Politiek en Terrorisme

Israelisch terrorisme tussen 1948 en 1950

Infoteur: Peronista

Israelisch terrorisme tussen 1948 en 1950

Na het uitroepen van de 'staat' Israel gaat de zionistische, en dus inmiddels ook Israelische terreur onverminderd door. Wederom een overzicht.


Dit artikel is ondergebracht in de special Zionistische terreur, en volgt op het artikel Zionistisch terrorisme tussen 1946 en mei 1948.

Op 21 mei 1948 waren de Palestijnse steden Lydda en Ramle aan de beurt. Deze lagen in Palestijns gebied en moesten volgens geheime afspraken door Jordanië bestuurd worden. De Israëliërs vonden dat niet al te belangrijk. Zowel op de grond als vanuit de lucht vielen ze de steden aan. Het Jordaanse leger had er slechts een kleine groep soldaten gestationeerd. Van half juni tot begin juli bestond er een wapenstilstand. Om deze reden kwamen in deze steden veel vluchtelingen samen, op zoek naar veiligheid. Direct nadat het bestand was afgelopen viel Israel de dorpen weer aan. Na deeerste luchtaanvallen kwam de massa vluchtelingen weer in beweging. Er kwam een uitgaansverbod en een groot deel van de mannen werden opgesloten in moskeen. Sluipschutters bleven om de rest in de gaten te houden. Kort hierop kwam het commando te schieten op iedereen die zich op straat begaf. In paniek geraakte vluchtelingen werden in koele bloeden neergeschoten terwijl ze een veilig onderkomen zochten. Mensen die in hun huizen waren gebleven werden kregen handgranaten door de ramen. Nadat deze missie voltooid was, werden de mannen in de moskeen vermoord. Dus hoezo respect voor de heiligheid van een onderkomen voor religieuze doeleinden? Het aantal doden bedroeg volgens de Israeliers 250. Het moet minstens het dubbele geweest zijn. Nadat het schieten was gestopt trokken overleven verschillende richtingen uit, in de hitte en zonder water of voedsel. Weggegooide spullen markeerde hun vluchtroute, als ook de lijken van degenen die bezweken.

Tweede wapenstilstand

Ook met de tweede wapenstilstand hielden de beschietingen niet op. Het idee hier achter was het uitlokken van een reactie van Palestijnse kant, zo dat naar hen gewezen kon worden als de agressor.Maar de Israeliers hadden niet de slimmigheid van Bismarck. Een Arabische militair meldde aan de VN dat de Israeliers niet op hen schoten maar op bussen met burgers. Hij vroeg ze niet konden zorgen dat dit zou stoppen. Het enige dat hij kon melden was dat een dergelijke actie waarschijnlijk genoteerd zou worden met tussen haakjes het woord 'illegaal' er achter. In deze periode begon verdrijving het handelsmerk van het Israelische leger te worden.

Verenigde Naties

De VN zondt een nieuwe gezant, namelijk Graaf Folke Bernadotte. Hij was een held omdat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog tienduizenden joden uit concentratiekampen had weten te redden. De Israeliers zouden bewondering voor hem moeten hebben. Maar omdat hij kwam met het idee van een federatieve staat van zowel joden als Palestijnen werd hij op 17 september 1948 vermoord door de Stern-gang, waarover Yitsjak Shamir de leiding had. Hij werd later premier van Israel. De werkelijk moordenaar van Folke Bernadotte, Nathan Friedman Yellin, werd na jaar latet lid van de Knesset.

Het Rhodos bestand

In 1949 werd op Rhodos een bestand gesloten met de Jordaanse regering, waardoor veel vluchtelingen weer wat hoop kregen. Velen gingen terug naar hun dorpen, of wat daar van over was, om bezittingen op te halen en familieleden te zoeken. Het Israelische antwoord bestond uitsluitend uit kogels. Dit goldt ook voor boeren die terugkeerden naar hun grond. Zij wisten helemaal niet dat hun land hen was afgenomen. De enige oplossing leek om 's nachts te gaan, met een krakkemikkig wapen op zak. Als ze nu Israelische militairen tegenkwamen hadden ze iets om mee terug te vuren. Zelfs Israelische militairen hielden zich niet aan de niewe lijnen die over de kaart getrokken waren, en als oplossing voor de voedselschaarste trokken ze Palestijns gebied binnen om schapen te doden en op te eten. Als Palestijnen over de potloodstreep op de kaart stapten werden ze door Israël ‘infiltranten’ genoemd. Dit was natuurlijk weer een goede reden voor represailles. Dit bestond uit het binnentreden van Palestijns gebied en het neerschieten van de eerste 2 a 3 Palestijnen op hun pad. Vonden ze eerder een huis waar licht te zien was, dan een persoon op straat, dan ging er een granaat naar binnen, zonder te weten of er misschien kinderen binnen waren. Zo werd in 10 maanden tijd 117 maal de grens met wat inmiddels Jordanië was overtreden, en werd 76 maal het luchtruim geschonden. Jordanië heeft het luchtruim nooit geschonden. Ook na het bestand van Rhodos werden zo'n 6000 Palestijnen verdreven richting Jordanië.
© 2008 - 2010 Peronista, gepubliceerd in Politiek (Mens en Samenleving) op 15-02-2008, laatst gewijzigd op 03-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Peronista is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Israelisch terrorisme tussen 1948 en 1950"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.