De Europese en Aziatische transitie naar feodalisme

Na de 14e eeuw was er een chaos ontstaan in Europa. De maatschappij kon niet meer functioneren zoals het dat altijd had gedaan, al was het alleen maar vanwege de gigantische daling van het bevolkingsaantal ten gevolge van de zwarte dood. Als gezegd wordt dat de machthebbers voor de wederopbouw van hun staten gebruik hebben gemaakt van de politieke tradities, dan is dat te verklaren doordat de fundamenten van de macht niet wezenlijk zijn veranderd. De innovaties op politiek gebied werden gecombineerd met de reeds bekende manieren van regeren. De periode van de zwarte dood kwam op een moment dat Europa in volle bloei was, en hier kwam toen een abrupt einde aan. In deze periode wankelde de kerk en waren boerenopstanden aan de orde van de dag. In deze staat van chaos moesten de machthebbers Europa zien op te bouwen. Ondanks dat een situatie als deze zich nooit eerder had voorgedaan, waren de ingrediënten voor de opbouw wel hetzelfde als voor de crisis: kracht, religie, en strategische burgerlijke allianties.

Het neemt vorm aan

Toen de Europese staten in de 16e eeuw echt vorm begonnen te krijgen, waren ze gebouwd op basis van de al min of meer bestaande hiërarchieën, volgens het zogehete feodale model. Aan het hoofd stond een monarch, die de macht deelde met de adel en de geestelijken. Daarna kwamen de rechters en de machtigste handelaren, gevolgd door de lagere handelaren en ambachtslieden. Onderaan stonden de boeren.

Azië

De consolidatie van staten in Azië gebeurde volgens een heel ander model. De importantie van religie was hierin ook anders.
Zoals bij meerdere dynastieën het geval was, had religie in de Ming-dynastie ook een plaats. De stroming die werd aangehangen door de meeste keizers was een vorm van neo-confucianisme. Deze keizers waren niet alleen politieke maar ook religieuze leiders. In feite was het niet zozeer God die aanbeden werd, aanbidding was meer iets dat de keizer zelf toe kwam. Deze aanbidding ging gepaard met veel symbolen en rituelen. China was op het gebied van religie niet echt een geheel want lokale religies en sektes zijn altijd blijven bestaan. Ondanks dat de invloed van religie erg groot leek, had de seculiere autoriteit van de keizer een groter belang.

Ottomaanse Rijk

In het Ottomaanse Rijk had religie weer een andere positie. De militaire macht speelde een grote rol, maar voor consolidatie van de macht van de sultans was ook religie van groot belang. Deze sultans noemden zichzelf 'de schaduw van God'. Grote moskeeën en scholen werden in naam van de Islam gebouwd. Het waren in feite de sultans die zorgden dat het religieuze en het seculiere altijd met elkaar verbonden bleef.