Politiek en Palestijnen

Israelisch terrorisme tussen 1950 en 1967

Infoteur: Peronista

Israelisch terrorisme tussen 1950 en 1967

Zoals ook in de vorige artikelen over dit onderwerp zal ik een deel van de grootste terreurdaden van Israel in min of meer chronologische volgorde noemen.


Het vorige artikel uit deze serie is Israelisch terrorisme tussen 1948 en 1950. Deze is ondergebracht in de special Zionistische terreur.

Dit zijn een aantal van de velen Israelische terreurdaden in de periode van 1950 tot 1967:
  • Op 20 maart van 1950 staken zes Israëlische gepantserde wagens de grens met Jordanië over. Er werden door de VN drie moorden op mensen en een aantal op dieren gemeld.
  • Op 21 mei van 1950 vertrok een Palestijns gezin met toestemming en met een escorte van het Israelische leger naar de Westbank. Zij werden daar alleen achter gelaten. Kort hierna verscheen een patrouille die direct op hen begon te schieten. Vader en zoon kwamen om, moeder raakte zwaar gewond.
  • Op 31 mei van 1950 transporteerde een tweetal Israelische vrachtauto's elk ongeveer 50 Palestijnse onschuldige gevangenen naar de grens met Jordanië. Tijdens deze rit van 16 uur kregen ze geen water of eten. Ze droegen allen een blinddoek. Plots werden ze uit de vrachtauto gezet met de mededeling dat ze in Jordanië waren. Toen de millitairen hun geweren boven hun hoofd leegschoten rende iedereen alle kanten op. Zo'n twee dagen zwierven ze door de woestijn, tot ze door anderen gevonden werden. 20 waren er inmiddels al omgekomen. Ze waren allemaal zichtbaar gemarteld.
  • Op 7 februari van 1951 staken midden in de nacht zo'n 30 Israelische militaire de grens over vanuit Jeruzalem naar het kleine stadje Sharafat. Terwijl de bewoners sliepen plaatsten ze explosieven aan het huis van de dorpsoudste. Deze werden tot ontploffing gebracht, en de mensen uit het dorp die de straat op renden werden neergeschoten. Circa 10 mensen stierven, en nog eens 10 raakten gewond. Nog die week gebeurde hetzelfde in het stadje Falama. Iedere keer weer werd Jordanië de schuld gegeven.
  • Tussen begin januari en eind mei 1953 voerde het Israelische leger ongeveer met 200 aanvallen uit op Palestijnse doelen, met als gevolg zo'n 200, hoofdzakelijke vrouwelijke en minderjarige, doden.
  • Op 14 oktober van 1953 volgde een operatie onder leiding van Ariel Sharon. Doelwit was Qibia, waar 40 mannen van de Nationale Garde woonden. Ze werden verdreven, waarna hun huizen met explosieven werden opgeblazen. Vrouwen, bejaarden en kinderen waren nog binnen. 66 mensen uit 42 huizen kwam om. Generaal Bagot Glubb verklaarde later dat deze operatie al maanden op de planning stond.
  • In 1954 plaatste de vrouwelijke Israëlische terroriste Marcelle Ninio een aantal bommen bij Amerikaanse instituten in Egypte. Ze werd opgepakt en in 1967 weer vrijgelaten, waarna ze door premier Golda Me’ir als nationale heldin ontvangen werd.
  • Ook in 1954 voerden Israeliers, met een nieuwe primeur, een vliegtuigkaping uit op een burgervliegtuig uit Syrië.
  • In het jaar 1956 werden door het Israëlische leger 49 mensen, zowel mannen, vrouwen als kinderen uit het stadje Kafr Kassem zonder aanleiding vermoord in koele bloede.

Zesdaagse Oorlog

Na de, door als Arabische boeren verkleden Israelische infiltranten uitgelokte oorlog van 1967, poogden grote groepen vluchtelingen terug te keren naar hun huizen op de Westbank. Nadat ze de Jordaan overgestoken waren liepen ze in de armen van Israelische soldaten. De mensen die van de Westbank kwamen mochten verder. Mensen uit Oost-Jeruzalem en mensen die gevochten hadden tegen Israel werden in koele bloede vermoord.
Nederlandse schoolkinderen werd toentertijd, en nu nog steeds, geleerd dat de Zesdaagse oorlog is uitgelokt door buurlanden van Israel doordat zij keer op keer grensconflicten uitlokten. Dit verhaal is inmiddels volledig ontkracht. Dé oorlogsheld van Israel, Moshe Dayan, heeft zelf toegegeven dat ruim 80% van de genoemde conflicten werden uitgelokt door het Israelische leger. In het postuum gepubliceerde boek waarvoor een journalist uitgebreid met hem sprak is het volgende citaat te lezen: “Many of the firefights with the Syrians were deliberately provoked by Israel, and the kibbutz residents who pressed the Government to take the Golan Heights did so less for security than for the farmland... They didn't even try to hide their greed for the land...We would send a tractor to plow some area where it wasn't possible to do anything, in the demilitarized area, and knew in advance that the Syrians would start to shoot. If they didn't shoot, we would tell the tractor to advance further, until in the end the Syrians would get annoyed and shoot. And then we would use artillery and later the air force also, and that's how it was..."

Zij hadden goed in de gaten dat ze het moesten doen lijken alsof het hun vijanden waren die voor elke individuele aanval verantwoordelijke waren. Een veel gebruikte tactiek was het betreden van verboden gebied dat werd bewaakt door de VN. Hierop volgden waarschuwingschoten van Arabische burgerwachten in de bergen. De Israeli's wachten tot de VN-waarnemers gezien hadden dat zij de eerste schoten (in de lucht) losten, waarna ze reageerde door met modern wapentuig de hele zone in vuur en vlam te zetten en in te nemen. De Nederlandse VN-waarnemers Jan Mühren publiceerde hier onlangs een boek over.

Verzet

De Palestijnen boden later verzet tegen de landroof die vaak samenging met moorden. Dit verzet is volgens de Vierde Conventie van Genève toegestaan. Toch werd hen dit recht onthouden, waar Israel onverminderd door kon gaan met de terreur. Je hebt dus rechten maar je krijgt ze niet. Dit lijdt vrij snel tot grote frustratie. Op deze manier moet je wel reageren. En waar vond je betere voorbeelden dan bij de overheersende zionisten. Ondanks dit zorgden de initiatief nemende Israeliers sinds de Tweede Intifada voor het viervoudige aantal dodelijke slachtoffers. Kijkend naar de minderjarige slachtoffers is het zelfs 1 op 9. Hajo Meyer noteert uit de krant Ha’aretz het volgende over de terreur: ‘De daders vallen Palestijnse doelen aan, waaronder scholen in Oost Jeruzalem en op de Westbank. De doden worden zorgvuldig gekozen, en wat het nog erger maakt, ze kiezen kinderen’.
© 2008 - 2010 Peronista, gepubliceerd in Politiek (Mens en Samenleving) op 15-02-2008, laatst gewijzigd op 07-01-2009. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Peronista is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • Citaat Dayan: The New York Times, 11 mei 1997

Reageer op het artikel "Israelisch terrorisme tussen 1950 en 1967"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.