Israëlisch-Arabisch conflict 6: Rol VS en rest van de wereld

Het is moeilijk te geloven, maar het gebeurt. Het belangrijkste VS belang in de Arabische landen is olie geweest. En toch is tegenwoordig, terwijl er sprake is van conservering, zonne-energie en andere vormen van energie die de wereld minder afhankelijk maken van olie, het buitenlandse beleid steeds meer gericht op het Midden-Oosten. Arabieren zijn duidelijk tegen Amerika en toch krijgen ze steeds meer invloed op het Amerikaanse beleid. Dit is het vervolg op het artikel 'Joods recht op het Land Israël.' Klik hier.

Amerika voert druk op Israël op

Israël vindt het lastig de druk van de VS te weerstaan. Neem bijvoorbeeld de Camp David Akkoorden. President Jimmy Carter had een akkoord nodig voor zijn verkiezingscampagne. Sadat had een akkoord nodig om zich bij de Amerikanen te nestelen. De sterkste positie had Menachem Begin. En toch ging hij in op alle Arabische eisen. Als Begin 'nee' had gezegd dan was er druk op Sadat gekomen die zich geen 'nee' kon veroorloven. Toch gaf Begin toe. En dit gebeurde niet slechts één keer, maar vele malen. De Amerikanen dachten dat het makkelijk was om Israël onder druk te zetten in plaats van de Arabieren.

Israël moet een duidelijk zelfbeeld van zichzelf hebben: een Joodse Staat

Nog voordat er onderhandeld werd stond Israël in de verdediging. Israël durft er nauwelijks vooruit te komen dat het een Joodse Staat is. Om die reden is er veel retoriek tegen de orthodoxe Joden. Vanwege deze moeilijkheid zegt Israël nooit openlijk: "Dit is een Joods land, door God aan ons gegeven, en noodzakelijk voor onze eigen veiligheid." In plaats daarvan komt het met allerlei ander argumenten op de proppen om het bezit van het land te verdedigen volgens 'universele waarden.'

Maar dit werkt niet. De internationale gemeenschap staat achter de Arabieren en zelfs in de VS neem de steun voor Israël af. Waarom? Omdat het zelfbeeld van Israël verwarrend is. De buitenwacht heeft van Israël een vreemd beeld. Dit komt omdat niet de echte waarheid wordt gezegd.

Neem bijvoorbeeld de positie van de Arabieren in Judea en Samaria vóór de Intifada. Hun positie was veel beter dan die van de gemiddelde persoon in de meeste Arabische landen. En toch wordt Israël geportretteerd als een gewelddadig regime.

Een ander voorbeeld is de moord door christenen op Palestijnse vluchtelingen in de kampen Sabra en Shatilla. Er waren geen Israëliërs bij betrokken. Israël kreeg de schuld en accepteerde dit gelaten. De echte moordenaars werden niet veroordeeld. Israël wel.

Om haar positie te verbeteren in de wereld moet Israël duidelijk prioriteiten stellen en deze prioriteiten in de praktijk brengen. Omdat Israël bang is wat de wereld van haar vindt, wordt Israël vaak veroordeeld door de andere naties.

Israël moet leren kracht te tonen door echte principes waarvan de belangrijkste is het verdedigen van haar burgers. Zolang ze dat zal doen krijgt het vanzelf respect van de rest van de wereld.

In het volgende artikel deel 7 aandacht voor 'de rol van elke Jood.' Klik hier.

Meer informatie: Startpagina - Israëlische leger (IDF) / Israëlische oorlogen .