Leidt kritiek op Greenspan en Wolfowitz tot antisemitisme?

Nu Amerika te kampen heeft met de hypotheekcrisis en de moeizame Irakoorlog, wordt al snel naar een zondebok gezocht. De Irakoorlog zou gepland zijn door joodse conservatieve adviseurs rondom Bush, zoals Paul Wolfowitz. En de hypotheekcrisis zou de schuld zijn van de jood Alan Greenspan omdat hij de rentetarieven te lang te laag hield. De kritieken zouden tot antisemitisme kunnen leiden.

Wat is antisemitisme?

Antisemitisme is een ronduit vijandige houding ten opzichte van joden op grond van vooroordelen. Vooral de christelijke kerken hebben hier in het verleden een belangrijke rol gespeeld. Zo heeft de Rooms-katholieke kerk de joden eeuwenlang beschuldigd van de moord op Jezus, terwijl de Romeinen de doodstraf hebben uitgevoerd. De joden kregen allerlei beperkingen opgelegd: veelal geen land bezitten, dragen van een "jodenlap", geen sociale omgang hebben met niet-joden, ze kregen de schuld van pestepidemieën.

Vele joden werden vermoord tijdens de kruistochten, de inquisitie, de pogroms en de holocaust.

Antisemitisme komt nu nog steeds veel voor:
bekladding en vernieling van joodse begraafplaatsen, bedreigingen, fysiek geweld, antisemitische opmerkingen, verspreiding van antisemitisch materiaal via de media, demonstraties van neonazi's, afzwakking of ontkenning van de holocaust

Het zoeken naar een zondebok is één van de oorzaken van antisemitisme. Hierbij worden vooral minderheidsgroepen uitgekozen. Waarom hierbij de joden vaak de grootste slachtoffers zijn is een groot vraagteken. In het jodendom word dit vaak uitgelegd als de strijd die het kwaad voert tegen het joodse volk.

Er zijn drie vormen van antisemitisme:

• Religieus antisemitisme: christendom en de laatste decennia ook de islam.
• Racistisch antisemitisme: joden worden gezien als Untermenschen.
• Politiek antisemitisme: onvrede over het Israëlisch beleid dat tot jodenhaat leidt.

Wie zijn Alan Greenspan en Paul Wolfowitz?

Alan Greenspan:

• Geboren in New York City op 6 maart 1926. Hij heeft joodse ouders.
• Hij een een B.A. en M.A. in economie.
• Hij heeft een doctorstitel zonder een proefschrift te hebben geschreven. Daarnaast heeft hij een aantal eredoctoraten.
• Van 1954 tot 1974 en van 1977 tot 1987 was Greenspan Chairman en President van Townsend-Greenspan & Co., een economisch adviesbureau.
• Van 1987 tot 2006 was hij voorzitter (Chairman) van de Board of Governors van de Federal Reserve System ("Fed") en van de Federal Open Market Committee.
• Hij werkte voor de presidenten Nixon, Ford, Reagan en Bush.

Paul Wolfowitz:

• Geboren op 22 december 1943. Hij heeft een joodse vader.
• Hij heeft een B.A. in wiskunde en een M.A. in politieke wetenschappen.
• Hij heeft les gegeven op de universiteit van Yale (1970-73) en John Hopkins University (1981).
• Hij was werkzaam bij het Pentagon, het ministerie van defensie (1977-1980).
• Hij was militair analist in de regering van Reagan.
• Hij vervulde drie jaar ambassadeursschap in Indonesië.
• Van 1989 tot 1993 is hij Onder secretaris voor Defensie Beleid, de derde man van het ministerie van defensie onder leiding van Dick Cheney (kabinet Bush Sr.) Is ten tijde van de Eerste Golfoorlog (1991), in tegenstelling met Bush Sr., Dick Cheney en Colin Powell, voorstander van het omverwerpen van het regime van Saddam Hoessein.
• Hij is hierna decaan en professor op de Paul. H. Nitze School of Advanced International Studies at John Hopkins University. Hij gaf tevens les in internationale relaties op de University of Yale.
• Hij publiceerde artikelen over de groeiende bedreiging van Saddam Hoessein die beschikt over gevaarlijke wapens.
• Hij was deelnemer aan het Project van de Nieuwe Amerikaanse Eeuw, een denktank, gevormd in 1997. Deze denktank is vóór een nieuwe politiek waarin preventieve aanvallen op schurkenstaten, waaronder Irak, gerechtvaardigd is.
• Hij schrijft in 1998 samen met Donald Rumsfeld een brief aan Clinton die door zestien anderen mede wordt ondertekend. Inhoud: het beleid om Saddam te beheersen heeft gefaald en zijn verwijdering moet speerpunt van het buitenlandse beleid worden.
• Onder George Bush jr. was hij onderminister van defensie, de tweede na minister van defensie Donald Rumsfeld.
• Na 11 september vallen de Verenigde Staten Saddam Hoessein aan.
• Hij is kort president van de Wereldbank geweest.

Kritische geluiden

Kritiek op Alan Greenspan
Eigenlijk bestond er tot voor kort nauwelijks kritiek op Alan Greenspan. Hij werd gezien als begenadigd econooom die de Fed goed leidde. Maar sinds de hypotheekcrisis lijkt hij -achteraf- voornamelijk het middelpunt geworden van kritiek. Mensen die eerst vol lof waren over de verlaging van de rentetarieven die de consumptie en daarmee de economie aanwakkerde, zeggen nu dat de rentetarieven te lang te laagbleven en dat dit de hypotheekcrisis heeft veroorzaakt. Het is duidelijk een staaltje van achteraf praten. Bovendien had Greenspan de rente al in de lente van 2004 verhoogd, maar dit bleek de hypotheekcrisis niet af te kunnen wenden. De krachten van de vrije markt bleken sterker te zijn dan de FED.

Ook wordt Greenspan, na publicatie van zijn boek The Age of Turbulence waarin hij kritiek uitte op Bush over het motief van de oorlog tegen Irak, verweten dat hij die oorlog tegen Irak steunde. Hoewel destijds de grote meerderheid van de Amerikaanse bevolking voor de oorlog was, is deze steun sterk verminderd en wordt de schuld in de schoenen geschoven van mensen zoals Greenspan en Wolfowitz. In feite zouden invloedrijke joden het buitenlandse beleid van Amerika bepalen (zie verder kritiek op Paul Wolfowitz).

Kritiek op Paul Wolfowitz
Wolfowitz hoort bij de neoconservatieven. Veel van de neocons zijn joods en voelen een sterke band met Israël, en dan vooral met de Likud Partij. Neocons gaan uit van de idee dat de Verenigde Staten nu als enige macht de wereld moet leiden. Ze vinden dat Amerika zijn macht niet voor niets heeft, maar moet gebruiken om democratie te brengen in de wereld. Sinds 11 september en vooral sedert de inval in Irak op de agenda kwam, lijkt het wel of neoconservatieven de macht hebben overgenomen. Maar zoals alle eenvoudige verklaringen, klopt hij niet. Het Amerikaanse buitenlandse beleid is voortgekomen uit een samenloop van omstandigheden en personen. Neocons krijgen lang niet in alles hun zin. Er zijn minstens drie stromingen die vechten om het oor van de president: de realisten, pragmatici zoals de vroegere minister van buitenlandse zaken Colin Powell en het State Department, conservatieven van de oude stempel en de neocons. Beide laatste groepen hebben totaal verschillende visies op de Amerikaanse rol in de wereld.

Europeanen, linkse Amerikanen en rechtse conservatieven denken graag dat Bush is overvallen door de neocons cq. de joden o.l.v. Paul Wolfowitz. Maar het klopt niet. Het is Bush die het beleid heeft geaccepteerd, niet omgekeerd. Het is nu de consensus in de VS. Ook de afkeer van verdragen die Amerika’s vrijheid van handelen beperken, bestaat al heel lang. Soms krijgt deze stroming vorm in een messianistisch beleid: verbeter de wereld. Soms in een isolationistisch beleid: laat de wereld maar stikken.

Hoewel Wolfowitz geen deel meer uitmaakt van de regering Bush en de neocons langzaam aan het verdwijnen zijn uit het Witte Huis, wordt nog steeds de schuld van de moeizaam verlopende Irakoorlog gelegd bij de neocons cq. vooraanstaande joden, omdat zij de oorlog wilden. Maar feit is dat na de aanslag op 11 september praktisch iedere Amerikaan wraak wilde.

Antisemitische geluiden

Zoals bovenstaand is weergegeven is de kritiek op de FED cq. Alan Greenspan en de neocons van Paul Wolfowitz, nogal simplistisch en op de joodse persoon gericht. Wanneer het economisch minder gaat en een land bovendien in een oorlog verstrikt is geraakt, wordt al snel naar een zondebok gezocht. Waren het niet die jood Greenspan en Wolfowitz, die aan de touwtjes trokken van respectievelijk de economie en het buitenlandsbeleid van Amerika? Bush zou zich teveel door joden laten beïnvloeden, zo hoor je hier en daar.

De steun van joodse neocons in de Amerikaanse oorlog tegen Irak heeft de indruk gewekt dat de meerderheid van de Amerikaanse joden de oorlog steunde, zogenaamd ten gunste van de staat Israël. Die indruk is onjuist: uit verscheidene opiniepeilingen is gebleken dat de Amerikaanse joodse gemeenschap diep verdeeld was over de oorlog. De joden in de VS spelen nu een belangrijke rol in de vredesbeweging, net als ten tijde van de Vietnam-oorlog. En de uiteindelijke beslissing voor de oorlog werd genomen door president Bush, de toenmalige defensieminister Donald Rumsfeld en de voormalige nationale veiligheidsadviseur Condoleeza Rice. Maar de feiten kunnen van weinig betekenis zijn voor mensen die een zondebok zoeken, zeker als de situatie in Irak blijft verslechteren. Omdat er geen nucleaire en chemische wapens zijn gevonden, gaat er veel aandacht naar de schuldvraag. Veel mensen vragen zich af waarom we de oorlog is begonnen. En sommigen zullen zeggen 'Israël' - en dan krijg je de gebruikelijke anti-joodse stereotypen.

Hetzelfde kan gezegd worden over de hypotheekcrisis wanneer het hardnekkige beeld blijft bestaan dat de jood Greenspan hier één van de veroorzaker van is. Kunnen de 'gewone' mensen de verleiding weerstaan om naar een zondebok te zoeken wanneer Amerika in een economische crisis zou belanden? Gelukkig kent Amerika geen traditie van door de overheid opgewekte anti-joodse sentimenten. Maar onder zowel linkse als rechtse Amerikanen alsook onder christenen en moslims in Amerika bestaan nogal wat vooroordelen tegenover joden. Die zouden dan best eens naar boven kunnen drijven.