InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Ruzie met je ouders: Wat als het tot een breuk komt?

Ruzie met je ouders: Wat als het tot een breuk komt?

Ruzie met je ouders: Wat als het tot een breuk komt? Je hoort tegenwoordig vaker dan vroeger dat er bij volwassenen of bijna volwassenen sprake is van ernstige onenigheid met één of beide ouders. Vaak leidt dit er toe dat het contact permanent of tijdelijk wordt verbroken. Aan beide kanten brengt dit natuurlijk veel verdriet met zich mee. Wat zijn de oorzaken van dit soort ruzies? Wat kun je doen om zelf te zorgen voor herstel van de relatie? Wat heb je nog niet geprobeerd? En: Hoe ga je verder als je besluit om echt geen contact meer te hebben?

Wat zijn de oorzaken van ruzie met de ouders?

Over het algemeen is de puberteit het moment, waarin een kind zich meer los maakt van de ouders om meer ongebonden de wereld te kunnen ontdekken. Dat moet ook, want anders zou een kind veel te afhankelijk blijven van de ouders en niet zelf in staat zijn om problemen het hoofd te bieden en zelfstandig te leven op latere leeftijd. De puberteit is voor "beide kampen" geen gemakkelijk proces en het kost dan tijd om te kunnen omgaan met de nieuwe situatie en daar aan twee kanten vrede mee te hebben.

Het gebeurt dikwijls dat het moment van puberteit niet echt volledig wordt doorleefd. Mensen gaan apart wonen van hun ouders maar ouders hebben nog steeds het gevoel dat het kind beschermd moet worden en dat ze zich moeten bemoeien met heel veel dingen om te zorgen dat alles goed gaat. Een vader en moeder voelen natuurlijk nog steeds de behoefte om een kind te beschermen, zelfs als het inmiddels volwassen is en zelf kan beslissen. Wanneer de puberteit niet de nodige verwijdering teweeg heeft gebracht zie je vaak later alsnog een verlate puberteit optreden. Meestal gebeurt dit doordat het kind keuzes begint te maken, die de ouders afkeuren en dat leidt gezien omstandigheden echt tot ruzie.

Het zal geen verrassing zijn dat partnerkeuze een belangrijke reden is voor ruzie met de eigen ouders. Ook keuze voor studie, werk, woonplaats en manier van leven zijn belangrijke thema's. Allemaal thema's waar ouders anders (in een andere tijd) mee zijn opgegroeid en grote verwachtingen in hebben van hun kinderen. Wanneer een kind anders beslist raakt de ouder erg in paniek, want die denkt dat het kind zichzelf te gronde zal richten, omdat het nog niet de wijsheid heeft opgedaan om goede keuzes te maken en willen ze voorkomen dat hun kind een grote fout maakt.

Wat is het gevolg van een ruzie met je vader, moeder of beide ouders?

Omdat er in een gezin heel veel emoties leven en ook nog eens heel veel impliciete waarden, normen en verwachtingen kan een ruzie heel langdurig zijn en heel hoog oplopen. Zowel de ouders als hun zoon of dochter zijn overtuigd van hun gelijk, waarbij de ouders overtuigd zijn van het feit dat zij gelijk hebben en het kind dat zijn of haar ouders eindelijk eens moeten begrijpen dat volwassen betekent dat je zelf kan en moet beslissen over je leven.

Gezien de felheid en de overtuiging van wat er aan twee kanten gebeurt, leiden dit soort dingen helaas vaak tot een breuk, omdat niemand uiteindelijk wil toegeven. Soms is dat tijdelijk en soms helaas ook permanent.

Wat kun je doen om de ruzie op te lossen?

Hoe dwingend en dominant ook: Waarschijnlijk hebben je ouders het altijd goed met je voor. Ze willen dat je gelukkig wordt en dat je de juiste keuzes maakt zodat je gelukkig kunt worden. Ze willen zeker weten dat wanneer zij er op een dag niet meer zullen zijn om jou te helpen, jij veilig zult zijn.

En: Hoe goed jouw ouders het ook bedoelen. Jij hebt natuurlijk ook 100% gelijk. Je ouders hebben hun best gedaan om een kind af te leveren dat klaar is voor de wereld. Ze hebben jou goede normen en waarden en uitgangspunten meegegeven tijdens de opvoeding, zodat jij nu zelf kan kiezen wat goed is en wat niet. Dat wil niet zeggen dat je nooit een foute keuze zal maken. Misschien is de keuze die je nu maakt zelfs wel heel erg fout. Maar dat is niet het punt: Zelfs al is jouw keuze zo verkeerd als maar mogelijk is, jij moet voor jezelf zorgen. Jij moet zelf keuzes maken; ook keuzes waarbij je gigantisch op je gezicht gaat. En dan mag je hopelijk alsnog een keer uithuilen op de schouder van één van je ouders.

Wat je zelf kunt doen om het probleem op te lossen is dit uit te leggen aan je ouders. Het is belangrijk dat je je ook kunt verplaatsen in hun kant en dat ze zich gehoord voelen. Geef aan dat je je eigen keuzes moet maken en waarom. Geef aan dat je begrijpt dat ze uit liefde handelen. Dat ze dit doen omdat ze jou proberen te beschermen. Maar dat je toch zelf moet kiezen, omdat je zelf van het leven moet leren.

Blijf dit consequent herhalen week na week maar zonder af te wijken van de combinatie van beide standpunten, die hier beschreven wordt. Mama, papa, ik houd van jullie maar ik moet mijn eigen keuzes maken. Hoe verkeerd ook en ik hoop dat wanneer ik verkeerd zou kiezen, jullie er net zoals altijd voor mij zullen zijn om mijn tranen te drogen.

Wat als het definitief komt tot een breuk in de relatie met je ouders?

Het kan zijn dat dit niet meer goed komt en dat is heel naar voor iedereen. Wanneer dit is wat je wilt, moet je het doen maar besef dat je besluit nu straks misschien onomkeerbaar is. Omdat het te laat is om dingen bij te leggen of dat één van je ouders sterft voor je het hebt kunnen bijleggen. En dat zijn dingen, die je voor je leven kunnen beschadigen. Besef dus goed wat de consequenties zijn, voordat je besluit dat je je ouders nooit meer wilt zien.

Soms is een breuk nodig om mensen van positie te laten veranderen, dus als het echt nodig is om de relatie te herstellen is een tijdelijke breuk misschien wel beter. Wanneer het contact met je ouders definitief zou worden verbroken is het raadzaam om contact te zoeken met gelijkgezinden en een psycholoog. Een breuk met de ouders kan net zo'n gevoel van verwezing met zich meebrengen als wanneer een ouders overlijdt. De klap kan harder aankomen dan je denkt.

Zorg dat je in eerste instantie probeert om de relatie te redden in welke vorm dan ook. Maar blijf wel positie houden. Blijf vasthouden aan wat je belangrijk vindt. Maar blijf ook menselijk en toon begrip voor de andere kant. Hopelijk zorgt jouw stevige basishouding er dan voor dat je de wereld inderdaad aankunt en deze problemen ook.
© 2009 - 2014 Sterretje999, gepubliceerd in Ouder en gezin (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Ruzie met je exRuzie met je exWanneer een relatie wordt verbroken, is dat helemaal geen leuke gebeurtenis in je leven. Maar ruzie met je ex kan voor e…
Hoe ga je normaal om met je ex?Hoe ga je normaal om met je ex?Iedereen wil op een bepaalde leeftijd graag een relatie hebben. Of je nu 10 of 100 bent, het is altijd fijn om alles met…
Kinderen: Emotionele gevolgen scheiding van de oudersKinderen: Emotionele gevolgen scheiding van de oudersHoe groot is de impact van een scheiding op een kind? Hoe aangrijpend en angstig is de periode rond de scheiding van zij…
Gebroken enkel, en nu?Na een val, verstuiking of een hevige overtreding kan het zijn dat je enkel flink is aangetast. In sommige gevallen is j…
Conflicten en ruzies binnen het huwelijkConflicten en ruzies binnen het huwelijkZijn ruzies en conflicten binnen een relatie een teken van een ongelukkige relatie? Is ruzie binnen het huwelijk normaal…

Reageer op het artikel "Ruzie met je ouders: Wat als het tot een breuk komt?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Boy043, 27-11-2013 16:15 #22
Ik heb momenteel ruzie met me ouders omdat ze me nooit geloven en daar kan ik niet tegen. ik heb er echt genoeg van ik probeer altijd eerlijk te zijn, maar nog geloven ze me nooit hoe zou dat kunnen komen? En hoe kan ik het oplossen?

Elke, 24-11-2013 21:48 #21
Ik ben 22 en woon bij mijn mama van 53, samen met mijn twee oudere broers.
We houden van elkaar, maar we hebben dagelijks en meerdere keren per dag ruzie!
We hebben in het verleden veel meegemaakt, zoals; mijn ouders die scheidden toen ik 7 jaar was, mijn vader die jaren lang ruzie maakte met mijn moeder, weigerde alimentatie te betalen, enz… terwijl mama de vrede wilde bewaren ten voordele van haar kinderen, mijn vader die ons slecht behandelde, mijn moeder's zus die gestorven is aan huidkanker, mijn broer die in april vastgesteld werd met een hersentumor ( ze geven hem nog 2 jaar te leven en hij is amper 25 jaar), de vriend waar mijn moeder 7 jaar mee samen was heeft haar gedumpt, mijn vader probeert nu pas, na al die jaren van verdriet, en na het horen dat mijn broer ziek is, de draad terug op te pikken met ons allen (hij neemt uit zichzelf meer contact met ons op en is vriendelijk tegen mijn moeder). Dit was een kleine samenvatting van mijn jeugd!
Ik kan je wel vertellen dat mij moeder ons met al haar liefde en kunnen, alleen heeft groot gebracht! Ik vind haar een zeer sterke vrouw dat ze dit allemaal heeft doorstaan voor ons! En ik kan enerzijds begrijpen dat mijn mama zo depressief is! Ze is 53 jaar en denkt constant aan het rotte verleden en gelooft niet meer om een goede man tegen te komen! Ze zal weldra ook een zoon verliezen, en dat is het ergste wat een ouder kan meemaken! Ik begrijp dat écht volledig en het is voor ons ook niet gemakkelijk geweest! Maar ik ben een positief persoon!
Ik WIL positief zijn! En ik WIL van elke dag de beste dag van mij leven maken! Ik denk ook nog vaak aan het verleden, maar dat kunnen we niet meer veranderen! De toekomst wél!
Mijn moeder slaagt er telkens in om in al het positieve, het negatieve te zien, en sleurt iedereen met zich mee! Daardoor botst het constant tussen mij en mama, want ik kan er niet van weglopen omdat ik nog thuis woon!
Ik probeer zoveel mogelijk het huis uit te gaan, want telkens als ik thuis ben voel ik mij slecht, omdat mijn moeder haar negatieve energie op mij afstuurt!
Ik wou dat het anders was… Dat ik af en toe ergens naartoe kon met mama, om te relaxen en wat bij te kletsen. Dat ik mijn verhaal kan doen als ik s'avonds thuis kom. Dat ze me steunt in alles wat ik doe!
Maar dat kan allemaal niet, want ze zegt constant negatieve dingen!
Ik en mijn broers kunnen ook nooit goed doen voor haar! Ze vergelijkt ons ook vaak met anderen…
Tegen mijn oudste broer: "Die daar haalt betere punten dan jou, die daar heeft al een vaste vriendin en jij hebt nog nooit ene gehad, die daar koopt een huis en jij koopt een chique auto, …
Tegen mij: Als ik bvb het hele huis gekuisd heb, "En de vaatwas is nog niet geleegd?!"
Ik ben een kapster met veel succes en toch breekt ze mij constant af! Zo vraagt ze soms, "kan jij dit of dat wel…?" - Ja TUURLIJK! Anders had ik niet zo'n groot vast clienteel! Ze is laatst zelfs naar een andere kapper geweest! Welke moeder doet dat nu? Hoe moet ik mij daarbij voelen? Kan ik dan nog geloven dat ik een goeie kapster ben, als mijn EIGEN moeder op een ander gaat? Terwijl dat ik het gratis doe en die kapper € 98 vraagt!
Haar broer is schrijnwerker en ze belde een vreemde man op om onze keuken te komen plaatsen! Terwijl haar EIGEN broer net zelfstandig in bijberoep is gegaan! En hij is nog keigoed ook!
Ik ben bijna ten einde raad! Ik wil:
* mijn moeder gelukkig zien
* dat ze ons steunt i.p.v te bekritiseren
* dat ze de moed niet opgeeft om een goeie man te vinden
* dat ze het verleden accepteert en werkt aan een betere toekomst
En vooral:
* GEEN RUZIE MEER MET HAAR!
Want het is écht niet meer draaglijk

Fleur, 04-10-2013 14:08 #20
Ik zou graag contact willen met Yvonne die gereageerd heeft op 3-6-2013.
Zelf zit ik ook in zo'n situatie.

N. van Dijk, 07-08-2013 15:59 #19
Mijn vraag is eigenlijk, Mijn dochter is 22 jaar. Ze woont nog thuis. Normaal gaat het redelijk tussen ons, maar verteld erg veel maar kan er moeilijk tegen als ik ergens anders over denk en dat dan ook verteld. Ik wil haar dan zeggen dat er mensen zijn die er anders over denken en vat dat dan op dat ik geen begrip heb voor haar standpunt en word boos dat kan soms hoog oplopen dus moet ik haar dan altijd gelijk geven voor de goede vrede, dan lieg ik tegen haar en ik wil dan juist met haar van gedachte wisselen maar dat wil ze dan niet en loopt weg. Dus mij vraag is hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Noname, 03-07-2013 16:13 #18
Ik ben nu 16 jaar en heb heel vaak ruzie met mijn ouders. Vanaf kleins aans af ging het al fout (jaar of 6 al homevideotrainig), toen ik 10, 11 was ben ik 1,5 jaar uithuisgeplaats in een groep, dit heeft total niet geholpen ook doordat mijn ouders het niet met de begeleiders eens waren. Mijn ouders zijn heel eigenwijs net als ik, het gaat om bijna alle onderwerpe b.v. : cijfers, werk(tijden), bedtijd, veel valse beschuldigingen van mijn ouders, me vader die mij zomaar beschuldigt zonder dat hij er wat van af weet, drank gebruik (nu ik 16 ben), eten, en nog meer.
Het meeste ruzie heb ik met mijn moeder die bijna altijd thuis is, vaak eindigt het in scheldpartijen en eerst ook in gevechten. Vroeger hebben mijn ouders mij ook vaak geslagen (zij zeggen dat het een corrigerende tik was, moeilijk om te bepalen wie gelijk heeft). Toen ik tussen de 9 en 13 was heb ik ook enorm veel gesloopt (deuren, kasten e.d.).
Nu heb ik nog steeds veel ruzie, zo bemoeit me moeder echt met alles wat ik doe en houdt mij teveel in de gaten. Ik heb intussen al een tijd de moed verloren en weet vrijwel zeker dat we er nooit gaan uitkomen (vele instanties en dingen later). Probeer zo snel mogelijk uit huis te gaan, maar ik wil liever niet bij een begeleid wonen project (gwn direct op me zelf).

Aya, 18-06-2013 20:46 #17
Hoi ik ben 10, net ruzie met vader. Wat moet ik doen?

Yvonne, 03-06-2013 15:50 #16
Ik lees overal dat kinderen de band verbreken met hun ouders. maar wat als het omgekeerd is? Als ouders jou niet meer willen zien… 5 jaar geleden kreeg ik een email waarin ze het contact verbraken. Ik was toen 45 jaar. kapot was ik ervan en nog steeds vind ik het heel moeilijk. Heb 2 jaar geleden een gesprek met mijn vader gehad, op mijn initiatief, dat verliep redelijk, maar ik kreeg wel te horen dat mijn moeder mij niet meer wilde zien. Nou ben ik iemand die anders denkt dan mijn moeder en zij ziet dat gelijk als een afwijzing. Onze band was altijd moeizaam, er was veel spanning tussen ons. Terwijl ik altijd vind dat je blij moet zijn dat niet iedereen hetzelfde is, anders wordt de wereld wel erg saai. Maar goed, ik had toen met mijn vader afgesproken om samen een beetje contact te houden, een keer per jaar afspreken of soms mailen. Maar daar is hij later van terug gekomen, ook weer via de mail. Toen mijn oudste zoon trouwde waren ze uitgenodigd maar zijn niet gekomen. Ik ben bij een psycholoog geweest omdat ik er zo verschrikkelijk veel pijn van had. Het gaat nu beter maar de pijn blijft, ik snap niet waarom het zo moet gaan en waarom ze voor deze manier hebben gekozen. En wat als 1 van hun overlijdt… wat moet ik dan doen… Ik mag echt niet de dienst bijwonen, neem ik daar genoegen mee? Of luister ik naar mijn gevoel en ga ik gewoon heen als dat goed voelt… Het is wel het laatste afscheid… Moeilijk…

Anoniem, 09-05-2013 22:56 #15
Ja, zeker! Droomtekst, maar toch niet waar. Je familie kun je niet uitkiezen.

Loesje, 09-05-2013 19:34 #14
Mijn dochter is volwassen. Ben zelf 58 jaar en probeer al jaren het contact te herstellen. Zij laat dan steeds weten dat ze afstand nodig heeft. Ik heb vroeger niet altijd alles goed gedaan. Haar alleen opgevoed. Mijn dochter is mijn enig familielid dat ik nog heb. Vanavond zei ik via facebook tegen haar dat ik mijn handen van haar aftrek en haar helemaal los laat, omdat ik het niet meer aan kan. Zij betrekt mij al jaren nergens bij, weet niet waar zij woont en kijk af en toe op facebook hoe zij eruit ziet, zodat ik haar leven een beetje kan volgen. Het is echt hard zo. Zij probeerde wel eens met mij in contact te komen, maar dan moet het volgens haar voorwaarden gaan, ik heb zelf niets te vertellen. Een eigen mening telt dan niet. Ik wil alleen een beetje respect van haar kant. Is dit dan zo verkeerd?

M., 15-11-2012 14:27 #13
Ik heb nu tijdelijk de relatie met mijn vader verbroken. Het is niet zo dat we ruzie hebben maar hij doet een te grote aanslag op mij en mijn gezin. Alles moet om hem draaien. Ik trek dat niet. En als ik het hem uitleg heeft hij daar geen oog voor. Juist het feit dat hij zich absoluut niet in mijn situatie verplaatst vraagt om deze maatregel. Ik zou het zelf liever anders willen. Zelfs nu zegt hij dat ik geen rekening met zijn gevoelens heb. Terwijl ik hem absoluut niet wil kwellen, ik geef gewoon een grens aan, ik heb ruimte nodig, lucht, afstand. Maar daar heeft hij geen enkel respect voor. Hij belt bijna elke dag, probeert via mijn man of broer contact te krijgen, huilt, zegt dat ie het aan zijn hart krijgt van de spanning. Hij schuwt geen enkel middel om zijn zin te krijgen, als een klein drammerig kind. Zelfs nadat mijn man hem heeft gezegd dat er wel weer contact komt en wij echt wel van hem houden maar dat er wel een gesprek nodig is en even afstand, kan hij dit niet zien als een liefdevolle grens maar als een aanval op hem. Pa wil geen gesprek, hij wil een knuffel en dat het dan weer ok is. Maar dat wil ik niet, ik wil niet meer vervallen in oude patronen. Hij heeft zelfs gezegd dat hij bang is voor ons, waar werkelijk geen enkele grond voor is. Het enige wat ik kan bedenken is dat hij niet tegen kritiek of grenzen kan en dat altijd als aanval zal zien. Zolang hij die afstand niet kan respecteren al een volwassen mens (een liefdevolle ouder zou toch zeggen, neem je tijd meid) wordt het alleen maar moeilijker de afstand te overbruggen. Zelf denk ik dat mijn vader Narcisme heeft. Al vinden anderen dat moeilijk te zien, hij kan namelijk een heel charmante rol spelen en dat zien de meeste mensen. Omdat ik hem natuurlijk veel meer meemaak en hij bij mij zijn masker laat zakken weet ik intussen wel beter.

Sara, 16-10-2012 11:42 #12
Sara,
Ik ben een moeder met hart en ziel, maar mijn zoon heeft mij verlaten al 7 jaar. Ik ben 7 jaar geleden gescheiden. Ik wilde de rest van mijn leven aan mijzelf werken om nog gelukkig te worden. Emotioneel bedoel ik dan. In het begin heb ik negatieve aandacht aan mijn zoon geuit, ik belde teveel en langzaam aan is door zijn partner, ook een man, het contact met mij verbroken en alles voor mij afgesloten. Op geen enkele manier zijn zij voor mij bereikbaar. Inmiddels ben ik 67 jaar. Er zijn best dingen waar ik gelukkig voor moet zijn en dat doe ik ook, maar het verdriet van mijn zoon rukt mijn hart uit mijn lijf. Verschillende instantie afgelopen, ik kom er niet verder mee. Soms ben ik er zo verdrietig over dat ik denk ik kan hier niet mee leven. Het hoeft voor mij zo niet meer. Dus degen die op dit forum staan probeer het contact met ouder kind te herstellen. Vraag even een time out, maar blijf contact houden vroeg of laat als je het niet meer kan goed maken komen de problemen… Mijn verdriet draag ik ieder dag. Tegenover de buitenwereld moet je je groot houden, want zij hebben jou verhaal al zo vaak gehoord en dat zij mij helemaal geblokkeerd hebben geen enkel contact is mogelijk dat maakt mij kapot… HELP?!

Rens(13), 11-07-2012 17:12 #11
Ik heb ook ruzie met mijn ouders: ik werk keihard op school, en een prachtig rapport. Dan willen mijn ouders dat ik in de vakantie een baantje neem: aardbeienplukken van 7-12 uur sochtens. Ik wil het niet, maar van mijn ouders moet het. Ik wil na een jaar ook wel eens lekker languit liggen en genieten, maar dat kan niet: het blijft gewoon doorgaan en ik zie mezelf eigenlijk al vertrekken naar een ander familielid. Help?

Tamara, 26-06-2012 20:07 #10
Ik heb vaak ruzie met mijn ouders vandaag ook weer (ik moest eigenlijk leren) maar een vriendin vroeg of ik bij haar ging spelen (afspreken) en ik heb mijn vader negen keer gebeld. Toen ik thuis kwam werd hij kwaad ik wou naar mijn kamer lopen maar hij pakt me bij de arm en trekt eraan (pijnlijk) en ik mag niet naar gym (de laatste dag van gym) en de hele tijd werken ja sorry hoor als het belletje bij mijn vader niet thuis komt kan ik er ook niks aan doen hoor! tips om dit soort dingen te voorkomen.

Jvdv, 08-05-2012 17:04 #9
Momenteel sta ik op het punt om het contact met mijn ouders te gaan verbreken.
Ik heb de laatste jaren namelijk heel vaak ruzie met hen (en dan vooral met mijn moeder, mijn vader waait met alle winden van mijn moeder mee, ook al weet hij TOTAAL NIET waar de ruzie over gaat). Deze ruzies gingen over allerlei zaken, zoals studieprestaties en partnerkeuze en dat soort zaken. Ik heb wel telkens geprobeerd om de ruzies bij te leggen, maar met mijn moeder valt niet te praten. In eerste instantie lijkt het erop alsof ze begrip toont, maar na een paar maanden is dat al weer volledig weg! Momenteel woon ik nog wel bij mijn ouders in, maar ben ik wel op zoek naar eigen woonruimte. Zodra ik dat gevonden heb, laat ik het contact verwateren. Ik ben ook van plan om het adres van mijn woning niet met hen te delen. Ook ben ik bezig om alles wat zij met mij in contact kan brengen te verwijderen. Zo heb ik het nummer van mijn mobiele telefoon uit de contactenlijst van de telefoon van mijn ouders gehaald en heb ik de papiertjes waar dat nummer op stond verscheurd en weggegooid. Wel ben ik van plan om één contactingang open te laten: mijn e-mailadres. Het voordeel daarvan is dat als ze een bericht sturen die mij niet bevalt, dat ik die zonder geschreeuw van mijn moeder ongestraft kan verwijderen. Misschien houd ik de aanstaande breuk tijdelijk, misschien is het definitief. We zullen zien.

Arif, 22-03-2012 21:19 #8
Ik vind het moeilijk om met mijn ouders te praten over mijn school problemen ik heb niet egt veel problemen of ruzies met mijn ouders maar… telkens als mijn rapport komt beginnen we met een discussie en dan loopt het uit op een ruzie. ik vind leren moeilijk maar mijn ouders begrijpen me gewoon niet. en de volgende dag gaat de ruzie door tot de einde van de maand Reactie infoteur, 02-04-2012
Misschien zou je eens kunnen proberen om je leerproblemen te bespreken met een mentor op school. Daarna zou je hem of haar kunnen vragen om samen met jou een gesprek aan te gaan met je ouders. Dat werkt vaak beter, omdat er dan naar elkaar geluisterd moet worden en jullie uit dat zich steeds herhalende patroon van ruzie maken raken. Veel succes en groetjes, sterretje999

Chantal, 05-03-2012 16:33 #7
Ik heb dit forum gelezen
en helaas de ruzie die ik heb met mijn moeder is niet meer op te lossen
ze ontmeemt mij alles en sluit me overal buiten en ik zet er ook geen voet meer binnen
vind het heel erg me moeder heeft mij heel erg veel pijn gedaan

Kvdc (infoteur), 04-05-2010 02:53 #6
Hoi daar ben nieuw op dit forum. Hier zowat hetlzeflde schuitje, heb 25 homosexeel. Mijn mama neemt steeds afstand van me verder en verder, het is alsof ik een vreemde ben voor haar. Als ik op bezoek kom dan bekijkt ze me amper…
staart naar haar televisie, dit heeft ook wel te maken met andere externe factoren, maar daar wil ik niet het slachtoffer van worden, ik vrees op deze manier dat het zal leiden tot een breuk tussen mij en mijn ouders en dat wil ik niet want ik zie ze echt graag. Maar ik weet echt niet wat te doen? iemand die soms nuttige tips heeft of gelijkgestemden? zou heel welkom zijn want dit is iets dat vreet aan je iedere dag in dag uit… bedankt al bij voorbaat

groetjes
Kristof

Kvdc (infoteur), 04-05-2010 02:51 #5
Hoi daar ben nieuw op dit forum. Hier zowat hetlzeflde schuitje, heb 25 homosexeel. Mijn mama neemt steeds afstand van me verder en verder, het is alsof ik een vreemde ben voor haar. Als ik op bezoek kom dan bekijkt ze me amper…
staart naar haar televisie, dit heeft ook wel te maken met andere externe factoren, maar daar wil ik niet het slachtoffer van worden, ik vrees op deze manier dat het zal leiden tot een breuk tussen mij en mijn ouders en dat wil ik niet want ik zie ze echt graag. Maar ik weet echt niet wat te doen? iemand die soms nuttige tips heeft of gelijkgestemden? zou heel welkom zijn want dit is iets dat vreet aan je iedere dag in dag uit… bedankt al bij voorbaat

groetjes
Kristof

Arno, 19-03-2010 21:13 #4
Ik ben een jongen van 15 jaar, en het zit niet zo goed thuis. Ik heb momenteel ruzie met mijn ouders. Ik zal dit even uitleggen. Ik was rustig mijn huiswerk aan het maken, toen mijn moeder ineens - zonder reden - tegen me begon te schreeuwen dat ik aan mijn huiswerk moest beginnen (wat ik dus al aan het doen was en duidelijk aan haar had gezegt). Ik schreeuwde terug dat ik er al aan begonnen was. En toen bleven we maar schreeuwen. Nu, 2 dagen verder, heb ik nog geen woord tegen haar gezegt. Mijn vader staat volledig achter mijn moeder en ik zit zonder raad. Kunnen jullie me alsjeblieft helpen?
Dank bij voorbaat, Arno.

Karen, 12-02-2010 14:05 #3
Hallo Ev. Ik las je reactie. Zit eigenlijk in het zelfde schuitje en heb een paar jaar geleden besloten me er bij neer te leggen. Maar in bepaalde periodes speelt alles weer op (b.v. de verjaardagen). Ik kom nog wel bij mijn ouders, maar alleen omdat ik mijn kinderen hun opa en oma niet wil ontnemen. En dat is heel moeilijk…

Ev, 18-11-2009 16:21 #2
Wat ik een beetje mis in dit artikel is dat er soms ouders of kinderen zijn die dusdanig met zichzelf in de knoop zitten dat het voor de ander bijna onmogelijk is om met deze persoon om te blijven gaan.In mijn geval mijn moeder.ik heb alles geprobeerd maar ze is van nature boos.boos op het leven, boos op haar leven.en boos op alles en iedereen die in haar buurt komt. Reactie infoteur, 18-11-2009
Dag Ev,

Wanneer het heel moeilijk is om met iemand om te gaan, eist dat natuurlijk zijn tol van jou. Het kan zijn dat iemand consequent niet logisch en totaal onredelijk reageert. Maar het feit blijft dat je die ander nooit kunt veranderen. Je kunt alleen jezelf veranderen en proberen zelf zo goed als je kunt om te gaan met de situatie.

Dat is iets dat gemakkelijk gezegd is maar zeker niet zo gemakkelijk gedaan. Ook iets waar je misschien zelfs ondersteuning of professionele hulp bij nodig hebt. Niet omdat jij fout bent maar gewoon omdat het de situatie nog complexer maakt.

Dit artikel probeert aan te geven dat je alleen maar kunt proberen om het zelf zo goed mogelijk te doen en dat dat ook het enige is dat je kunt doen. Zelfs dan kan het nog misgaan of kan de situatie een reden vormen voor jou of voor de ander om het contact te verbreken.

Maar dat laatste is iets wat ik persoonlijk zou proberen te voorkomen, zolang het kan. Je houdt van die ander en wilt ook niet het gevoel hebben dat je niet alles hebt gedaan wat er binnen je bereik ligt…

Met hartelijke groet,
Sterretje999

Theunicorn, 14-10-2009 12:36 #1
Tja, het is moeilijk als je kinderen groter worden om ze los te laten en zelf beslissingen te laten nemen…
Ik denk zelfs dat het kunnen en begrijpen van een kind onderschat wordt.
(ligt uiteraard aan de leeftijd…)
Ik merk het zelf bij mijn kinderen, je verteld ze iets op een kinderlijke manier, maar dat is helemaal niet nodig.
Maar een hoop is te wijten aan de tijd die zo verschrikkelijk snel gaat en zo uitgebreidt is dat wij, ouders, er nog steeds aan moeten wennen.
Kijk wat wij 40ers hadden toen we in de pubertijd waren en kijk wat kinderen nu hebben en weten.
En een breuk met je kinderen moet je altijd voorkomen, ik vind dat je respect moet hebben voor je kinderen.
Iedereen heeft recht op een mening en je hoeft het er niet altijd mee eens te zijn…
Als je ze van kind af aan altijd hebt betrokken bij gevaar, verdriet en vreugde dan kun je veel meer met je kinderen…
Om ze klaar te maken voor deze wereld, moet je ze zoveel mogelijk vertellen en laten zien…
Vetrouwen is ook een kunst!

Infoteur: Sterretje999
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Reacties: 22
Schrijf mee!