Israël en het Midden-Oosten 2009: de Palestijnse kwestie

Ook bij de Palestijnse kwestie hanteert de Westerse media drie zogenaamde feiten: Ten eerste spreken ze over een territoriaal conflict dat op korte termijn dient te worden opgelost. Ten tweede spreken de media over een twee-staten oplossing: een Palestijnse en Israëlische staat. Ten derde zien de media de 'bezetting' en de Joodse nederzettingen als obstakel voor vrede. Deze punten stonden achter het falende Oslo proces en dienen daarom te worden herzien.

Palestijnen zien niks in twee-staten oplossing

Ondanks dat de media geloven in een twee staten oplossing om het conflict te beëindigen, zien de Palestijnen (niet alleen Hamas, maar ook de Palestijnse Autoriteit) daar niets in. Abu Mazen, de Palestijnse president, wil geen Joodse Staat erkennen.

Asymmetrie: Israël erkent Palestijnse zelfbeschikking; Palestijnen erkennen Israël niet

Het conflict draait of om de grenzen van Israël of om het bestaan van Israël. Als het gaat om de grenzen van Israël dan lijkt het conflict op den duur wel op te lossen. Gaat het echter om het bestaan van Israël dan kan Israël daar uiteraard niet over onderhandelen; geen enkel land is immers bereid zichzelf opheffen.

Alleen Palestijnse erkenning van Israël kan een oplossing bieden

Alleen wanneer de Palestijnen bereid zijn Israël te erkennen en er in vrede mee te leven, is een oplossing mogelijk. De reden dat de Palestijnen dit niet willen is omdat het voor hen geen territoriaal conflict is, zoals de Westerse media doen voorkomen, maar een bestaansconflict. De Joodse nederzettingen zijn helemaal niet het probleem. Ontmanteling ervan hebben keer op keer aangetoond dat dit geen vrede brengt maar juist geweld veroorzaakt (zie terugtrekking Gaza in 2005).

Palestijnen doen niets om staat instituties op te richten om zich zo voor te bereiden op een fatsoenlijk functionerende staat

Het Oslo-akkoord heeft er niet toe geleid dat de Palestijnen voorbereidingen zijn gaan treffen voor de instituten die noodzakelijk zijn om een land te besturen. In plaats daarvan is gekozen voor geweld tegen Israël. Gaza is sinds 2005 een broeinest van terreur geworden waarbij duizenden raketten op Israël werden afgevuurd. Dit leidde eind 2008 / begin 2009 tot een Israëlische tegenaanval.

Vijf hervormingen noodzakelijk in de Palestijnse gebieden, met name de Westbank

Omdat onderhandelen met Hamas, die in Gaza heerst, is uitgesloten, kunnen we alleen kijken naar hervormingen op de Westbank. Deze zijn noodzakelijk om tot een goede oplossing te komen.

1. Onderwijshervormingen: De Palestijnse Autoriteit moet haar bevolking goed voorlichten en niet meer ontkennen dat er een verband staat tussen het Joodse volk en het Land Israël; niet beweren dat zionisme een koloniale beweging is; en niet zeggen dat Israëlische dorpen en steden illegaal zijn. Ook dient zij haar bevolking niet met haat jegens Joden te indoctrineren.
2. Economische hervormingen: versterken van de private sector en corruptie indammen.
3. Politieke hervormingen: mensenrechten verbeteren, vrijheid van meningsuiting, democratie, etc.
4. Wet en orde hervormingen: een sterke politiemacht die orde houdt en die zich niet bezighoudt met terroristische activiteiten.
5. Veiligheid hervormingen: vechten tegen terrorisme.

Meer informatie in mijn special Israël/Midden-Oosten 2009: strategische uitdagingen in M.O.