InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Omgangsregeling: wanneer het kind niet wil

Omgangsregeling: wanneer het kind niet wil

Omgangsregeling: wanneer het kind niet wil Bij een scheiding of het uit elkaar gaan van partners, zijn soms kinderen betrokken. Hiervoor wordt een omgangsregeling getroffen. Maar wat te doen wanneer het kind zelf aangeeft, niet mee te willen werken aan deze omgangsregeling?

De omgangsregeling

Scheiden doet lijden: ook en misschien wel vooral voor de kinderen. Indien alles goed is verlopen, dan is er een omgangsregeling voor de kinderen op papier gezet. De niet verzorgende ouder heeft hierbij het recht om zijn/ haar kind(eren) minimaal twee weekenden per maand te mogen zien. Maar ook andere omgangsregelingen kunnen gelden: bijvoorbeeld eenmaal per maand of viermaal per maand. Het belangrijkste is dat er in ieder geval een regeling getroffen is en dat het kind de kans krijgt om beiden ouders te mogen zien.

Het kind wil niet meer

Het kan ineens voorkomen dat het kind niet meer naar de vader toe wil (of naar de moeder). Dit kan voorkomen. Het kind kan gaan huilen of schreeuwen wanneer het naar de andere ouder toe moet, of juist heel zwijgzaam worden. Ook kan het gedrag zich uiten in boosheid, vernieling en zelfs weglopen.

Als eerste is het belangrijk om de oorzaak op te sporen. Waarom wil het kind niet meer meewerken aan de omgangsregeling? Soms speelt de andere ouder hierin een rol: door de echtscheiding kan er woede of verdriet naar boven zijn gekomen. Kinderen pikken dit heel snel op en willen de verzorgende ouder beschermen. Door bij de verzorgende ouder te blijven, meent het kind dat deze geen verdriet meer zal hebben. Is dit het geval, praat er dan over met het kind. Laat zien dat er verdriet is, maar dat dit ook weer over zal gaan. Dat thuis blijven niks aan de situatie zal veranderen.

Angst van het kind voor de andere ouder

Soms is het kind bang voor de niet-verzorgende ouder. Dit kan komen omdat deze anders omgaat met het kind, of de leefsituatie veranderd is. Bijvoorbeeld door drank of drugsgebruik of door woede of verdriet. Het kind voelt dit aan en het vind het niet meer leuk bij de andere ouder. Dat kan gebeuren.

Het is afhankelijk van de situatie of er hulp ingeschakeld moet worden of niet. Soms kunnen beide ouders best even samen om de tafel gaan zitten en er over praten. Probeer geen verwijten naar elkaar toe te maken. Maar wanneer de problemen ernstiger zijn, zoals bij drank of drugsgebruik, zal deze ouder zijn gedrag niet zomaar kunnen aanpassen. Kijk dan of er hulp in te schakelen is via bureau jeugdzorg. Deze kunnen een kijkje gaan nemen bij de andere ouder en de situatie peilen. Bureau jeugdzorg handelt in het belang van het kind.

Aangepraat gedrag

Ook dit komt voor: het kind wil niet meer naar de andere ouder omdat hem/ haar dit is aangepraat door de ene ouder. Dit kan van beiden kanten uitkomen: door de verzorgende ouder of door de niet-verzorgende ouder. Er wordt dan negatief gepraat over de andere ouder, en het kind gelooft deze verhalen. Het zal op den duur niet langer meer mee willen werken aan de omgangsregeling.

Kinderen worden maar al te vaak ingezet als machtsstrijd tussen twee ex-partners. Vaker dan men eigenlijk denkt. Probeer dit vooral te voorkomen. en kind houdt van beiden ouders en wil niet kiezen hiertussen. maar vaak wordt het wel hiertoe gedwongen.

Een kind dat echt niet meer naar de andere ouder wil, zal dit zelf goed kunnen aangeven, afhankelijk van de leeftijd van het kind. Let op veranderend gedrag wanneer de andere ouder het kind komt halen of brengen. Wanneer een kind enthousiast naar de voordeur rent, mag men er ook wel van uitgaat dat dit enthousiasme oprecht is.

Naar de rechtbank

Wanneer de omgangsregeling onderling nier hervat kan worden, kan de niet-verzorgende ouder een kort geding opstarten. Hierbij kan de verzorgende ouder een boete opgelegd worden voor iedere dag dat het kind niet wordt meegegeven. Houdt wel goed voor ogen of dit de juiste oplossing is voor het kind: een kind dat niet wil en toch gedwongen wordt, zal alleen maar meer haatgevoelens gaan krijgen/probeer het daarom altijd onderling op te lossen.
© 2010 - 2014 Bibiana, gepubliceerd in Ouder en gezin (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De kosten van een echtscheidingDe kosten van een echtscheiding1 op de 2 huwelijken strandt en loopt uit op een echtscheiding. Je moet niet alleen beslissingen maken over de verdeling…
Alimentatie verhogen of verlagenAlimentatie verhogen of verlagenIn veel gevallen betaalt iemand die alimentatie moet afdragen een bedrag dat ooit is afgesproken. Die alimentatie gaat w…
Scheiden, hoe doe je dat?Scheiden, hoe doe je dat?Bij een echtscheiding voeren woede en verdriet vaak de boventoon. Toch moeten er tijdens zo'n nare periode veel belangri…
Verschillende vormen van rechtsgedingVerschillende vormen van rechtsgedingHet kan ons allemaal overkomen. Een rechtszaak. Voor de meeste onder ons klinkt dit als een dreiging. Maar dat is de onw…
De echtscheidingsprocedure, hoe gaat dat?De echtscheidingsprocedure, hoe gaat dat?Je wilt scheiden maar hoe gaat dat? De echtscheidingsprocedure begint met het opstellen van een verzoekschrift. Dit doe…

Reageer op het artikel "Omgangsregeling: wanneer het kind niet wil"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Brigitte, 25-05-2014 22:00 #27
Mijn dochter is 10 1/2 jaar oud en wil echt niet meer naar haar vader toe. Zij is bang voor hem en hij maakt haar geestelijk kapot, ook laat hij haar in zijn weekend een avond bij een betaalde oppas zodat hij weg kan gaan wat zij niet wil. Hij dreigt haar en zij voelt het echt als een last als ze naar hem toe moet gaan. Terug bij mij uit ze haar gevoelens en is dan ook behoorlijk druk. Het enige wat ik kan doen is haar troosten en opvangen, voel me machteloos. Moet zij echt wachten tot 12 jaar dat zij zelf kan beslissen en 1 1/2 dit nog volhouden? Wij zijn al in een traject geweest bij Bureau Jeugdzorg (dossier is inmiddels gesloten omdat vader geen meewerkend persoon is en hij niet wil luisteren naar de wensen van zijn dochter). Ook gaat hij onder schooltijd op vakantie en houdt zich dan niet aan de omgangsregeling, ik heb afgedwongen (omdat onze dochter niet bij een vreemde ondergebracht wilt worden) dat zij dan bij mij is.
Graag zou ik willen vernemen wat de mogelijkheden zijn voor mijn dochter, de wet denkt hierin toch echt niet aan het belang van het kind en de basis van een kind wordt toch echt gelegd tot 12 jaar en is bij mijn dochter al behoorlijk aangetast.
Met vriendelijke groet, Brigitte

H. Verwij, 23-02-2014 23:01 #26
Hallo, ik heb de volgende vraag.
Mijn ex en ik zijn al vanaf dat onze zoon 6 maanden was uit elkaar. We zijn niet getrouwd geweest, maar ik heb mijn zoon erkend en we hebben gedeelde ouderschap. Mijn ex gaat nu (gaat deze week over naar een ander huis) na zo'n 10 jaar scheiden van haar huidige man (nu ex), maar wil mijn zoon verplichten enige tijd per week door te blijven brengen bij zijn ex-stiefvader. Dit tegen de zin in van mijn zoon (van 12). Hij wil daar absoluut geen moment meer doorbrengen en is blij af te zijn van hem (dit door hoe de afgelopen 10/11 jaar zijn verlopen). Mijn ex zegt tegen mijn zoon dat zijn ex-stiefvader daar recht op heeft en dat als hij het echt niet wil, dat mijn zoon zelf een brief naar de rechter moet sturen met de reden 'waarom hij niet wil'.

Voor zover ik weet, maar die regels kunnen veranderd zijn, is het zo dat iemand een bezoeksregeling moet aanvragen/aanvechten als hij dit wil, wanneer een kind of ouder hier tegen is. Buiten beschouwing gehouden, dat het natuurlijk zeer vreemd is, je kind te verplichten tijd door te brengen met iemand waar hij niet mee in contact wil zijn.
Mijn ventje is er deze week met de vakantie en ik ga samen met hem de brief schrijven, en ik heb hem gezegd te gaan praten met de juf en/of vertrouwenspersoon op school. Dit zijn mensen die van de afgelopen jaren weten en waar hij wel mee kan praten. Maar verder weet ik niet wat ik moet doen. Jeugdzorg bellen? Aanklacht indienen bij de politie/rechtbank? Ik zal mijn zoon nl. na de vakantie terug moeten brengen naar het huis van zijn ex-stiefvader en daar ben ik het niet mee eens. Ik kan toch moeilijk mijn kind afzetten bij iemand waar mijn kind helemaal niet wil zijn? Terwijl zijn moeder daar notabene niet eens meer woont?!
HELP?

Hans

T. Halbe, 16-10-2013 19:31 #25
Namens mijn dochter het volgende. Ca 4 a 5 jaar geleden is mijn dochter gevlucht met haar 2 kinderen, toen resp.3 en 7 jaar. Om haar te helpen zijn wij in een grote huur gaan wonen. Ondertussen is dit afgebouwd en wonen wij in elk een ander dorp. Jeugdzorg heeft bij de rechter aangeraden om 4 weken later reeds een weekend bij vader door te brengen. Mijn dochter heeft hier geen probleem mee, echter haar dochter thans 11 jaar en 8 maanden durf niet bij hem te blijven slapen. Rest nog op te merken dat mijn dochter diverse malen met de dood bedreigd is, en er constant ruzie over seks was. In de tijd dat moeder en partner nog bij elkaar woonden heeft dochter van mijn dochter verteld dat ze aangerand is. Naast meldingen bij politie is hier nooit door welke instantie dan ook enige hulp geboden aan mijn klein dochter.
VRAAG. Mijn klein dochter weigert daar te slapen overdag wil ze er wel zijn, maar niet blijven slapen. De jongste thans 7 jaar wil dan ook niet blijven slapen. Heeft iemand hier een oplossing voor?
Mila

Monnik, 26-09-2013 11:57 #24
Hallo,

Ik vraag dit namens mijn stiefdochter haar moeder is een jaar weggeweest op wereldreis en heeft niet veel contact met haar dochter gehad. Ze is 12 jaar en zit op de middelbare school. Voordat haar moeder vertrok was de verstandhouding met haar moeder al niet echt goed vooral met de nieuwe vriend van haar moeder heeft ze moeite, en wat haar ook erg veel verdriet heeft gedaan is dat de nieuwe vriend van haar moeder haar vader heeft aangevallen en bedreigt bij de schoolarts op school, dit en het weinige contact met haar moeder en interesse van haar moeder en nog meer dingen is ze nu bang haar moeder te zien. Ze zegt haar moeder helemaal niet te hebben gemist in het jaar dat ze is weggeweest en dat ze dit als rust heeft ervaren. Nu hebben wij de moeder voorgesteld om het voorzichtig weer op te pakken en eerst gewoon het contact weer op te bouwen onder toezicht mijn stiefdochter wil niet alleen het liefst wil ze helemaal niet. Maar de moeder begint gelijk ons van alles te verwijten en dat wij onverantwoordelijke ouders zijn enz nergens in haar mail staat het belang voor mijn stiefdochter voorop. Nu wil mijn stiefdochter echt niet wat kunnen we doen? Ik als stiefmoeder vindt het hartverscheurend om te zien en meemaken, ik ben ook moeder en ik heb een goed contact met mijn ex en een goeie omgang voor mijn zoon dit komt omdat we het belang van onze zoon altijd voorop stellen. Wat kan ik doen om mijn stiefdochter te helpen?

Justin, 26-09-2013 00:35 #23
Op 29-06-2013 schreef Eddie over erkenning.
Voor mij en mijn echtgenote een herkenbare situatie alleen toch anders. Het is al weer een aantal jaren geleden toen de ex van mijn vrouw op de 7 jarige leeftijd van hun dochter vanuit het niets een omgangsregeling probeerde af te dwingen. Ze zijn nooit getrouwd geweest en mijn echtgenote is met 3 maanden zwangerschap bij hem vertrokken omdat zij bepaalde dingen voor hem moest gaan doen en daar had zij geen zin in.
Maar even terug naar de omgangsregeling: Mijn echtgenote moest er toen voor zorgen dat haar dochter op vrijdag met een tas met kleding klaar zou staan bij school waar hij haar dan op zou halen. Overigens zonder verdere afspraken te maken wanneer ze terug gebracht zou worden. Na eerst telefonisch contact met hem gehad te hebben en hem op niet mis te verstane wijze te kennen hebben gegeven dat dit niet op zo'n manier geregeld moest worden en dat hij maar naar een advocaat moest stappen zodat het op papier kwam te staan. Daarnaast ook nog aangegeven dat hij niet langs hoefde te komen om het toch te regelen. Prompt stond hij diezelfde avond voor de deur. Een keer raden. De politie dus ook om hem te verwijderen. 7 Jaar niet naar zijn dochter omgekeken en dan vanuit het niets eisen gaan stellen.
Ik als stiefvader heb mijn stiefdochter altijd gestimuleerd om naar haar verwekker en nee ik noem hem expres geen biologische vader toe te gaan. Ook de moeder heeft er altijd achter gestaan dat zij dit zou doen maar op de één of andere manier had onze dochter (Ik heb haar inmiddels erkend en ze draagt dus ook mijn achternaam) altijd angst voor de verwekker en wilde dus al nooit naar hem toe.
Resultaat 3 jaar rechtszaken, bureau jeugdzorg en zelfs de raad voor de kinderbescherming erbij gehad. Uiteindelijk door een opmerking van onze dochter is de verwekker alle recht ontzegd. Reden daarvoor is dat de verwekker zijn emoties niet de baas kon en ons lichamelijk aanviel.
Tip voor vaders die zelf ook een omgangsregeling willen met hun kind(eren). Praat met je ex. Stel niet te hoge eisen en houd jezelf rustig hoezeer je ook gefrustreerd bent dat het niet zo snel gaat. Houd je handen thuis want je trekt echt aan het kortste eind en je ziet je kind nooit meer.
Inmiddels is onze dochter 22 en heeft ze nog steeds angsten door deze activiteiten van de verwekker. Als ze hem bij toeval tegenkomt krimpt zij ineen en staat ze verder aan de grond genageld ondanks dat hij haar ooit met maar 1 vinger heeft aangeraakt naar mijn weten.
Denk als vader eerst na wat voor schade je een kind aan kan doen met jouw activiteiten om na zoveel jaar dingen te gaan eisen.

N.B. Iets wat ik niet achterwege wil laten is dat de verwekker een strafblad heeft van tenminste 1 A4-tje. Hiervan waren wij al op de hoogte toen hij eisen begon te stellen. Dit heeft ons er niet van weerhouden om met behulp van een rechter toch een omgangsregeling te kunnen treffen welke door zijn toedoen mislukt is.
Door de aanval nota bene bij de raad voor de kinderbescherming is er weer een antecedent voor hem bijgekomen.

N.B.2. De omgangsregeling is niet uitgesproken en er is zelfs een contactverbod voor de verwekker uitgesproken door de rechter. Dit contactverbod is levenslang welke alleen door de verwekker via een nieuwe rechtszaak ongedaan gemaakt zou kunnen worden. De gedachte van onze dochter "Dacht het niet hè"

Daantje, 16-09-2013 14:33 #22
Mijn dochter van 11 gaat elke vrijdag en om de week het weekend naar haar vader. Als zij daar een paar uur is belt E al of ik haar wel komen halen. Bij thuiskomst is ze opstandig boos of heel verdrietig. Haar vader is een dominant persoon die vindt dat ze niet klaar is voor de wereld. Ze wilt niet zegt wel eens tegen me. Mam had maar een leuke man gekozen. Wij zijn echter al 10 1/2 jaar uit elkaar. Hij wilt dat ze meer komt en zij wilt dit echt niet. Wat nu? Zo zielig om een meisjes naar haar vader te sturen en ze niet wilt. Wij hebben momenteel erge ruzie omdat ik haar niet vaker naar hem laat gaan en de naderende vakantie doet haar helemaal niet goed. Zo zielig.

Luuk, 29-08-2013 18:17 #21
Mijn dochter van bijna 5 jaar woont voor het grootste gedeelte bij mij en de laatste tijd wil ze niet meer naar haar moeder. Nu is het zelfs zo dat ze huilend mij verlaat om met mamma mee te ''moeten'' gaan.

Veranderd dit nog bij onze dochter? want dit is voor alle 3 niet leuk en doet mij ook verdriet (laat staan haar moeder) En kan het liggen aan de sensitiviteit die bij mij wat meer aanwezig is dan haar moeder?

Agnetha, 30-07-2013 13:32 #20
Hallo dit hier allemaal komt mij bekend voor mijn zoontje is 5 jaar en sinds 2 jaar zijn de vader en ik uit elkaaar nu sinds mei vorig jaar is de regeling op papier gekomen alles ging goed in het begin tot 6 maanden geleden mijn ex is bij zijn vader gaan wonen en is met zijn stiefzus een relatie begonnen ze is 17 sinds die relatie doet mijn zoontje heel anders als hij naar zijn vader moet hij zegt nu al 2 maand dat hij niet naar zijn vader wil gaan en dat die vriendin hem slaat ze roken ook bij me zoontje want iedere keer als ik hem ga halen ruikt die uren naar sigaretten en ze drinken ook alcohol bij me zoontje iedere keer als ik iets vraag aan de papa is zijn vriendin die antwoord iedere keer als zij erbij is wordt er geschreewd en gedaan waar me zoontje bij is als zij meekomt, e zoontje halen gaan me zoontje zijn ogen heel wijd open en zegt hij ik wil niet mee mijn vraag is kan ik daar iets tegen doen moet ik hem meegeven nog met zijn vader ook al zonder op papieren van me advocaad? Kan hij iets doen of afr politie als ik hem niet wil meegeven ervoor Reactie infoteur, 01-08-2013
Wanneer de omgangsregeling op papier vaststaat, en vaak is dit dan ook officieel vastgelegd, dan heeft jouw ex ook recht op de omgangsregeling zoals aangegeven op papier. Wanner jij het zoontje niet meegeeft kan hij een kort geding starten. Jou zal dan een boete worden opgelegd voor iedere dag dat je zoontje bij zijn vader weghoudt.

Vermoedt je mishandeling, kan je de kinderbescherming inschakelen. Vraag is of je dit ook wilt: vaak krijg je alleen maar nog meer problemen en zal ook jouw situatie onder de loep worden genomen. Kijk dus liever uit met het direct beschuldigen hiervan.

Dat de vader van jullie zoon een relatie heeft met stiefzus, dat ze 17 is, dat ze roken en/ of drinken voegt natuurlijk niks toe aan dit hele verhaal. Nergens is er een wet die dit soort dingen verbied. Schreeuwen tegen het kind zou niet mogen, maar in hoeverre gaat het hier ook daadwerkelijk om en wat gaat eraan vooraf? Ik kan hier niet over oordelen. Stel het belang van het kind altijd voorop. Een kind heeft ook recht op het zien van zijn vader, of moeder het hier nou mee eens is of niet. Heb je moeite met de omgangsregeling om een duidelijke en gerechtvaardigde reden, schakel dan kinderbescherming en/of advocaat in.
Sterkte.

Eddie, 29-06-2013 02:37 #19
Op 27-01-2013 vraagt infoteur zich in zijn antwoord aan Jeanita af of haar dochter wel erkend is door haar vader. Is erkenning dan van belang voor het tot stand komen van een omgangsregeling?

In mijn situatie heeft de vader zijn dochter niet erkend. Onze relatie liep al tijdens mijn zwangerschap stuk en de eerste zes jaar heeft hij nauwelijks interesse voor haar getoond. Sinds 2 jaar betaald hij alimentatie en sinds die tijd is er ook een omgangsregeling door de rechter vastgesteld waarbij mijn dochter, die nu 8 jaar oud is, 1x per 2 weken een weekend naar haar vader moet die 100 km verderop woont, waarvan 1x per maand ook de vrijdag en de helft van de vakanties. Mijn dochter heeft al vanaf het begin met deze regeling heel veel moeite. Ze kan niet aangeven waarom dat is. Het blijft bij "ik vind het echt niet leuk" en "ik heb daar niets" of "papa jokt". Ik heb altijd gedacht dat ze moest wennen, maar ik zie na 2 jaar geen enkele verbetering. Ook op school is ze, tegen de tijd dat ze naar haar vader moet, erg verdrietig en huilt dan stilletjes in de klas. Ik heb haar zelfs een keer op vrijdag thuis van school moeten houden omdat ze helemaal van slag was omdat haar vader haar van school zou halen. Daar heeft hij volgens de beschikking wel recht op, alleen heeft hij er nooit gebruik van gemaakt, maar van dat recht wil hij nu wel gebruik maken. Mijn dochter krijgt zo steeds meer weerstand tegen haar vader. Naar mijn idee doet haar vader wel zijn best, maar voelt hij zijn dochter niet goed aan. Het lukt mij niet om er met hem over te praten, want als ik er voorzichtig over begin zegt hij dat ik ervoor moet zorgen dat zij het leuk vindt om met hem mee te gaan en alles wat ik zeg wordt afgedaan als onzin, terwijl iedereen kan zien dat de regeling voor haar zo niet plezierig werkt. Zij vindt het trouwens wel leuk als haar vader haar komt opzoeken, maar niet om mee te gaan. Dat is dan ook de reden dat ik in overleg met mijn dochter haar vader ook uitnodig voor activiteiten hier en zelfs een keer een deel van mijn zomervakantie met haar ook met hem heb doorgebracht, zodat ook de stap naar de andere helft van de zomervakantie voor mijn dochter hopelijk minder groot zou zijn. Het helpt allemaal niets. Wat moet ik doen om ervoor te zorgen dat mijn dochter minder tegen de bezoeken aan haar vader opziet? Reactie infoteur, 01-07-2013
" Is erkenning dan van belang voor het tot stand komen van een omgangsregeling?"
Nee, maar het versnelt wel het proces tot omgangsregeling.

Jouw situatie is lastig, vooral omdat het niet lijkt te werken er samen over te praten. Het beste zou toch zijn om met zn drieën eens om de tafel te gaan zitten (bij kinderen hoeft dat niet zo formeel) en eens te bespreken wat de wensen van de dochter zijn. Dat ze zich niet om haar gemak voelt bij vader is duidelijk, de reden hierachter moet gezocht worden. Als de vader niet mee wil werken dan heb jij in ieder geval je best gedaan, meer kan je momenteel niet doen. Gaat het echt problemen opleveren, dan wordt dit lastig op te lossen. vanaf het 12e jaar kan een kind zelf al kiezen, maar dan nog moet er een geldige reden zijn en komt bureau jeugdzorg vaak een kijkje nemen.

Michel, 28-06-2013 19:15 #18
Geachte

Ik zit met een vraag die ik niet kan oplossen, ik heb 4 kinderen en mijn ex heeft vorige week mijn ene dochter van 13 jaar meegenomen en sindsdien woont mijn dochter bij mijn ex, de andere 3 kinderen willen niet meer bij hun mama gaan waar ik echt iets wil aan doen omdat mijn dochter van 16jaar echt niet meer wil gaan en toch moet ze van de jeugdrechter als ze niet gaat moet ik een boete betalen van 250 euro wat ik zo erg vind voor mijn kinderen, dan heb ik nog een dochter van 10 jaar die Konstant tekeningen maakt waar ze duidelijk maakt dat haar mama moet sterven, en ook als ze moet gaan wil ze steeds seconden lijm nemen en ze vast plakken aan mij zodat ze niet meer mee moet, dan heb ik nog mijn zoon van 9jaar die niet meer wil gaan, en toch worden mijn kinderen verplicht om te gaan bij mijn ex. Is er nu echt NIETS wat ik kan doen, mijn kinderen zijn zo ongelukkig als ze mee moeten met mijn ex.

Martine, 28-03-2013 09:59 #17
Hallo, ik ben moeder van twee kinderen 16 en 14 jaar oud. De oudste woont sinds 2,5 jaar bij haar vader en de jongste nu ook sinds 1 jaar. Toen zij mij zeiden graag bij hun vader te willen wonen heb ik dit ingewilligd. Zij zeggen erg gelukkig te zijn bij hun vader.
Toen de kinderen nog bij mij woonden is er altijd een omgangsregeling geweest en gingen de kinderen om de week naar hun vader. Nu is het zo dat er geen omgangsregeling meer is en ik de kinderen haast nooit zie. Wanneer ik ze wel zie merk ik dat hun spontaniteit totaal verdwenen is. Ik krijg geen kus als ze komen e.d., de afstand tussen mij en de kinderen wordt steeds groter. Vader blijkt in de opvoeding van de kinderen toch wel tekortkomingen te hebben. Voor mijn jongste dochter loopt er een dossier bij Jeugdzorg, wat inmiddels overgenomen is door Bureau Kinder Mishandeling en wat dus nu doorgestuurd gaan worden naar Kinderbescherming. Ik sta overal volledig buiten, wordt nergens bij betrokken, weet niets. Als ik ze vraag, gaat het goed op school zeggen ze ja, maar als ik de cijfers bekijk, blijkt ze zeven onvoldoendes te hebben. Als ik haar daar op aanspreek merk je dat zij mijn mening afwijst en toch lekker doet wat ze zelf wil.
Ik vind het jammer dat het zo gelopen is, ik heb altijd het beste met ze voor gehad.
Maar nu, als ik ze uitnodig krijg ik nooit spontaan een ja, maar moet dit eerst besproken worden en krijg ik na een aantal dagen antwoord. Ik voel mij inderdaad afgewezen en dergelijke. Maar ben mij bewust mijzelf niet op de eerste plaats te willen zetten, de kinderen daar gaat het om. Nu dat ik besef dat het voor de kinderen moeilijk is om bij mij langs te komen ben ik tot de volgende conclusie gekomen.
Ik ga ze zeggen dat ik ze niet meer zal uitnodigen zodat ik geen obstakel meer ben in hun leventje, ze hoeven dan ook geen rekening meer te houden met mij.
Mijn wens is om hiermee te bereiken dat ze rust krijgen en gewoon zoals ieder ander kind hun leven kunnen leven zoals zij dat willen.

Wendy, 19-03-2013 01:10 #16
Hallo, ik heb een onderlinge regeling met de vader van mijn oudste dochter. Hij heeft grotendeels de regeling opgesteld met mijn akkoord maar nu komt hij.meer als de helft van de tijd niet op dagen. Verleden weekend was het alweer 2 maanden geleden dat hij nog gekomen was voor zijn dochter. Ze was lichtjes verkouden en als ik dat gestuurd had naar hem was hij weer niet gekomen en hij was heel boos dat ik dit niet gestuurd had. Mijn dochter gaat ook niet graag meer. Ik kan ook pas zeggen dat ze moet gaan als hij aan de deur staat want hij zegt soms nog een half uur op voorhand af. Dit is echt geen doen meer. En ik weet niet wat ik kan doen. Heeft er iemand raad voor mij? Groetjes van een bezorgde mama. Reactie infoteur, 19-03-2013
In principe hebben beiden ouders zich aan de omgangsregeling te houden. Nu is het zo dat, in de meeste gevallen de vader, de plicht tot betalen van alimentatie hebben en het recht tot omgang met hun kind. Deze omgang is dus geen plicht. Voor de verzorgende ouder, meestal de moeder, bestaat er het recht op alimentatie en de plicht om zich te houden aan de omgangsregeling.

Voor het kind kan deze situatie echter zeer vervelend zijn. Bespreek dit dan ook met de expartner. Geef aan dat het in het belang van het kind is dat ze regelmatig contact heeft met vader.

Mieke, 10-03-2013 23:34 #15
Beste,

Mijn kinderen 8 en 6 jaar zouden om de 14 dagen naar hun papa moeten. Kinderen willen niet en zijn bang van hem. Zoon van 8 kent zijn vader wel maar ziet hem niet als vader daar hij er nooit geweest is voor hem, dochter 6 jaar kent hem totaal niet en ziet hem al helemaal niet als vader, haar stiefpapa is volgens haar, haar echte papa. Naar psycholoog geweest, haalt er uit dat bij de zoon naar gelang hij dichter bij zijn papa moet komen er meer en meer haat tegen over hem bestaat, dochter wijst uit dat haar echte papa haar stiefvader is en bang is van (echte vader). Wat moet ik nu doen in deze situatie?

Marielle, 05-03-2013 13:03 #14
Ik heb (een week geleden) een klein conflict met mijn puberdochter van 14 gehad. Nu wil ze niet thuis komen en is naar haar vader 'gevlucht'. In plaatst dat haar vader haar terug stuurt naar mij om het probleem uit te praten en op te lossen, wordt er nu door hem op aan gestuurd dat ze maar bij haar vader moet komen wonen. Mijn dochter heeft mij inmiddels laten weten dat ze inderdaad niet thuis komt en bij haar vader wil gaan wonen, en is vanaf vorige week ook niet meer thuis gekomen. De vader is per direct gestopt met het betalen van de alimentatie.
Ik wil het liefst dat ze gewoon weer thuis komt. We hebben het altijd goed gehad, weinig problemen, goed gedrag en schoolprestaties. Heb geprobeerd met de vader af te spreken dat hij haar weer naar huis stuurt, hij zei dat hij dat zou doen, maar heeft het vervolgens niet gedaan, en het kind is nog steeds niet terug. (Het kind woont al 10 jaar bij mij en ging altijd een weekend in de 2 weken naar haar vader). Met de vader valt dus niet te praten, het kind geeft nu aan daar te willen blijven. Haar gedrag en schoolprestaties zijn in een week aanzienlijk veranderd in negatieve zin. Volgens mij hoort dit gewoon bij pubergedrag en is het hele probleem opgelost als vader haar naar huis stuurt. Wat moet ik met deze situatie aan? Reactie infoteur, 05-03-2013
Met pubers blijft het toch lastig. Ze denken dat het gras aan de overkant altijd groener is en het merendeel van de pubers komt er binnen één jaar achter dat dit helemaal niet het geval is. De meeste pubers komen dan ook weer terug bij moeder wonen uit eigen beweging.

Staat de dochter via de gemeente wel ingeschreven bij vader? Zo niet, dan woont dochter nog officieel bij jou en heeft je ex ook financieel gezien nergens recht op. Omdat dochter nog geen 18 is, kan je de rechter vragen het kind terug te laten plaatsen bij jou. Het probleem is dat hier altijd bureau jeugdzorg bij komt kijken. De vraag is of je dit wilt.

Het is logisch dat je ex geen alimentatie meer betaalt als dochter bij hem woont en niet bij moeder: moeder heeft immers geen onkosten meer en vader nu extra onkosten. Hoewel dit niet netjes en ook tegen de regels verloopt, is het wel een eerlijke oplossing.

Maart, 05-03-2013 08:20 #13
Ik heb mijn kinderen gister verteld dat ze vrijdag naar hun vader gaan en daar tot zondag avond mogen blijven. Mijn zoontje vond dit erg leuk maar mijn dochter van 9 begon hartverscheurend te huilen. Mijn ex is alcoholist en mijn dochter heeft dat bewust meegemaakt'. Ik was altijd om 6:15 uur al naar mijn werk en mijn dochter moest voor dat ze naar school ging vanaf haar 6e al haar schoolbakje en dat van haar broertje klaarmaken en zelf bepalen hoelaat ze naar school moest ook belde ik vaak om te kijken of ze zich niet versliepen want papa lag dan in bed ook altijd met de feestdagen bleef papa in bed mijn dochter wilt nu niet naar papa toe omdat hij dan vast ook in bed ligt volgens haar. De rechter vond dat er geen onderzoek hoefde te komen voor zijn alcohol gebruik omdat hij bij zijn moeder woont en dus altijd iemand aanwezig is om toezicht te houden. Ook heeft mijn ex geen ouderlijk gezag. Reactie infoteur, 05-03-2013
Is het de eerste keer dat de kinderen sinds de scheiding naar hun vader gaan? Soms is de grote verandering voor kinderen moeilijk te verwerken. Is hun oma in staat voor de kinderen te zorgen indien vader dit niet kan? Probeer dit duidelijk te maken aan je dochter.

Larissa, 27-01-2013 16:15 #12
Mijn vriend en ik zijn nu 4 jaar samen. Hij heeft samen met zijn ex een dochter van bijna 5. De moeder loopt al te stangen voor dat het meisje geboren was, ze wou het kind niet, wou het weglaten halen en ga zo maar door. Uiteindelijk zijn ze tot een conclusie gekomen ze zou het kind baren en afstaan aan mijn vriend die had aangekondigd graag voor haar te willen zorgen. Helaas heeft hij uiteindelijk via de krant moeten lezen dat zijn dochter geboren was. Vanaf dat moment lopen we rechtszaak achter rechtszaak en onderzoek naar onderzoek af. We lopen nu onder toezicht van de kinderbescherming en eerlijk gezegd valt er aan hun onderzoeken veel te verwijten, maar het is nu zo dat we een omgangsregeling hebben voor het weekend om de 14 dagen. Het probleem is dat moeder het kind bij het ophalen al niet los wil laten waardoor het kind van streek raakt. Eenmaal in de auto zit het meisje te lachen en vindt ze het helemaal geweldig om met papa mee te gaan het hele weekend is het een vrolijk meisje. Nu heeft de moeder iets nieuws uitgevonden. Ze wil het kind spreken via de tel in het weekend dat ze hier is het zo gaan omwille van de kleine meid we hebben het geprobeerd. Het hele weekend was de kleine meid ziek nadat ze haar moeder aan de telefoon had gehad. Ze begon te spugen en werd huilerig dus wij vinden dit ook geen goed idee meer, maar het belangrijkste is dat elke zondag opnieuw we niets met het kind kunnen. Ze wil niet meer bij papa zijn, ze wil naar mama, ze wil papa nooit meer zien en ga maar door. Vandaag vertelde ze uit het niets ze wil niet meer bij papa zijn want mama zegt dat papa niet lief is. Hier zijn we dus ook behoorlijk van geschrokken. Wat kunnen we hier aan doen, want het blijkt dus toch dat de tegen partij slecht praat over de andere ouder?

Jeanita, 27-01-2013 14:17 #11
Mijn dochter wordt in juli 15 jaar. Kent haar vader niet. Hij vertrok tijdens zwangerschap. Vader heeft jaren geen alimentati betaald en nooit zijn dochter willen opzoeken of daar tijd voor gehad. Nu sinds januari moet hij weer alimentatie betalen en eist omgangsregeling en informatie regeling.
Mijn dochter heeft een brief naar de rechtbank geschreven waarom zij niet wilt. Mijn dochter wilt perse geen contact. Zij geeft duidelijk aan misschien als ze ouder is maar nu niet. Kan de rechter mij een boete opleggen? Reactie infoteur, 27-01-2013
De rechter kan u een boete opleggen wanneer uw exman via een kort geding omgangsregeling opeist. Uw dochter is ouder dan twaalf en heeft recht van spreken. Of dit ook gehoord wordt, hangt van de rechter af. Wanneer uw ex omgangsregeling via een rechter heeft verkregen, dan heeft u zich daaraan te houden. Vader is vertrokken tijdens de zwangerschap: is uw dochter dan wel erkend door haar vader?

Anette, 17-01-2013 17:39 #10
Ik woonde 7 jaar samen, na mijn 7e maand zwangerschap ben ik weggegaan bij mijn ex. Ik heb hem nooit weerhouden om onze zoon te zien dus bij bevalling liet ik hem bellen of hij erbij wilde zijn. Twee weken na de bevalling ontving ik een dagvaarding om omgangsregeling. Ben toen naar de zitting geweest. Omdat er totaal geen communicatie was moest ik meewerken aan mediation traject dat weken heeft geduurd. Uitspraak was dat hij om de weekend onze zoon kon meenemen en alimentatie moest betalen. Tot op heden heeft hij nooit alimentatie betaald, wanneer ik erom vroeg kreeg ik boze antwoorden. Uit angst en omdat ik verder wilde leven had ik geen stappen ondernomen.

Ik heb mij altijd aan de afspraak gehouden, maar hij niet bracht hem altijd te laat thuis.
Nu 5 jaren later wilt mijn zoon niet meer naar zijn vader, reden hiervan is dat zijn oma hem geslagen heeft en de huidige vriendin hem bij zijn benen heeft gepakt en op bed gegooid. Mijn zoon geeft daardoor zelf aan niet meer mee te willen gaan.
Ik heb nu een dagvaarding ontvangen met daarin dreigement dat ik € 500, 00 boete moet gaan betalen voor de dagen dat hij niet mee kan.

Mijn vraag in deze is, mijn zoon is nu vijf jaar en geeft duidelijk aan wat er daar met hem gebeurd waardoor hij niet mee wilt. Ik heb het volledig gezag, kan mij dan alsnog gedwongen worden om hem mee te sturen in het hol van de leeuw?
Wat kan ik doen om mijn zoon hiervoor te beschermen? Reactie infoteur, 17-01-2013
U heeft zich aan de omgangsregeling te houden. Zo niet, moet u de boete betalen. Schakel zo spoedig mogelijk de kinderbescherming in wanneer u kindermishandeling vermoedt. Vraag hun om raad. Mogelijk bent u in die tussentijd wel verplicht het kind mee te geven aan uw ex, tenzij u voor de kosten kunt en wilt opdraaien.

Regel de alimentatie ook gelijk. Is deze vastgesteld door de rechter? Schakel dan het LBIO in.

Marike, 08-01-2013 11:35 #9
Mijn vriend en zijn ex zijn nu 3 jaar gescheiden en hebben een omgangsregeling via de rechter. Echter loopt er nu een aangepaste regeling omdat mijn vriend geen eigen huis heeft (ex woont in de echtelijke woning en heeft deze pas onlangs overgekocht) Omdat ik weinig plaats heb hebben wij nu ieder weekend de kinderen 1 dag. Onlangs hebben de kinderen een heel weekend bij ons gelogeerd omdat moeder een weekendje weg had geboekt. De kinderen en wij hebben een top weekend gehad, geen stress, geen vervelende dingen, gewoon heel gezellig en ontspannen. Echter willen de kinderen nu niet meer mee met ons omdat ze bang zijn omdat mijn vriend ze zou slaan en pijn doen. Dit zou ook dat weekend gebeurd zijn volgens moeder. Waar dit ineens vandaan komt begrijpen we echt niet. Moeder beweert zulke dingen al heel lang en na grondig onderzoek door de raad en andere instanties is gebleken dat vooral moeder het probleem is met haar negativiteit en visie over vader en hoe hij dingen doet. De kinderen lijken nu inmiddels compleet gehersenspoeld of iig flink bang gemaakt om niks. Moeder heeft al eerder aangegeven dat ze wilt dat haar ex ze met rust laat maar dat het helaas zo geregeld is dat vaders de kinderen mogen blijven zien. Ze doet er dus alles aan om te zorgen dat de kinderen niet meer naar hun vader willen en dat lijkt nu te zijn gelukt (op wat voor manier dan ook).

Hoe kunnen we dit voor de kinderen op een goede manier oplossen? Dit is echt niet meer gezond voor de kinderen…

Shirida, 26-12-2012 14:17 #8
Ik ben pas bij mijn ex weg. Heb met ruzie de kinderen gepakt en vertrokker
Hij is alcoholist en denkt alleen aan zijn eigen.
Nu krijg ik een brief. Van zijn advocaat dat hij omgang wil. Maar ik wil die kinderen niet alleen bij hem laten vanwegen zijn drankprobleem. Verder heb ik al last van jeugzorg gehad door hem en. Ik wil absoluut geen problemen meer door zijn agressieve opvliegenede dronk. Wat kan ik hiermee

Delano, 14-12-2012 11:25 #7
Ik heb een zoon van 12 jaar en wil niet naar zijn moeder vanwege haar man. Hij vindt die man dominant en klaagt over alles. Hij heeft zijn moeder aangegeven dat als de situatie met haar man niet veranderd hij niet meer komt. De vraag? Is hij verplicht volgens de omgangsregelingwet toch te gaan tot zijn 18e of bepaald hij na zijn 12 dit? Reactie infoteur, 14-12-2012
Een kind vanaf twaalf jaar mag zelf aangeven of hij/zij nog naar de andere ouder wil. Vervolgens zal de raad van de kinderbescherming eraan te pas komen. Die gaat uit van het feit dat een kind beiden ouders nodig heeft, tenzij er sprake is van mishandeling in welke vorm dan ook. De vraag is of u wil dat de raad van de kinderbescherming zich ermee gaat bemoeien.

Marieke Lavooij, 12-12-2012 15:11 #6
Mijn kinderen zijn erg dol op hun vader. Ik vind dit erg lastig aangezien ik niet zoveel geld heb. Ik werk namelijk niet en mijn ex wel. Aangezien hij ze maar 4 dagen per maand ziet, doet hij dan meestal leuke dingen met ze. Ik krijg hier weleens jaloerse gevoelens van. Ik loop de kinderen op te voeden en hou weinig geld over en hij doet de leuke dingen met ze. Ik weet wel dat ik gewoon 32 uur zou kunnen gaan werken aangezien ze oud genoeg zijn, maar ik vind het fijner om huisvrouw te zijn. Ik wil dat mijn ex meer alimentatie gaat betalen, maar weet niet hoe ik dit kan regelen. Mijn ex zit namelijk met een koophuis dat op onze namen staat en een enorme onderwaarde heeft. Eigenlijk krijgt hij dus nog geld van mij. Hoe moet ik dit oplossen? Reactie infoteur, 12-12-2012
Wanneer u meer alimentatie denkt nodig te hebben, zal u dit moeten laten berekenen door een advocaat. De rechter beslist dan of uw vraag terecht is. Het is echter ook mogelijk dat uit de berekening naar voren komt dat uw ex minder draagkracht heeft, waardoor de alimentatie verlaagt zal worden.

Heeft u meer geld nodig voor uzelf, dan zult u toch echt moeten gaan werken, . De opmerking dat 'huisvrouw zijn zo fijn is', levert geen geld in het laatje. Iedereen zal moeten werken voor zijn geld, daar hoeft een ander niet voor op te draaien.

Fredrike, 29-02-2012 15:18 #5
Reactie op anoniempje 26-02-2012
Ik heb gisteren een gesprek gehad bij jeugdzorg omdat mijn zoon (9) deze voorjaarsvakantie niet naar mijn ex wilde terwijl mijn ex en ik dit wel hadden afgesproken.
Het blijkt in Nederland zo te zijn dat kinderen onder de 12 jaar zich moeten aanpassen wat de ouders in het convenant hebben afgesproken. Mij werd verteld dat hij moest leren om er naar toe te gaan en de problemen die hij daar heeft met zijn vader te bespreken. Heb ik het nog maar alleen over 1 vakantie week.
Stekte.
Eigenlijk sta je machteloos.

Fredrike, 27-02-2012 11:02 #4
Ik zit nu met een probleem, mijn zoon van 9 jaar heeft heimwee als hij bij zijn vader is. We zijn 3 jaar geleden gescheiden en er is een omgangsregeling. Om het weekend gaan de kinderen naar hun vader en de vakanties om en om. Nu heeft de vader in 2009 de kinderen die toen 9 en 7 jaar waren briefjes in een sinterklaascadeau gedaan met de tekst dat hun vader er een poos niet meer voor hen was. totaal onverwacht. Na 9 maanden is het contact weer hersteld en na dat de kinderen er voor de derde keer weer waren bracht hij ze niet thuis maar beschuldigde mij en mijn vriend van mishandeling en verwaarlozing. Het heeft 3 maanden geduurd voor de kinderen weer thuis waren. Nu zijn we een jaar verder en geeft mijn zoon aan heimwee te hebben naar huis. Het gaat zover dat hij zelfs er ziek van is, overgeven stress en buikpijn.Als hij dan op zondagavond thuis komt kruipt hijndan ook bij mij op schoot en komt steeds uit bed. Deze voorjaars vakantie gaf hij aan geen zin in de vakantie te hebben en gewoon liever naar school ging. Hij zou deze vakantie samen met zijn zus (11) naar zijn vader gaan. Nu heb ik hem de keuze gegeven wat hij dan zou willen en hij gaf aan wel naar zijn vader te willen maar dan maar voor 1 nachtje. Ik heb hem in deze zijn zin gegeven en hoop nu tot een goede oplossing te komen met jeugdzorg hoe we dit probleem moeten oplossen. Het vervelende in deze hele situatie is dat de vader het probleem ontkend terwijl hij er volgens mijn zoon wel van op de hoogte is. Reactie infoteur, 30-03-2012
Je ex heeft ten eerste niet het recht om buiten de omgangsregeling om de kinderen te hebben, dit valt onder ontvoering. Het is dan ook vreemd dat dit wel wordt toegestaan door de andere ouder. Door aangifte te doen, waren de kinderen alweer snel terug geweest.

Jeugdzorg komt echt niet direct in actie: eerst wordt er een onderzoek opgestart. Alleen bij serieuze zaken handelt jeudgzorg direct. In dit geval is mishandeling of verwaarlozing dan ook direct te bewijzen of te herkennen, of melden de kinderen zelf dat er sprake is van een van deze zaken.

Ben je er bewust van dat ook jij je moet houden aan de omgangsregeling, en de zoon niet zomaar bij zijn vader mag weghouden. Wil je dit wel, dan zal je dit via de rechter moeten aanvragen, waarbij ook de kinderbescherming om de hoek komt kijken.

Anoniempje, 26-02-2012 23:00 #3
Ik zit met mijn handen in het haar, mijn ex en ik zijn 3 jaar gescheiden. We hebben een zoon van 6 die geen band heeft met zijn vader, vlak na de scheiding verheugde hij zich altijd op de komst van zijn vader maar hij werd nauwelijks tot niet opgehaald. Onze zoon werd er heel verdrietig van dat soms wel 2 weken duurde voordat hij er overheen kwam, want dan luistrde hij niet meer goed op school en dan nam ik weer vrij van mijn werk om mij tot onze zoon te richten en weer het gevoel te geven dat zijn vader en ik veel van hem houden en deed dan mijn best om hem de teleurstelling te doen vergeten. Zijn vader kwam hem eens in de 4 maanden ophalen en de laatste keer was 2 maanden geleden. MIjn ex gebruikt onze zoon als machtsmiddel om met mij in contact te kunnen blijven komen en grijpt dus hiervoor elk moment aan. Mijn zoon wil nu niet meer naar zijn vader toe, ik probeer hem nu al bijna 2 maanden zover te krijgen maar hij wil er niks van weten en zegt dat hij het niet leuk vindt en het fijner bij mij vindt. Nu staat mijn ex weer opeens voor de deur en dreigt met rechtzaken en jeugdzorg terwijlik hier helemaal niks aan kan doen. Ik ben altijd juist bezig om ze de ruimte te geven tot een band maar die ruimte benut hij dus om alleen maar met mij bezig te zijn. Ons kind is hier nu de dupe van en mijn hart breekt in een miljoen stukjes. Ik wil heel graag dat hij een band heeft met zijn vader, maar hij heeft nu zelf door wat zijn vader doet en wil hem niet meer zien. Ik heb zelfs aangeboden om mee te gaan en dat hij dan zelf mag weten of hij wil gaan en niet gedwongen zal worden, hij wil nog steeds niet. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Dit ligt buiten mijn macht om en mijn ex is en kan geen vader zijn. Ik wil de omgangsregeling ook niet laten stoppen, maar nu hij dreigt met aangiftes weet ik niet meer wat ik moet doen. Iemand hier ervaring mee en juridisch advies?

Anoniem, 02-11-2011 11:53 #2
Mijn man en zijn ex hebben een ruime omgangsregeling die gebaseerd is op CO- ouderschap met hun dochtertje van 2 jaar.
Dat is al zo vanaf dat dat dochtertje 5 maanden oud was,
mij kent ze al vanaf de 5 maanden en ze ziet mij als mama.
Maar nu de laatste weken roept het kindje continu dan ze niet met haar moeder mee wilt en zegt veel negatieve dingen betreft haar biologische moeder.
Zoals dat de biologische moeder :
Niet lief is
Stout is
Haar slaat

Ook als ze bang als de deurbel gaat of als er een auto aan komt gereden,
want dan roept ze al luid en huilend "nee ikke niet weg Mama" en houd vervolgens de been van mij of mijn man vast.
Wij weten niet meer hoe we hier mee om moeten gaan behalve haar afleiden.
De biologische moeder heeft zelf ook toegegeven dat ze het niet meer trekt omdat het kindje Ons ( de vader en ik ) continu loopt te zoeken en te roepen als ze bij de biologische moeder is.
Elke deurbel of telefoon die gaat roept het kind continu Papa en Mama ( ons dus )
de biologische moeder geeft ook toe dat het kindje haar slaat en aanvalt als ze mijn naam anders durft te noemen dan "mama"
Maar ook viel het haar op dat het kindje niet graag met haar mee wilt,
maar ze doet er gewoon totaal niets mee!
Het enigste wat die ex doet is continu ons dwars proberen te zitten en alles aanvechten met advocaten… nu zelfs de omgangsregeling die eigenlijk al vast staat!

de eerste dag is het altijd prima maar als ze dan 1 nacht heeft geslapen hier,
de volgende dag begint het want dan komt papa thuis van het werk, eten we en dan word ze meestal opgehaald of weggebracht door ons.
En daar wringt de schoen want dat ritueel wilt ze niet want ze wilt bij ons blijven en dat zegd het kindje dan ook duidelijk zoals met:
Ikke niet weg met auto
Ikke hier blijven '
Ikke hier blijven mama papa

Wat kunnen wij voor het kindje betekenen want dit is zo ook niet goed voor haar
en vooral niet voor een kindje van 2 jaar!
Mijn man en ik zitten echt met onze handen in het haar,
misschien heeft u tips of ideeën Reactie infoteur, 20-12-2011
Een kind van twee jaar is sterk beinvloedbaar, en zegt soms dingen waar het geen weet van heeft. Of moeder in dit geval echt stout is voor het kind, is niet te beoordelen. Een moeder wordt al gauw als "stout" bestempeld: wanneer het kind geen sneopje mag of naar bed moet, etc. Een kind-moederband is niet te vervangen door een ander, echter de verstandhoudng moet wel goed zijn. Houdt het in de gaten maar oordeel ook niet te snel: een kind van twee jaar is nog niet in staat de dingen goed te relativeren.

Abdelkader Hadouch, 15-06-2011 11:17 #1
In de zomer 2007 kwamen mijn kinderen naar mij toe, we hebben een leuke tijd gehad samen en mijn zoon en dochter gaven altijd aan dat ze van mij hielden en bij mij zouden willen blijven. Toen ze naar huis moesten barstten ze in huilen uit en wouden niet naar de moeder. Ik vroeg naar uitleg en kreeg te horen dat de partner van mijn ex ze mishandelt en mijn dochter gaf aan dat er sexuele aarakingen zijn geweest door de partner van mn ex.

Ik wou ze niet direct terugsturen en ben naar het politiebureau geweest om dit verhaal vast te leggen. Mijn ex wist via de rechter haar gelijk te krijgen en de kinderen moesten direct naar de moeder. Zij beloofde de kinderen dat haar partner er niet meer zou zijn. Mijn dochter vertrok direct van huis bij de moeder toen ze erachter kwam dat de partner er toch nog aanwezig was. Het is 2011 en heb nog steeds geen omgangsregeling met mijn zoon. Sterker nog hij zegt dat hij me haat en dat hij nooit naar mij wil komen. Ik sta verbaasd te kijken en weet me geen raad hoe dit allemaal kan. Ik schreeuw om hulp… Reactie infoteur, 15-06-2011
Een lastige situatie. Je weet uiteraard niet wat er tussen jouw zoon en zijn moeder of haar partner is besproken. Het zou best mogelijk kunnen zijn dat er op je zoon is ingepraat waardoor jouw zoon er andere gedachten op nahoudt. Bedenk voor jezelf of er misschien ook een andere reden kan zijn waarom je zoon niet meer wil komen. Tot het twaalfde jaar is een kind eigenlijk verplicht om een omgangsregeling met zijn ouders te hebben, na het twaalfde jaar kan het kind zelf aangeven of het niet meer wil. Dit wordt dasn eerst grondig onderzocht. Zolang er bij jou thuis geen sprake is van geweld, mishandeling of verwaarlozing, is er weinig reden om aan te nemen dat je zoon niet bij jou zou mogen komen. Echter, een omgangsregeling afdwingen kan ook tegen je werken. Het kind zal hierdoor vaak nog meer haat gaan voelen. Vaak is het dan hopen dat het kind ooit zelf inziet dat deze situatie echt niet kan. Meestal rond de leeftijd van 16 jaar gaan kinderen er over nadenken.

Infoteur: Bibiana
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Reacties: 27
Schrijf mee!