Apartheid in Israël

Wie denkt dat Apartheid uitgestorven is heeft gelijk wanneer de blik niet verder rijkt dan Zuid-Afrika. Om welke reden de mensen dan ook verblind mogen zijn, ze missen iets. Wat veel mensen niet zien of willen zien, maar veel andere juist wel zien, is dat Apartheid vandaag de dag nog steeds bestaat, en wel in Israël.

Wat is Apartheid?

Apartheid is het systeem van rassensegregatie dat men in Zuid-Afrika en Namibië kende tussen 1948 en 1990. Het bestond voor die tijd ook al, maar werd toen nog niet als zodanig gezien. De term apartheid komt dan ook uit het Afrikaans en is in velen talen zoals het Nederlands en het Engels een leenwoord geworden. In Zuid-Afrika werden toen een aantal zogeheten 'zelfstandige gebiedsdelen' aangewezen die alleen voor zwarten waren. Vanzelfsprekend waren dit niet de beste stukken land. Zwarten die leefden op een stuk grond dat volgens de regering bestemd was voor blanken werden zonder pardon 'verplaatst' en verdreven van hun oorspronkelijke woongebied. Daarnaast is een hele reeks van wetten ingevoerd die zwarten tot een aparte, gediscrimineerde en achtergestelde bevolkingsgroep maakte. Zij moesten bijvoorbeeld gebruik maken van andere tweederangs faciliteiten. Daarnaast werden ook een aantal minderheden zoals Aziaten het slachtoffer van dergelijke wetten.

Apartheid in Israël

Door velen wordt de Israelische behandeling van Palestijnen, en de daarmee samengaande voortrekking van (orthodoxe) joden, tevens gezien als een vorm van Apartheid. Als gevolg van etnische zuiveringen door Israel (Nakba) is op dit moment de grootste groep vluchtelingen ter wereld Palestijns. Deze mensen hebben volgens het internationaal gesanctioneerde recht op terugkeer het recht om terug te keren naar hun leeefgebieden, maar dit recht wordt hen door Israel geweigerde. De pogroms tegen de Palestijnen lijken hen weinig te doen. Hen wordt bovendien collectieve straffen opgelegd zoals belegering en uithongering in Gaza. Mensenrechtenrapporteur Richard Falk, die in 2008 nog door Israel het land uit werd gezet om te voorkomen dat hij zou kunnen rapporteren over de bestaande Apartheid benoemde de Israelische politiek als “a prelude to genocide". Genocide is namelijk niet alleen iets dat kan bestaan in het geval van directe moord, maar volgens de definitie van de VN ook iets dat kan geschieden door indirecte moord als gevolg van bijvoorbeeld afsluiting van water en elektriciteit, niet doorlaten van voedsel of medische hulp en de desctructie van landbouwgrond met hongersnood als gevolg.

Evenals in het Zuid-Afrika van de Apartheid is er in Israel sprake van roof van Palestijns grondgebied. Dit gebeurt zowel door de bouw van een muur die de Palestijnen afsnijdt van hun meest vruchtbare grond (door velen de Apartheidsmuur genoemd), als door de bouw van nederzettingen. Voortdurende zijn er vernielingen van Palestijnse huizen en landbouwgrond. Ook zijn er tal van belangrijke wegen die Palestijnen niet mogen gebruiken en die enkel bestemd zijn voor Israeli's. De afscheidingsmuur is volgens Israel nodig om haar eigen burgers te beschermen. Als echter de landroof en bezetting er niet zouden zijn, dan zou voor de Palestijnen de noodzaak er niet zijn om Israel aan te vallen.
Ook de discriminatie in Israël van in 1948 binnen Israël verdreven Palestijnen is niet te onderschatten. Daarnaast is er sprake van uitroeiing van de rijke bedoeïenencultuur in de Negev woestijn. In december 2008 nog werd een dergelijk dorp platgewalst. Jeruzalem wordt compleet verjoodst door het uitdrijven van de Palestijnen en de tevens Palestijnse hoofdstad wordt voor deze mensen ontoegankelijk gemaakt, met uitzondering van de Palestijnen die er nog altijd wonen. Toegang tot land en bouwvergunningen is, een uitzondering daar gelaten, alleen nog maar voorbehouden aan joden.

Dit alles gebeurt met gebruik van de racistische Zionistische ideologie die reeds is ontstaan in het Europa van eind 19e eeuw die was gericht op het stichten van een exclusief joodse staat in wat toen bekend stond als Palestina. De joden die daadwerkelijk naar Palestina emigreerden deden dit met het historisch onjuiste Zionistische motto “een land zonder volk voor een volk zonder land”. Heden ten dagen kent Israel de zogeheten “Joodse nationaliteit” en het “Israëlisch staatsburgerschap”. Echter, wie geen jood is kan slechts een tweederangs burger zijn. Dit werd duidelijk geilustreerd toen minister Livni zich onlangs uitsprak voor een zogenoemde “verhuizing” van de nu 1.5 miljoen Israëlische Palestijnen (Palestijnen met dit Israelische staatsburgerschap), in het geval dat er in de toekomst een Palestijnse staat naast de Israëlische komt. Dit zou volgens haar “het joodse en democratische karakter van Israël het best bewaren”. Zelden sprak een minister van een land dat zichzelf een democratie noemt een zo duidelijke voorkeur voor een Apartheidsbewind uit. Klaarblijkelijk worden de autochtone Palestijnen dus beschouwd als een gemakkelijk “te verwijderen” demografisch probleem.
De dictatuur werd verder aan aangescherpt in januari 2009, toen bekend werd dat de Arabische excuuspartijen United Arab List Ta'al en Balad, want invloed hadden ze al niet, werden gebanned bij de in aantocht zijnde verkiezingen. Arabische partijen worden dus geboycot op basis van ras, in Nederland noemen we dat racisme.

Verschillen tussen Apartheid in Zuid-Afrika en Israël

Legt men de situatie in Israel over die van Zuid-Afrika, dan komt men uiteraard niet tot de conclusie dat deze precies hetzelfde is. Veel van de toentertijd in Zuid-Afrika bestaande wetten bestaan in Israel niet. Een voorbeeld daarvan is het verbod op gemengde huwelijken om zo rassenvermenging te voorkomen. De Israelische regering pakt het plan om Israel zuiver joods dan wel fundamentalistisch christenlijk (er wonen ook gemeenschappen van zeer zwaar gelovige christenen in Israel) te houden een stuk diplomatieker aan. De uitvoerders zijn dan ook beter geschoold.

Ook de reactie van de rest van de wereld is anders. Op een zeker moment zijn veel westerse landen over gegaan tot een boycot van Zuid-Afrika, of dit nu kwam van overheden of individuen, het gebeurde op grote schaal. Dit is niet de definitieve dolksteek geweest voor de Apartheid, maar het heeft zeker een belangrijke rol gespeeld. Israel kan echter rustig doorgaan met haar destructie van het Palestijnse volk (volgens sommigen gedurfd een Holocaust tegen de Palestijnen genoemd). Genocide en massaslachtingen zijn in december 2008 weer aan de orde van de dag. Inmiddels is nu duidelijk geworden dat Israel het Palestijnse volk geen keuze meer laat: uitgehongerd of gedood worden door haar bezetter of zich midden in deze ongelijke strijd met alle voor handen zijnde middelen verzetten. Overigens hebben zij hier volgens de Conventie van Genève het recht toe, al gebeurd dit met geweld. Volgens deze Conventie van Genève is Israel als bezetter bovendien verplicht in te staan voor de gezondheidszorg, onderwijs en bescherming van burgers. Dat ze hier geen booschap aan heeft is inmiddels wel duidelijk.

Een boycot tegen Israel zal de staat ook niet doen vallen, het moederland Amerika zal het uiteraard niet zomaar láten vallen, maar als men door blijft gaan met het plegen van genocide, met bombardementen op burgers, met discriminatie, met het negeren van de VN en met het voeren van een Apartheidsbewind, dan is een boycot net zo op zijn plaats als de boycot tegen de Apartheid in Zuid-Afrika.