Israëlische premiers: Moshe Sharett

Moshe Sharett (1894-1965) was de tweede premier van Israël (1954-1955). Hij diende tussen twee termijnen van David Ben Goerion in.

Jeugd

Moshe Sharett werd in 1894 in Kherson, de Oekraïne, geboren. In 1908 emigreerde hij naar Palestina. Zijn familie was één van de stichters van Tel Aviv. Hij ging in Herzia naar school. Daarna studeerde hij in Istanboel en later op de London School of Economics. Gedurende WO I diende hij in het Ottomaanse leger als officier.

De zuster van Sharet, Rivka, kwam om tijdens een auto-ongeluk. Ook zijn zijn andere zuster overleed. Net zoals de dochter van Rivka.

Carrière

Sharett sprak vloeiend Arabisch en werkte voor de Histradoet vakbond. Van 1933 tot 1948 was hij onderhandelaar voor de Zionistische beweging met het Britse Mandaat van Palestina. De onderhandelingen leidden tot de oprichting van de staat Israël.

Vanwege zijn ervaring werd Sharett de eerste minister van buitenlandse zaken. Zijn eerste succes was een wapenstilstand in 1949 waarmee de vijandigheden tussen israël en de Arabische landen werd beëindigd.

In 1954 werd hij minister president. Hij was iemand van de diplomatie. Maar hard-liners luisterden niet naar hem en raadpleegden constant Ben Goerion die in zijn kibboets Sde Boker zat. In 1955 werd Ben Goerion minister van defensie onder Sharett. Ben Goerion volgde Pinchas Lavon op die verwikkeld was geraakt in een mislukte Israëlische operatie in Egypte. Dit staat bekend als de Lavon-affaire. Spoedig volgde Ben Goerion Moshe Sarett op in 1955.

In 1956 werd Moshe Sharett opnieuw minister van buitenlandse zaken en werd ook hoofd van het Joods Agentschap vanaf 1961 tot aan zijn dood in 1965. Ook bleef hij tot 1965 een lid van de Knesset.

Nalatenschap

Na zijn dood werd Sharett er van beschuldigd dat hij de levens van 1 miljoen Hongaarse joden niet redde door Joel Brand van het Joods Agentschap tegen te werken. Deze beschulding kwam van Ben Hecht, een revisionistische zionist, die een grote tegenstander was van de linkse zionisten. De beschuldiging wordt daarom niet zo serieus genomen. Het is nog wel steeds onderwerp van debat.

Sinds 1987 staat de afbeelding van Moshe Sharett op de 20 Nieuw Israëlische Sheqel. Naast de foto waarop hij de Israëlische vlag overhandigt aan de Verenigde Naties in 1949 staan de titels van zijn boeken. Aan de achterkant van het biljet staat zijn school van Herzilija afgebeeld. In 1998 werden de titels van zijn boeken vervangen door een gedeelte van de speech die Sharet in 1949 voor de Verenigde Naties gaf. Aan de achterzijde staat een foto van de Joodse Brigade vrijwilligers, een deel van een speech die hij gaf voor de Brigade en opnieuw de titels van zijn boeken.

Meer informatie is te lezen in mijn special Biografie van alle Israëlische premiers vanaf 1948. © 2007 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Politiek (Mens en Samenleving) op 27-12-2007, laatst gewijzigd op 01-01-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Israëlische premiers: lijst met premiers (1948 tot heden): De premier van Israël is het hoofd van de Israëlische regering en de belangrijkste figuur in de politiek (de president is een ceremoniële functie).…
• Israëlische premiers: Shimon Peres: Shimon Peres (1923) is de achtste premier van Israël. Hij is tweemaal tot eerste minister gekozen(1984-1986 en 1995-1996). Ook was hij een keer vervangend premier. Hij is…
• Israëlische premiers: Levi Eshkol: Levi Eshkol (1895-1969) diende als de derde Israëlische premier van 1963 tot aan zijn dood in 1969 als gevolg van een hartaanval. Hij was de eerste Israëlische premier die…
• Israëlische premiers: Ehud Barak: Ehud Barak (1942) is de tiende premier van Israël. Hij diende in de periode 1999-2001. Hij is de meest onderscheiden Israëlische soldaat. Na 2001 stapte hij uit de politiek,…
• Israëlische premiers: Jitschak Rabin: Jitschak Rabin (1922-1995) was de vijfde premier van Israël. Hij heeft twee termijnen gediend. De eerste termijn was van 1974 tot 1977 en de tweede termijn was van 1992…

Bronnen en/of referenties

• Wikipedia