Hi Jet, wat te denken van die psychologe! De keus is namelijk helemaal niet 'voor jezelf kiezen' of 'relatietherapie'. Het is m.i. geen relatieprobleem, maar een individueel probleem waar hij jou enkel in meesleurt. Verder vind ik het een enorme stunt van je dat hem met koffers en al letterlijk op straat hebt gezet. Riskant maar zo'n confrontatie kan net de ommekeer zijn die hij nodig heeft. En dat bleek inderdaad: hij kwam huilend thuis en jullie willen het zelfs opnieuw proberen. Het helpt natuurlijk dat hij zijn minnaresje de rug toekeert, zo moet het! Succes, A.

Beertje, 29-08-2011 11:28 #127
Twee weken geleden heeft mijn man mij verteld dat hij niet meer voelt voor mij wat je voor een partner/vrouw zou moeten voelen. Hij vind zijn leven te gewoontjes met te veel regelmaat en mist zijn vrijheid. De kinderen geeft hij nauwelijks aandacht. Mijn man kampt al 15 jaar met fobieën. Hij gaat nooit mee naar familie, uitjes met de kinderen zoals dierentuinen of musea. Dat soort dingen doe ik al jaren alleen. Mijn man verwijt mij dat ik de leuke dingen wel doe en hij niet. Hij weet niet meer wat hij voelt en ik ben een baken in zijn fobieën. Hij zegt ook dat het een verkeerde keus is geweest om met mij te trouwen en kinderen te krijgen en dat hij terug verlangt naar vroeger de tijd voor mij want toen was hij tenminste gelukkig. Mijn schoonouders stimuleren zijn gedrag omdat ze mij liever kwijt dan rijk zijn. Ik was tot voorkort gewoon gelukkig en nu is de bodem onder mijn voeten weggevaagd. Mijn man gaat ook zomaar ineens stappen en dingen met zijn broer doen in de weekenden. Hij verwijt mij ook dat ik nog een gewoon leven naast hem heb met leuke dingen zoals mijn vriendinnen, lunch afspraken en sporten. Hij denkt/vindt dat de enige reden dat ik bij hem ben is vanwege het huis en geld. Hij zit in de shit en ik moet van meneer maar een keuze maken wat ik eigenlijk verder met mijn leven wil. Hoe krom is dat.
Wat moet je hier allemaal mee? ik heb even geen idee meer. Reactie infoteur, 31-08-2011
Hi Beertje, het leven draait niet alleen om hem, ook kan hij je niet claimen wat betreft je bezigheden. Het staat hem vrij om mee te doen met de dingen die je onderneemt. En met zijn fobieen valt het wel mee, hij gaat immers met zijn broer op stap en blijkt plotseling nergens last van te hebben. De regelmaat (lees: sleur) waarin hij leeft heeft hij zelf veroorzaakt, maar het komt er eigenlijk op neer dat hij jou daarvan de schuld geeft. Hij zegt ongelukkig te zijn maar daar is hij zelf verantwoordelijk voor. Jij hoeft helemaal geen keuzes te maken, dus laat je niet onder druk zetten. Vraag hem eens op de man af wat je in zijn ogen zou moeten doen om hem te helpen. Want daar zit tevens het probleem: hij is niet duidelijk in wat hij wil. Hij communiceert slecht, verwijt je van alles, insinueert zelfs dat je bij hem bent voor het geld en als topper krijg je te horen dat trouwen de verkeerde keus was. Hoe midlife-crisis-achtig is dit! Hij wil de vrijheid die jij al jaren voor jezelf hebt gecreeerd, welnu, geef hem de kans. Mannendingen voor hem, vrouwendingen voor jou. En daar is niets mis mee. Af en toe proberen om gezamenlijk dingen te ondernemen houdt alles weer in balans. Breng het als een voorstel en kijk hoe hij reageert. Succes, A.

Jet, 21-08-2011 23:44 #126
Dit weekend weer hele discussies gehad, meneer wil graag op zichzelf en heeft dat gevoel al heel lang. Hij kan niet goed meer nadenken en is moe. Woensdag moet hij naar de psycholoog, maar volgens hem mankeert hij niks terwijl hij vorige week nog een onderzoek wou laten doen om altzheimer uit te sluiten.En hij blijft er maar over zeuren dat hij alleen wil wonen en zo moe is. Reactie infoteur, 29-08-2011
Hi Jet, hij weet dat hij veel verpest heeft en de ellende is: gedane zaken nemen geen keer. Gelukkig ziet hij wel in dat hij zelf het probleem is, ook al kan hij er geen naam aan geven. Alleen willen wonen lijkt op de zoveelste vlucht… een vlucht voor zichzelf, maar ook in je eentje kom je jezelf tegen. Laat gerust weten wat de psycholoog heeft opgeleverd! Sterkte, A.

Petra, 20-08-2011 13:11 #125
Jeetje, er gaat een wereld voor mij open nu ik deze site gevonden heb. Ik zat vanmorgen bij de kapper en las iets over MC in de Libelle. Bij thuiskomst dus meteen achter de computer… en ja hoor wat herkenbaar. Waarom heeft niemand mij hierover verteld? Mijn man is 4 jaar geleden bij ons weggegaan. Op dat moment was hij erg depressief en hij vertelde mij dat het aan zijn werk lag. Maar uit een doktersverklaring heb ik mogen lezen dat hij al een half jaar een vriendin had via internet. God, wat was ik boos! Ik had via IVF de beste kindjes van de wereld gekregen (die waren toen 2 jaar), wij hadden een mooi huis met alles erop en eraan, geld in overvloed, leuke vrienden etc. Ik dacht dat wij een geweldige toekomst voor ons hadden liggen nu alles gelukt was met de IVF. Niks was minder waar. Het rare is dat ik mijn leven met de kindjes redelijk op orde heb en redelijk tevreden kan zijn. Ik kan erg goed alleen zijn en ben trots op wat ik allemaal bereikt heb ondanks mijn verdriet. Toch doet het mij nog pijn als ik hem zie als een oude man die in 4 jaar 20 jaar ouder geworden is, depresiever dat ooit, praat nog minder dan ooit, zijn ogen zijn vlakker als ooit tevoren… noem maar op. Dus mijn vraag is eigenlijk… Gaat zo'n MC eigenlijk wel eens over? Mijn kinderen zijn nu 2 weken op vakantie bij hem maar ik heb nog niks mogen horen (ook niet na mijn sms met als strekking hoi! ik ben een moeder hoor)! Ik ben echt lucht voor hem. Iemand die eigenlijk niet bestaat. Wat kan deze man emotieloos zijn en gevoelloos! Bah! Stom is dat eigenlijk dat je na 4 jaar er nog zo over na moet denken. Vrouw eigen: wat is er mis gegaan? waar heb ik dit aan verdiend? Nooit antwoord op gekregen. Krijg ik ook nooit. Maar waarom blijf ik die man zo zielig vinden? Snap het niet! Reactie infoteur, 20-08-2011
Hi Petra, omdat hij zielig is! Zoals je het beschrijft komt het over alsof hij weet dat hij een puinhoop van zijn leven heeft gemaakt, maar zich schaamt om dat ooit toe te geven. Wie weet hoe groot zijn schuldgevoel is… De vriendin van internet was slechts een toevluchtsoord waar hij zijn midlifegevoelens kwijt kon, in de veronderstelling dat dat bij jou niet zou kunnen. Een gemiste kans, want je trouwt natuurlijk in voor- en tegenspoed. Zijn er problemen, dan praat je erover met je partner en holt niet weg. Maar van communiceren heeft die van jou weinig begrepen… er komt niets uit, hij negeert je en oogt oud en depressief. Of het over gaat? Oh jazeker. Je vertelt zijn leeftijd niet, maar eens komt de tijd dat de gekte voorbij is… dat is als hij geaccepteerd heeft dat hij ouder wordt, en geen behoefte meer heeft om online naar een andere vrouw te zoeken. Want een snelle oogst op internet blijkt meestal een loze luchtballon. Geluk zit thuis, bij vrouw en kinderen… heerlijk saai he ;). Veel sterkte, A.

Maria60, 19-08-2011 14:17 #124
Beste allemaal. al jullie verhalen zijn heel herkenbaar. Ik loop al 3 jaar te tobben met een man met MC die dat niet wilde erkennen. Door zelf positief te blijven en dingen te blijven bespreken (zonder verwijten) heb ik het vol gehouden. Afgelopen vakantie vertelde hij dat hij al 6 maanden een ander heeft (gelukkig geen jonge blom) Ik was woedend en heb hem van alles naar zijn hoofd gesmeten (letterlijk) Uiteindelijk vertelde hij dat dat het toch ook niet was en dat hij eigenlijk behoefte had aan iemand die hem verheerlijkt en snel klaar ligt. het gras is altijd groener bij de ander… Nu ziet hij in dat hij dat echt niet kan krijgen bij dat mens wat hij nauwelijks kent en dat zijn egogedrag en MC bijna alles (30 jaar) stuk heeft gemaakt. Een flinke dreun in het vertrouwen van mij in hem maar wel opeens een openheid om dingen te kunnen bespreken.
Blijf bij jezelf, schiet niet te snel in verwijten en probeer het gesprek open te houden… soms loopt het goed af (ook al zijn wij er nog niet, dat realiseer ik me)
sterkte meiden! Reactie infoteur, 20-08-2011
Hi Maria60, soms is er een hele midlifecrisis nodig om tot constructieve, openhartige gesprekken te komen. Hopelijk ziet hij in dat zijn persoonlijke problematiek zijn weerslag heeft op gezin en partner, want erkenning is de eerste stap naar herstel. Dank voor je bijdrage en sterkte! A.

Nancy, 18-08-2011 11:34 #123
Jeetje, wat een herkenning allemaal. Mijn man en ik zijn nu 1 week uit elkaar, na bijna 22 jaar huwelijk. Wij hadden overigens een heel goed en leuk huwelijk. Alles was goed. Wij konden altijd heel gezellig met elkaar praten en hij vond het leuk om te koken. Ook de sex was prima. Maar 3 weken geleden vertelde hij dat hij mij nog leuk, mooi en sexy vond, dat hij nog wel van mij hield, maar niet meer verliefd was. Hoezo niet meer verliefd, volgens mij ben je dat niet meer na 28 jaar (en 22 jaar huwelijk). Was er eigenlijk wel klaar mee en hij is sinds vorige week vertrokken. Gelukkig zijn de kinderen 16 en bijna 21 jaar, dat maakt het gelukkig iets gemakkelijker. Op de sites herken alles als een complete midlife crisis. Emotieloos, een man die 180 graden anders is dan hij voorheen was, meer drinken, flirten met andere vrouwen (en daar ook iets meer mee willen doen). Hij heeft op dit moment (nog) geen relatie zegt hij. Ga mijn eigen leven weer op de rails zetten en wil ook tegen iedereen zeggen, dat je jezelf moet herpakken.
Zorg dat je zelf je beslissingen blijft nemen en toon wat zelfrespect. Blijf niet bij een man die niet meer bij jou wil zijn, maar kies voor jezelf.
Zo'n kerel houdt heel je zelfvertrouwen onderuit en dat is geen enkele vrouw waard.
Ik ga het redden (ook zonder mijn man). Wellicht zit hij over een aantal jaren met een jongere vrouw (en wellicht nog een kind). Dan ben ik uiteindelijk de lachende derde! Reactie infoteur, 19-08-2011
Hi Nancy, helemaal goed :). Jammer dat je man jullie huwelijk niet langer meer waardeerde. En dat zo plotseling. Hij komt zichzelf nog tegen nadat hij jou vergeleken heeft met al die partners waar hij nu van droomt. Nog even seksen met een stapeltje anderen voordat de ouderdom definitief toeslaat… het is allemaal zo cliche. Zulke mannen zouden eigenlijk deze site eens moeten lezen, maar ik vrees dat de confrontatie hen teveel wordt. Veel sterkte! A.

A., 16-08-2011 19:02 #122
Daar ben ik het helemaal mee eens, man met MC is niet tegen te vechten. Jeetje wat kan een mens hierdoor veranderen. Vorig jaar dec. gaf mijn (ex) man aan bij me weg te willen omdat hij niet meer van me hield! Wilde geen huwelijksbemiddeling niks. Hij gaf aan dat hij waarschijnlijk nooit echt van me heeft gehouden en we nooit echt een band hebben gehad. Kan je zeggen dat dit binnenkomt als een mokerslag. Nou naar bijna 17 jaar huwelijk weet je niet wat je gebeurt! Naar mijn inzien was ons huwelijk vrij normaal met z'n ups en down's. Niemand was meer goed in zijn ogen behalve hijzelf. Het is dus nu aug. en ben er net achter gekomen dat hij in het huwelijk een vrouw heeft ontmoet bij second love, dus bewust op zoek is gegaan naar een andere vrouw. Hij heeft een relatie van 5 maand met haar gehad en dit geheim kunnen houden voor de buitenwereld, gewoon iedereen zelfs zijn eigen ouders en mij keihard voorgelogen dat hij geen ander had. Toen deze relatie uit ging eind mei is hij 2 weken daarna zo weer een nieuwe relatie aangegaan en is net 2 weken met haar en haar kinderen op vakantie geweest.
Nou dan ben je wat mij betreft niet goed wijs, je hebt toch een geweten en een gevoel!
Zet na een relatie van 20 jaar je vrouw en 2 kinderen van 12 en 14 jaar bij de kliko, om vervolgens een relatie van 5 maand aan te gaan en dat 2 weken later zo weer een relatie aan te gaan. Echt hij was nog roomser dan de paus zal ik maar zeggen, liegen kwam niet in zijn woordenboek voor en dan zo de hele wereld voor te liegen, echt ik begrijp het niet. Maar ik zit nu mooi met de shit, huis moet verkocht worden, wonen we nog maar 2 jaar en weet het soms zelf ook niet meer! Ik hou me goed met name voor de kinderen, maar kan je zeggen dat het heel zwaar is. Wat ik nu erg moeilijk vind hoe moet ik nu verder met hem, voordat ik alles wist konden we gewoon met elkaar koffie drinken, maar ben zooo kwaad heb gewoon geen zin meer in contact met hem, maar we hebben wel 2 geweldige dochters en die mogen hier niet de dupe van worden! Reactie infoteur, 18-08-2011
Hi A., op Second Love zitten is inderdaad een zoektocht naar seks buiten het huwelijk. Liefst met een verovering als voorafje, zodat hij zich echt weer een kerel voelt. Jou had ie al, hij was op jullie relatie uitgekeken en vond er niets meer aan. Deze gevoelens werden versterkt juist door die contacten met anderen, die hem kennelijk weer jong lieten voelen. Maar eens komt de dag dat zijn ogen open zullen gaan. Zijn testosterongehalte dat nu - relatief - naar hoge regionen is gestegen zal tzt verminderen zodat de drang om met andere vrouwen aan te pappen en het bed te delen ook weg zal gaan. Op dat moment worden andere waarden weer belangrijk, zoals gezin, huwelijk, werk, etc. Omdat hij niet weet dat het zo werkt en jij ook waarschijnlijk dat geduld niet zou kunnen opbrengen, is het huwelijk nu helaas voorbij. Er is buiten jou om besloten, ook nog met de ijskoude meldingen dat jullie nooit een band hebben gehad en hij vermoedelijk nooit echt van jou heeft gehouden. Zoals Second Love en al zijn minnaresjes worden bekeken door een roze bril, wordt jullie huwelijk bekeken door een grijze bril. Omwille van de kinderen zullen jullie elkaar toch regelmatig tegenkomen, wees dan de ideale vrouw - goedlachs, gezellig, grappig, flirty - en verwar hem als nooit tevoren. Een mooiere triomf is niet denkbaar, want doe je het omgekeerde, dus 'boos zijn' dan bevestig je enkel zijn besluit om naar anderen te hollen. Zie er verder oogverblindend uit als je hem ziet! ;). Sterkte, A.

Megan, 15-08-2011 22:52 #121
Een ding is mij duidelijk geworden met een man in zijn MC, daar is niet tegen vechten. Ik ben uiteindelijk blij dat ik voor mezelf en de kinderen heb gekozen. Knettergek werden we van zijn gedrag, zijn beloftes, zijn tranen en uiteindelijk zijn leugens. Reactie infoteur, 16-08-2011
Hi Megan, het is moeilijk vol te houden, temeer omdat iemand in de midlifecrisis meestal niet erkent dat hij zich daarin bevindt. Het wordt zo gedraaid dat er van alles aan de omgeving zou mankeren, nooit aan de persoon zelf. Sterkte, A.

Sylvia, 11-08-2011 22:46 #120
Allemaal herkenbare verhalen.Ik heb zelf vorigjaar juni deze site geschreven.Ben nu een paar maanden gescheiden en hem 14 maanden niet gezien.Hij heeft nog steeds niks met haar want ze woont nog steeds samen met hij vriend.Maar is wel samen met haar en haar kind op vakantie geweest.Haar vriend ging niet mee.Hij heeft nog steeds een hele rare verhouding met haar.Want ze hebben nog steeds niks.Liegen doet hij nog steeds.Mij 3 jaar maar zijn zoons 4 jaar.Heeft met 1 een jaar lang geen contakt gehad tot hij weer aanvallen kreeg.Zijn zoon toch maar naar hem toe is gegaan.Vlak daarna ging hij op vakantie met haar.En mijn zoon niks tegen zijn broer mocht zeggen dat hij alleen met haar ging.Contact neemt hij niet meer met hem op.Mijn zoon zegt zelfs het is eigenlijk een vreemde geworden.Liegen gaat nog steeds door want het is een hele rare verhouding wat hij met haar heeft.Tegen sommige zegt hij dat hij alleen op vakantie is geweest en andere dat haar vriend is mee geweest en weer andere dat hij met een collega soms weet hij niet meer tegen wie of wat hij heeft gezegt.Vandaar dat hij die aanvallen krijgt.Begrijpen doe ik het nog steeds niet.En dat je zelfs je kinderen zo laat vallen.En met haar kind dingen doet wat hij met zijn eigen kinderen nooit heeft gedaan.Weet je hoe pijn dat bij hun doet.ik heb een verschrikkelijk jaar achter me rug.Waar onder mijn vader is gestorven.En dat mijn vader er veel verdriet van had het heeft hem echt pijn gedaan wat mijn ex mijn allemaal heeft aan gedaan'.Ik lees nog steeds al deze verhalen het is echt verschrikkelijk een man een mc.Ik weet door wat een heil die vrouwen allemaal gaan'.Ik heb in mijn naaste omgeving ook weer zo een vrouw.We zijn vriendinnen geworden en we kunnen ook onze verhalen aan elkaar kwijt.en ik hoop ook haar met alles tehelpen.Heel veel sterkte voor de mensen die dit mee maken. Reactie infoteur, 12-08-2011
Hi Sylvia, zo'n midlifecrisis treft het hele gezin. De verhouding met zijn vriendin zit zo te horen nogal vreemd in elkaar, temeer daar die vrouw zelf gebonden is en kennelijk niet van plan is om dat voor jouw ex op te geven. Misschien heeft ze al door dat hij behangen is met leugens. Hij heeft zelf kinderen, maar is veranderd in een soort tweede vader voor het kind van die ander. Komt vaak voor, maar is te triest voor woorden. Tja, je hebt natuurlijk de juiste beslissing genomen. Denk maar eens aan hoe anderen dit zouden hebben opgelost. Je had feitelijk geen keus en bent natuurlijk diep teleurgesteld, maar je eigenwaarde is gered. En precies daar moet je mee verder, ook met het oog op een eventuele nieuwe relatie. Al met al ben je weer een ervaring rijker, maar wel een pijnlijk prijskaartje. Zet door hoor ;). Groetjes, A.

Gea, 09-08-2011 23:31 #119
Sophie, wat een herkenbaar verhaal.Mijn man heeft alleen (nog) niet een frisse bloem gevonden maar is vast op zoek.Gedraagt zich als een puber.We waren 24 jr samen, hij was
altijd liefdevol, begrijpend en ging voor mij en de kinderen door "t vuur".Vertelde een half jaar terug niets meer voor me te voelen hij wilde geen enkele vorm van therapie, helpt niet als je gevoel weg is zegt hij(we hebben t niet eens geprobeerd) hij was van me weggegroeid.we hebben dus nog een half jaar wat aangemodderd.Inmiddels werd hij emotieloos, hard en niet voor rede vatbaar er valt niet meer met m te praten.Heeft ook een hoge dunk van m zelf op.Zelfs vrienden vinden m t laatste jaar erg verandert en herkennen m niet.Hij zit nu ergens anders en zet de bloemetjes buiten.Zegt niet meer waar hij geweest is want"dan controleer ik m" en we zijn uit elkaar ik ben je geen verantwoording schuldig.Ik begrijp er allemaal niets van.We hadden t prima met ups en downs maar dat is in ieder huwelijk zo.we waren erg gelukkig en hadden alles voor elkaar.Ik ben erg verdrietig en heb m in dat half jaar alle ruimte en mogelijkheden gegeven terwijl hij alleen"afwachtte"of t gevoel terug kwam.Nou daar moet je wel wat aan doen, therapie, praten samen dingen ondernemen(wilde hij ook al heel lang niet meer)
ik weet t niet meer zal t moeten accepteren maar dat is moeilijk na 24 jr en ik houd nog steeds van m…

Jet, 09-08-2011 13:44 #118
Hoi Sophie, welkom bij de club. Deze dingen zijn allemaal heel herkenbaar, je hebt een moeilijke weg te gaan. Probeer het niet te begrijpen want dat doe je toch niet. En voel je ook niet schuldig jij kan hier niks aan doen. HEEL VEEL STERKTE.

Sophie, 09-08-2011 12:28 #117
Ik herken mijn man niet meer. Van een verstandige, rustige vent is het opeens een impulsieve puber geworden. We zijn 17 jaar samen, hebben twee kinderen van 12 en 13. Al een tijdje voelde ik dat mijn man zich niet meer goed voelde in zijn vel. Hij sloot zich op in zichzelf, wilde nergens over praten. Daarna werd hij ronduit bokkig. Vond alles slecht en vervelend, blafte mij en de kinderen af, schopte de hond. Als ik iets vroeg, was er "niets" en nam hij ostentatief zijn krant. Sex stond op een zeer, zeer laag pitje. En als we het dan deden, verweet hij mij gebrek aan "enthousiasme". Toen barstte de bom. Hij was tot over zijn oren verliefd op een collega van 15 jaar jonger. (hij is 40). Zij begreep hem. Hield zoveel van hem. Toonde de affectie die hij bij mij niet meer kreeg. Van mij hield hij niet meer. Al lang niet meer. Tenminste niet op die manier. Hij houdt nog veel van mij als "vriendin" zegt hij, maar niet als "vrouw, partner." Hij pakte zijn koffers en ging. Daags daarna stond hij met koffers en al terug aan de deur. Hij kon de kinderen niet missen, ging er toch nog iets van proberen te maken. Nu is het erg moeilijk. Hij zegt vreselijk kwetsende dingen. Weet niet wat hij wil. Mist de affectie die hij van haar kreeg (en nu van mij, maar daar kan hij, zoals hijzelf zegt, niet in meegaan.) Seks met haar was liefhebben, met mij is het gewoon seks. Al de goede dingen van onze relatie minimaliseert hij, de slechte worden uitvergroot. Hij zegt dat hij nog steeds aan haar denkt, haar mist. Dat het echt knetterend vuurwerk was. Als ik hem dan zeg dat dit ook overgaat, dat hij verliefd is en de zaken te rooskleurig ziet, dan is het niet waar. Hij is ervan overtuigd dat zij zijn grote liefde is, en zelfs dat ze de kinderen perfect zal aankunnen. Hij zegt dat hij nog steeds twijfelt of het met mij wel zal goedkomen, dat hij er nog steeds over denkt om bij haar in te trekken. (ze kenden elkaar net een maand toen hij vertrok). Ik zit ondertussen helemaal aan de grond. Zit aan de Temesta en slaappillen. Ben 6 kg vermagerd, kan niet eten of slapen.
Gaat deze fase over? Is dit nu een midlifecrisis? Ik weet het allemaal niet meer. Wat moet ik doen? Geduld uitoefenen? Hem buitenschoppen? Hij zegt dat het feit dat hij nog thuis is, bewijst dat hij er nog wil aan werken, maar hij doet gewoon geen enkele moeite. Keert zich met zijn rug naar mij in bed. Hij heeft wel zijn seksuele relatie met haar stopgezet, maar ze spreken wel nog af en toe af op cafe. Op de telefoonrekening zag ik dan, dat mijn volwassen vent, erin slaagde om 36 smsjes te sturen naar haar op één dag. Over twee jaar zei hij nog dat dit de meest ridicule manier van communiceren was. Als ik hem vraag wat hij eigenlijk wil, zegt hij dat hij het niet weet. Maar dat hij al 40 is, en nog 30 jaar te gaan, en dat hij passie wil in zijn leven. Als ik zeg dat hij een midlifecrisis heeft, wuift hij dit weg als "zever". Reactie infoteur, 11-08-2011
Hi Sophie, dit gedrag hoeft niet speciaal aan de midlifecrisis gerelateerd te zijn, maar het lijkt er wel op. Omdat hij zo in tweestrijd is, wordt jullie relatie expres negatief bekeken terwijl het met zijn minnares allemaal 'fantastisch' is. Zo maakt hij het zichzelf niet makkelijker, maar nog veel moeilijker. Hij weet drommels goed dat hij verkeerd bezig is, en daarom is ie van binnen ook kwaad op zichzelf. Kennelijk kan hij geen weerstand bieden aan vrouwelijk schoon terwijl hij getrouwd is. Dat is een zwakte. En het mokkeltje op de zaak is feitelijk enkel een vals kreng. Zij weet ook dat hij bezet is, maar het maakt haar weinig uit. Ze 'begrijpt' hem zo goed, en 'houdt zoveel van hem'. Juist ja. Het is maar net hoe je vlinders en seks uitlegt. Zo'n patroon zie je helaas maar al te vaak: opeens werd jou van alles verweten, zelfs het gebrek aan affectie werd jou in de schoenen geschoven (alsof meneer zoveel aandacht voor jou heeft), en was je niet langer zijn 'vrouw' maar een 'vriendin'. Met woorden kan hij mooi konkelen en draaien, maar de man heeft natuurlijk zelf een probleem in zijn zoektocht naar 'passie' wat hij nu meent ontdekt te hebben. En hij sleurt jullie erin mee. Het is nu zaak voor jou om te bepalen wat jij wel en niet accepteert. Wil je niet dat je man vreemdgaat of zo met een ander bezig is, stel dan een ultimatum op. Je kunt namelijk niet met drie personen in een huwelijk zitten. Je kunt van hem eisen dat hij zijn gevoos met de collega per heden stopzet omwille van jullie gezin. Wil hij daar niets van weten, trek dan je conclusie en wees consequent. Wil hij voor jullie vechten, laat hem dan bewijzen dat hij dit meent. In alle gevallen kun je dreigen met weggaan, samen met de kinderen… en dan is ie alles kwijt. Want 'passie' blijkt in het leven toch niet alles te zijn, en op een dag komt hij daar achter. Sterkte! A.

Jet, 09-08-2011 09:37 #116
Hallo, mijn man is naar de dokter geweest en heeft de 24e een afspraak met een psycholoog. Hij heeft tegen de huisarts gezegd dat hij voor het gezin wil gaan, maar tegen mij zei hij dat hij al jaren bij mij weg wilt. (nnoit iets van gemerkt) Vorige week heeft hij een grote tattoo laten zetten en kijkt alweer uit naar de volgende. Deze week laten we hem alleen, onze kinderen zijn een weekje naar Corfu en ik ben bij mijn moeder.Mijn zwager is bij hem geweest en hij vroeg gelijk waar ik was en dat we geen ruzie hadden en dat we niet uit elkaar gaan. Weet jij het nog? Reactie infoteur, 10-08-2011
Hi Jet, hij is enorm in de war. Aan de ene kant wil hij voor zijn gezin kiezen en begrijpt hij dus wat hij op het spel zet (bezoek aan de psycholoog en de melding dat jullie niet uit elkaar gaan). Aan de andere kant lokt de ontsnapping naar avontuur, seks met een ander, etc. (zichzelf wijs makend dat hij al jaren bij je weg wil). In de tussentijd heeft je puberende man een tattoo genomen, bijna als 'troost'. Het is nu afwachten hoe de gesprekken met de psycholoog gaan verlopen en wat er uit komt. Heb geduld ;), A.

Jette, 01-08-2011 14:22 #115
Hallo, ik wil wel hoera roepen, maar ik durf het niet goed. Mijn man gaat morgen naar de dokter om pshygoloog te vragen. Hij vraagt zich af of hij echt zo gek doet als wij zeggen. Nou knettergek kan ik zeggen. Hij vind zichzelf ruimdenkend en de hele wereld is bekrompen. Monogaam zijn is niet van deze tijd denkt hij. Nou nog een gekke bokkesprong en hij vliegt eruit heb ik gezegd. Ik weet niet meer hoe ik me moet houden tegenover hem. Reactie infoteur, 02-08-2011
Hi Jette, je doet het prima! 'Monogamie is niet van deze tijd'… dat kun je inderdaad zo vinden. Maar om daar nu precies mee aan te komen als je net met een liefje op de zaak aan het rommelen bent, is natuurlijk veelzeggend. Want ineens komt zijn huwelijk hem slecht uit, en droomt hij van een single bestaan! Blijf open kaart spelen, zodat hij dat hopelijk omgekeerd ook doet :). Groetjes, A.

Jet, 26-07-2011 10:28 #114
Hallo, wij hebben nu vakantie en we hebben eindelijk eens gepraat zonder ruzie te maken. Het collegaatje (17jaar jonger) is toch wel heel erg verliefd op mijn man en leeftijd speelt voor haar geen rol. Hij zegt nu dat zij wel heel erg lief voor hem is, en dat ik soms een feeks was. Hij wil deze twee weken gebruiken om weer naar mij toe te groeien, maar ik ben bang als hij straks weer gaat werken. Moet ik maar gewoon afwachten? Reactie infoteur, 02-08-2011
Hi Jet, ja. Op een of andere manier ziet hij gelukkig in dat jij en de kinderen er ook nog zijn, zo druk als hij het had met zijn minnares. Natuurlijk is zij 'lief' en ben jij de 'feeks'. Door het zo uit te leggen maakt hij het voor zichzelf gemakkelijker om vrijuit met een ander aan te pappen. Hij zal zich erg vereerd voelen nu er zomaar iemand anders verliefd op hem is geworden. Dit was precies wat zijn ego nodig had… :( Groetjes, A.

Fee, 16-07-2011 15:32 #113
Tjonge, dat is nog eens een advies en volgens mij sla je de spijker op zijn kop. Ik denk dat ik blijf, ook mede voor de kids en wacht, maar niet meer heel lang want we zijn in principe al een jaar bezig, tot zijn pet anders gaat staan! Hij was inderdaad vroeger niet zo, tenminste communiceren is nooit zijn sterke punt geweest, maar er was zeker geen hoge muur, die er nu wel is. Gevoelloos, koud, emotieloos, noem maar op.
Ik verwen hem ook regelmatig met goeie maaltijden (denk ik) maar ik hoor er nooit wat over. Als ik vraag, was het lekker, is zijn antwoord, mmm ja hoor!
Ik hoop ook dat er wel emoties zijn en hij ze niet toont, want inderdaad ben ik nu het kindermeisje, werkster etc. zo voelt het althans. Hij kan zijn ei kwijt op het werk, ik geloof niet dat hij een vriendin heeft, daar heeft hij het te druk voor en hij zegt ook dat het niet zo is. Anders dan blijf je toch ook niet bij elkaar in deze situatie, dan sla je wel op de vlucht naar die ander. Het is een vreselijke situatie en het geeft heel veel ongemakkelijkheden, ik zal je antwoord nog vaak lezen. Bedankt. Reactie infoteur, 17-07-2011
Hi Fee, de ingedutte situatie moet eens wat pit krijgen! Overrompel hem, verbaas hem, verras hem, dit alles in positieve zin ;). Ik weet zeker dat je het kunt! Werkt het niet, dan kun je tegen jezelf zeggen dat je er alles aan gedaan hebt. Succes! A.

Fee, 15-07-2011 21:20 #112
Ik heb toch nog een vraagje. Mijn man komt heel emotieloos over! Hij zegt dat ik belangrijk voor hem ben, maar hij wil zich niet aanpassen, zoekt geen enkele toenadering. Ik kan me niet heugen dat we voor het laatst samen naar bed zijn geweest. Hij draait helemaal zijn eigen programma. Elke keer als ik een gesprek wil opstarten, over koetjes en kalfjes, over alles en nog wat, geeft hij een zo kort mogelijk antwoord of geen! Hij praat heel moeilijk en houdt voornamelijk zijn afstand. We leven als broer en zus. Voor hem is dat prima, maar voor mij dus absoluut niet. Hij zegt dat ik hem tijd moet geven, maar hoe lang dan? Tuurlijk als ik niet praat en hij praat niet, want dat wil hij, dan blijft het zo. Hij houdt van me op een andere manier. Wat moet ik hier mee? We leven al twee jaar zo en elke keer als ik de emotionele kant op ga, wordt hij heel erg boos en is hij zo geworden doordat ik hem te veel onder druk heb gezet! Ik begrijp er niks meer van en eigenlijk voel ik me niet meer op mijn gemak. Als ik zeg dat ik weg ga, zegt hij, dan ga je toch! Ik vind de stap te groot en zeker voor de kids. Maar ondertussen weet ik niet meer wat ik moet doen. Als hij thuis is, ligt hij op de bank tv te kijken, gezelligheid, praten ho maar, hij wil helemaal niks. Hij is getrouwd met zijn werk. Wat nu… hoe lang moet ik nog wachten tot zijn gevoelens terugkomen? Doet het hem wel wat als ik weg ga, hij lijkt daar totaal niet bang voor! Zo´n moeilijke situatie. Bedankt voor het luisteren. Reactie infoteur, 16-07-2011
Hi Fee, hij neemt je totaal niet serieus. Zo weet ik wel zeker dat hij denkt dat je blijft, wat er ook gebeurt. Het is jammer dat hij helemaal niet toegankelijk is en een beetje een eigen leven naast dat van jou aan het leiden is. Logisch dat je je niet prettig voelt. Eigenlijk vraagt een situatie als deze om relatietherapie en counseling, maar ongetwijfeld wil hij daar niets mee te maken hebben. Immers, hij zal vinden dat het jouw probleem is, niet het zijne. Oke, wat nu te doen. Hij is getrouwd met zijn werk zeg je, dus je kunt belangstellend vragen naar alles wat er op het werk speelt. Hem kennende zal hij je niets willen zeggen, maar het gaat erom dat je het gewoon blijft doen, ook al is hij veranderd in een hoge muur. Ik neem toch aan dat hij vroeger niet zo was? De kans is daarom groot dat hij zijn ei ergens anders kwijt kan, bijv. aan een collega, vriend(in)… noem maar op. En dat hij die persoon boven jou verkiest. Zegt hij dat jij belangrijk voor hem bent, vraag hem dan op de man af waarom dat is, omdat dat uit niets blijkt. Of ben je soms zijn werkster, kinderoppas, etc.? Sommige mannen lijken gevoelloos maar zijn dat niet. Ze hebben dan andere sores, of zitten te broeden op iets en zien jou daarbij over het hoofd. Je kunt twee dingen doen, dreigen met weggaan met alle consequenties van dien of gewoon blijven en hopen dat zijn pet ooit weer eens beter staat. Probeer hem af en toe eens te verwennen, klinkt gek, maar de liefde van de man gaat nog altijd door de maag. Kook de sterren van de hemel, zie er oogverblindend uit en ga desnoods alleen op stap. Hij moet een vrouw zien die het naar haar zin heeft, in plaats van de 'zeur' die hij naar zijn idee nu telkens moet aanhoren. Straal vanaf vandaag en laat hem maar zappen op de bank. De beste tv is nog altijd zijn eigen vrouw thuis, maar daar moet ie nog achterkomen. De midlifecrisis is het gevolg van een ego dat veel te veel verwend is geweest! ;) Sterkte, A.

Femmy, 14-07-2011 21:02 #111
Wat een herkenning. Mijn man is huilend de deur uitgelopen op oudejaarsdag en is sindsdien niet terug geweest. Voor die tijd waren we een gelukkig gezin al 12 jaar, 4 kleine kinderen, maar wel een druk leven. 2 jaar geleden verhuist van het westen naar het oosten en hij (40) is nu verliefd op een 13 jaar jongere assistente, en weet niet wat hij moet doen. Inmiddels laat hij de kinderen in de steek door vakanties en feestjes te plannen met haar in zijn tijd met de kinderen, maar wordt boos als ik daar wat van zeg. Heb inmiddels zelf de knoop doorgehakt om terug te gaan naar het westen met de kinderen en krijg nu het verwijt dat dat egoistisch is. Ik word hier langzamerhand helemaal gek van. Reactie infoteur, 15-07-2011
Hi Femmy, ja dit is de omgekeerde wereld. Jij hebt niet om de situatie gevraagd en nu krijg je min of meer de schuld in je schoenen geschoven. Maar wat moet je met een man die er niet is, die jou schaamteloos heeft ingeruild en zijn gezin niet langer belangrijk vindt? Je hebt er helemaal niks aan. Nadat je ongetwijfeld nog lang hebt gehoopt en gewacht, denk ik dat je er goed aan doet om de grote stap te nemen en te verhuizen. Hij heeft het er zelf naar gemaakt. Misschien dringt het nu eindelijk tot hem door dat je het meent en kun je met de beslissing nog iets forceren. Is dat niet zo, dan wens ik je alle sterkte in de komende tijd. Groetjes, A.

Jet, 12-07-2011 08:34 #110
Stand van zaken.
Mijn man is onuitstaanbaar, vind zichzelf helemaal geweldig en denkt dat hij 25 is.
Hij(55) heeft ook de fantasie dat alle vrouwen hem wel willen hebben.Hij zegt nu dat hij wel van me houdt, maar anders. Nou hij wordt steeds afstandelijker en zegt dat ik hem gevangen houdt. Hij heeft afgelopen woensdag de koffers gepakt en vrijdag alles weer uitgepakt.
Ik vind dit toch meer op een midlifecrisis lijken of niet. Wat kan ik het beste doen? Reactie infoteur, 13-07-2011
Hi Jet, ja, een typisch staaltje midlifecrisis, de omgekeerde puberteit! Een puber is moeilijk in toom te houden, maar jouw man is volwassen (mag je aannemen). Je kunt hem hooguit zeggen wat je van zijn gedrag vindt, maar hem vastbinden kan niet. Wil hij dus weg, dan kun je hem op grappige wijze uitgeleide doen. Zet je voordeur wagenwijd open zodat hij er makkelijk door kan ;). Zo wordt zijn idee van 'gevangen zitten' meteen weggeveegd. Alle vrouwen willen hem hebben? Mooi zo. Niets zo leuk als een man die in trek is. En hij houdt 'anders' van je? Ook dat is geen punt. Jullie zijn immers geen twintig meer. Enzovoorts. Ik denk dat je de strekking wel begrijpt! Steek gewoon de draak met zijn houding en weet dat alles tijdelijk is. Sterkte, A.

Rome, 04-07-2011 10:14 #109
Ik kijk nog veel terug op dit forum. Heb er veel steun aan. Je vraagt je af wat je anders had kunnen doen, je wilt heel graag de tijd terug draaien maar dat kan niet. Als ik dit forum terug lees denk ik; Rome je hebt er goed aan gedaan.

Inmiddels is mijn ex hard aan het klussen in zijn nieuwe huis waar hij (natuurlijk niet officieel) met zijn collega gaat samen wonen. Hij wil de boel "netjes" afhandelen. Wat is aan de afgelopen maanden netjes is geweest? Ben wel tot conclusie gekomen, mede door dit forum, dat hij mij niet waard is. Iemand die niet voor mij, ons gezin, de kinderen wil vechten heeft geen ruggengraad. Zegt meer over hem dan over mij.

Het is nu overleven met intens verdriet, maar ik word elke dag een beetje sterker!
Dank voor alles! Reactie infoteur, 05-07-2011
Hi Rome, het had zo moeten zijn! Op een dag zal alles beter gaan, en zul je weten waarom je door deze nare periode heen moest. Ik wil je -ondanks de moeilijke omstandigheden- veel geluk wensen voor de toekomst! Groetjes, A.

Jet, 01-07-2011 08:10 #108
Nu een maand geleden heeft mijn man bekent dat er een ander is. Een collega van het werk. Hij is 55. 16 Jaar jonger en getrouwd. 3 Jaar geleden is zijn vader overleden. Hij is daarna heel fanatiek gaan sporten, kocht leuke kleding en werd steeds afstandelijker(nu achteraf gezien). Het is ofdat er een vreemde man in huis is. Onze zonen van 18 en 20 zeggen dit is onze vader niet dit is iemand anders. Wij hebben hem laten kiezen of die collega of ons. Hij heeft haar gezegd dat er knopen doorgehakt moesten worden en voor zijn gezin koos. Zij is hier van geschrokken, want het was nooit haar intentie om haar man te verlaten. Hij had gedacht ze gaat aan me hangen en smeekt me om met haar verder te gaan. Dit was dus een domper. Ik zit hier nu met een man met liefdesverdriet. Hij zegt dat hij wel probeert om voor ons te gaan maar ik voel het niet, de ziel is eruit. Hoe moeten we hiermee omgaan? Oh ja het ging niet om de sex, maar ze begreep hem zo en ze konden zo goed praten. Tot de dag dat hij het vertelde hadden we nog gewoon sex en nu wil hij niet meer. Reactie infoteur, 02-07-2011
Hi Jet, je man zit in andere sferen is helemaal de weg kwijt. Hij heeft zijn hele gevoelsleven een opdonder gegeven, verwarring gezaaid en zichzelf verdoofd. Natuurlijk ging het wel om de seks, want als dat nooit gebeurd was had ie zichzelf ook niet zo mee laten slepen. Een man legt dat uit als 'ze begrijpt me zo goed', vrij vertaald: 'ze begrijpt dat ik passie, spanning en sensatie zocht'. Veel mensen kunnen niet tegen sleur, en gaan na verloop van tijd buiten de deur op zoek. Laat hem een tijd 'alleen' met zijn problemen, want hij zal ze toch zelf moeten oplossen. Seks uitbannen, en dit pas weer hervatten als je zeker weet dat die ander uit zijn leven is. Uiteraard enkel als je hem wilt behouden, en daar ga ik even van uit. Hij moet jou leren respecteren, en dat kan pas als jij je eigenwaarde - juist nu- hoog in het vaandel hebt. Sterkte, A.

Lelie, 30-05-2011 12:53 #107
Nu 8 maand geleden kwam ik er achter dat mijn man (37) “serieuze gevoelens” had voor een ander. Ik heb het hem zelf moeten vragen. Zij is een getrouwde collega met 2 kleine kindjes, het jongste is maar 1.5 jaar! Ik heb hem gevraagd om naar zijn ouders te gaan, ik kon de gedachte dat hij verliefd was op een ander niet verdragen.
Zijn laatste woorden die dag waren : ik hoop dat dit even vlug over gaat dan dat het gekomen is. Een aantal dagen later kwam ik te weten dat ze al hadden afgesproken en dat ze elkaar belden en berichtjes stuurden.
Ik wou onmiddellijk vechten voor onze relatie (9 jaar samen), ons gezin en ons zoontje van 7 jaar. Hij niet. Ineens waren we voor hem voor andere problemen uit elkaar. Hij heeft nooit met mij proberen te praten over die problemen. Het zijn dingen waar je als koppel echt aan kunt werken. Zo verwijt hij mij dat ik hem te weinig aandacht en affectie heb gegeven. En dat is waar, dat geef ik toe. Er waren problemen met ons zoontje en ik heb mij daar op gestort. Op zoek naar een oplossing om ons kind terug gelukkig te maken. Mijn man wist maanden niet of hij wou terugkomen of niet. Ons zoontje kon deze situatie niet aan, ik kon het niet meer aanzien om mijn kind zo verdrietig en in de war te zien. Komt papa nu niet terug naar ons mama? Ik kon zelf ook die onzekerheid niet meer aan en zei tegen mijn man dat we beter uit elkaar konden gaan. Die avond heeft hij mij nog zitten kussen, we hebben goed gepraat. Het was raar, ik had die avond precies mijn eigen man terug van vroeger! De volgende dag hing hij huilend aan de telefoon. Hij kwam naar ons toe. Hij huilde verschrikkelijk, hysterisch, hij kon zelfs de gedachte om zonder ons te moeten leven niet aan. Mocht hij aub terugkomen? Ik zei natuurlijk, wij willen niet liever. Toen riep hij ons zoontje en vertelde hem dat hij terug naar huis zo komen. Met haar was het gedaan zei hij. Maar toen het zo ver was “kon” hij niet naar huis komen. Hij zat te diep. Maar hij wou niet scheiden. Ik dacht dat hij nu echt zou proberen om aan onze relatie te werken, maar niets was minder waar. Ik kwam erachter dat ze gewoon verder gingen, ze hadden gekust. Hij gaf zelfs toe van haar te houden en om haar te geven. Toen heb ik gezegd om te stoppen, dit had geen zin. Hij was echt te ver gegaan. Een aantal weken later gaf hij toe dat de stap om uit elkaar te gaan hem rust brengt. Ik ontving een mail die hij naar haar wou sturen maar per ongeluk heeft hij die naar mij gestuurd. In die mail stond hij heerlijk ze vrijen, hoe fantastisch hun liefde is en hoe geweldig zij wel is. Zelfs dat ze een zorgzame moeder zou zijn?!
Momenteel zijn ze nog steeds een koppel, haar man weet van niets. Ik kan niet begrijpen dat mijn man zo anders is dan vroeger en het ergste van al dat hij ons zoontje dit aandoet. Dat had ik nooit verwacht. Hij zei altijd dat wij het belangrijkste waren in zijn leven. Ik kan niet begrijpen waarom mijn ex nu ineens een ander leven wilt (zo zegt hij het tegen andere mensen).Wat ik nog minder begrijp is dat hij kiest voor zo’n vrouw. Ze staat bekend om haar affaires. En toch houd hij van haar, zij is alles wat ik niet ben. Met haar kan hij goed praten, lachen en plezier maken. Ze voelen elkaar geweldig goed aan. Voor zo’n vrouw zijn mijn zoontje en ik ons gezin kwijt. En hoe kan het dat hij slechts een aantal maanden geleden de gedachte om zonder ons te leven niet aankon? Nu heeft hij er absoluut geen probleem mee… Ik wou dat er een medicijn bestond om deze pijn weg te nemen. Die pijn is ongelofelijk, dit is het ergste wat ik ooit al heb meegemaakt. Ook voor mijn zoontje, het breekt mijn hart hem zo te zien. En ik kan hem niet helpen, we staan samen tegen de muur… Ik hou nog steeds van mijn ex. Spijtig genoeg kan ik dat niet zo maar stoppen, hoe hard ik ook probeer. Reactie infoteur, 31-05-2011
Hi Lelie, een hartverscheurend relaas. Of het allemaal door de midlifecrisis komt valt wel te betwijfelen, want vreemdgangers zijn van alle levensfasen. Zoals gebruikelijk gaat een man die elders een verhouding begint 'redenen zoeken' en die zijn hier volledig ongegrond. Dat jij hem geen aandacht zou hebben gegeven is een dooddoener van de bovenste plank. Als hij dat werkelijk vond zou hij je dat op tijd hebben gezegd, dus niet pas als hij al hoog en breed met een ander in bed ligt. Op het vlak van communiceren deed hij echter vrijwel niets. Wel met zijn liefje die hij door een roze bril bekijkt, en met wie hij zo geweldig kan 'praten'. Welnu, vertaal dat praten maar in seksen, want een man die zich flink te buiten kan gaan op het gebied van seks, denkt er voor het gemak maar even bij dat hij met zijn bedobject ook goed kan communiceren. En de dame is ook nog eens getrouwd. Ik raad je aan het telefoonnummer van haar man te ritselen (bijv. via dat bedrijf) en deze te spreken. Haar onwetende man zal vermoedelijk razend worden, en zo kun je dus een enorme portie roet in hun affaire strooien. Dit zal het 'heerlijk vrijende stel' op hun neus laten kijken. Doen dus, wie niet waagt die niet wint. Want al met al is het tragisch dat ie geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel voor jullie zoontje toont, jou als oud vuil behandelt en kiest voor een 'affaireminnende' vrouw met wie hij geen enkele toekomst heeft. Want jouw man wil niet scheiden, zijn minnares kennelijk ook niet… en precies daar kun jij het lot een handje helpen. Bel haar man op! Succes, A.

Rome, 26-05-2011 10:03 #106
Beste Karin,
Het houden van gaat inderdaad niet zomaar over, dat heb ik ook. Maar als er een vreemde voor je staat die continu twijfeld en eigenlijk zijn probleem de jouwe maakt moet je daar afstand van nemen, hoe pijn dat ook doet. Ik (en onze vrienden, familie e.d.) dring niet meer tot hem door. Als ik aan hem vraag wat hem dan wel gelukkig maakt of wat hij van het leven verwacht dan is het antwoord; Weet het niet… De "grote" kerels worden weer kleine pubers! Ik heb zelf een afspraak gemaakt bij een psycholoog. In een hele korte tijd moet je heel veel verwerken. Het vetrouwen in de man waarvan je houdt is weg, vertrouwen in jezelf (hoe is het mogelijk dat ik dit niet heb zien aan komen?), intens verdriet, boos, wanhopig, onzeker (mezelf, hem, de toekomst). Het feit dat hij mijn kinderen (1 en 4!) een gezinsleven met een papa en mama ontneemt enz. Dan heb ik het nog niet eens over de zaken die geregeld moeten worden om uit elkaar te gaan (puntje bij paaltje, hij gaat weg en ik moet alles regelen). Daar komt ook nog eens bij dat hij nog thuis woont en wel lijfelijke toenadering zoekt? Wat moet ik daar nou weer mee? heel verwarrend allemaal. Karin, ik wens je heel veel sterkte! Eeen goede vriend zei tegen mij; "Je weet toch wat je waard bent"? En ja dat weet ik, steeds meer van mezelf komt terug! Hou daar aan vast!

Karin Janssen, 22-05-2011 19:50 #105
Hoi Rome, zit zelf in een gelijke situatie. Ben " nog" getrouwd. Mijn echtgenoot is net vertrokken. Hij laat mij en zijn 2 dochters achter. We waren 26 jaar samen en hebben 2 dochters van 14 en 13 jaar oud. Niet de gemakkelijkste leeftijd. Heb altijd gedacht dat onze relatie sterk was. Hij houdt ook nog van ons, het ligt niet aan mij, zegt hij. Hij weet niet wat hij wil. Hij is ongelukkig. Hij wil de bloemetjes gaan buiten zetten en daar heeft hij mij niet bij nodig. Vind het wel er beetje laf. Hij vertrekt en laat ons in grote verwarring achter. Hij wil ook niet praten. Hij vertrekt van vandaag op morgen. Snap het gewoon niet meer. Onze relatie is te gewoon en niet meer spannend. Maar wat verwacht hij nou. Wat wil hij nou. Hebben een druk en sociaal leven, eigen bedrijf, met veel etentjes en borrels. 6 keer per jaar op vakantie.veel sex, en veel vrienden. Nu is het zo dat onze vrienden er voor mij zijn en niet voor hem.hij voelt zich nu zielig dat hij geen vrienden heeft alleen maar oppervlakkige kennissen. Moet ik me daar dan ook nog druk over maken. Volgende week gaan we nog op vakantie. Probeer er het beste van te maken, alleen al voor de kids. Hij wil ook nog 1 keer week met ons uit eten gaan. Hij zegt dat hij van mij houdt. Ik ben zo in de war en voel me behoorlijk afgedankt. Maar buiten dat alles houd ik nog zielsveel van hem. Wat moet ik nou?

Tweety, 16-05-2011 15:13 #104
Hoi Rome, Ik weet precies wat je meemaakt. Het is echt verschrikkelijk, zeker met kinderen. Mijn zus heeft 2 jaar geleden precies hetzelfde doorgemaakt. Ik heb er een stukje over geschreven. Volgens mij was het rond 22-01-2010.
Maar ja, alles komt goed. Ze heeft inmiddels een eigen huisje en alweer een nieuwe relatie. Mij gaat het een beetje veel te snel, maar goed het is haar leven.
Heel veel sterkte voor jou.

Rome, 16-05-2011 09:14 #103
Ultimatum gesteld, hij vroeg zich af met wie ik gepraat had omdat deze standvastigheid niet uit mezelf kwam? Naar twee uur gepraat heeft hij besloten dat de fundering in onze relatie weg is en niet meer valt op te bouwen. Einde relatie, hij heeft het precies 3 weken de kans gegeven… Wat een slappe zak! Maar nu? Hij wil alles wel netjes afhandelen en zit dus nog "thuis". Heb ik niet echt behoefte aan, maar omwille van de kinderen wil ik er geen "strondgooien" van maken. Hij blijft natuurlijk de vader van mijn kinderen en wil graag dat hun band goed blijft. Liefst wil ik dat hij morgen vertrekt! Reactie infoteur, 17-05-2011
Hi Rome, wat een droevige ellende, en zo volstrekt onnodig! Als er onvrede is in een relatie, dan moet er gewoon iets gebeuren om die onvrede weg te nemen. Zo eenvoudig is het. Een breuk is nog meer narigheid toevoegen en dus zelden een oplossing. 'Drie weken de kans geven' vind ik niet overtuigend, hij heeft immers helemaal niets bijgedragen om jullie relatie te herstellen. Een slappe dooddoener van de eerste orde. Wie kinderen heeft, heeft trouwens automatisch een 'fundering', dat zijn de kinderen zelf! En daar dient hij zich verantwoordelijk voor te voelen. Hun welzijn staat voorop, dus bedenk bij alles wat voor hen het beste is. Veel sterkte! A.

Rome, 09-05-2011 12:42 #102
Beste A, dank je wel voor de reactie.
De moeilijkheid zit hem in het feit dat hij zegt niets met zijn collega gedaan te hebben, alleen wederzijdse gevoelens uitgesproken. Dat hij het fatsoen heeft om niets met haar te beginnen voordat hij er helemaal uit is of hij wel bij mij wil blijven. Volgens hem is onze relatie gewoon op. We hebben het afgelopen half jaar volledig langs elkaar heen geleefd, daar moet ik hem wel gelijk in geven. (ben meer moeder cq vader geweest dan elkaars partner). Hij wil een tijdje weg om er achter te komen wat hij wil, want dat weet hij niet. Als ik vraag wat hem dan wel gelukkig maakt kan hij daar geen antwoord op geven. Als ik vraag hoe hij zijn leven in de toekomst dan voor ogen heeft, geeft hij weer aan dat hij het niet weet. De schuldvraag is volgens hem niet belangrijk, gaat erom hoe hij zich nu voelt.

In gesprek met elkaar probeer ik uit te leggen hoe ik me voel, dat hij mijn vertrouwen in hem en onze relatie kapot maakt. Wil hij juist dat ik de knoop door hak? Loopt hij zomaar de deur uit? Hij zegt wel verantwoordelijkheid te voelen voor de kinderen en mij, emotioneel en financieel gezien en dat zomaar de deur uit lopen hij nooit zal doen.

Als ik hem confronteer met de term midlifecrisis vindt hij dat ik maar op zoek ben naar een labbeltje om eraan te hangen en dat hij daar zeker geen last van heeft. Zijn reactie op het feit dat in iedere relatie wel eens "de klad" erin sluipt en dat we daar juist aan moeten werken zegt hij alleen maar; "daar neem ik geen genoegen mee". Wil hij continu voor 100% gelukkig zijn? Dat is toch niet te realiseren?

Ik vind het moeilijk om een lijn in mijn eigen gedachte te krijgen. Ik ben onderhand 24/7 in gedachte over onze situatie, wordt heen en weer geslingert door allerlei emoties en weet gewoon niet meer of ik hoop moet hebben of juist me moet voorbereiden op een defintieve breuk? Reactie infoteur, 11-05-2011
Hi Rome, alhoewel hij op jou een soort uitgebluste indruk wil maken met als motto 'ik weet het allemaal niet', laat hij op zijn werk een heel andere kant zien. Immers, daar heeft hij een collega zowat de liefde verklaard. En nu moet je nog 'blij' zijn dat hij de beleefdheid heeft nog niets met haar te beginnen. Leve het fatsoen. Zijn zoektocht naar geluk heeft wel degelijk met een crisis te maken, of het nu midlife is of niet. Vermoedelijk vindt hij de sleur van een langlopende relatie niets, of denkt hij dat het gras elders groener is. Zo maakt ie zichzelf gek, maar hij sleept jou hierin mee. Ik kan me voorstellen dat je je in je eer en veiligheid voelt aangetast. Als vader van zijn kinderen, en als jouw partner/hartsvriend moet het een vanzelfsprekendheid zijn dat jullie de rest van je leven samen willen doorbrengen. Wie aan het fundament knaagt, laat vroeg of laat de boel instorten, en als hij denkt dat dat geluk brengt heeft ie het grondig mis. Zijn liefje op de zaak vervult enkel zijn behoefte aan spanning en sensatie, en dat heeft niets met jullie te maken. Omdat hij dat niet inziet zegt hij dat jullie relatie 'op' is. Zo denkt hij het voor zichzelf makkelijker te maken om straks de stap te zetten. Maar hij weet wel degelijk dat ie fout zit. Hij is nog steeds bij jullie en worstelt met zijn ego. Honderd procent geluk is een illusie. Het leven kent veel periodes waarin je helemaal niet gelukkig bent en overal van baalt. Stel je voor dat we bij elke tegenslag of 'sleur'gevoel maar gaan twijfelen aan de hele basis. Hij moet dus nog veel leren, maar daar heb jij nu niets aan. Zoals ik in het vorige bericht schreef is een ultimatum een goed idee. Zo ben je niet afhankelijk van zijn grillen, maar bepaal jij zelf hoe je wilt leven. Dit is niet een man die voor je vecht, dus bereid je voor op alle mogelijke scenario's. Veel sterkte, A.

Rome, 05-05-2011 15:01 #101
Fijn om op een forum het e.e.a. te kunnen lezen. Ik ben 39 jaar oud heb twee kinderen (1 en 4) en heb twee weken geleden te horen gekregen dat mijn vriend niet meer gelukkig is. Reden: hij mist "ons". Ik wist het meteen: je bent verliefd, en inderdaad op een collega van 25 (hij 38 jaar oud). Hij zegt dat hij nog niet "vreemd" gegaan is, maar ze hebben wel wederzijdse gevoelens uit gesproken. Hij wil ook radicaal wat anders, weg bij mij, nieuwe schoenen, naar de kapper, overdreven scheren (overal?), komt al sinds een paar maanden niet meer bij vrienden over de vloer die wij al meer dan 10 jaar kennen? Heeft hij een midlifecrisis?

Ik heb ook wel gevoeld dat wij in een sleur zaten maar heb dat afgedaan als hard werken (mijn vriend werkt in de horeca minimaal 60 uur per week), aandacht en zorg voor de kinderen en te weinig slaap. Ik probeer continu een gesprek aan te gaan. Hoe komt het nou, wat wil je, wat is de oplossing enzo? Het enige wat hij aangeeft is dat hij het allemaal niet weet. Ik krijg het gevoeld dat twee weken geleden fase I van het gesprek was en dat hij al met 1 been buiten de deur is. Ik hou van hem en wil voor ons vechten, hij geeft aan nog niet te weten of hij dat wel wil. De oorzaak ligt mede door onze wisselende werktijden. Hij werk 's middags/'s avonds ik overdag. Wij zien elkaar eigenlijk alleen maar op za ochtend, zondag en maandagavond. Ik wil eventueel wel mijn baan opgeven en iets zoeken wat ik thuis kan doen (dat hebben we financieel wel nodig) zodat we meer tijd voor elkaar hebben. Dat wil hij niet. Ik wil in therapie, dat wil hij niet, ik wil praten, dat wil hij niet.

Ik ben zo in de war, vedrietig, boos, wantrouwend… Ik weet echt niet wat ik moet doen. Hem uit de weg gaan en hem ruimte geven, intimiteit opzoeken, juist niet? Boos worden, juist niet, praten… juist niet. Mijn wereld stort in en hij zegt dat onze relatie misschien wel op is? Wil nog nergens aan werken, over na denken.

Ik durf niemand in mijn omgeving in vetrouwen te nemen om oordelen t.o.v. mij en hem te voorkomen maar ik ben echt de weg kwijt… Reactie infoteur, 06-05-2011
Hi Rome, wat een verdrietige situatie. Alle tekenen van de midlifecrisis zijn aanwezig, hoewel hij nog wel aan de jonge kant is. Tja, jullie relatie was natuurlijk gewoon goed, twee kindertjes waar je beide verantwoordelijk voor bent en dan komt ie met: ik mis 'ons'. Welnu, de enige persoon die hier gigantisch gemist wordt is hijzelf. Want hij is het die zijn genoegens buiten de deur zoekt, niet jij. Hij is bezig de relatie af te breken, niet jij. Hij weigert te praten, niet jij. En ga zo maar door. Wie binnen een relatie of huwelijk verliefd wordt op een ander gaat allerlei redenen zoeken om de uitspatting te verklaren en goed te praten, en meestal wordt er in de verkeerde hoek gezocht. Zo wordt er gezocht naar fouten in de relatie, fouten van de partner, enz. maar zelf de schuld opnemen wordt meestal niet gedaan. En dan helpen jullie verschillende werktijden natuurlijk niet mee. In de tussentijd kan hij zijn romantische gevoelens op een ander uitstorten, terwijl hij jou aan een lange lijn houdt. Nadenken, praten, vechten… niets van dat al. Ellendig als het is, komt het nu helemaal op jou aan. Hoeveel pik jij nog? Hoeveel kun jij nog aan van dit halfzachte gedoe? Waar zit jouw grens? De kinderen spelen hier de cruciale rol, want zij zijn het waar hij mede verantwoordelijk voor is. Zijn sekspleziertjes elders zoeken gaat ten koste van jullie band, maar de relatie verbreken gaat ten koste van het vaderschap. Wat je kunt doen is hem confronteren met zijn geweten. Heeft hij wel een geweten? Omwille van de kinderen moet hij investeren in jullie gezin, niet buiten de deur. Zeg hem dit in zijn gezicht en stel een ultimatum. Die meid weg, of jij weg. Want hij weet zogenaamd niet wat hij wil? JIJ weet dat wel. En maak hem dat zo snel mogelijk duidelijk. Veel sterkte, A.

Nicky, 30-04-2011 10:37 #100
Ik - vrouw 45 jaar - maak misschien wel zo'n MC door. Sinds de geboorte van onze 2e zoon (ook IVF),nu 6 jaar geleden, heeft mijn man eigenlijk geen aandacht meer voor mij. Er is (bijna) geen intimiteit meer. Wel heel veel gemopper over vooral de kinderen. Hij heeft vaak uitgesproken dat hij - als hij dit allemaal geweten had - liever geen kinderen had gehad. Hij heeft veel gedronken - daardoor was vaak nauwelijks met hem te praten. Het lijkt of hij met 2 persoonlijkheden rondloopt. Dan weer de lieve dan weer de duivelse echtgenoot. Hij heeft een bedrijf aan huis. Huishouden komt volledig op mij neer - alsook de tuin. We hebben geen geld om dit uit te besteden. Ik heb meermaals geprobeerd het probleem bespreekbaar te maken maar dit werd telkens afgewimpeld. Ik werk 36 uur. Als ik thuisben is mijn vrije tijd bezet met de zorg voor de kidneren. Hij is altijd thuis. Heeft geen vrienden of verenigingen waar ij naartoe gaat. Gevolg: ik ben eigenlijk nooit alleen in huis. Tot een paar weken geleden toen zijn vader overleed en hij alleen een week in Duitsland is geweest om zijn vader te begraven (waar ik en de kinderen niet bij hoefden te zijn). In die week ben ik begonnen met chatten. Oh, ik ben er niet trots op. Maar wat voelde het fijn gewoon lekker te kletsen en spannend om zelfs over sex te praten met een -toch wel- vreemde man. Dit ging zo door ook nadat hij thuis was. Het werd telkens later in de nacht, waarbij hij zich natuurlijk ook af ging vragen wat ik toch deed diep in de nacht. Uiteindelijk kon het niet uitblijven dat daar een afspraak uit voortkwam en van het een kwam het ander: ik ben 2 x vreemdgegaan. Het vervelende is nu dat ik me niet schuldig voel, heb er zelfs enorm van genoten - en zou ook heel graag weer opnieuw contact met hem willen. Echter mijn man heeft het ontdekt doordat hij in mijn pc "gekeken" heeft. Hij was er erg van ontzet. Hij zet alles op alles om onze relatie te redden. We zijn bij het M.W. geweest - zonder echt veel resultaat. Ik heb bij onze tweede bijeenkomst erg duidelijk aangegeven dat redden van deze relatie er wat mij betreft niet meer inzit. Ben er al bijna 6 jaar mee bezig hoe het verder moet - of dit het is wat ik wil, voor mij en voor de kinden. Heb een besluit genomen - we moeten uiteen. Niet vanwege "die ander" maar vanwege onze relatie met elkaar. Maar hij blijft e-mails sturen waaruit moet blijken dat hij echt veel meer van me houdt dan ik denk. En dat hij de kans wil krijgen te laten zien dat hij een goede echtgenoot, een goede vader en een goede minnaar kan en wil zijn. Ik heb gereageerd op één van de mailtjes dat ik gevoelig ben voor zijn verdriet en het ook niet mijn bedoeling is iemand pijn of verdriet aan te doen. Mede daardoor raken we elkaar weer aan en hebben zelfs weer sex met elkaar (zij het niet zo als ik wel zou willen)
Hij is erg wantrouwend. Bang dat ik afspraakjes maak en hij niet weet waar ik ben. Gevolg is dat ik me nu nog meer opgesloten voel, want hij controleert wat ik aan het doen ben. Ik doe echt mijn uiterste best het gevoel van verliefdheid weer terug te krijgen. Maar hoe verliefder hij doet - hoe meer afstand ik schijn te nemen.
Wat mij betreft staat het belang van de kinderen bovenaan. En dus heb ik besloten deze poging serieus een kans te geven. Echter het verlangen om mijn chat-contacten op te zoek blijft… Het geeft een rotgevoel bij mij dat ik echter helaas niet lijk te kunnen weerstaan. IK ben zwak en daar wil ik graag iets aan doen.maar wat? Hoe los ik dit op? Hoe weet ik dat ik de juiste beslissing neem? enz. enz. Reactie infoteur, 02-05-2011
Hi Nicky, eigenlijk is het een beetje een valkuil, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/8985-de-allure-van-een-cyberaffaire.html
Chatcontacten komen maar al te vaak in conflict met je relatie thuis, maar als je sterk genoeg bent kun je het gebeuren gescheiden houden van je huwelijk. In de eerste plaats moet je jezelf afvragen waarom je online zo graag met mannen wilt spreken en niet bijv. ook met vrouwen. Is het aandacht, de ego-boost, het flirten, je jong voelen, etc.? Vermoedelijk is het een heleboel wat je op chat vindt, meer dan je eigen man je kan geven. Maar maak nooit de fout te vergelijken, en denk ook niet dat je huwelijk wel slecht zal zijn als je online chat. Het heeft eerder te maken met jou als individu, dan dat het huwelijk dingen zou ontberen. En welke vrouw is er niet gevoelig voor duizenden complimentjes, het in de rij staan voor jou, en zelfs het snakken naar je lichaam? Zelfs een keiharde, nuchtere tante krijgt een andere kijk op zichzelf bij zoveel mannelijke affectie. Hoe los je het op? Niet. Je kunt er van uitgaan dat de meeste veertigers op chat in een soort midlifecrisis verkeren en hun ingedutte leven wat op willen peppen. Wat dat betreft kun je de tijd gewoon uitzingen, en ik garandeer je, na enkele jaren gechat wordt de drang vanzelf minder. En vraag je je op een dag af wat er in hemelsnaam zo bijzonder is aan die kerels. Vooralsnog moet je juist gaan genieten, je man er af en toe deelgenoot van maken van wat je nu weer hebt beleefd. Kortom, er wat luchtiger en losser meer omgaan. Laat hem zien wat een mafketels er online te vinden zijn, ga niet chatten met 1 persoon, maar zorg voor een grotere vriendenkring zodat er altijd wel iemand is waar je even mee kunt babbelen. Iemand ontmoeten moet je niet doen, want dat leidt vrijwel zeker tot seks. En wat betreft het verlaten van je man voor een chatvriend: Doe dat al helemaal nooit, want die geweldige online vlam is in het echt vast niet zo fantastisch als je denkt. Je weet nu wat je hebt, niet wat je krijgt. En je kinderen verdienen een moeder die vecht voor haar gezin, net als hun vader eigenlijk doet. En dat is hem te prijzen. Sterkte en have fun, A.

Elizabeth, 10-04-2011 22:55 #99
Ik zit met stomme verbazing alle reactie ste lezen en herken ze bijna stuk voor stuk! Ik ben getrouwd met een man van 62 jr (wel wat laat voor een MC) en ben zelf 52. We hebben het 27 jaar heel goed gehad. Maar sinds anderhalf jaar is hij opeens veranderd. Ontevereden over alles om hem heen, zijn werk, zijn vrienden, etc. Hij wilde opeens veel in het buitenland zijn voor zijn werk, volgens mij om zaken te ontvluchten. Hij is nooit een prater geweest, maar wilde nu al helemaal nergens meer over communiceren. Werd ook afstandelijk en als hij thuis was veel in de kroeg. Kreeg opeens veel aandachtr voor zijn uiterlijk, ging afvallen en vroeg steeds maar aan iedereen of hij er toch nog wel goed uitzag voor zijn leeftijd. Het laatste jaar verbleef hij veel in Thailand voor zijn werk en terwijl hij vroeger me elke dag wel 2 tot 3x belde als hij weg was, nam hij nu opeens dagenlang soms geen contact op. Ik was er niet gerust op en heb meerdere keren gevraagd wat er aan de hand was, maar kreeg dan allemaal vage antwoorden. Verder was hij ook erg vaag over het appartement waarin hij inmiddels verbleef (ipv hotel) en hemelde Thailand ineens op als het paradijs op aarde. Kreeg ook plannen om te emigreren en verwachtte zonder overleg van mij dat ik wel mee zou gaan (ik heb hier al mijn familie/vrienden/ een goede baan en ben hier gelukkig). Toen ik hem duidelijk maakte dat ik dat niet zag zitten werd het opeens moeilijk allemaal. Tot ik na een aantal maanden hem opeens overviel met het feit dat ik een weekje over zou komen terwijl hij daar was. Toen werd ik opeens geconfronteerd met een Thaise vrouw van 32 jaar waar hij volgens eigen zeggen "gevoelens voor gekregen" had. Als ik kwam dan kon ik haar leren kennen en ontmoeten! mijn idee van een weekje vakantie in Thailand met mijn man zag er anders uit… Ik heb hem gezegd terug naar huis te komen om e.e.a. uit te praten. Dat heeft hij gedaan, maar na 1 week vertrok hij alweer met de mededeling dat als ik hem maar tijd zou geven het allemaal wel goed zou komen. Hij ging zich op zijn werk storten en zou een nieuwe uitdaging in Australië aangaan voor zijn werk voor de komende 3 maanden. Zou dan wel met mijn verjaardag (24//12)& kerst&oudjaar tussendoor naar huis komen.
Nou je raadt het al, hij belde vlak voor kerst dat zijn werk in Australië zo druk was dat hij niet thuis kon komen. Terwijl hij me tot die tijd steeds voorgehouden had wel te komen! Achteraf ben ik erachter gekomen dat hij met die feestdagen gewoon in Thailand was en daar tot na neuwjaar is geweest, kennelijk belangrijker dan thuis. Met oud&nieuw niet eens een telefoontje, maar een sms-berichtje.
Ondanks alles ben ik steeds nog voor hem gegaan om te proberen alles te redden. Maar nu bij zijn laatste thuiskomst zijn me de schellen van de ogen gevallen. Hij blijft maar roepen dat hij moeite heeft met zijn leeftijd, alles nog uit het leven wil halen, bang is om oud te worden en niet meer mee te tellen, geen vrienden meer heeft hier en is negatief over de hele maatschappij. Intussen zat hij elke dag op internet en aan de telefoon met zijn Thaise vriendin. Hij is een man geworden die ik soms nog ken, maar meestal niet meer. Blijft ook roepen dat als hij maar meer tijd krijgt dat het allemaal wel weer goed komt en hij wel weer de oude wordt. Ik geloof er niet meer in. Vorige week is hij opnieuw naar Thailand vertrokken voor 2 wkn, vlgs hem om e.e.a. op te lossen. Maar als ik vraag wat er dan opgelost gaat worden geeft hij geen antwoord en zegt me dat later uitvoerig te vertellen.
Ik trek het niet meer en heb een afspraak bij een advocaat gemaakt. Mijn gevoel van eigenwaarde is enorm aangetast, ik vertrouw hem niet meer en denk dat ik dat na alle leugens die geweest zijn dat ook nooit meer zal doen. Dat is geen basis meer om een relatie op verder te gaan. Reactie infoteur, 12-04-2011
Hi Elizabeth, een Thaise vrouw papt graag aan met een buitenlandse man, om aan geld te komen voor haar familie. Het is namelijk de plicht van een Thaise vrouw om voor haar familie te zorgen en dus is trouwen met een Nederlander een uitkomst. Dit heeft helemaal niets met liefde te maken, je man is enkel een lopende geldautomaat. Dat ie getrouwd is weet ze vast niet, en zo ja, dan kan haar dat niet veel schelen. Voor de midlifecrisis is het allemaal erg laat, dus waarschijnlijk staat je man's gedrag daar toch los van. Voortdurende leugens en vaag gedoe zijn geen basis om op verder te gaan. Op een schandalige manier is ie met jouw gevoelens en jullie huwelijk omgegaan. Er rest in dit geval inderdaad maar een oplossing en dat is voor jezelf opnieuw beginnen. En eigenlijk deed je dat al, want hij is vaker bij zijn Thaise dan bij jou. Ik wens je veel sterkte! A.

Hetty, 06-04-2011 22:12 #98
Tja ik heb dus ook de pech om zoiets mee te maken.
Twee jaar geleden zijn wij verhuisd van het westen naar het oosten van het land. Mijn man kon in Duitsland een baan krijgen. Ik mijn baan opgezegd, 2 kinderen in de pubertijd meegenomen en 1 achtergelaten omdat zij hier studeerde.Na veel heimwee en twijfel hadden Hij had een drukke baan en was veel aan het werk. Toch besloten we een huis te laten bouwen. In maart vorig jaar getekend en zijn toen gaan bouwen keuken uitzoeken enz.
Gingen nog met de kids op vakantie en na de vakantie vertelde hij zomaar dat hij wilde scheiden.NEE er was geen ander. Ook tegen de kinderen, nou die was er dus wel en jahoor zijn secretaresse 25 jaar was ze.Ik ben toen snel weer verhuist naar het westen met 1 van de kids de ander moest en wilde blijven om haar examen te gaan halen was wel moeilijk maar het was haar beslissing.
Die verhouding was gauw over zij kreeg een vaste baan en loonsverhoging en hij kon gaan.En ook zijn baan stond onder zware druk. Inmiddels is het huis klaar heb het nooit afgezien. Ook heeft hij alweer een ander.Ik mag mijn dochter daar niet opzoeken finacieel zitten we helemaal aan de grond.Hij werkt weer in het westen en slaapt bij zijn ouders en mijn dochter zit daar alleen in een groot huis.De scheiding is er nog steeds niet door want hij wil het zonder een advocaat regelen. Volgens mij is hij totaal de kluts kwijt.ik weet wel dat ons gezin totaal op zijn kop ligt en we hadden het zo goed en een mooi gezin.
Hij ziet zijn andere 2 kinderen niet meer want hun willen hem niet meer zien, en mijn andere dochter zit daar te overleven.Het is erg triest allemaal.Wij zijn nog alles aan het verwerken en hij maar feesten en geld uitgeven wat er niet is. Reactie infoteur, 07-04-2011
Hi Hetty, ik wil je heel veel sterkte wensen, want dit is inderdaad te erg voor woorden. Hoewel het helaas vaker voorkomt, is het toch altijd weer verbazingwekkend dat iemand zijn vertrouwde leven opgeeft voor iets dat later een bevlieging blijkt. Hopelijk heb je mensen om je heen (familie, vrienden) die je in vertrouwen kunt nemen. Omwille van de kinderen zul je helaas moeten blijven communiceren met je ex, waardoor hij ook geconfronteerd blijft met het feit dat hij een gezin achterliet. Doe je namelijk niets meer daaraan, dan denkt hij je goedkeuring - en dus vrij spel - te hebben waardoor hij nog verder wegzinkt in zijn droomwereld die tot op heden enkel een nachtmerrie is gebleken. Wie enkel zijn gevoel volgt in de midlifecrisis, komt vroeg of laat altijd met lege handen te zitten. Om die reden vraagt deze fase om nog veel meer communicatie dan er normaal gesproken in een huwelijk al is. Hou je taai, A.

Muts, 28-03-2011 14:53 #97
Jeetje, ik ben dus niet de enige… Ik ben pas 34 en mijn twee jaar oudere echtgenoot (sinds 10 jaar!) ziet het allemaal niet meer zitten. We hebben twee (kleine) kinderen (3 en 7) en dus de afgelopen jaren flink geïnvesteerd. In het jaar dat de jongste geboren werd (twee jaar geleden) kwam ik erachter dat hij al ruim een half jaar sms- telefonisch contact had met een collega. Hij probeerde het te ontkennen, maar ik had bewijs, dus hij kon geen kant op. Ik heb hem gevraagd te vertrekken, omdat ik moest nadenken of ik verder wilde. Het was zo'n zwaar jaar geweest en dat was dan de kers op de taart, zeg maar. Toch weer teruggenomen en het ging daarna boven verwachting heel goed met ons. Twee jaar lang deden we veel meer samen en veel meer met de kinderen, er was veel meer rust en respect voor elkaar. Niet dat we elkaar de koppen insloegen, zo zitten we niet helemaal in elkaar. Het ging super en ik (en ik dacht hij ook.) was supergelukkig. Totdat ik eind vorig jaar merkte dat hij down was en over zijn werk begon te klagen. Op een dag begon hij dat hij het allemaal niet meer wist, het was allemaal zo snel was gegaan met ons, dat hij dingen miste, de standaard "zoek een smoes, maar eigenlijk wil ik je gewoon niet meer"uitvluchten. Elk gesprek moe(s)t ik opstarten, anders komt er niets uit, terwijl ik tegen hem praat, valt hij voor mijn ogen in slaap. Na doorvragen komt er uit dat hij een vluchtige verliefdheid had voor een collega, zij ook voor hem. Maar dat ging allemaal over, zei hij nog. Hij ging in gesprek met een counseler om e.e.a. helder te krijgen. Ineens ging hij eraan werken, maar het lukt hem met geen mogelijkheid uberhaupt dichtbij me te komen, iets liefs te zeggen of te doen. Als ik ernaar vraag geeft hij aan het moeilijk te vinden. En dus vroeg ik nog maar eens naar haar: "Denk je nog aan haar?" Antwoord:"Ja, soms denk ik wel aan hoe het zou zijn"… En dus heb ik hem vriendelijk doch dringend verzocht zijn spullen te pakken en het huis te verlaten. Mijn hoofd zegt dat ik 'm nooit meer terug moet nemen. Mijn hart denkt uiteraard ook aan onze twee kanjertjes. Overigens is het ons nooit aan iets tekort gekomen en hebben we nooit grote problemen gekend of lastige achtergronden. Reactie infoteur, 29-03-2011
Hi Muts, de meeste mannen zouden hun akkefietjes met anderen verzwijgen of glashard ontkennen, maar jij had je man zo ver dat hij niet anders kon dan de boel toegeven. Tot zo ver het goede nieuws. Het zgn. 'werken aan een relatie' moet eigenlijk vanzelf gaan, want je ziet al dat als je er moeite voor moet doen en hem er zelfs naar moet vragen, dat dat hem enkel verder van je vandaan drijft. Voor de midlifecrisis is het nog te vroeg, daarom denk ik dat hij al in beginsel een probleem met zichzelf heeft, en als het ware te zwak is om andere vrouwen te weerstaan. Want hoeveel vrouwen komt een man nog tegen in zijn leven, en hoe kwetsbaar wordt jullie relatie dan? Zo te lezen is hij nu weg en houd je voet bij stuk. Of dit ook een goede beslissing is voor de lange termijn weet alleen jij. Want dat er structureel iets moest veranderen is duidelijk. Overigens is verliefd worden op een ander in een langlopende relatie niet zo vreemd. Het punt is alleen dat je er geen stiekeme relatie van moet maken. Elke verliefdheid gaat vanzelf weer over. Maar het lijkt erop dat hij bewust de omgang met andere vrouwen opzoekt. Het kan alleen goedkomen als hij erkent dat hij met een andere instelling voor de dag moet komen. Want dit verdien je als de moeder van zijn kinderen uiteraard niet. Sterkte, A.

Peter, 14-03-2011 11:01 #96
Hoi A, Misschien heb ik me niet helemaal duidelijk uitgedrukt, maar de vrouw van mijn dromen is dus mijn echtgenoot. En het gaat niet echt over kiezen van ideeen in je hoofd vind ik. Sommige dingen overkomen je. Verliefd worden is er zo een; het overkomt je zomaar en voor je het weet ben je in de val gelopen en heet het al verraad. De manier waarop ik over mijn vrouw denk heeft nooit ok maar iets te lijden gehad (bij oud vuil meegeven komt niet eens in me op en mijn vrouw met de schuld opzadelen voor wat je overkomt ook niet; zij betekent zo veel voor me), maar daarnaast was daar zomaar ineens een verliefdheid voor een ander. Daarnaast dus, niet in plaats van! De val die daarachter zit is dat je jezelf voorhoudt dat je vrouw toch niets te kort komt?… en, als een echte naieve puber, denk je dat allemaal ook wel weer te kunnen oplossen, afronden, kwijtraken. todat het uitkomt (want alles wat je doet komt uit, vraag is alleen wanneer) en je je ineens keihard realiseert wat je aan het doen bent. Maar dan is het te laat.
Overigens heb ik wel meer dingen "gekozen" zoals jij het noemt dan alleen verliefd worden; roekeloos rijgedrag, gewoon om te voelen dat ik leef, volstrekt ongefundeerde en ondoordachte beslissingen die gelukkig alleen mezelf betroffen.
Het helpt om er in dit kader over te denken en hier te typen; ik ben haast gek geworden van de WAAROM-vraag. Rest nog de hormonale kwestie en het feit dat ik me gewoon soms heel erg anders gedraag dan ik van mezelf gewend ben, ook zonder duidelijk aanwijsbare oorzaken. Reactie infoteur, 15-03-2011
Hi Peter, ja ik begrijp dat de vrouw van je dromen je echtgenote is. Over het 'overkomen van dingen' hebben mensen veelal verschillende visies. JIj hebt het gevoel dat de gevolgen van die verliefdheid geheel buiten jouw wil om gebeurden. Dat is m.i. niet zo. Aan de verliefdheid kon je waarschijnlijk niet veel doen, wat je er vervolgens mee deed was geheel je eigen keus. Dat is niet hetzelfde als in een val lopen, zoals je het beschrijft. Tenzij je je eigen zwakte bedoelt, en een soort persoonlijke valkuil bedoelt. Het 'goedpraten' van een affaire komt veel voor, eigenlijk in alle vormen. Bij jou was het dan zo dat je jezelf ervan probeerde te overtuigen dat je vrouw toch niets te kort kwam. Een ander zou bijv. zeggen 'ach, dat huwelijk was toch al niks, geen wonder dat ik vreemdga', etc. Een zelfanalyse, ook voor wat betreft de andere zaken die je noemt, is nuttig, maar gezien al wat je zegt doet het zeer wel aan een midlife crisis denken. Een troost: Het gaat over! Groetjes, A.

Peter, 09-03-2011 09:39 #95
Hi Astrid, Berusting he? Je zegt dus "this is it, take it or destroy it all"? Maar ik kan nog zo veel meer dan dit. En heb er (nog) de energie voor. Wat moet ik daar dan mee? Ik weet het wel: geluk is niet hebben wat je wil, maar willen wat je hebt. Maar eerlijk gezegd voel ik daar nog helemaal geen vrede mee. Hoewel ik daar 10 jaar geleden juist anderom over dacht.
Gek kan ik worden van de onrust in me, en dat voor iemand die stabiliteit en rust uitstraalt. Ik kan er nog niet om lachen dat ik nu best graag wil spelen in een hardrock band, erover pieker of ik niet opnieuw wil gaan studeren, iets radicaal anders, verliefd wil zijn als een puber en "aanbeden" door de vrouw van mijn dromen. Maar al die dingen zijn al buiten bereik; veel te oud om te rocken, onmogelijk om te stoppen met werken en het vertrouwen zo grondig kapot gemaakt. Het stemt me zo triest. Reactie infoteur, 10-03-2011
Hi Peter, van alle ideeen die in je hoofd opkwamen koos je met het vreemdgaan niet het beste ;D. Had dan liever iets anders gekozen, want er zijn best dingen uit 'de lijst' die je kunt doen, op de rockcarriere na, lol. Wat dacht je van een studie oppikken, een reis maken (met je vrouw dus!), een nieuwe hobby zoeken of naar een (sport)club gaan… er zijn genoeg zaken die je onvrede kunnen verminderen en die toch niet zo radicaal zijn dat je huis en haard met het oud vuil moet meegeven. Pin je dus niet vast aan de onmogelijkheden, maar aan de mogelijkheden, de serieuze wel te verstaan. Gun jezelf de tijd om keuzes te maken, zonder dat je naaste omgeving eronder moet lijden. Groetjes, A.

Peter, 07-03-2011 22:50 #94
Depressiviteit, me kapot verveeld op het werk, 45, overlijden van een zeer naaste als aanleiding voor idioot gedrag… Vreemd gaan van de vrouw van mijn dromen en degene voor wie ik alles opgaf, gevoel hebben te falen op vrijwel elk vlak, zwemmend de buik weer weg, bruisende scatten van kleine kinderen die je zo oud kunnen laten voelen, drank die zo goed helpt… Yep, alles klopt. Fijn… Ik weet wat me dwars zit, maar nu? Hoe kom ik er van af? En, nog zo veel belangrijker: hoe kan ik het verraad ooit nog goedmaken? ik zou zoiets toch nooit doen? MC maakt meer kapot dan me lief is. Ik mis haar zo… mijn vrouw dus… Ook al heeft ze me godzijdank (nog) niet an de dijk gezet… Berouw en spijt genoeg; wat nu? Reactie infoteur, 08-03-2011
Hi Peter, alles begint met erkenning van een probleem, en dat heb je gedaan. Wat een geluk dat je vrouw nog is gebleven en de moed dus niet heeft opgegeven. De midlifecrisis dooft uiteindelijk sneller uit dan je denkt. Opeens besef je dat je geen behoefte meer hebt aan radicale veranderingen en het zoeken naar geluk buiten de deur. Er komt berusting. In die zin is de midlifecrisis een omgekeerde puberteit, waar je doorheen moet. Het beste is er over te praten met je vrouw en evt. anderen, zodat ze je kunnen bijsturen als je het weer in je bol krijgt. Probeer ook echt naar de raad en ideeen van anderen te luisteren. Misschien hebben zij ook wel soortgelijke ervaringen. Je ontrouw goed maken kan alleen als van twee kanten de inzet er is om het gebeurene te laten voor wat het was. Als je vrouw ervan weet zul je dus moeten inspelen op haar behoeften en haar 'geestelijk' weer moeten terugveroveren. Sterkte, A.

Anja, 01-12-2010 13:37 #93
Door Anja. op 01-12'2010.
Mijn man is nu al ruim 2 jaar bezig om er achter te komen wat hij nu wel of niet zal doen.
Mijn situatie is als volgt.Heb een dochter van nu 20 jaar.Wij zijn niet getrouwd, hebben samen een huis gekocht.
Helaas heb ik altijd gedacht dat dit voldoende was en er geen samenlevingskontrakt nodig was.Nu weet ik wel beter.
Wij hebben een kantoor aan huis(eenmanszaak).
Het verhaal gaat in grote lijnen als volgt.
Er Was een goede vriendin, met een zaak.Haar relatie was niet goed.Onze dochters waren bevriend, helaas is haar dochter overleden aan een erfelijke ziekte.Wij zeker mijn dochter is haar tot grote steun geweest.Heeft bij de begrafenis vreselijk mooi gesproken.
Ze moet geholpen worden met haar zaak en wij hebben dat allemaal gedaan.
Zeker mijn man.Ze kon dag en nacht een beroep op ons doen.
Helaas.Hulp was niet genoeg.Nadat haar partner de laan uitgestuurd was, en ze daarna probeerde om mijn dochter in te palmen hebben wij het daar met elkaar overgehad(mijn dochter, vader en ik)Hij zag hier geen kwaad in.
En op dat moment is het misgegaan.Ze ging mijn man uitnodigen voor leuke dingen, als dank?
Als ik in de zaak kwam merkte ik een afstand.Mijn man vertelde steeds er is niets.
Het steeds weggaan om te helpen, mee naar een ziekenhuis etc.,gaf in ons gezin veel spanning.
Ik heb het hem vaak gevraagd totdat hij toegaf dat hij meer voor haar was gaan voelen.
Hij heeft toen de boel in de steek gelaten, wilde het proberen, maar kon ook niet kiezen.
Zij vertelde mij dat ze stapelgek op elkaar waren en graaf oud met hem wilde worden.Mijn dochter was hier ook bij.
Hij stond erbij en wist niets te zeggen.
Hij sis daar een week of 6 geweest en kwam weer terug.
Om vervolgens een paar maanden later weer te vertrekken.Het is allemaal zeer pijnlijk en hij zwijgt ook.Heb toen hulp gezocht bij een psycholoog.Omdat wij een kantoor aan huis hebben vond hij dat hij gewoon thuis kon werken, maar dat werd te pijnlijk.Hij heeft toen wat spullen meegenomen om daar te werken.Maar voor zijn klanten was hij gewoon thuis.
Na 5 maanden kwam hij weer thuis, wilde terug naar de basis, maar ik mocht niets vragen.Maar hij bleef haar wel zien.
Wist alleen te vertellen:het is niet wat het is dat het is.
Maar deze vrouw blijft hem maar claimen.Vond laatst weer een boekje wat ze gegeven heeft over onmogelijke liefdes.
Als ik hem daar mee confronteer zegt hij:kijk maar hoeveel ik daar ingelezen heb, wie zegt dat ik dat koester?
Maar om het verder kort te houden sinds augustus is hij weer weg.Maar als ik wil praten hoe nu verder geeft hij niet thuis.Hij wil zijn kleding niet mee, zijn kantoor moet intakt blijven en wil zeker niet het huis verkopen.
Hij zwijgt, en zwijgt.Wil overal over praten maar niet daarover.
Kan met die vrouw leuke dingen doen, maar met ons niet.Dit alles doet vreselijk zeer en tast je gevoel voor eigenwaarde aan.Ik voel mij respectloos behandeld en na 25 jaar bij het grof vuil gezet.
Niemand kan je helpen je moet het echt allemaal zelf doen.Gelukkig heb ik met mijn dochter een heel goede band.
Alhoewel het haar nu ook wel aangrijpt. Reactie infoteur, 02-12-2010
Hi Anja, wat een vreselijk verhaal is dit toch! Vraag je om uitleg dan krijg je een boel gezwijg of het zinnetje: 'het is niet wat het is dat het is'. Deze mededeling proberen te ontcijferen is verloren tijd, en ik wed dat ie zelf ook niet eens snapt wat ie zegt. Dat je niets mag vragen over de kwestie is natuurlijk helemaal te gek voor woorden. Waar haalt ie het vandaan om je zo te behandelen, en wie ben jij dat je dit accepteert? Want je moet niet wachten op wat hij gaat doen, maar nu bepalen wat JIJ wilt. Een man die gewoon elders een leven opstart door al zijn vrije tijd met die 'fantastische vrouw' door te brengen, en jou en het huis waarschijnlijk alleen aanhoudt om praktische redenen… tja. Natuurlijk is je zelfrespect aangetast en daarom moet je ook ingrijpen. Onderzoek financieel hoe je zsm kunt verhuizen zodat hij het maar uitzoekt met zijn minnares, kantoor en dubbele huis. Beter arm en alleen elders zitten, dan wachten op de man die weigert te praten. Want dat is je tijd verspillen. Gelukkig heb je je dochter nog. Sterkte, A.

Henk, 23-11-2010 22:24 #92
Mijn relatie van ruim dertig jaar is abrupt geëindigd. Mijn partner wilde niet langer 'sloof' zijn en zegde mij de wacht aan. Binnen een week trok ze bij haar 'nieuwe' vriend in. Bizar detail: Hij woont drie huizen verder op. Ik heb besloten in alles mee te werken. Zolang het maar in het belang van mijn drie kinderen (12,10 en 7) is.
Schrijnend is het feit dat deze kerel drie kinderen heeft waarvan hij er twee niet mag zien. Nog schrijnender is het dat hij zijn oudste dochter (12) gisteravond de deur heeft gewezen. Hij vond dat hij moest kiezen tussen haar en mijn ex. En dit wordt gepikt door mijn ex. Zij die alles over had voor de kinderen, de degelijkheid zelf was, Burgerlijk tot op het bot. Ik ben niet radeloos, maar maak me ernstige zorgen. Zij is niet de vrouw die ik al dertig jaar ken. Lief en leed hebben we gedeeld. De ruzies zijn op de vingers van één hand te tellen. Wij waren het 'ideale' koppel. Ik snap er nix van. Net als de kinderen. Het verscheurt mijn hart, wanneer ze praten over hun moeder die een 'vreemde' is geworden. Gelukkig woon ik nog in Het huis, waar hun bedden nog staan, waar bijna alles nog hetzelfde is. Ik draag mijn kruis zo goed als ik kan. Zij trapt mij de grond in en ik praat over haar tegen de kinderen met respect. Ondertussen ben ik een beetje dood gegaan. Zij staat er alleen voor. Haar ouders en broers veroordelen haar en steunen mij. Ondanks wat ze doet, doet mij dit pijn. Ze beseft niet hoeveel leed ze veroorzaakt. Het enige dat mij rest is: waken over de kinderen. Gelukkig zie ik ze iedere dag. Hier vinden ze de broodnodige ontspanning en rust. Hier is THUIS. Reactie infoteur, 24-11-2010
Hi Henk, zo te horen zijn de kinderen vooral bij jou zodat hun situatie niet teveel gewijzigd is. Leg hen maar eens uit wat de midlifecrisis is, dat is gezien hun leeftijden niet te doen. Heel erg jammer dat je partner huis en haard zo in de steek heeft gelaten voor een man die een dubieus leven leidt. Je kunt verwachten dat ze eerdaags spijt heeft en weer aanklopt alsof er niets gebeurd is. Maar als ze dat doet, heeft ze heel wat uit te leggen. Tot die tijd kun je inderdaad weinig beginnen. Het leven is vaak al hard genoeg, waarom het door sommigen zelfs spijkerhard gemaakt wordt, is mij duister. Sterkte, A.

Emmie, 22-11-2010 21:25 #91
Het is me niet gelukt om mijn man te steunen, hij heeft een affaire met een 15 jaar jongere vrouw, hij is onbereikbaar, sport zich suf, heeft zijn motorrijbewijs net gehaald, een motor gekocht en zondert zich volledig af van de rest van de wereld. Dit is sinds een jaar of twee. Tot dan hadden we een heerlijk huwelijk van 18 jaar, 2 pubers en geen geldzorgen. 3 weken geleden heb ik hem gevraagd om een keuze te maken tussen zijn vriendin en mij. Ik wilde niet met iemand samenwonen die spijt had van een gemiste kans… Hij was binnen 12 uur weg en is meteen bij zijn vriendin ingetrokken. Hij heeft me 2 jaar lang vanalles beloofd maar is nooit met haar gestopt. Ik trok het niet meer. Hij zegt dat hij van mij houdt maar op haar verliefd is. Dat gevoel mist hij bij mij, tja wat wil je na 23 jaar… :-( Als ik het aan hem had overgelaten had hij nooit een keuze kunnen maken.
Ik wil hem niet zien, niet spreken, ik voel me eindelijk sterker worden. De kinderen belt hij elke dag. Hij ziet ze een uurtje in het weekend. Ik begrijp er niets van, ik herken hem niet. De kinderen vertellen me dat hij vaak huilt en dat hij ons zo mist. Ik ben vast van plan geen contact op te nemen, laat hem maar eens voelen hoe het is zonder mij en de kinderen. Dit is tenslotte wat hij kiest. Ik merk dat ik in de tijd dat hij weg is helemaal tot rust kom en ik ben bang dat ik mijn liefde voor hem verlies. Hij heeft alleen zijn vriendin, geen vrienden, zelfs zijn familie veroordeelt hem en hij heeft met niemand contact. Pak ik dit wel goed aan? Reactie infoteur, 23-11-2010
Hi Emmie, ja, want zo laat je hem geheel volgens zijn wens piekeren en jammeren. De arme man weet duidelijk niet dat verliefdheid weer over gaat, of weigert die realiteit onder ogen te zien. Al met al is hij al twee jaar met haar, en heeft hij precies die dingen met haar die hij met jou kennelijk niet of onvoldoende had. Zo voedde hij zijn egoisme nog eens extra door het 'geluk' na te jagen en binnen een dag met die ander te wonen. En is ie nu eindelijk gelukkig? Welnee. Hij is diep ongelukkig met zijn vijftien jaar jongere aanwinst die hij tevreden moet houden door zich te gedragen als een losbol. Op deze manier is hij ook helemaal niet zichzelf. En de dag dat hij zichzelf hervindt als de vonken tussen die twee zijn uitgedoofd, komt almaar dichterbij. Je kunt dit straks nog wat vervroegen door hem een enkele keer te zien (verjaardagen kinderen?) en de ideale vrouw en moeder uit te hangen. Zo wordt zijn gemis vast nog groter… Sterkte, A.

Sanneke, 26-09-2010 23:02 #90
Beste A,Bedankt voor je reactie. Je gaf als advies "je hebt wel een keus, blijven*Dat wil ik ook wel maar nadat hij opmerkingen van anderen kreeg over zijn gedrag was het weer mijn schuld en wilde hij wederom scheiden.Toen heb ik gezegd dat hij vooral moest doen wat hij niet laten kon! 2 dagen later zat er al iemand binnen die alles op papier kwam zetten m.b.t de scheiding, en dat doet pijn.Ik heb hem gezegd verder ook alles te regelen, makelaar, nadenken over ouderschapsplan, etc.etc maar nu ligt alles dus weer stil en gebeurt er helemaal niks.Hij blijft lekker bij ons in huis wonen, het is ook zijn huis zegt hij! Sommige dagen is hij koud en afstandelijk en andere dagen is hij lief en wil hij met me naar de stad, of als gezin naar de Efteling, en vraagt me mee naar een personeelsfeest.Dit alles doe ik natuurlijk niet. Als ik weg ben sms't hij en vraagt wat ik aan het doen ben. Het is allemaal zo vreemd, ooit was ik alles voor hem en nu behandeld hij me als oud vuil.
Maar ik ben zo langzamerhand een wrak. ik ben op zoek naar andere woonruimte want zo gaat het echt niet langer!
Maar diep in mijn hart weet ik dat als hij morgen besluit alles terug te draaien ik toch weer overstag zou gaan en hem wederom een kans zou geven.Maar de kinderen, familie, vrienden zijn allang klaar met hem en zouden dat niet meer accepteren.Ik weet dat ik hem volgens jou moet zien als een puber, maar daar heb ik er al 3 van in huis! Ik heb altijd gedacht samen met hem oud te worden, maar moet nu alleen verder en dat valt niet mee als je al vanaf je 17e samen bent en alles samen deed! Iedereen doet altijd heel luchtig en maakt grappen over de midlifecrisis, maar het is volgens mij te vergelijken met een zware depressie of Burn-out en daarmee mag je in de ziektewet! Reactie infoteur, 28-09-2010
Hi Sanneke, ja vier pubers is inderdaad wat veel. Maar uit alles blijkt dat hij in zijn hart helemaal geen scheiding wil. Zijn grilligheden zitten hem in de weg, zo is hij eerst koud en afstandelijk, daarna mag je samen met hem opdraven op feestjes, de stad of pretpark. Ondertussen loopt er een scheiding. Dit is op zijn zachtst gezegd natuurlijk te gek voor woorden. Dat je je zo niet laat behandelen is goed, je mag best op je strepen staan. Want zo gaat dat met de opvoeding van pubers immers ook. Maar goed, jij geeft aan andere woonruimte te zoeken en misschien opent dat wel zijn ogen. Want, op een dag zal hij beseffen dat jij zijn gedrag niet langer pikt en zal hij tot inkeer moeten komen. Een andere optie is relatietherapie, maar ik vermoed dat hij dat niet wil. Ooit heeft hij jullie relatie geruineerd, en het is kennelijk zijn eer te na om voor jou te gaan en te zorgen dat alles weer goedkomt. Emotionele volwassenheid is dus ver te zoeken. Tja, wat doe je met dit 'kind'. Je zou hem bijna in een box willen zetten met een fopspeen in zijn mond ;). Hoe dan ook, laat hem maar zien dat het je menens is. Dat jij niet gaat zitten wachten op zijn scheidingswaanzin, maar dat je zelf opstapt. Gewoon, omdat jij jezelf het beste gunt. En je kunt hem natuurlijk altijd verwijzen naar een psycholoog, maar doe dat pas als je dekking hebt gezocht. Zijn impulsieve gedrag is in elk geval voer voor de psychotherapeut, want dat het hier een persoonlijk probleem betreft is duidelijk. Sterkte, A.

Twin, 10-09-2010 17:05 #89
Na meer dan 10 jaar samen te zijn geweest denk ik dat ook ik mijn allesie (39) kwijt raak. Alleen gaat hij niet vreemd, verwijt hij mij (bijna) niets. Feiten: meer dan 10 jaar samen, 2 kanjers van meiden (tieners) die hun eigen weg prima kunnen vinden, iedereen roept "Wat? Nee niet jullie! Als jullie het niet redden, wie redt het dan wel?" Hij geeft aan dat onze liefde niet meer in evenwicht is. Ik hou meer van hem dan hij van mij zegt hij en op den duur (?) is hij bang (?) dat dit mij gaat opbreken. De affectie van zijn kant is verminderd zegt hij, ik merk er niets van. Een jaar geleden zijn we verhuisd naar een ander deel van het land. Familie e.d. is achter gebleven. Hij heeft net een opleiding afgerond. De oudste (zijn biologische) dochter is achtergebleven ivm met haar studie en de jongste (mijn biologische) dochter is mee verhuisd. We hebben het afgelopen jaar mijn schoonzus, mijn schoonouders, onszelf en onze oudste dochter (2x) verhuisd. Ja, je kan best zeggen dat er veel is gebeurd het afgelopen jaar. We hebben bijna alles samen gedaan. De verhuizingen en ook de afronding van zijn studie. Hoe kan je dan uit elkaar groeien? Hij geeft aan dat het dingen waren die moesten gebeuren en geen dingen waar we zelf voor kozen. We zijn recent samen een paar dagen weg geweest, "een enorme sprong vooruit" noemde hij het. Tot we thuis kwamen en weer "in de sleur" en de dagelijkse beslommeringen kwamen. Binnen 48 uur had hij besloten dat het einde van de relatie was gekomen. Ik heb geeist dat hij nog met mij in relatietherapie gaat en daar heeft hij in toe gestemd, ook hij vindt dat dit wel het minste is wat hij voor me kan doen. We hebben geen geldproblemen. Hij geeft aan dat als we uit elkaar gaan hij een eenzaam een verdrietig leven tegemoet gaat. Ik daarentegen ben een tof wijf en ik ga heus wel weer tegen iemand aanlopen. Als ik aangeef dit niet te willen blijft het stil. Hij is nu al verdrietig en slaapt slecht. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Afgelopen week hebben we een preek gehad van anderhalf uur van onze jongste dochter. Zij geeft aan dat het niet mogelijk is wat hij denkt. Ook zij zegt dat als wij het niet redden, de hele wereld het niet kan redden. Is dit een midlifecrisis? Is hier nog wat aan te doen? Is dit relatieprobleem voor een psycholoog of voor maatschappelijk werk? En dan die wachtijden! Ik hoop dat we het redden en ga er nog steeds vanuit, al geeft hij aan met de laatste strohalm aan de slag te gaan. Reactie infoteur, 13-09-2010
Hi Twin, ik vind dit helemaal geen relatieprobleem maar een individueel probleem. Ja, de midlifecrisis is wel waar het op lijkt. Dat in therapie gaan 'het minste is wat hij voor je kan doen' ziet hij totaal verkeerd, want dit zou hij ook voor zichzelf moeten doen, niet om jou een beetje te plezieren. Niet dat het nodig is… hij moet juist aan zichzelf werken! En dan zijn redenen: Liefde die niet meer in evenwicht zou zijn, zijn angst dat dat jou gaat opbreken, de sleur thuis en de vele verhuizingen die hun tol eisten… Er zit geen enkele reden bij om uit elkaar te gaan! En hij zoekt en zoekt maar… in de hoop een reden te vinden om zijn onvrede te betitelen, waarna hij volgens zijn zeggen een eenzaam en verdrietig leven tegemoet gaat. Ik heb het gevoel dat er dingen in het verhaal ontbreken, misschien wel dingen die hij jou niet zegt. Zo zijn dit soort 'uit elkaar groei' verhalen vaak een veilig etiket waar een heel andere reden achter schuilgaat. Bijv. het hebben van een geheime relatie, grote problemen op het werk, psychische problemen zoals depressie, etc. Laat niets onbenut om de waarheid boven tafel te krijgen beste Twin, want ik heb sterk het gevoel dat hij later spijt krijgt van zijn onbezonnen stappen. Onvrede is een luxe probleem, want als koppels op een gegeven moment met 'echte' problemen te maken krijgen zie je vaak dat ze juist weer naar elkaar toe trekken, gewoon om het hoofd boven water te houden. En dan is die midlifecrisis opeens weer wat het is: Een gevoel van 'Is dit het nu?' En ja, DIT is het nu! Groetjes ;), A.

Sanneke, 10-09-2010 01:47 #88
Na 28 jaar lief en leed ga ik mijn man, vriendje en maatje(45 jaar) verliezen aan een midlifecrisis!
Alle symptomen zijn de afgelopen 3 jaar (na de dood van zijn vader)voorbij gekomen.niet tevreden met werk, geïrriteerd door de kinderen, kocht een extra auto zonder overleg, vreemdgaan, wilde meer uitgaan.Alles ligt aan mij, ik heb hem gemanipuleerd, gedomineerd en overheerst heb akelig karakter en niemand vindt me aardig! Ik hou veel van hem en laat het steeds weer toe dat hij me laat geloven dat het allemaal goed gaat komen, om daarna weer allerlei verwijten te horen te krijgen.Hij lijkt wel 2 personen, sommige dagen zie ik weer iets van de man waarvan ik hou en op die dagen ziet hij nog toekomst en krijg ik weer hoop! En dan ineens is hij weer die ander die alleen maar kan zien wat IK allemaal fout gedaan heb.Hij heeft geen fouten! We hebben net een time out van 8 weken achter de rug en zijn we na 28 jaar Apart op vakantie gegaan.Al 4 keer wilde hij scheiden en iedere keer als ik er klaar voor was wilde hij het toch weer proberen. Ik denk dat ik hem moet laten gaan om mezelf en de kinderen te beschermen tegen die wisselende persoon en alle emoties die daar bij horen! Ik vindt dit moeilijk want ik weet dat hij er waarschijnlijk niets aan kan doen, maar door zijn gedrag heeft hij inmiddels niemand meer over, niemand begrijpt hem en iedereen is voor zijn gevoel tegen hem! als ik hem ook laat vallen wat gebeurt er dan met hem?Maar ik heb geen keus ik kan hem niet meer bereiken! Reactie infoteur, 10-09-2010
Hi Sanneke, je hebt wel een keus, namelijk blijven! Laat zien waar je hart zit en ook al doet hij afschuwelijk tegen je, beschouw hem als een klein kind waar je als het ware voor moet zorgen. Bij je eigen kleuter of puber loop je immers ook niet weg, en we weten allemaal dat die fase weer overgaat. Zijn ongelooflijk puberale gedrag bewijst in alle toonaarden dat hij in de midlifecrisis zit, maar laat hem begaan. Voor de aardigheid hierbij mijn artikel over hoe om te gaan met pubers, want dat is ie:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/11731-omgaan-met-pubers.html
Klinkt gek, maar de overeenkomsten tussen iemand in de midlifecrisis en een puber zijn treffend. In de tussentijd hoef je natuurlijk niet al zijn ellende als een schaap aan te horen… focus je op andere zaken in het leven en beschouw hem nu tijdelijk als een lastig aanhangsel… vertrouw erop dat hij eens tot rede komt. Mocht ie weer mekkeren en met scheiden dreigen, zeg dan ijskoud dat ie vooral moet doen wat ie niet laten kan. Zo leg je de verantwoordelijkheid bij hem en maak je de hele zaak meteen belachelijk. Want dat is wat je hoopt te bereiken, dat ie op een dag inziet hoe gek ie bezig is. Veel sterkte! A.

Ellebel, 04-09-2010 15:06 #87
Hallo A, bedankt voor je reactie ik vondt het erg fijn om iets te horen. Het gaat alleen niet erg goed. In augustus heeft hij defintief laten weten dat hij er mee wil stoppen.Voor de 4 de x. Ik heb aangegeven dat ik even rust wilde, ik snap er werkelijk niets van hij vecht niet voor zijn gezin hij doet helemaal niets. Hij stopt er mee en dat is het. Onze kinderen belt hij om de dag alle 3 in nog geen 10 min. Ook heeft hij de kinderen om het weekend maar dan is zijn zusje er vaak bij. Ondertussen heb ik een advocaat in de arm genomen vanwege dat mijn man vindt dat als hij de kinderen heeft in dat weekend dat ik het huis maar moet verlaten. Wie heeft er nauw gekozen om het huis te verlaten? Hij is nog één keer naar thearapie geweest maar hij heeft dat niet nodig. Het ligt allemaal bij mij ik ben de gene die in zijn ogen alles heeft gedaan. Het is erg vermoeiend als iemand elke keer tegen je aan loopt te schoppen. Ook als er iets op school is voor de kinderen laat hij zich niet horen of zien. Hij geeft nog steeds veel geld uit. Is veel bij zijn nieuwe vrienden.
Het is net als je tegen hem aan het praten bent dat er een cocon om hem heen zit er komt volgens mij niets aan.
Het is een hard gelach, ik wil helemaal niet scheiden maar door dat hij ons in de problemen brengt loopt het daar wel naar uit. Eén van onze kinderen zit ook in therapie en ik zelf ook. Ik vindt het erg moeilijk omdat ik nog wel van hem hou, af en toe moet ik mij gevoel wel naast mij neerleggen. Waarom doet hij niets? Waarom drijft hij mij in een hoek dat ik het moet gaan regelen? Waarom doet hij dit de kinderen aan? Hij komt ze amper opzoeken hij toont weinig begrip. Alle drie de kinderen zijn nog heel erg jong. Een vader moet zijn kinderen toch ook missen. Groetjes Ellebel Reactie infoteur, 05-09-2010
Hi Ellebel, je man heeft een groot probleem met zichzelf en projecteert dat op jou. Wat dat nu precies is zou hij zelf moeten aangeven. Ook dien je te horen waarom hij nu zo opeens weg wil en ook geen moeite meer wil doen. Mogelijk dat hij een ander heeft en nu helemaal in de war is, want veel andere mogelijkheden lijken er niet te zijn. Hoe hij met de kinderen omgaat is schrijnend, daarbij komt dat hij je overal de schuld van geeft. Waarvan precies is me overigens onduidelijk. De midlifecrisis heeft een onherkenbaar persoon van hem gemaakt, zijn houding en mening vervormd en zijn toekomst kapot gemaakt. Geluk zit niet in drinken, roken, uitgaan, geld uitgeven en bij een collega slapen. Het zit gewoon thuis, bij zijn gezin. Je kunt hier weinig aan doen omdat hij met rust gelaten wil worden, en als je hem eindelijk spreekt gedraagt hij zich onbereikbaar. Laat hem maar eens in zijn sop gaar koken maar probeer er ondertussen met je omgeving over te praten… want ook zij moeten toch gemerkt hebben dat je man zich wel heel vreemd gedraagt. Heeft hij geen ouders, broers en zussen? Probeer het via die boeg en vraag hun mening. Sterkte, A.

Ellebel, 06-08-2010 18:44 #86
Hoi Allemaal, Ik wil graag mijn verhaal even kwijt misschien kunnen jullie mij iets verder helpen. Ben nog getrouwd mij man 37 jaar we hebben 3 kinderen en twee en halve maand geleden zegt mij man uit het niets ik stop ermee.
Ik snap er nog steeds niets van. We zijn nu in relatietherapie maar ik heb het idee dat het nog steeds van mij afkomt.
Mijn man heeft wel een zware rugzak bij net als ik zelf. Hij heeft een vader gehad die manisch depressief was, die is een aantal jaren geleden overleden en we hebben zelf drie kindjes verloren ook heb ik een aantal miskramen gehad.
Maar we zijn daar goed uitgekomen. Ik heb zelf het idee dat af en toe zelfs onze drie kinderen teveel zijn. Wat hij is gaan doen is veel alchol gaan drinken weer is gaan roken in eens uitgaan met collega's waar die vroeger niets mee had.
Hij wil niet thuis slapen omdat hij bij mij onrustig is. Hij is twee weken vrij geweest heeft de kinderen maar drie keer bezocht. Als hij thuis is ben ik de gene die het gedaan heeft, ik doe alles fout en dat die weg is gegaan ligt aan mij.
Geeft aan dat hij niet meer van mij houd? Maar er zit wel liefde. Hij heeft mij ook van alles afgesloten kan niet in zijn mail of in zijn telefoon. Hij slaapt nu bij een collega in huis en hij geeft veel geld uit. Voorheen sliep hij bij zijn moeder.
Gaat flink uit. En ik mag geen contact met hem zoeken. Hij geeft aan dat ik hem moet vertrouwen en dat hij rust en ruimte moet geven. Hij liegt over veel dingen hij heeft mij vertrouwen zo beschadigd. Wil weten of hij alleen verder wil of met zijn gezin? Zit mij man in een midlife crisis? Reactie infoteur, 09-08-2010
Hi Ellebel, zo te horen zit hij inderdaad in de midlifecrisis. Je mag geen contact meer opnemen maar hij doet wel mee aan de relatietherapie, dus dat is tegenstrijdig. De 'bagage' die jullie allebei hebben hoeft geen struikelblok te zijn, integendeel, het kan een koppel ook sterker maken. Maar in jullie huwelijk is nog maar weinig liefde over, of misschien is dat er wel, en heeft hij er zo zijn eigen definities van. In elk geval is het vertrouwen weg, en dat is zeer moeilijk terug te winnen. Wat hij wil weet alleen hij, dus vraag het hem? Uit niets blijkt dat hij voor zijn gezin vecht, dus de hoop op verbetering is ver te zoeken. Wat ook nog mogelijk is dat hij een ander heeft, en daardoor alles anders is gaan zien. De therapie moet het uitwijzen. Hopelijk komt alles boven tafel, want er zit hier m.i. wel wat meer achter. Sterkte, A.

Henk, 28-07-2010 21:14 #85
Dank je wel voor jou reactie. Ik ben er nog niet uit en zal er wel tijd voor moeten nemen om het te zien wat goed is.
Mijn advies aan alle vrouwen met een man in de MC. Van je af duwen en niet aan lopen trekken. Trekken heeft geen zin. Ze moeten zelf inzien. De een wat sneller dan de ander. Das mijn advies van een man die er midden in zit. Reactie infoteur, 29-07-2010
Hi Henk, juist. Zie het dus in! ;) Groetjes, A.

Marga, 25-07-2010 11:43 #84
20 jaar getrouwd, 2 prachtige kinderen, super huis, liefdevolle en fijne relatie en nu een man die ik niet meer herken. Uiterlijk, sportschool, zou wel een motor willen hebben, houd wel van mij, maar voelt niets meer voor mij! Wat ik mis in al deze verhalen is, kan er een goede afloop zijn. Ik vecht al 2 jaar, weet sinds een half jaar dat het MC is maar begin helemaal uitgeput te raken. Als ik alle verhalen lees zegt dit dan, STOPPEN want het komt niet meer goed. Reactie infoteur, 26-07-2010
Hi Marga, het verloop van de midlifecrisis varieert per individu. Om die reden kan niet worden voorspeld wat er gaat gebeuren. Wel is er altijd goede hoop. De beste vooruitzichten zijn er als de persoon in kwestie inziet dat hij in een kritieke fase van zijn leven is beland, en hij een tijdelijke gekte meemaakt. Dat inzien kost tijd, want eerst is er natuurlijk alleen maar lol en genieten. Als je in die beginfase zou zeggen dat je het niet langer pikt en weggaat, dan zou hij bijv. enkel zijn schouders ophalen en zijn allesbehalve saaie leventje vervolgen. Het beste is dus een meer sluipende aanpak. Spreek hem aan op de momenten waarop hij het minder ziet zitten, er twijfel over zichzelf of de toekomst is. Pak er desnoods een fotoalbum van jullie vroegere jaren bij! Verder moet je de contacten binnen het gezin levendig houden, dus ook al eist hij tijd voor hem alleen op, organiseer steeds weer dingetjes die jullie samen moeten doen, desnoods gaat het enkel om een boodschap! Laat het dus niet versloffen want dan krijg je straks het 'uit elkaar groeien' verhaal. Wees hem dus een stap voor in die mogelijke conclusie. Hopelijk heb je iets aan deze handreikingen. Succes, A.

Henk, 22-07-2010 13:38 #83
Voordat ik dit al doe (met jou mailen) is al een grote stap. Ik dacht toch echt dat ik het allemaal wel snapte. Ik heb een relatie met mijn vrouw sinds 23 jaar en ben zelf begin 40. Heb al drie keer getracht, over de gehele periode genomen, om de relatie te beëindigen. Of de relatie is zo sterk of ik ben zo zwak de stap te nemen. Heb altijd het gevoel gehad dat ik meer wil in mijn leven. En dat had ik al op mijn 25ste. Als je het heel goed bekijkt heb ik een fantastisch leven. Vrouw, is mooi en zelfstandig, kinderen, jongen en meisje, huis helemaal top, goed inkomen en kunnen dus alles doen en laten.
Vorig jaar wilde ik een boot kopen, mij overlaten halen om het niet te doen en nu idd druk zoekende naar mijn eerste Harley? ja ja ik zie het mezelf al schrijven. In de afgelopen 10 jaar heb ik meerdere relaties er op na gehouden en verschillende vluggertjes gehad. Roep wel eens dat ik er graag medicijnen voor wil hebben om het niet te doen en mij er bij neer moet leggen dat ik het fantastisch heb. Dat lukt mij dus eenvoudig weg niet. Nu heb ik een vriendin van 25 sinds een geruime tijd. Ben enorm verliefd en ja ik praat met haar over heel andere dingen met veel meer diepgang dat ik ooit met mijn eigen vrouw zou kunnen doen. Kortom ik ben goed in de war. Krijg ik spijt? Ongetwijfeld maar ik loop vrijwillig richting de?afgrond? en heb het gevoel daar niets tegen te kunnen doen. Sporten heb ik altijd al gedaan maar drank is een belangrijke factor geworden.
Kom eens met de one liner die mij wakker maakt pls? Reactie infoteur, 23-07-2010
Hi Henk, materie - en ook vlugge relaties - dragen slechts met moeite bij aan geluk. Daarom zie ik in jou een man die zich geestelijk martelt in zijn zoektocht om zijn onvrede te bezweren. Hier is de op jou van toepassing zijnde one-liner:
"A man travels the world over in search of what he needs and returns home to find it."
:) Groetjes, A.

Sylvia, 20-06-2010 17:53 #82
Ook ik zit met een bijna exman.Hij liegt en ik herken hem nergens meer in terug.Hij deed al ruim 2jaar heel erg vreemd.Ging zijn eigen gang maar.en betrok mijn nergens bij.Ging weekendjes weg met colega"'s.Eetjes met colega;sIk vroeg iedere keer joh wat mankeer je.Stoote mijn steeds meer af.!januari vind ik hem inelkaar gestrort op de grond.Ziekenhuis Scans enz.Hij bleek epileptie te hebben, wat hij croeger ook had.HIj een maand thuis. Maar ging tussen door ook af en toe naar zijn werk kijken, Weer een feesje vmet colega"s Ik word achterdochtig en vind foto:s en hartjes en viagra pillen in zijn portomonee.Hem gevraagt of hij een relatie heeft.Nee hoor was zijn antwoord ik heb haar gesteund toen zij ziek was.Ik door vragen nee hij vond dat we uitelkaar waren gegroeit en hij hield niet van mijn meer want ik had hem niet gesteun met de dood van zijn moeder vond hij.Om een lang verhaal kort temaken.Hij heeft al 3jaar een verhouding met een griet van zijn werk.Hij is 51jaar Zij is 28.Alle puzzel stukjes vallen in elkaar DE weekendjes De feejes, hij is zelfs met haar op een valentijns feest geweest.Hij zit ook onder de tatoos.HIj moest een scooter.En het ergste is hij ontkent nog steeds alles.Zij woont ook samen met iemand van 50.Daar verschuild hij zich acher.Het is een hele goeie vrioendinzegt hij maar niemand van mijn gezin heeft nog nooit van haar gehoord.Ik heb hem in het begin nog gelooft dat hij met een verdriet zat van zijn moeder.Heb hem getroost.Maar er zat tegen over mijn geen enkel emotie.Gingen in relatie therapie hadden 1gesprek gehad en ik zei omdat hij er aan wilden werken dat ik hem vertrouwde.!dag na het intake gesprek is hij de hele avond achter de computer gaan zitten.De volgende dag vond ik op de computer een gedicht aan die griet.Ik heb hem toen verteld dat hij weg kon gaan.Zijn antwoord was ik wist dat je me niet vertrouwde.Maar de bedoelling was van hem dat ik hem weg moest sturen want hij kon dat dubbel leven van 3 jaar niet meer aan.Hij durfde zelf de stap niet tenemen.Het zijn mijn woorden zei hij.Hij is inmiddels 3maanden weg.Word overal met haar gesingaleerd maar hij heeft niks met haar.De scheiding is in volle gang.Maar ook daar doet hij me verschikkelijk veel pijn mee.Hij wil alle luxe dingen.En is overal dwars mee Hij liegt en bedriegt de hele boel.Ik herken hem totaal niet meer Het is gewoon een heel vreemde man, niet de man waar ik 29 jaar mee ben getrouwt.Onze kinderen zijn de deur uit.De jongste giing een week nadat hij weg was samen wonen.Wehadden zo lekker leven kunnen hebben, Dat hij niks toe geeft komt omdat onze zoon net zo oud is als zij.Op zijn werk word zij de hoer van het bedrijf genoemd.Maar hij zegt dat het zijn steun en toeverlaat is.Begrijpen doe ik het niet iIk hoop dat hij ooit als hij uit zijn m.c.komt dat hij begrijpt wat hij zijn gezin heeft aangedaan.Het doet veel pijn maar de manier op wat hij mijn heeft aan gedaan hoef ik hem nooit meer terug. Reactie infoteur, 21-06-2010
Hi Sylvia, een jonge vriendin, een scooter en tattoo's zijn vooral in samenhang een zeer treffend signaal van de midlifecrisis! Als die dame zo'n geweldig goede vriendin is dan had je beslist kunnen zeggen: "Leuk! Nodig haar maar uit!", maar we weten allemaal dat hij natuurlijk heel iets anders in haar zag dan wat vriendschap. Ik begrijp dat je je zeer gekwetst voelt door zijn manier van doen en ik kan je verzekeren dat hij zichzelf nog wel zal tegenkomen. De redenen om zijn huwelijk de genadeslag te verkopen zijn op zijn minst zielig te noemen: 'Uit elkaar gegroeid', 'Niet meer van je houden', 'Geen steun', en vast nog veel meer redenen die hij ter plekke verzon. Tja, en nu zit je met het ruimen van het puin na hem op eigen verzoek weggestuurd te hebben. Mede voor jullie kinderen is dit een hard gelag, maar jij komt hier straks sterker uit. En als hij over een aantal jaren op hangende pootjes bij jou aanbelt, is het helemaal aan jou hoe je hem aanpakt. Tot die tijd mag hij genieten van zijn hoer op de zaak. Kennelijk past zij beter bij hem dan de moeder van zijn kinderen, en daarmee toont hij meteen zijn schamele karakter. Veel sterkte! A.

Marry, 17-06-2010 14:51 #81
Beste Anne,
Ik herken een jouw verhaal volledig, ook wij hadden en goede relatie van ruim 30 jaar. Mijn man heeft nu ruim twee maanden geleden aangegeven niet meer van mij te houden en verliefd te zijn geworden op een 19 jaar jongere vrouw. Hij beweert nu dat ik nooit de liefde van zijn leven ben geweest, terwijl hij daar zelf altijd tegen mij over begon. Dat is heel frusterend allemaal. Ik weet zeker dat mijn man in een midlife crisis zit. (zie onderstaande teksten van mij die ik eerder heb gestuurd) Zoals jij je verhaal verteld vermoed ik dat jouw man ook in een midlife crisis kan zitten. Wat ik overigens van andere sites en een psycholoog heb begrepen is dat er vaak 12 tot 36 maanden voordat de midlife crisis zich echt aankondigt een stressvolle periode of ervaring heeft plaatsgevonden. Dat kan van alles zijn zoals ontslag werk of het overlijden van een dierbare. Het vervelende is dat je eigenlijk zelf niets kan doen om de situatie te beinvloeden. Dat heb ik ook geprobeerd, door met mijn (ex)man te praten, vragen te stellen, begrip te tonen etc. Maar het lijkt wel alsof hij een ander persoon is geworden. Hij kan ook keiharde uitspraken doen. Dat doet jouw man ook als ik het zo lees. Het advies wat ik van mijn psycholoog heb gekregen is dat je afstand moet nemen, alleen zakelijk contact moet houden en hopen dat hij zelf tot inzicht komt waar hij mee bezig is. Volgens mij (maar dat is mijn invulling) heeft de midlife crisis nml. ook met de hormonenhuishouding te maken. Dit kan overigens wel een hele tijd duren. En geloof me, dat het erg moeilijk is om hem los te laten! Mij lukt het nog niet helemaal. Vergelijk het maar in dat opzicht met de pubertijd. In de pubertijd gaan de emoties alle kanten op en kan je geen rationele beslissingen nemen. Ik voel met je mee, want het is zwaar klote als je zelf WEET dat het niet aan je huwelijk ligt, maar je man er ogenschijnlijk anders over denkt. Dat radeloze gevoel dat je hebt herken ik helemaal. Je staat erbij en je kijkt ernaar! Het overkomt je gewoon. Zo'n periode kan 2 tot 10 jaar duren en volgens mijn psycholoog kan degene die in de midlife crisis zit, nog meer " gekke dingen" doen, zoals schulden maken, opeens totaal ander werk gaan doen of verschillende scharrels er op na houden. Het is echt klote. Niemand weet hoe je man uit deze periode komt. Het kan zijn dat hij spijt heeft en je terug wil, maar het kan ook zijn dat hij aan die ander (of nog iemand anders) blijft hangen. Soms komt een man helemaal niet meer over zo'n periode van verwarring heen en blijft hij er in hangen. Terwijl ik dit opschrijf, moet ik zelf ook weer huilen. Het is zo onwerkelijk als je dit meemaakt. Anne, geloof me, als het de midlife crisis is LIGT HET NIET AAN DE RELATIE DIE JULLIE HADDEN.
Het vervelende alleen is dat de uitkomst gewoon erg onzeker is, ook wat betreft de tijd die je man nodig heeft om uit deze periode te komen. Heel veel sterkte voor de komende tijd en ik hoop dat jullie er uiteindelijk uitkomen!

Anne, 17-06-2010 09:06 #80
Goedemorgen,
Ik twijfel of mijn man een MC heeft. We zijn 22 jaar samen waarvan 14 jaar getrouwd, leuke kinderen. Ons huwelijk is bijna nooit gezapig geweest en we prijsden onzelf met zo'n goede sterke basis. Die basis was gebaseerd op o.a. vertrouwen, eerlijkheid, vriendschap en bovenal liefde.
Maar nu… in eensklaps is alles anders geworden. Mijn man is bijna 40 jaar. Vorig jaar rond deze tijd begon hij ineens veel meer aandacht aan zijn uiterlijk te besteden. Hij is altijd een mooie, sportieve verzorgde man geweest (van zichzelf) maar nu ging hij veel meer sporten, bestuurde zijn gezicht op zoek naar oneffenheden, begon met dagcreme enz. enz. Hij werd ook geslotener naar mij toe, liet mij als het ware niet meer toe in zijn gevoelswereld (onder het mom van "ik zit niet zo lekker in mijn vel, laat me maar". Ook had hij het vaak over een jongere (getrouwde) vrouw van zijn werk, hij vond haar aantrekkelijk en leuk en ze hadden "ontzettend veel lol" samen kortom het klikte en ik hoefde me nergens zorgen over te maken. Maar toch deed ik dat, ik voelde dat er iets niet klopte. Ongeveer een half jaar geleden kwam ik er achter dat hij wel heel, heel erg veel contact met haar had zowel via sms, bellen en contact buiten werktijd. Er is niet lichamelijks gebeurt maar beiden hebben gezegd dat het wel die kant op zou kunnen gaan. Hij heeft ontelbare keren tegen mij gelogen over die contacten. We hebben heel veel (goede) gesprekken gehad en we wilden graag weer verder. Maar eigenlijk wilde hij zijn contact met haar niet opgeven want hij was inmiddels er ook wel achter gekomen dat hij verliefd op haar was geweest. Maar dat was allemaal over volgens hem. Door verschillende dingen (en ook door mijn inmiddels sterk ontwikkelde "voelsprieten") heb ik nog steeds het gevoel gehad dat het niet helemaal over was voor hem. Ik heb gevraagd of zij niet ander werk kon zoeken, mijn man is nl haar werkgever en zij was inmiddels op de hoogte van de verliefdheid en hoe onze relatie was. Dat was natuurlijk uit den boze, hij wil haar niet kwijt. We hebben een paar moeilijke maanden achter de rug, waar echt uit bleek dat we nog steeds stapelgek op elkaar zijn, we hebben het leuk, de sex is al jaren echt geweldig, we lachen… alleen komt elke keer weer die vrouw op de hoek kijken en daarin staan en stonden we lijnrecht over elkaar. Vorige week maar naar therapie geweest. Gisteravond verteld mijn man "out of the blue" dat hij heel veel van haar houdt en dat hij ons huwelijk geen echte kans meer geeft. Hij heeft z'n keuze gemaakt dus. Ik denk echt dat hij een hele grote fout maakt! Die vrouw heeft nog steeds (ook al wist ze van zijn verliefdheid en van de moeilijke tijd in onze relatie af) zich gericht op mijn man. Volgens mij vind ze zijn aandacht heerlijk en ze verteld hem dingen, en neemt hem in vertrouwen dat haar huwelijk niet lekker loopt en dat het natuurlijk niet aan haar ligt enz enz. Mijn man zegt dat zijn gevoel voor haar sterk is. Maar kan het niet zijn dat hij zich gewoon gigantisch gevleid voelt met haar aandacht (die ze maar blijft geven). Hoe kan je nu van iemand houden die hij verder eigenlijk niet kent (bijv. hoe ze in dagelijks leven is). Hoe kan je nu bij je kinderen weg gaan om een fantasie achter aan te gaan. Zij weet nl niet van zijn gevoel van dit moment af, haar man weet overigens helemaal nergens van af.
Valt dit ook onder MC? Ik kan nl niet tot hem doordringen, ik ben zo ongelovelijk bang dat hij een grote fout maakt.
Hij zei gisteren dat hij heel erg veel van me houdt maar dat hij (ook al wil zij geen relatie met hem) toch bij me weg gaat.
Nu ben ik natuurlijk erg verdrietig en ontzettend boos op die vrouw. Zij heeft mijn man om haar vingers gewikkeld. Mijn man is een hele lieve man die altijd het goede ziet van iemand. Die is ontvankelijk voor haar. En ik… ik sta erbij en kijk er na. Is er iets wat ik kan doen? Zou het MC kunnen zijn?
Alvast heel erg bedankt voor het lezen. Reactie infoteur, 18-06-2010
Hi Anne, vreemdgaan en/of verliefd worden op een ander is geen synoniem voor de midlifecrisis, want dit kan in vrijwel alle fasen van het leven voorkomen. Zoals ik het begrijp houdt hij zowel van haar als van jou. Maar die vrouw is eveneens getrouwd en haar man weet van niks. Vergaande stappen -zoals hij wellicht wil ondernemen - slaan alleen al om die reden nergens op. Hij is verliefd en jaagt een fantasie achterna. Hierdoor is zijn hele waarneming vervormd en ziet hij zelfs jullie huwelijk als een afgelopen zaak. Met het 'houden van die ander' heeft het m.i. niet zoveel te maken, althans niet zoveel als hij denkt. Want natuurlijk is het oneerlijk om een langdurig huwelijk te vergelijken met een flirt op het werk. En hij is nog haar baas ook! Al met al vind ik dat je met een kluitje in het riet bent gestuurd en het recht moet hebben om zijn exacte redenen te horen. Je zult zien dat als je daarnaar vraagt hij met allerlei omwegen aan zal komen zoals 'niet bij elkaar passen', 'uit elkaar gegroeid' en nog meer onzin. Ook ik denk dat hij een mega-fout begaat, en als hij het echt doordrijft zijn er straks twee huwelijken kapot (wie zegt trouwens dat die vrouw bij haar man weggaat?), zijn er kinderen de dupe en blijkt op een dag dat die supervrouw in een huishoudelijke setting toch niet zo geweldig te zijn als op de zaak. Wat je kunt doen is die vrouw bellen en hun verliefderige contact verstoren, haar wijzen op het feit dat jullie getrouwd zijn en dat jullie - in tegenstelling tot wat hij mag beweren - een zeer goed huwelijk hebben en dat ook zo wil houden. Maw, maak haar duidelijk dat hij tegen haar liegt. Wil of kun je geen contact met haar opnemen dan rest je niks anders dan hem tot rede te brengen, bijv. via de kinderen. Want wil hij het hen aandoen om alles stuk te maken omwille van een verliefdheid voor een vrouw die notabene zelf getrouwd is? Blijft hij zijn doodlopende weg volgen, dan kun je hem nog jaloers maken met een andere man, of als noodmaatregel hem het huis uitzetten. En of hij dan bij zijn vriendinnetje aan kan kloppen die zelf een man achter haar voordeur heeft staan, betwijfel ik… Sterkte! A.

Marry, 14-06-2010 23:18 #79
Hoi infoteur/Beste A.,
Mijn kinderen begrijpen hun vader ook niet. Hij leeft in een soort roes en heeft weinig contact met ze. Bemiddeling heeft op dit moment geen zin, omdat hij zelf absoluut niet door heeft wat er speelt. Hij geeft aan dat alle veranderingen in zijn leven toevallig samenvallen. Gelukkig heeft hij wel op mijn verzoek hulp gezocht bij een specialist, om beter met zijn emoties om te leren gaan. Want dat is denk ik het probleem. Zij gaf enige tijd geleden aan dat alle opties nog open staan m.b.t. de uitkomst na de MC. Er is zoveel gebeurt in een korte tijd en dat heeft hij niet kunnen verwerken, omdat hij zijn emoties wegstopt. Mijn (bijna) ex-man is overigens ook erg warrig over de gevoelens die hij voor mij heeft. Hij vindt mij nog steeds leuk om te zien (zei tegen mij dat ik half niet weet wat voor een uitstraling ik heb), hij kan goed en open met mij praten (verder bij niemand), er is een vertrouwensband, wij zijn maatjes en de intimiteit was goed. Mijn inschatting is dat de MC bij hem ongeveer drie jaar geleden is begonnen en nu ongeveer 9 weken geleden tot een explosie is gekomen. Doordat hij verliefd werd op die vrouw van 29 (wat meer op een vlucht lijkt), mijn vader overleed en het heel slecht ging op zijn werk. Overigens is hij ook erg wisselend in zijn relatie met haar. In 9 weken is het vier keer aan en uit gegaan. Jij denkt dat het niet meer goed komt. Is dat omdat hij de scheiding doorzet? Hij gooit alles om in zijn leven, zijn werk, uiterlijk en relatie, alsof hij zijn " oude leven" als een jas uittrekt. Mijn gevoel zegt dat hij ooit wakker wordt en als hij dan qua persoon niet veel veranderd is spijt krijgt en beseft wat hij heeft weggegooid. Ik vraag mij alleen af of hij echt erg kan veranderen door zo'n crisis of wordt hij (als hij "wakker" wordt) gewoon weer grotendeels dezelfde persoon. Heeft de uitkomst van een MC periode ook te maken met de stabiliteit die het huwelijk had voordat de crisis begon? Het grappige is nml. dat hij alle, in mijn ogen, belangrijke dingen voor een goede relatie beaamt, alleen ik ben de liefde van zijn leven niet (meer) en hij kan ook van andere mensen houden. Hij is dus echt zoekende. Mijn kinderen zeggen dat hij toch nooit vindt wat wij hadden, want nogmaals: wij hadden een zeer goede relatie. Ik ben inmiddels wel aan het proberen mijn eigen leven zoveel mogelijk te leiden. Met veel vallen en opstaan. De laatste keer dat ik hem sprak vroeg ik of hij de scheiding wilde uitstellen, totdat hij zelf echt wist wat hij wilde. Hij wilde dit niet omdat hij geen deurtjes op een kier wilde zetten want hij wist niet zeker of hij deze zou openen en hij kon niet in de toekomst kijken. Hij houdt nog wel van mij zegt hij, maar niet veel en ik ben de liefde van zijn leven niet (meer). Hij gaf aan dat hij ook van andere mensen kan houden. Hij heeft ook een vreemde blik (zielloos) in zijn ogen. Dit wordt door andere mensen ook beaamt. Alleen wisselt die blik met het moment.Hij wil door de scheiding ook voorkomen dat ik op zou draaien voor mogelijke extra schulden die hij kan gaan maken doordat hij samen met die vrouw van 29 een eigen bedrijfje aan het opzetten is. Het is heel dubbel allemaal. Aan de ene kant houdt hij rekening met mij en zijn alle basis ingredienten voor een goed huwelijk aanwezig en aan de andere kant is hij heel irrationeel bezig. Hij heeft zelfs afstand gedaan van zijn vaste inkomen, omdat hij denkt zelf een inkomen te kunnen verdienen. Hij heeft overigens ook een keer letterlijk gezegd dat hij nog wel van mij houdt, maar bang is om samen met mij in een huis te wonen, omdat hij niet in dezelfde valkuil wil vallen. Waarmee hij volgens mij een stukje sleur bedoeld (we deden in zijn ogen weinig leuke dingen) en dat hij zijn gedrag aanpast. Wat kan ik, naast hem de tijd te geven nog meer doen? Reactie infoteur, 15-06-2010
Hi Marry, een scheiding die doorgezet wordt is het einde van de relatie. Dus ja, het is m.i. te ver heen om nog goed te komen. Nu zal hij waarschijnlijk op een dag spijt krijgen en wakker worden, maar of jij dan nog op hem wacht? Zoiets kan namelijk jaren duren. Hij behandelt je op dit moment respectloos, want de moeder van zijn kinderen verdient het m.i. niet om zo aan de kant geschoven te worden. Veel komt nu dus aan op je eigenwaarde. Als je meent dat hij tijdelijk 'ziek' is door de midlifecrisis terwijl dat hem niks kan schelen, dan begunstigt dat een goede afloop niet. Eerst moet er erkenning zijn voordat er sprake kan zijn van herstel en opnieuw beginnen. Hij erkent niet wat hem mankeert en loopt als een dolleman achter een ander aan, roepend dat hij van meerdere mensen kan houden en dat jullie huwelijk een soort valkuil was. Zelfs de betekenis van liefde zet hij op losse schroeven. Hij weet het duidelijk niet meer en handelt impulsief en ondoordacht. Hopelijk krijgt hij de hulp die nodig is. Tot die tijd moet hij natuurlijk helemaal geen besluiten nemen, maar leg hem dat maar eens uit! Zijn verliefdheid is overigens ook maar dubieus want in negen weken vier keer aan en uit duidt niet op een goede band. Wat je nog kunt doen - en ik geef toe dat het riskant is - is hem jaloers maken met een andere man. Die hoeft overigens helemaal niet eens te bestaan, het gaat erom dat dit zijn ogen opent. Hier meer: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
Sterkte! A.

John Do, 07-06-2010 23:05 #78
Beste Astrid,

Allereerst wil ik je meegeven dat deze site veel goed doet en waarschijnlijk diverse mannen duidelijkheid geeft in de gaos waarin ze zich bevinden op het moment dat ze deze lezen, waarom anders zouden ze hier terechtkomen. Zo ook ik, (denk ik) na het lezen van jou pagina en alle reacties hier in het onderstaande forum. Mijn verhaal zit als volgt in elkaar, ik ben 22 jaar getrouwd en 28 jaar samen met mijn vrouw. Wij hebben elkaar leren kennen op 16/17 jarige leeftijd, verkering gekregen en op ons 22e getrouwd. Ik ben nu bijna 45 en zit met het volgende dilemma. In deze periode hebben we 3 keer voor een uitdaging gestaan waarvan 2 keer op het punt van scheiden, door er in te geloven en hard werken hebben we onze relatie levend gehouden. Van die drie keer is een keer mijn vrouw de aanstichter geweest de andere twee heb ik op mijn naam staan. Onze laatste crisis is nu 4 jaar geleden, waarbij ik op het punt heb gestaan te vertrekken, om verkeerde redenen, maar mijn verantwoordelijkheid gevoel naar onze kinderen heeft doen besluiten er weer voor te vechten. Na relatie therapie zijn wij er in geslaagd bij elkaar te blijven. Toch heeft dit er niet voor gezorgd dat dit een stabiele basis is gebleken, sinds meerdere maanden gaat het weer bergafwaarts en is de prik al weer enige tijd van de cola. Ik heb verzuimd met mijn vrouw te praten, zij heeft het te lang op zijn beloop gelaten, tot voor kort doordat ze de symptomen bij mij weer herkende, het eigenlijk niet durfde te vragen en we wederom het gesprek met elkaar zijn aangegaan moesten we concluderen dat we weer onder in de dip zijn beland. Zij zegt er weer voor te willen vechten, dat ze van me houd en mij niet kwijt wil. Ik zelf ben erg sceptisch en geloof niet dat als we het al zouden kunnen repareren dat we over een paar jaar niet weer in hetzelfde schuitje belanden. Het moeilijke van alles is dat ik verliefd ben op een oude schoolvriendin uit onze vriendenkring waar ik op dit moment sinds 3 maanden een relatie mee heb. O zo fout, waar de ratio me voor heeft gewaarschuwd, is mijn hart gezwicht. En zo terug kijkend kan ik alle cliche?s aandragen, maar wil ik mijn vrouw van niets beschuldigen en zoek ik het bij mezelf, ik ben gestart met een personal coach. Maar nu ik deze site heb gelezen weet ik het zeker? ik zit er midden in. Natuurlijk wil ik niemand pijn of verdriet doen maar hier ontkom ik niet aan. Mijn vriendin heeft wel begrip als ik niet met haar verder ga, maar iets in mij zegt steeds weer dat mijn relatie met mijn vrouw na nu de vierde keer niet kan worden gered en te beschadigd is om te worden gerepareerd. Alle lof voor het geduld van mijn vrouw en haar doorzettingsvermogen. Helaas zijn er nu voldoende argumenten en negatieve kenmerken uit te vergroten die er voor zorgen dat ik niet geloof dat het nog goed komt. Wat ik eigenlijk voor de kinderen zielsveel zou wensen. Ik sta nu op een kruispunt in mijn leven, alles is goed behalve mijn relatie. Ik besef me terdege dat alles wat ik de afgelopen jaren voor heb gezwoegd ik aan de kant wil zetten, plots interesseert het me niet meer dat het enorme huis waar ik voor heb gezwoegd en zo trots op ben waarschijnlijk moet achterlaten. Ik was altijd een sterk man, maar voel me nu een kleine jongen die aan de hand moet worden genomen. Ik sta in dubio, kiezen voor mezelf of voor een stabiele(?) situatie voor mijn kinderen?kan dit nog goedkomen. Reactie infoteur, 09-06-2010
Hi John, dank voor je compliment :). Nu je verhaal: Het is onduidelijk waarom jullie relatie om de zoveel tijd dusdanig in zwaar weer komt dat het woord 'scheiding' op tafel komt. Je noemt het 'voor een uitdaging staan', waarna de relatie weer goedkomt door ervoor te vechten. Tot zo ver is dat redelijk. Maar met de tijd ben je er steeds minder in gaan geloven en ga je ervan uit dat het straks weer fout loopt. Het vertrouwen is tanende, en dat terwijl je vrouw van je houdt. Houd jij dan ook van haar, is de cruciale vraag. En daarbij moet je niet denken aan hoogdravende liefde, waanzinnige seks en een onovertroffen band. Beter kun je het realistisch bekijken en je afvragen of je je vrouw respecteert als echtgenote, als moeder van jullie kinderen. Kun je goed met haar praten, vertellen jullie elkaar details, kunnen jullie samen lachen, kortom, nog genieten van elkaar? Huwelijken gebaseerd op vriendschap zijn altijd nog het meest succesvol! Op dit moment zoek je elders je geluk. Vraag jezelf af waarom je dat nodig hebt, en wat je zoekt in die ander. Is het omdat je baalt van je huwelijk, of is het huwelijk best wel goed, maar ben je enkel nieuwsgierig naar die ander? Gaat het om liefde, om seks… om wat eigenlijk? Dit zijn belangrijke vragen die je voor jezelf beantwoord moet hebben. Een relatie vraagt inzet van alletwee, maar door te investeren in een derde ben je bezig aan de afbrokkeling van je huwelijk. Wil je opbouw en herstel, dan zul je de relatie met die ander moeten stoppen en vanaf nu je vrouw met andere ogen bekijken. Zij heeft daar recht op, en je kinderen ook. Het kan dus zeker goedkomen, als je maar wilt! Denk er over na. Sterkte! A.

Peter, 04-06-2010 16:20 #77
Ik heb laatst 'Midlife the Musical' gezien in het Zaantheater in Zaandam. Het was erg informatief, herkenbaar, maar vooral erg grappig en daardoor relativerend! Ik kan het alle midlifers erg aanraden om hiernaartoe te gaan! Reactie infoteur, 06-06-2010
Hi Peter, wat leuk. De midlifecrisis is een enorme inspiratiebron, dat blijkt! Groetjes, A.

Marry, 30-05-2010 11:07 #76
Mijn man heeft mij na een relatie van ruim 30 jaar verlaten (hij is 48). De scheiding loopt. We wonen nu gescheiden.Hij is verliefd op een meid van 29 geworden, die hem de ogen heeft geopend. Hij woont overigens (nog) niet met haar samen. Hij houd niet meer van mij en dat speelt bij hem al enige tijd, zegt hij. We zijn uit elkaar gegroeid, doen geen leuke dingen meer samen en hebben andere interesses. Hij wil veel meer uit het leven halen. Hij heeft kortstondig ook zijn uiterlijk veranderd en doet nu alleen nog maar de dingen die hij zelf wil. Hij zegt dat hij de afgelopen jaren nergens zichzelf heeft kunnen zijn, hij heeft zich altijd aangepasten weg gecijfert. Leest veel boeken over doe waar je goed in bent/wie ben ik etc. Hij wil ook ander werk doen en heeft zijn directeursfunctie neergelegd. Hij wil helemaal opnieuw beginnen en zich focussen op de dingen waar hij goed in is en waar hij energie van krijgt. Op zijn werk vonden de collega's ook dat hij de afgelopen 3 jaar veel is veranderd. Hij is gesloten en praat moeilijk over zijn emoties. Prive is er ook e.e.a. gebeurd de afgelopen jaren: hij is zelf erg ziek geweest, zijn vader, moeder, zwager en mijn vader zijn overleden (allemaal na een ziektebed). Ons huwelijk was prima, voor iedereen die ons kent een voorbeeld huwelijk, met veel warmte en genegenheid. Iedereen is ook erg verbaasd en verdrietig dat wij uit elkaar gaan. Niemand, incl.onze kinderen die nog thuis wonen hadden dit verwacht. Ik ken mijn (bijna ex-)man zo goed en herken hem nu niet terug. Hij wil geen druk, vrij zijn. Gooit zijn huwelijk weg, zijn baan (voor een onzekere droom) en neemt een jongere vriendin. Ik heb hem gewezen op de MC. Hij zegt dat het hem niet uitmaakt waar het door komt, maar dat hij dit voor zichzelf moet doen. Hij is op zoek naar zichzelf zegt hij. Het probleem is dat ik zielsveel van hem hou, hij is mijn eerste en grote liefde. Ik denk echt dat hij een MC heeft en hoop dat hij (het liefst z.s.m.) tot het besef komt wat hij allemaal weggooit. Ik weet dat ik er niet op moet wachten en verder moet met mijn leven, maar dat doet verschrikkelijk veel pijn. Weet een van jullie of het ook voorkomt dat de partners weer bij elkaar komen? Reactie infoteur, 31-05-2010
Hi Marry, lieve help, je man heeft een mega-midlifecrisis! Werkelijk alles wat bij de midlifecrisis past, is hij aan het uitvoeren en uitproberen. Een losgeslagen puber die lak heeft aan alles en zijn eigen willetje voor laat gaan. Een spoor van ellende achterlatend. En het maakt hem niet uit hoe het heet want hij zoekt zichzelf, zo zegt hij. Wel, zoek, en gij zult vinden. Maar natuurlijk vindt hij het niet, en zal hij op een dag beseffen wat er eigenlijk gebeurd is. Want al die wilde plannen hoeven helemaal niet goed af te lopen, integendeel. Impulsief aangebrachte veranderingen in het leven veroorzaken enkel een korte opwinding, maar zullen op den duur gaan 'vreten'. Spijt, schuldgevoel, onvrede, het zal allemaal opduiken. Of jij er dan nog voor hem bent is vers twee. Maar of het zover komt betwijfel ik, want hij heeft zijn plannen wel heel ver doorgezet en lijkt daar ook star in te zijn. Zichzelf wijs makend dat hij niet van je houdt, dat jullie uit elkaar gegroeid zijn (veelgebruikte onzin-stelling), en dat jullie teveel zouden verschillen (andere kletskoek die vaak als excuus wordt ingezet). Wat is de rol van de kinderen hierin? Hoe kijken zij tegen hun vader aan? Het betreft hen ook. Misschien kunnen zij nog bemiddelen, als dat niet meer lukt, lijkt de zaak voorlopig verkeken te zijn. Partners komen soms wel bij elkaar, maar niet als de midlifecrisis in zo'n extreme mate is doorgevoerd. En dat is bij jouw man helaas het geval. Sterkte! A.

Infoteur: Astrid-d-g
Laatste update: 15-07-2015
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 375
Schrijf mee!