De midlifecrisis nader bekeken

Hallo, Ik ben Willem, vader van 4 kinderen. Een jaar of 4 geleden werd mijn vrouw verliefd op mijn beste vriend. Net als ik een muzikant in onze kerk. Mijn vrouw zingt daar. We zijn samen op vakantie geweest en ze wilde steeds samen praten, maar ik was totaal niet jaloers en vond dat geen probleem. Later kwam ik erachter dat ze via de mail allerlei dingen met elkaar deelden. Daarna werd ik wel jaloers en dat bracht veel spanning binnen de muziekgroep en in de Kerk, waar ook nog eens mijn schoonvader de voorganger is. E.e.a. is flink geescaleerd en schoonpapa vond dat ik me aanstelde en jaloers was. Ik ben toen weggegaan uit deze kerk en flink overspannen geraakt. Problemen binnen je huwelijk, binnen de kerk en binnen de familie. De speelde ruim een jaar geleden. We liepen vorig jaar beide bij een psycholoog, maar voor mijn vrouw was het alleen maar werken aan haar eigen indentiteit. Ze is streng opgevoed en verwijt mij nu dat ik autoritait ben geweest, terwijl ik helemaal niet zo in elkaar zit. Ons huwelijk is nooit wat geweest zegt ze, terwijl ik 22 jaar lang heb gedacht dat we een goed huwelijk hadden. Zij stort zich nu helemaal op de kerk, wat vaak ten koste gaat van onze jongste dochter, die regelmatig zegt:"moet je nu alweer weg". Ze mag steeds meer doen van haar vader en zegt dat het nu haar tijd is. Zoals we vroeger leefde dat wil ze niet meer. Het voelt voor mij dat ze ontzettend egoistisch is, alles draait nu om haar en doordat ik nog steeds van haar houd, accepteer ik ook veel, als ik maar bij haar en mijn gezin kan zijn. Tegenwoordig hebben we relatie therapie. een maand geleden ging het over scheiden, want ze had geen geloof in een nieuwe start. 2 weken later zegt ze, dat ze dat helemaal niet gezegd heeft. Ze wil wel als vrienden verder leven, want scheiden mag natuurlijk niet van God. Volgens mij vind God het zo ook niet goed.maar goed. Ik voel me regelmatig zeer rot en wil soms vluchten, maar waar moet je heen. Is dit een midlife crisis. Het duurt als zo lang. Hoelang moet ik nog geduld hebben???? Reactie infoteur op 02-06-2009:Hi Willem, gezien haar toegenomen passie voor de kerk vind ik je verhaal niet specifiek over de midlifecrisis gaan. Waarschijnlijk is ze slachtoffer van vergaande indoctrinatie dat haar belevingswereld heeft aangetast. Communicatie zal alleen al om die reden mislukken, tenzij jij meegaat in de hersenspoeling. Het kritiekloos aanvaarden van religieuze overtuigingen kan m.i. ziekelijke vormen aannemen, waar jij indirect veel last van hebt. Als ze kennelijk alleen bij jou wil blijven omdat 'God' dat zo wil, dan heb je alle reden om een advocaat in te schakelen. Bedenk nu goed of je de situatie nog langer accepteert. Een huwelijk is namelijk iets van twee mensen, niet van eentje. En zij laat het afweten. Sterkte, A.

Hallo, ik ben joosje, getrouwd met Rene en moeder van 3 jongens (waarvan de jongste ernstig ziek is).
Manlief raakte volgens de huisarts in december overspannen/burnout. Niet vreemd want het jaar er voor was ik geopereerd, is zijn moeder overleden en werd ons kind ziek. Een paar weken later kwam er uit dat hij ook verliefd was op een ander. Vluchtgedrag zegt iedereen. Na veel praatsessies heeft hij aangegeven ons nog een kans te geven. We hebben een plan gemaakt en op papier gezet waar we beiden aan willen werken maar veel komt daar bij hem niet van. Hij zegt dat hij van ons houdt en dat hij niet ongelukkig is (echt de midlife crisis) maar de verliefdheid is overweldigend en spannend. De afgelopen 5 maanden heeft hij niet gesproken (wel gezien, zijn collega's) zekerheid heeft hij niet. Ik snap het niet en weet niet hoe ik moet reageren/handelen. Moet ik 'm laten gaan, uitproberen of moet ik vechten? Heeft iemand een advies? i Reactie infoteur op 26-05-2009:Hi Joosje, het lijkt erop dat hij dat plan met jou puur met zijn hoofd heeft gemaakt. Zijn hart (bij mannen vertalen we dat soms in lust!) ligt kennelijk nog bij die ander. Het kan zijn dat hij tijd nodig heeft om een en ander uit te zoeken, maar daar zou je natuurlijk een limiet aan kunnen stellen zodat je je niet gebruikt hoeft te voelen. In dit stadium is het erg moeilijk te doorgronden wat hij wil, en het lijkt erop dat hij het zelf ook niet weet. Eis dus dat hij elk contact met die ander verbreekt (ook omwille van de kinderen). Wil hij daar niets van weten, trek dan je conclusies (nu of binnen de tijdslimiet die jij stelt). Een huwelijk is iets van twee mensen, niet van drie. Sterk zijn! A.

Het verhaal van Piet herken ik. zelf ben ik wellicht wat jong ervoor, 37, maar voel ook iets voor een andere vrouw.
mijn leeftijd. We kunnen lachen samen, genieten van alles samen, voor zoveel we dingen samen kunnen doen. Voel me verliefd, voel me daardoor jaren jonger. Wil impulsieve dingen doen. Mijn verantwoordleijkheidsgevoel weerhoud me. Gelukkig voor mijn vrouw en kids. En leke keer vraag ik mezelf af hoe lang dat nog duurt zo. Het geeft mij in ieder geval een prettig gevoel. Wel beetje raar dat het wel een dubbelleven lijkt. maar ja, zolang ik het nog kan bijhouden... Zou het kunnen, midlife crisis op je 37ste? De kids zijn nog jong, dus dat klopt niet met de beschrijving. Maar verder herken ik wel veel uit de tekst hierboven. Reactie infoteur op 26-05-2009:Hi Janjaap, een geheime liefde is niet specifiek een signaal van de midlifecrisis, maar gezien je beschrijving zou het beslist kunnen. Soms is het namelijk enkel een soort verveling in het huwelijk dat je doet openstaan voor een ander. Kun je het dubbelleven echt niet opgeven, zorg er dan voor dat er niets verandert in de band met je vrouw en ga zeker niet vergelijken! Groet, A.

Hallo,
Mijn vrouw is bijna 3 maanden geleden van de een op andere dag weggegaan met de mededeling dat zij wilde scheiden. De kinderen zijn de deur uit, zij heeft uitlatingen gedaan; is dit alles, moeten we zo verder, ik ben nog een aantrekkelijke vrouw, de mannen op mijn werk zijn attenter dan jij (wat zeggen deze mannen als ze s?avond thuiskomen tegen hun vrouw?, ik wil zelfstandig wonnen en bewijzen dat ik alleen ook kan leven, er is vast wel een andere vrouw die voor jou kan zorgen, als ik over twee jaar spijt krijg ben ik dan nog welkom. Zij doet ondoordachte dingen en ziet de gevolgen daar niet van in. Het is net of zij terug is naar onze verlovingstijd. Dan zit ze weer eens hier en dan weer daar. Ze heeft geen zicht op een vaste woon of verblijfplaats. Wij hebben wel gesprekken af en toe, tot op heden heeft dit alleen olie op het vuur gegooid. Zij geeft wel aan dat ze voorlopig geen relatie wil, geen verantwoording af wil leggen, dingen wil doen zoals zij dit wil doen. Zij houdt nog wel van mij, vind mij een lieve man en goed mens? Ze heeft echtscheidingsprocedure in gang gezet maar weet niet wat de gevolgen zijn, dat zie ik vanzelf wel!? Lijkt dit op een midlifecrisis? Reactie infoteur op 26-05-2009:Hi Jan, absoluut! Een vrouw met grillen die het spoor kwijt is. Ze zegt van je te houden, maar dat mag je in twijfel trekken gezien haar acties. Haar voorbehoud valt me wel op. Dit duidt eerder op de wens op een pauze dan de wens om te scheiden. Ik begrijp dat gesprekken niet helpen. Ik vind het heel erg dat je geen stem in het geheel hebt gehad, dat je botweg werd geconfronteerd met haar plan. Er zit niets anders meer op dan haar te laten uitrazen, dus haar te laten gaan. Veel sterkte, A.

Hallo beste lezers, ik ben Piet 45 jaar zelfstandig ondernemer. In tegenstelling tot andere mannen ben heel tevreden over alles wat ik samen met mijn vrouw heb bereikt.Prachtig huis een hele mooie boom en een heleboel lieve diertjes. Maar toch ben ik gek geworden op een andere vrouw, nee hoor geen jong poppetje maar een leeftijdgenoot 44 jaar. Ik ken haar al wat langer van zien, pas een paar weken wat closer. Wat mij heel erg aantrekt in haar is haar zakelijke energie en instinkt, en ik moet ook eerijk bekennen ze is heel knap. Ik ken mijn huidige vrouw nu 20 jaar en wij zijn ruim 14 jaar getrouwd, en in deze lange tijd hebben wij natuurlijk onze ups en downs gehad. Ik denk zelf dat iedere lange relatie zo zijn eigen sleur heeft of krijgt. Ik leef op dit moment in een grote tweestrijd, mijn vrouw verdient het niet om zomaar op een zijspoor te worden gezet. En toch trekt het vreemde enorm aan mij, zo hard dat ik niet meer weet of ik het huwelijkstouw nog langer kan vasthouden. Mijn vrouw weet van deze andere vrouw, ze is er kapot van en haar verdriet maakt mij ook kapot. In heel mijn leven ben ik een persoon met een ijzeren karakter. Nu ik die andere vrouw heb leren kennen lijk ik wel en elastiek, ik ben zo slap zo slap dat ik af en toe een afkeer van mezelf krijg. Ik moest kiezen van mijn vrouw, dat heb ik gedaan voor mijn eigen vrouw. Maar die andere spookt de hele dag door mijn hoofd, wat is dit vreselijk...............is dit dan de midlifecrisis Reactie infoteur op 26-05-2009:Hi Piet, ja. Gezien het totale beeld dat je beschrijft zit dat er dik in, hoewel verliefdheid en ontrouw niet leeftijdgebonden zijn. Het andere, het verbodene, het 'betere', zal altijd blijven aantrekken, maar dat is emotie. Gelukkig ben je verstandig genoeg om de valkuilen te doorzien en te weten dat je je leven niet op zijn kop moet zetten. Daarbij komt dat je tevreden bent met wat je hebt. Je vrouw is verdrietig, maar als je bewijst dat je bestand bent tegen ander vrouwelijk schoon, dan komt dat je huwelijk ten goede. Groet, A.

Mijn man zit in hetzelfde bootje als ik al die reacties lees. 9 jaar geleden had hij dit ook al. Toen werd hij verliefd op iemand van 20 terwijl hijzelf 38 was. Wat ik toen heb meegemaakt was verschrikkelijk. De puber van 20 begon me met sms uit te maken. Het enige wat ik wilde was dat hij vertrok en met haar dan maar moest voortgaan. Maar neen, achter mijn rug met haar afspreken en uitgaan. Weg gaan bij mij zat er ook niet in want wie geeft er nu een 5 sterrenhotel op. Ik kon niet meer. Uiteindelijk heeft hij ondervonden dat hij niet de enige in haar leven was. We hebben toen maar ons huwelijk voortgezet. Nu is het opnieuw zover! Een ongetrouwde vrouw van 37 met een dochter van 15 zou hem wel zien zitten en hem graag hebben. Zij zou dezelfde hobby's als hem hebben (de natuur) en ze leeft er maar op los. Zij is zo iemand van ik stap in mijn auto en zie wel waar ik op verlof beland. Ze is slodderig in het huishouden en zet tenminste niet alles netjes waar het moet. Ze is klinisch psychologe en kan perfect zijn gedachten lezen. Ze heeft zonet een nieuwe auto gekocht waar hij al jaren van droomt. Zelf werkt ze niet en hij weet ook niet waar ze van leeft maar hij is smoorverliefd op haar. Dit is nu al een maand aan de gang en ik ben op. Ik slaap niet deftig meer, ben afwezig in alles wat ik doe m.a.w. HELP ! Deze week zei hij me dat zijn bobijntje op is na 22 jaar huwelijk. Ik weet niet meer of ik nog iets voor je voel. Ons sexleven was een grote mislukking, je bent een slons.... Allee ik kan niets meer goed doen in zijn ogen. Als ik hem vraag om dan maar te scheiden dan komt er ook niets van. Ik walg van hem. Steeds kruipt hij 's avonds nog bij me in bed en ik ontdek dat ik 's morgens wakker wordt op het randje van het bed. Hoe kan ik hem doen inzien dat dit niet meer kan. Zelf heb ik geen ouders en familie meer en zijn ouders zijn nooit een hulp geweest. Zij zeggen gewoon om het huis niet te verlaten want je hebt er evenveel recht op als zij. Mijn probleem is dat ik thuisstrijkster ben en mijn klanten hier aan huis komen. Ik kan hem echt wel uitkopen maar dat wil hij ook niet. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik wil een nieuw leven beginnen zonder hem want ik weet niet of ik hem nog eens kan vergeven als hij misschien terug met zijn voeten van de wolkjes komt. Reactie infoteur op 07-04-2009:Hi Michele, het is onduidelijk of je huwelijk nu duurzaam ontwricht is of dat je man een tijdelijke bevlieging heeft als gevolg van de midlifecrisis. Jij moet nu bepalen wat je wel en niet accepteert. Hij heeft aangegeven dat wat hem betreft het huwelijk over is (mogelijk enkel omdat meneer verliefd is op een ander), maar hij weigert verdere concrete stappen. Het komt op jou aan. Een denkbaar scenario is een scheiding van tafel en bed, een zgn. proefscheiding. Na drie jaar kun je zonder toestemming van de ander een definitieve echtscheiding aanvragen en die wordt altijd toegewezen. Ik wens je veel sterkte en hoop dat je man nog tot inkeer komt. Zo niet, dan kun je van hem eisen dat er duidelijke afspraken worden gemaakt omtrent de toekomst. A.

Dag Diana, Ik weet ook niet meer wat die mannen mankeren! De mijne verliet mij na 15 jaar "trouwe dienst" voor een 8 jaar jongere vrouw met 2 kleine kinderen waar dieoverigens al een jaar wat mee had! Hij houd van mij zegt ie maar hij kan haar wereld niet kapot maken!Hij is net 50 geworden en gedraagt zich als een middle aged puber! Hij is gewoon knettergek geworden! Ik heb hem laten gaan want er was niet tegen te vechten! Het is nu 7 maanden geleden en ik kom er nu een klein beetje bovenop maar ik ben er nog lang niet! Ik weet het is een schrale troost maar je bent niet alleen! Troost je: die mannen hebben hun zelf verloren en wij vinden ons zo langzamerhand zelf weer! .... Reactie infoteur op 30-03-2009:Hi Inez, wow. Weer een slachtoffer van de midlifecrisis. Zo zo, meneer houdt van jou maar hij kan de 'wereld van zijn vriendin niet kapot maken'? Welja, gooi nog wat peper in je wonden! Ongelooflijk, dat misselijke gebrek aan inlevingsvermogen. Ik hoop dat je inderdaad jezelf weer terug kunt vinden, ook in het besef dat je veel beter af bent zonder zo'n meedogenloze man. Sterkte, A.

Twee jaar gelden gaf mijn man aan niet meer gelukkig te zijn, hij dacht dat hij niet meer van mij hield op de manier waarop het zou moeten zijn. Na een nieuwe baan ging het wat beter. Nu na het bouwen van een nieuw huis en 2 verhuizingen(tijdelijk bij mijn ouders gewoont, wat ook spanningen mee brengt) vertelde hij 2 maanden geleden weer dat zijn gevoel voor mij weg was. We zouden na een heftige week praten er samen toch voor gaan. Hij zou in therapie gaan net als 2 jaar gelden (wat hij toen en ook nu niet heeft gedaan). Vandaag kwam weer het hoge woord eruit, hij gaat bij me weg, de kriebel is weg, geeft nog wel om me maar niet genoeg, wil het niet meer proberen ook niet voor de kinderen. Het is op na 20 jaar. Hij wil niet in therapie, niks want het gaat toch zeker niet meer goed komen zegt hij. Hij mist de kriebel, seks en knuffels. Vind hij onvoldoende. Hij is niet gelukkig en kiest voor zichzelf. Jammer voor de kinderen en mij. Hij heeft in de afgelopen 2 maanden iemand anders leren kennen die 10 jaar jonger is en seks met haar gehad, wat geweldig was. Hij gaat niet vanwege haar weg, zegt hij want hij geeft ook niks om haar. Verder heeft hij nog met een andere vrouw afgesproken vis hyves, de afgelopen 2 maanden. Maar ook daar zat volgens hem niks achter. Hij is totaal niet voor rede vatbaar en ken hem niet meer terug. Zelf heb ik 3 en half jaar gelden hetzelfde gevoelt. Alles hebben en me toch ongelukkig voelen. Heb toen hulp gezocht en gekozen voor mijn gezin en niet de spanning. Ik ben er stuk van! Reactie infoteur op 30-03-2009:Hi Diana, ai ai. Je man vertegenwoordigt de midlifecrisis als geen ander. Hij maakt zichzelf wijs dat hij niet meer genoeg van je houdt want dat bewijzen zijn slappe redenen om je te verlaten. Kriebel weg, seks en knuffels missen, ongelukkig zijn... hij probeert zijn vreemdgaan op alle manieren te vergoelijken maar zijn excuses zijn vergezocht of op zijn minst aan hemzelf te wijten. Hij zou pas gelukkig zijn in zijn eentje of met een vriendin met wie hij al is gestart toen hij nog bij jou was? Hij begaat de blunder van zijn leven, en laat hem dit gerust lezen. Sterkte, A.

6 weken geleden te horen gekregen van mijn vrouw dat ze onze relatie niet meer zitten. Kernwoorden.." als ik nu nog wat wil" ben nu 43" gaat house feesten af met een vriendin, oude vrienden doen er niet meer toe... en haar man, tja, die remt haar alleen maar in haar ambitieuze baan welke ze heeft gekregen. Afijn, vandaag concept bij de mediator laten maken om de boedel te verdelen. Uitkopen ect ect.
Ongeloofelijk hoe iemand zo kan veranderen in gedrag en uiting....ik ken haar niet meer terug. 20 jaar samen, 12,5 jaar gehuwd, 2 kinderen....zo de prullenbak in. Ben er ziek van, maar wat moet je doen. Geeft veel spanningen thuis, ben " blij" dat ze zometeen op haar eigen woont. Zal erg veel rust brengen...behoudens het verdriet. Midlifecrisis? Ik kotst ervan! Reactie infoteur op 24-03-2009:Hi Robert, je bent duidelijk slachtoffer van haar midlifecrisis. Haar gedragsverandering is tijdelijk want de midlifecrisis dooft eens uit. Dan komt haar 'eigen ik' weer terug plus het besef wat ze haar gezin heeft aangedaan. Misschien is haar nieuwe baan wel een contrast met wat ze eerst deed, geeft het haar een werelds gevoel en zelfvertrouwen dat haar ego een extra boost geeft. Dit gecombineerd met het 'dringen van de tijd' idee waar ze mee kampt, resulteert in een onverantwoordelijk inhaalpatroon van roekeloos gedrag. Van een volwassene terug naar een puber... en jij hebt helaas een heftige puber als partner getroffen. Veel sterkte met je nieuwe begin, A.

Ze zeggen dat je er weinig aan kunt doen. Maar kan je ook gewoon zeggen dat ze in een midlifecrises zit? Als ze dit allemaal leest, zal ze zich hier aan hekennen? En beseffen waar ze mee bezig is? Reactie infoteur op 24-03-2009:Hi Lars, natuurlijk kun je dat zeggen en alles laten lezen, maar helaas is niet iedereen open voor herkenning. Dit hangt af van hoeveel plezier ze aan hun midlifecrisis ondervinden. Herkenning zou namelijk moeten leiden tot erkenning, en daarna oplossing. Dat is iets wat de partner wil, maar de persoon in de midlifecrisis vaak niet. Sterkte, A.

Mijn man vertelde mij 3 weken geleden, dat er een ander was, een collega 8 jaar ouder. Een week gelijmd, maar na een week barste toch de bom, hij was verliefd op haar. Ik herken hem niet meer, hij huilt, hij trilt, kan geen confrontaties aan. Schopt tegen alles wat hem lief is, vrouw en kinderen. Want hij houd wel van ons (zegt hij). Hij woont daar, omdat ik hem nadat de bom barste weggestuurd heb. Hij weet niet wat hij wil, RUST wil hij
laatst zijn de met kennissen een weekendje weg geweest, incl. kids. Alles koek en ei. Was weer in mijn beleving de oude, maar zondag avond, vertrok hij weer, als een opgejaagd dier. Want dat vind ik op het moment van hem, het is net een opgejaagd dier. Wat moet ik hiermee, hij praat wel over de toekomst met ons, tussen de regels door, maar weet niet hoelang ik dit nog volhoud. Is dit een midlifecrisis, hij is 45. Een verdrietige vrouw Reactie infoteur op 07-03-2009:Hi Jolanda, ja dit is een midlifecrisis en het is aan jou of je zijn gedrag accepteert of niet. Een mogelijkheid is hem dwingen te kiezen maar dan zul je misschien het onderspit delven omdat hij nu zo verliefd is. Beter is een sterkere benadering: Zeg hem dat als hij ermee doorgaat jij zult opstappen. Wil je hem absoluut niet kwijt, dan zou je zijn 'privileges' ook aan jezelf kunnen geven en hem zeggen dat ook jij de bloemetjes tijdelijk buiten gaat zetten. Ziet hij daar niets in, dan zal hij toch tot bezinning moeten komen. Vindt hij het best, dan is het tijd om je huwelijk grondig onder de loep te nemen. Succes, A.

Vreselijk die MC mijn man meldde zich op hyves zette in zijn profiel dat hij 24 was, had een kortstondige relatie met de overbuurvrouw die 21 jaar jonger was,arrangeerde ontmoetingen met haar terwijl ik aan het werk was, ging sauna's bezoeken, werd ineens overdreven ijdel en vond mij natuurlijk ontzettend saai, maar het lag natuurlijk niet aan mij het overkwam hem, zo ook de relatie met de overbuurvrouw die gebaseerd was op lust, het allerergste wat ik vind na 20 jaar relatie dat hij overalles loog en toen het uitkwam zijn kinderen hem niet konden zien of luchten, ondanks alles zijn we opnieuw begonnen, de kinderen hebben er een ontzettende knauw van overgehouden en langzaam komt ook bij hen het vertrouwen terug. Ik weet we zijn er nog lang niet maar heb toch het vertrouwen gekregen dat alles goed komt, ik dacht dit overkomt mij nooit, maar zeg nooit... nooit. Reactie infoteur op 25-02-2009:Hi Grace, typisch geval van midlife crisis! Zoals je merkt dooft het vanzelf uit, maar het vertrouwen heeft een deuk opgelopen. Ook zeer typerend is zijn stelling dat het niet aan jou lag, maar dat alles hem was overkomen. Eigenlijk is de midlifecrisis grote ego-tripperij. Ik hoop dat alles weer goedkomt tussen jullie! Groet, A.

Mijn man deelde mij mee dat wij langs elkaar leven. Ook zegt hij dat hij niet weet of hij nog van mij houd. Hij slaapt al een maand bij zijn ouders. Om te eten komt hij nog thuis omdat ik tegen hem zei dat de kinderen hem misten. Ik ben er kapot van en weet mij geen raad. Ik hoop dat het snel over is maar wat ik lees kan het nog wel even duren. Help! Wat moet ik doen? Reactie infoteur op 25-02-2009:Hi Ingrid, bij zoiets eerst uitzoeken of hij een ander heeft. Hij vertoont onverantwoordelijk gedrag en doet zijn kinderen pijn. Probeer afspraken te maken over hoe het huwelijk verder moet, niet om er een eind aan te breien, maar om dat 'langs elkaar leven' op te lossen. Ga dus weer gezamenlijk dingen doen. Als hij weigert om inzet te tonen, dan komt het op je zelfrespect aan want je hoeft je niet onnodig in deze positie te laten manoeuvreren. Stel dus eisen en evt. een ultimatum, en handel daarnaar. Last but not least, maak hem wegwijs over de midlife crisis. Sterkte meid, A.

Oke man wil motor kopen, twijfelt ineens aan onze relatie maar het ligt niet aan mij want ik ben altijd goed voor hem geweest. Iemand heeft hem paar maanden terug de opmerking gegeven dat hij een buikje kreeg,... Hij werd afgelopen november 40 jaar,... Hij heeft de laatste maanden veel moeten doppen, we zitten met verbouwingen, hij is al twee keer gescheiden, geen kids uit vorige relaties en wij hebben samen twee zoontjes eentje van 3 en van 1 jaar oud... Hij twijfelt nu aan alles, wil plots elke maand naar de sauna,... Ik word er KOMPLEET ZOT VAN. Zelf word ik dit jaar dertig , moet ik nu ook schrik krijgen? Wat kan je aan de apenjaren van de man doen? HELP! Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Inge, het lijkt erop dat er een verandering in zijn denkpatroon is ontstaan, maar hij is wel mede verantwoordelijk voor het welzijn van het gezin, iets dat hij klaarblijkelijk niet goed aankan. Gedrag uit het verleden wordt vaak (ongewild) herhaald, zelfs scheiden. Wat dat betreft wijzen de signalen op niet veel goeds. Mijn gevoel zegt me dat hij een man is die teveel aan zijn vrijheid hangt om een langdurige relatie te handhaven. De midlifecrisis zal zijn wat veranderlijke levensstijl nog verder versterken, tenzij hij op tijd zijn verstand gebruikt. Sterkte! A.

Wat een opluchting om al deze verhalen te lezen. Mijn man kondigde half november aan dat hij niet lekker in zijn vel zat. Niet veel later echt foute boel bij hem. Hij ziet de toekomst niet meer voor zich na 9 jaar huwlijk en 3 kinderen weet hij niet meer of hij nog verder met me wil. Ik ben totaal in shock, kan het niet geloven. We waren tot voor het laatst zo close. Ik voel me zo machteloos zie ons huwlijk door mijn vingers glippen en kan er niks aan doen. Hij heeft het er moeilijk mee om in mijn buurt te zijn. Hij zegt vreselijk ongelukkig te zijn van het gevoel dat hij niet meer de gevoelens heeft die hij altijd bij me had. Ik kan hem wel door elkaar schudden ben boos en verdrietig. Maar ja ik zal zien hoe dit afloopt de tijd zal het leren. Ik laat het aan hem over, probeer hem zoveel mogelijk rust te geven. Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Rins, als hij het al moeilijk vindt om bij jou in de buurt te zijn, dan is er zeker iets aan de hand. Vrijwel geen enkele man geeft huwelijk en gezinsleven op als er niet iets 'anders' op hem wacht. Je man zit in een tweestrijd en praat over 'gevoelens' die hij niet meer zou hebben, iets dat ik niet geloof. Ik denk dat invloeden van buitenaf zijn kijk op zijn huwelijk hebben veranderd. Wijs hem op dit artikel en de reacties van anderen. Hopelijk wordt hij er van doordrongen dat een volgende liefde (als dat zo is) na een tijd ook een sleur wordt, ook al lijkt dat in het begin ondenkbaar. Hij moet echt tot bezinning komen. Doe je best, groetjes, A.

Mijn man zit duidelijk in een midlifecrisis. Ik merk sinds een maand of wat dat hij erg in zichzelf is gekeerd. Afgelopen weekend heeft hij bekend dat hij twijfelt over zijn baan en ons huwelijk van 18 jaar en dat dat gevoel al een half jaar aan de gang is. Hij zegt nog wel van me te houden. Maar ik denk dat dit het begin van het einde is. Wij waren altijd van het principe dat we elkaar de ruimte geven om dingen voor onszelf te doen. Hij heeft er altijd al meer behoefte aan gehad dan ik. Hij zit in een band waarvoor hij 1 keer per week gaat repeteren en af en toe optreed. Daarnaast sport hij 1 keer per week en gaat iets van 2 x per maand naar de kroeg. Het is dus niet overmatig veel maar ik vraag me af of ik hem nu zijn gang moet laten gaan. Niet dat ik hem echt tegen zal houden maar de kans is groot dat hij in zijn huidige toestand in de kroeg een vrouw tegenkomt en dat ik hem echt kwijt raak. Hoe kan ik er nu het beste mee om gaan? Ik wil hem laten zien dat ik een leuke vrouw ben maar op het moment loop ik alleen maar behuid door het huis en doe moeite de kinderen er niets van te laten merken. Is er een kans dat het overgaat en hij gewoon bij me blijft? Groeten Caroline Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Caroline, die kans is er zeker. Een plotselinge gedragsverandering kan wel betekenen dat hij met andere zaken bezig is, waar hij jou geen deelgenoot van maakt. Dit is in het bijzonder het geval als hij meer 'ruimte' nodig heeft dan hij nu structureel al heeft. Wat je moet doen is blijven communiceren over van alles en nog wat, dus ook wat je dwarszit, plus SAMEN dingen blijven ondernemen, of natuurlijk als gezin. Zo kan hij moeilijker 'weg zwerven' naar een andere liefde. De midlifecrisis is een luxe probleem, omdat betreffende personen vaak alles hebben wat hun hartje begeert. Veel sterkte! A.

Ik voel me sinds ik 35 ben geworden zo slecht in mijn vel. Ik had sinds 2 jaar een prachtige vriendin, die mij heel graag zag. Dit alles heb ik laten schieten, omdat ik dacht beter alleen door het leven te gaan. Ik wilde op avontuur gaan met mijn rugzak en een vrij jaar nemen van mijn werk, nadien dacht ik een groot huis te bouwen, dan heb ik mijn vaarbewijs gedaan maar toch geen boot gekocht. Ik had een motor, maar die is verkocht ( want na 15 jaar toeren was de fun eraf!)

Ik heb nochtans een goede job, totaal geen geld problemen, ben gezond en ik zie er nog steeds goed uit. Had heel veel vrienden, maar die zijn aan het minderen door mijn verandering in omgang met hen. Ben niet meer opgwekt als vroeger en voel me overal op mijn ongemak. Ik zoek mijn toevlucht in verschillende kalmerende middelen om s'avonds te kunnen slapen. Ik heb geen zin meer om buiten te komen. De laatstse maanden heb ik nog nooit zoveel droevige en depri momenten gehad in heel mijn leven. Ben terug beginnen sporten als een halve zot, maar ook dat gaf geen voldoening. Waarom heb ik het zo moeilijk om nog te genieten van het leven of van iemand die alles voor me ging doen?

Ik ben mezelf ergens verloren. Is dit een midlifecrisis of ben ik een looser zijn kop laat hangen. Vroeger had ik zoveel karakter om iets te doen en velen keken naar mij op. Nu ben ik nog een schim van deze kerel. Reactie infoteur op 05-01-2009:Hi Maxim, het klinkt als de midlifecrisis. Je bent erg 'zoekende' en weet niet goed wat je wilt. Daarbij impulsief: Je begint enthousiast aan iets maar laat het even zo snel weer vallen. Voldoening en geluk zitten niet in een groot huis, een boot, een motor of een wereldreis maar in jezelf. Stop dus met wilde plannen, maar tast het leven af in kleine stapjes. Gezondheid en een fijne baan is namelijk al een heel groot goed en menigeen is hier jaloers op. Verder zou ik de kalmerende pillen afbouwen. De midlifecrisis is een tijdelijke fase, dus 'onderga' je gevoelens gewoon en besef dat je niet de enige bent. Blijf in contact met je vrienden en leg het ze uit. Sterkte, A.

Wat ik vergeten te vermelden heb is dat ik mijn wagen aangepast heb?
Groene binnenverlichting en blauwe lichten onder dashbord.
Vroeger kon ik niet vlug genoeg thuis zijn,nu ging ik liever met de "boy's" aan de toog hangen.
Muziek in de wagen op zijn luidst,en geen moment rust hebben...dat was het ergste.
Dat voor iemand die in januari 46 wordt ?
Ik ken mezelf niet meer. Reactie infoteur op 05-01-2009:Zoals hieronder: Er is iets te doen aan die uitspattingen maar je moet zelf willen. Eerst moet het drinken stoppen, dan volgt de rest. Groet, A.

Beste,ik ben een man van 45 en herken mezelf niet meer.
Begin te drinken,kan tegen mensen roepen (wat ik nooit deed) en reageer erg geprikkeld.
De dag is veel te kort voor mij,alles zou ik onmiddelijk willen doen.
Slapen doe ik ook bijna niet,4 uur per dag gemiddeld.
Resultaat,mijn lieve vriendin heeft me buiten gegooid wat normaal is.
Is er een kans dat dit ook midlife crisis is ?
Ik zou het graag willen weten zodat ik mezelf kan vergeven voor het verdriet dat ik mijn vriendin heb aangedaan.
Alvast een fijn 2009. Reactie infoteur op 05-01-2009:Hi Theo, je midlifecrisis (want daar lijkt het wel op) heeft een drankprobleem in gang gezet. Daar moet je hulp voor zoeken zodat je niet nog meer mensen verliest. Als je onder behandeling bent en vooruitgang boekt zul je op alle terreinen in je leven jezelf weer terug vinden en is de kans aanwezig dat je relatie zich herstelt. Praat dus met de huisarts. Sterkte! A.

Mijn vriend en ik hadden/hebben een geweldige relatie. Tot het allerlaatste moment konden we elkaar duidelijk maken hoe blij we met elkaar waren, en we meenden het. De laatste maand was hij soms een beetje afwezig en wat kritisch en dan weer vol liefde en plezier in ons.

Hij is van zijn vorige relatie naadloos over gestapt naar een relatie naar mij en is dus nooit "vrij man" geweest. Zijn vorige relatie had hij vanaf zijn 14e jaar. Het begon bij hem te kriebelen en hij werd verliefd op iemand die hij al veel langer kende en eigenlijk een aantal karakter trekjes heeft die hem niet liggen. Tot zij vertelde verliefd op hem te zijn, veel aandacht gaf etc. tot hij overstag ging (de stommeling) en met haar (door nieuwsgierigheid het bed in dook

Toen waren de rapen gaar en heeft uiteindelijk besloten deze ruimt te willen/moeten volgen. Hij weet dat hij een groot risico neemt om met lege handen te komen, door hiermee door te gaan. Ik ben verbijsterd in shock net als heel onze omgeving die met open mond staat toe te kijken wat hier allemaal gebeurd. Ik houd zielsveel van deze man, contact hebben we nog steeds. Soms heel goed in het oude vertrouwde gevoel, soms beter dan ooit. Soms heel veel ruzie en onbegrip. Reactie infoteur op 21-11-2008:Hallo Anna, wat een pijnlijke situatie. Zolang je toestaat wat hij uitvoert zal het hem plezieren van twee wallen te kunnen eten. Zo zet hij in op beide mogelijkheden en kan hij altijd nog bij jou terug. Deze toestand vereist zelfrespect van jouw kant dus wacht niet af wat hij gaat doen maar stap zelf op. Reden: Zijn gedrag maakt jou ongelukkig. Heet dat liefde? Denk erover na. Succes, A.

WOW Ja hoor ik zit ook volgens mijn vrouw volop in de midlife crisis omdat ik mijn kinderen van 6 en 9 jaar oud boven haar verkies. Dat punt: onvoorwaardelijke liefde en houden van voor je kinderen lees ik nergens. Korte uitleg:

Gescheiden/ hertrouwd. !e huwelijk 2 kinderen nu 6 en 9 jaar oud.3 Door allelei omstandigheden wilde ik plots mijn kinderen niet meer zien en gaf dat aan bij een advocaat. GELUKKIG kwam ik tot inkeer (nog op tijd) en besloot onvoorwaardelijk voor mijn kinderen te kiezen en iemand te slachtofferen: mijn "huidige" vrouw.
Ik zie de combinatie niet tussen haar en mijn kinderen, als ik de jaren terug bekijk is er toch behoorlijk wat mis geweest.

Een donderslag bij heldere hemel Reactie infoteur op 27-10-2008:Hi Ron, het lijkt mij persoonlijk niet zo dat het een keus moet zijn tussen je kinderen of je vrouw. Je huidige vrouw zal moeten accepteren dat het verleden waar je kinderen bij horen, nog steeds een grote rol speelt. De situatie van echtscheiding en nieuwe partner(s) maakt de midlifecrisis natuurlijk nog complexer. Ik wens je sterkte bij het zoeken naar een goed evenwicht. Groet, A.

Ja hoor ik zit in een midelifecrisis. Koop echter geen motor of andere dure zaken maar ben geneigd alles soberder te doen. Heb een goede baan met goed salaris maar ben tot de conclusie gekomen dat een leuke baan belangrijk is maar dat niet perse hoeft te beteken dat daar een goed salaris tegenover staat. Erger me aan mensen die alles zo goed hebben geregeld hebben in het leven en op alles zijn voorbereid. Inmiddels is mijn vrouw gek van me geworden; ben emotioneel al meerdere keren vreemd gegaan met andere vrouwen en het had niet veel gescheeld of ik was een "echte" relatie aangegaan met een andere vrouw. Ik heb haar verteld dat ik verliefd was op haar...zij niet op mij; dus einde verhaal. Ben in feite niet vooruit te branden de laatste jaren, drink veel en eet veel. Wat mij betreft verkopen we ons huis en gaan we in een eenvoudige flat wonen.
Toch moet ik zeggen dat mijn leven sterk is veranderd de laatste jaren en ik meer nadenk over de zin van zaken die ik doe. Ben in die periode enkele vriendschappelijke relatie's met andere vrouwen aangegaan en zou die eigenlijk niet meer willen missen, die tot groot verdriet van mijn eigen vrouw. Nou maar kijken wanneer ik echt uit mijn midlifecrisis ben. Reactie infoteur op 15-09-2008:Hi Joris, ja duidelijk. Zekerheid en comfort van een goed huwelijk en goed salaris niet langer zo waarderen, en ook de behoefte voelen om vriendschappen met andere vrouwen te hebben, het lijkt erop dat je emotioneel wat in de knoop zit! lol. Het is op zich niet erg zoals het nu gaat, gevaar dreigt dat het uit de hand gaat lopen. Pas daarvoor en vergeet je vrouw niet! ;). Groet, A.

Pfff, het lijkt me nu wel bevestigd....ik zit nu dus echt in de midlifecrisis. Herken de kenmerken aan alle kanten. Ben 36 jaar en zit er midden in. Een maand of twee terug begon ik me echt af te vragen... what the hell is wrong?! Is dit nu de midlifecrisis ?

Na dik half jaar goed ziek geweest (dik jaar terug) te zijn (ben nooit ziek) van zware prostaatontsteking, een voor mannen zeer kwetsbaar punt begon ik me af te vragen... wat wil ik en waar ben ik mee bezig? Nooit een relatie gehad, altijd druk met sport en techniek bezig geweest. Zie de jaren voorbij vliegen zonder enig bevredigend resultaat. Weet ook niet goed wat ik wel wil.

Ben radikaal gestopt met bepaalde dingen en heb vermogen aan apparatuur de deur uit gedaan (weggegeven). Het liefst gooi ik alles de deur uit zodat ik vrij ben om te gaan en staan waar ik wil. Ik MOET iets nieuws vinden, een andere omgeving, iets wat me weer energie geeft om verder te gaan.

Gelukkig heb ik geen relatie die ik kan verspillen. Daar integen de behoefte om er een te starten des te groter. Dat is lastig voor iemand die zich 36 jaar daar niet mee bezig heeft gehouden. Beetje erg aan de late kant zeg maar. Zit met jaloezie te kijken naar mensen die wel een goede relatie hebben. Wil ik weer vol gaan sporten zoals ik dat vroeger deed (was bloed fanatiek). Ben weer begonnen met sporten en de mensen die me kennen van vroeger staan vol afwachting te wachten dat ik er weer voor ga. Wil ik dat wel ?! De vlucht zoeken in sporten is simpel en relatie starten, mensen die me kennen zouden nu gaan lachen "ohja, tuurlijk !" Als ik nog een relatie zou willen met kinderen, dan mag ik wel opschieten gezien mijn leeftijd !

Het gevoel wat ik heb is dat ik laatste ...13 jaar weggegooit heb. Was nooit kwetsbaar en had nooit iemand nodig tot ik de prostaat ontsteking kreeg (dit is iets ZEER pijnlijks, de hele dag intense pijn alsof je in de brand staat). Kruipend van de pijn bij m'n ouders op de stoep of ze me alsjeblieft naar het ziekenhuis konden brengen. Mijn levensles gekregen dat iedereen van het een op het andere moment kwetsbaar kan worden.

Ik heb medelijden voor de mensen die midden in een relatie zitten en te maken hebben met de midlifecrisis zoals ik hier onder lees. Een goede relatie is kostbaar en je mag van geluk spreken als je deze hebt. Deze dan verspillen, dat moet toch zeer gaan doen. Je doet in iedergeval iets weg wat voor velen een droom is ! Reactie infoteur op 15-09-2008:Hi M, ja mee eens. Maar jij kunt nu een nieuwe start maken. Je moet het verleden niet zien als verspilde jaren. Het leven bestaat m.i. uit diverse kruispunten waarbij je een pas op de plaats moet maken en tot bezinning moet komen. De weg rechtdoor is de beste, ik wens je veel succes. Groet, A.

Alles wat ik lees is zo herkenbaar. Drie maanden geleden kwam ik erachter dat mijn vrouw al negen maanden een geheime relatie had met een iemand die precies het tegenovergestelde is van mij. 18 jaar had ik een superrelatie, op alle gebieden was het goed en daar bij boven op hebben we twee geweldige zonen. Door dit alles is het nu zo moeilijk dat ze me gaat verlaten, we hebben geen ruzie maar er is veel onbegrip wederzijds. Ik weet eigenlijk niet hoe ik nu op haar moet reageren en hoe ik haar helpen kan, niemand kan tot haar doordringen. Wie kan me helpen? Reactie infoteur op 15-09-2008:Hallo Marthijn, eigenlijk hetzelfde probleem als de vorige reactie. Je voelt je logisch aan de kant geschoven en had geen inbreng. Alles is al 'bepaald' en nu gaat ze weg. Zeker gezien de aanwezigheid van kinderen vind ik het ongepast om weg te hollen en een zeer moeilijke en blijvende situatie te creeeren, immers door je zoons blijf je altijd met elkaar verbonden. De oplossing ligt natuurlijk niet bij 'die ander', en haar verliefdheid zal beslist verdwijnen. Wijs haar op haar verantwoordelijkheid nu het nog kan. Sterkte, A.

Ik ben ten einde raad, mijn vrouw is 32 jaar en is sinds anderhalf jaar erg verandert in haar gedrag. wij staan nou op het punt te scheiden, na 18 jaar relatie. ze zegt dat ze alleen nog maar vriendschap voelt en dat ze er juist aan doet om bij mij weg te gaan. ik heb de andere verhalen allemaal gelezen en het is net of die verhalen over mijn vrouw gaan.
ze is 17 jaar een vrouw geweest die graag in huis was, een moeder voor onze beide kinderen en zo in een keer ging ze uit en genoot van de aandacht van anderen. nou wil ze vrij zijn en alleen verder gaan. ik heb haar gevraagt de andere verhalen te lezen en ze zegt dat die wel veel overeenkomsten hebben met haar maar ze ontkent dat ze in de midlife crisis zit. hoe kan ik haar nou duidelijk maken dat het wel zo is en is er misschien therapie om er mee om te gaan. ik wil niks liever dan mijn gezinnetje redden van de ondergang. ik ken mijn eigen vrouw niet weer. kan ik er ook zelf iets aan doen om haar te helpen inzien dat dit een fase is in haar leven. alvast bedankt voor een reactie. Reactie infoteur op 15-09-2008:Hallo, ze is m.i. in een vervroegde midlife crisis. Ze is veel jonger begonnen met relatie/huwelijk dan anderen en is dus ook op jongere leeftijd 'uitgekeken' op haar situatie. Een stuk vrijheid zal ze toch gemist hebben in haar leven en dat vond ze terug in de uitgaans-scene waar aandacht van andere mannen net het laatste zetje was. Ze zal op een keerpunt komen, maar dan is het te laat. Het enige wat je kunt doen is haar tot rede brengen, uitleggen dat sleur de roep tot vrijheid inluidt maar dat je samen die sleur kunt aanpakken. Weglopen naar anderen heeft geen zin, op den duur krijgt ze hetzelfde probleem terug. Succes en sterkte, groet A.

Ik weet niet meer wat ik doen moet. Heb net te horen gekregen dat mijn man ook zijn liefde aan een andere vrouw wil geven. Zijn gevoel zegt dat hij het moet doen. Aan m'n hoela. Ik ben met HEM een verbintenis aangegaan. Waar hij dit idiote plan vandaan haalt, ik weet het niet. Nee, het ligt niet aan jou, zegt hij dan. Ik snap het allemaal niet meer. Ook ik heb gevoel. Ja, ik hou van je, durft hij ook nog te zeggen. Mijn maag krimpt ineen. Ik wist niet wat ik hoorde. Hij is dit jaar 50 geworden en wil niet weten dat hij (volgens mij) in een MC zit. Wie kan mij vertellen hoe ik hier mee om kan gaan. Ik ben woedend en ook verdrietig. Dit is niet de man die ik trouwde en ken. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo Michelle, je man is het spoor kwijt. De midlifecrisis maakt kwetsbaar en dan is een nieuwe liefde al gauw gevonden. Met zijn opmerkingen ontneemt hij je de mogelijkheid om de zaak te redden, vermoedelijk omdat hij in de ban is van zijn nieuwe vlam. Je kunt van je man eisen dat hij tot rede komt. Wil hij dat niet, dan ziet het er niet best uit. ''Het ligt niet aan jou" is een bekende en gemene zinsnede om je de mond te snoeren en je te laten beseffen dat zijn besluit vaststaat. De tijd zal leren of hij nog op tijd tot bezinning komt en begrijpt wat hij heeft aangericht. Sterkte, A.

Ik kan bevestigen dat midlifecrisissen ook bij vrouwen voorkomen. Ikzelf ben een vrouw van 37 en ben er sedert een tweetal weken zeker van: ik zit er middenin. Eigenlijk is het een opluchting te weten waarvan het gevoel waar je geen vat op hebt, vandaag komt. Het is alsof je jezelf niet meer herkent. Het lijkt alsof je in een soort van droomwereld leeft en alles rondom je kan je niets meer schelen. De enige drang die je nog hebt is vrij zijn en eindelijk gelukkig worden. Ik kan me voorstellen dat mensen die dit nog nooit meegemaakt hebben er geen snars van begrijpen en denken dat wij gek geworden zijn. Soms denk ik zelf dat er een vijsje los zit bij me. Ik heb al mijn hele leven geprobeerd om een perfecte vrouw en moeder te zijn. Alles stond in het teken van mijn man en kinderen en ik hield van hen met heel mijn hart. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat er een moment zou komen in mijn leven, dat ik vrij zou willen zijn. Genieten zonder de aanwezigheid van een volledig gezinnetje. Ik weet dat dit alles verschrikkelijk is voor mijn man. Hij is op de hoogte van mijn gevoelens. Ik probeer deze gevoelens te verdrukken, maar het lukt me niet. Het enige waar ik aan denk is om eindelijk te gaan genieten van het leven. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo, de midlifecrisis wordt ook wel de tweede puberteit genoemd. En zo te horen heb jij voor je gevoel heel wat in te halen. Houd je verstand erbij! lol. Groetjes A.

Mannen denken zeker niet na. Maar mijn ogen zijn wel open gegaan in deze periode. Ik ben heel mijn huwelijk ongelukkig geweest en nu niet meer. Maar hij weet niet wat hij kinderen aandoet. En dat is het allerergste wat er is. Dat kinderen maar gewoon zich aan moeten passen aan de grillen van z'n midlifecrisis. Kinderen kun je niet uitleggen wat hun vader bezielt. En vooral omdat hij altijd zo "gelovig" leek, stort hun voorbeeld totaal in. Respect? Nee, dat verdienen ze niet meer. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hoe sterker de gebondenheid aan iets, bijvoorbeeld het geloof, hoe harder de midlifecrisis kan toeslaan. Drang naar vrijheid zit in ieder mens, en in de midlifecrisis komt het erop aan... groet, A.

Mijn ex kreeg het op zijn 50e. Zag het niet meer zitten, heel mijn leven is overhoop gehaald. Dit is nu 3 jaar geleden en ondertussen is hij getrouwd met een 24 jaar jongere vrouw. In zijn doen en laten is hij niet veranderd. Hij werk nog heel veeel. Heb hem weleens gevraagd, waarom hij toch weer getrouwd is. Daar krijg ik geen antwoord op. Verder merk ik dat hij nog steeds dat heel "hard"overkomt en dat is hij al heel zijn leven geweest. Net of hij zijn gevoel beslist niet wil laten zien. Ik denk dat hij het heel moeilijk heeft met zichzelf maar dat het veel werken hem de dingen laat vergeten. Reactie infoteur op 01-07-2008:Hallo, het lijkt erop dat hij zichzelf is tegengekomen. Het kan niet anders of de gevolgen van zijn grillen zijn langzaam tot hem doorgedrongen. En dan is het wel heel gemakkelijk om gevoelens door middel van veel werken te verstoppen om de pijn van zijn eigen handelingen maar niet te hoeven voelen. Sterkte, A.

Ik zie heel veel dezelfde dingen terug komen bij mijn man. Mijn man (50) is een relatie aangegaan met een jongere vrouw. Vindt dat ik saai ben geworden en geeft aan dat we uit elkaar gegroeid zijn. Wil nog iets van zijn leven maken en weer gelukkig zijn. Gaat het ook over en hoe lang kan het ongeveer duren voor dat je man inziet dat het niet de oplossing is waar hij mee bezig is? Reactie infoteur op 01-07-2008:Dat is bij iedereen verschillend en daar kan ik dan ook geen pasklaar antwoord op geven. Het 'uit elkaar groeien' verhaal is totale onzin zolang je maar blijft communiceren met elkaar. Dat is het punt waar het meestal op schort in relaties. Ik wens je veel sterkte, A.

Hoe kom je erop dat alleen mensen vanaf achterin de 30 of later er last van hebben? Ik ben 21 jaar en er komen veel kenmerken overeen. Lijkt erop dat ik het nu al heb. Maar een crisis vind ik beetje overdreven. Reactie infoteur op 01-07-2008:Jij hebt geen midlifecrisis. Groet, A.

Hallo Etsel,

Dank voor je sterren! De midlifecrisis is niet enkel aan mannen gebonden. Wel bestaat er het stereotiepe beeld dat slechts de man er door getroffen wordt. Iedereen kent wel het beeld van de op leeftijd rakende man die 'gek' gaat doen er met een jong blaadje vandoor gaat, . Uiteraard is dat slechts een voorbeeld. Ik denk dat mannen eerder de neiging hebben om hun gedachten ook in daden om te zetten en dat vrouwen hierin behoudender zijn. Op psychisch vlak is het voor zowel man als vrouw een overgangsfase, en dat staat los van de lichamelijke 'overgang' die enkel vrouwen doormaken als ze rond de 50 zijn.

Groetjes,
Astrid

Etsel, jij hebt helemaal gelijk met je reactie. Bovengenoemde crises komt ook bij vrouwen voor. Wij vrouwen zijn met een ongelofelijke INHAALSLAG bezig en daar komen bovengenoemde kribels ook naar boven maar in een minder opvallend jasje zoals bij de heren.

Wij zijn vaak toch degene die nadenken over e.v. gevolgen bij het drastisch doorzetten van onze verlangens en tekortkomingen...Mannen zijn jagers en denken niet na over de rampzalige gevolgen van hun acties.
Gr. Charpe

Pffft wat een gedoe. Ben nu zelf 48 en heb geen crisis gehad. Naarmate je ouder wordt denk je meer over alles na. Ja, ook emigreren en sporten etc. Niet vanuit een zucht naar vernieuwing of jong blijven....gewoon..omdat je je realiseert dat je ouder wordt en je tijd nuttig moet besteden. Op zoek naar een jonge(re) vrouw?? welnee, een tweede huwelijk is zelden beter dan het eerste. Opnieuw kinderen?? bespaar me de ellende van poepluiers, nachten op enz. De vraag "is dit alles"? kan beantwoord worden met Ja! dit is alles. Je moet er zelf een zinvolle invulling aan geven, tevreden zijn met wat je hebt en bereikt hebt. Terugkijken is zinloos en maakt je ontevreden. Dit alleen voor die mensen die vinden dat ze hun verleden niet goed gebruikt hebben. Ik ben blij met alle up's en down's uit het verleden, het heeft me gemaakt wie ik nu ben. Ik ben tevreden met alles incl rimpels, minder haar en een wat gezet postuur. Wat kan mij dat nou schelen. Alsof het zo leuk is om in een bar te zitten met mensen die ook niks beters te doen hebben.

Hallo Astrid,

Hoe komt het eigenlijk dat midlifecrisis alleen bij mannen voorkomt? (ten minste dat proef ik uit je artikel) Of hebben vrouwen er ook last van en wordt het de 'overgang' genoemd? Hoewel de 'overgang' meer biologisch lijkt en 'midlifecrisis' psychologisch.

Groet,

Etsel