Obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (OCPS)

Hallo! Ik ben een jongen van 18, student, en ik krijg vaak in het gezicht gesmeten dat ik koud ben, te overdreven ordelijk, te koppig, etc.... Ze lachen met mij als ik zeg dat ik mijn kot nog moet kuisen. Mijn familie, mijn vrienden klagen dat ik nooit tijd heb voor hun, wat niet waar is. Ik heb lange tijd een maandelijkse consultatie bij een psychiater gedaan. Ik zocht er niks achter, ik dacht dat mijn moeder mij naar die psychiater stuurde omdat er gezinsproblemen waren. Achteraf gezien bleek dit niet het geval te zijn en kreeg ik te horen dat ik OCPS had. God weet wat dat is, dacht ik toen, ik had er namelijk nog nooit van gehoord. Toen begon de dokter over medicatie en behandeling, heb ik hem eens vies bekeken en ben ik met opgeheven hoofd te kamer verlaten. Ik heb sindsdien niet meer gehoord of gezien en thuis wordt hier niet over gepraat. Wat ik ook goed vind, doen alsof er niks aan de hand is, is het beste wat we kunnen doen. Ik zie absoluut geen probleem bij mij, maar ik weet wel als ik tegen andere mensen zeg dat ik OCPS heb dat ik als "zot" bekeken word. Daarom weet niemand hier iets van. Ik heb het ergens wel geaccepteerd dat ik zo ben, maar toch ben ik onzeker erover. Psychiaters delen niet allemaal dezelfde mening, vandaar dat ik ook twijfel of ik het wel heb. Ik heb nogal een sterk karakter zeggen ze en ik heb echt geprobeerd om tegen OCPS te vechten door b.v.: Mijn bed niet op te maken. Maar dat gevoel van dat niet te doen voelt zo ongeloofelijk slecht aan. Ik ben gewoon tijdens de pauze in school terug naar mijn kot gegaan want het moest opgemaakt worden. Die drang om dat bed goed op te maken was zo intens dat ik nu niet meer durf om het niet te doen. Er tegen vechten is vechten tegen de bierkaai.... Maar ik weiger enige vorm van medicatie, als ik dit zelf niet in de hand kan houden ben ik toch maar een zwakkeling toch? Groeten :) Reactie infoteur op 16-01-2010:Laat ik beginnen met zeggen dat je absoluut geen één of andere zot bent, daar hoef je ook niet onzeker over te zijn, jij bent jij. Dat je een eigenschap hebt die gezien wordt als een "afwijking" wil niet zeggen dat je zelf niet deugt, daar kan je niets aan doen net zo min je er iets aan kunt doen wanneer je griep krijgt. Je bent al een heel eind want acceptatie is vaak de grootste stap.
Vooralsnog is er niets aan de hand, mits jouw obsessieve handelingen je niet in de weg staan een normaal leven te leiden. Je bed elke dag opmaken is echt niet erg, het is netjes en het is fijn om 's avonds in een opgemaakt bedje te kunnen stappen. Terug naar huis gaan om je bed op te maken, gaat te ver maar je doet er niemand kwaad mee, je beperkt alleen jezelf.
Er is niets mis met medicatie en wanneer jouw handelingen niet alleen jou maar ook je omgeving beperken is het toch iets om over na te denken. Je bent absoluut geen zwakkeling wanneer je dat doet, toegeven aan je obsessies en er niets tegen doen is eerder een teken van zwakte. Wanneer je ziek bent moet je soms ook aan de medicijnen... en dit is een soort ziekte, een verbinding in je hersenen die een defectje heeft of storing geeft. Dat geeft absoluut niet je hele persoonlijkheid weer en het zegt ook absoluut niet dat jij verder geen fijn mens zou kunnen zijn.

Ik heb onlangs te horen gekregen dat ik OCPS heb. Ik had nog niet van de stoornis gehoord voor ik zelf de diagnose kreeg. Daarbij heb ik ook ERS en een sociale angststoornis. Ik ben blij dat ik nu weet wat ik heb en dat ik er nu met behulp van een psycholoog en medicijnen aan kan werken. Ik raad iedereen aan om hulp te zoeken als je het zelf even niet meer weet :) Reactie infoteur op 12-08-2009:Heel veel sterkte, je bent op de goede weg.

Of ik een OCPS-geval ben, weet ik niet, maar mijn echtgenote vindt van wel. Vraag maar om een behandeling aan onze zorgverzekeraar, zei zij, maar is er dan niet eerst een neutrale cheklist of iets dergelijks om te bepalen of er indraad wel van OCPS sprake zou kunnen zijn. Reactie infoteur op 19-06-2009:Een neutrale checklist staat in het artikel. Dit is echter wel een leidraad. Wanneer iemand, zoals vermeld, 4 of meer van deze eigenschappen bezit, zou er inderdaad sprake kunnen zijn van OCPS en dan zou het verstandig zijn om dit nader te onderzoeken. Diagnose dient gesteld te worden door een deskundige en die kan gevonden worden via de huisarts. Herken je jezelf in dit artikel? Of misschien ook helemaal niet? Feit is dat jullie huwelijk niet helemaal lekker loopt (anders zou je echtgenote niet zoiets zeggen) en dan is het nooit onverstandig om hulp van buitenaf te zoeken. Vraag je huisarts om advies.

Toen ik van een vriendin toegestuurd kreeg een artikel over OCPS vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats en op alle onbeantwoorden vragen kreeg ik antwoorden. Mijn man heeft dit, ondekte ik na het lezen van OCPS. Ze zeggen het is een ziekte. Ik werd stil en dacht, nu weet ik wat er de afgelopen jaren speelde. En ik maar denken wat is dit en hoe kan dit en wat doet hij nu weer. Maar er is niet mee te leven en ons leven gaat zich dan ook scheiden. Hij zal nooit erkennen dat hij dit heeft, het hem zeggen zou ik niet eens durven, omdat ik weet hoe hij zal reageren. Ik heb wel al een paar keer een hint gegeven ga naar een dokter. Maar ik heb sterk de indruk dat hij (hij weet wel dat hij dan bij een psychiater terecht komt) niet wil horen wat hem scheelt omdat hij dan niet meer van dat plaatje verlost wordt en een stempel heeft. Maar ook bang is om te horen wat het is. En wat hij niet hoort, dat weet hij niet en is hij niet, dus hij mankeert dan niets. Er is echt niet mee te leven. Als ik blijf maakt hij me gek met zijn gedrag. Want het ligt niet aan hem, want zegt hij dan, als ik niet zus of zo had gedaan dan was hij niet uitgebarsten in woede, (zeg maar gerust) razerij. Dus ik heb besloten om zelf te overleven om weg te gaan. Maar al heeft hij me veel aangedaan in geestelijk opzicht, ik vind hem eigenlijk gewoon zielig. Want hij heeft ook zoveel goede dingen in hem. Maar die overheersen niet dus ik redt het niet om bij hem te blijven. En hij ontkent en alles ligt aan mij. Reactie infoteur op 30-05-2009:Leven met iemand die gebukt gaat onder een persoonlijkheidsstoornis is vaak zo'n zware opgave dat deze meestal ten koste van jezelf gaat. Wanneer je hieraan ten onder dreigt te gaan, is voor je zelf kiezen altijd het beste. Heel veel sterkte.

Ik heb na het lezen van alle info over OPCS, helaas moeten concluderen dat ik hier aan lijdt. Erg confronterend allemaal, je denkt altijd alles goed te doen en dit blijkt niet zo te zijn. Het laatse wat iemand wil is je partner, kinderen, vrienden en familie teleurstellen en dit schijn je in erge maten te doen door hoge eisen aan hen te stellen. Dit maakt het alleen nog erger. Als ik terug kijk zijn de eerste tekenen al zichtbaar in de pubertijd en nu, 20 jaar later, uit het zich. Accepteren is 1, en als de schaamte voorbij is hoop ik hier sterker uit te komen Reactie infoteur op 30-05-2009:Als je al zo ver bent dat je accepteert, dan is schamen wel het laatste wat je moet doen. Veel succes en sterkte in de strijd met je ziekte.

Mijn partner controleert mij iedere dag op vrijwel alles, alles moet volgens een vast stramien, alles moet perfect. Ik wordt daar moe van en laat een aantal werkzaamheden dan ook graag aan haar over, want ik kan het toch nooit goed doen en voel mij dikwijls afgewezen. Zelf heb ik een druk bestaan, en hoeft het van mij niet altijd zo perfect. Onze relatie lijdt hieronder ondanks dat ik veel van haar houd als persoon. Vervolgens krijg ik dan weer het verwijt dat ik niets danwel onvoldoende uitvoer in de huishouding... Help, hoe kom ik uit deze vicieuze cirkel. Reactie infoteur op 23-03-2009:Blijf in de eerste plaats altijd zorgen dat er communicatie is. Dus blijf praten. Probeer open en eerlijk te zijn over je eigen gevoelens, laat haar weten dat je je afgewezen voelt zonder verwijtend te zijn. Wanneer communicatie niet meer mogelijk is, is het wellicht verstandig er professionele hulp bij te halen in de vorm van een relatiedeskundige of huwelijkstherapeut.

Mijn partner heeft OCPS. De diagnose is al een tijdje geleden gesteld. Ik herken hem helemaal in de bovenstaande beschrijving. Het is vaak erg moeilijk om samen te leven hem. Op dit moment maak ik ook een moeilijke periode door. Reactie infoteur op 12-11-2008:Het leven met een partner met een persoonlijkheidsstoornis is zwaar en vergt meestal het uiterste van iemand. Het is dan ook niet onverstandig om zelf ook hulp te zoeken bij een therapeut of door lotgenoten op te zoeken. Veel sterkte!

Hoe krijg je zekerheid over de diagnose als de betrokkene zelf niet mewerkt? Reactie infoteur op 12-10-2008:Dat wordt heel moeilijk. Bij de meeste persoonlijkheidsstoornissen is dat vaak het grootste probleem, wil de betrokkene niet meewerken uit angst of schaamte of om de doodeenvoudige reden dat hij/zij helemaal niet vindt dat er wat mis is. De diagnose stellen moet we echt aan de deskundigen overlaten maar wanneer de betrokkene aan alle punten voldoet kan men er welhaast van uitgaan dat er sprake is van een stoornis.

Weet iemand een goed (zelfhelp) boek hierover?