Ontslag en Ontslagbescherming

Ontslag en ontslagbescherming

Reeds in oktober 1996 is de tweede kamer akkoord gegaan met een voorstel om werknemers gemakkelijker te ontslaan. In ruil voor het opgeven van de ontslagbescherming zou de flexibele werknemer meer rechten krijgen.


Hoe wordt het ontslag geregeld?

Tussen een werkgever en een werknemer bestaat een arbeidscontract. Dit contract kan niet zomaar verbroken of ontbonden worden, daar zijn regels voor die in wet zijn vastgelegd. Er zijn drie soorten van ontslag.

1. Ontslag met toestemming van beide partijen (wederzijdse toestemming)

Dit wil zeggen dat zowel de werkgever als de werknemer akkoord gaan met het ontslag. Bijvoorbeeld: Een werknemer vindt een andere baan en geeft ontslag. De werkgever feliciteert de werknemer met zijn nieuwe baan en samen spreken ze af wanneer het ontslag ingaat. Beide zijn akkoord met het ontslag en met de ontslagdatum of de laatste werkdag van de werknemer.

2. Ontslag zonder toestemming van beide partijen (zonder wederzijdse toestemming)

Dit wil zeggen dat één van de twee partijen, of de werkgever, of de werknemer niet akkoord gaat met het ontslag.
Hierdoor kan de arbeidsovereenkomst niet verbroken worden, immers beide partijen moeten zich houden aan een aantal wettelijke regels. Wat zijn die regels?

Opzegtermijn
Zowel de werkgever als de werknemer zijn gehouden aan een wettelijk vastgestelde opzegtermijn. De opzegtermijn is niet alleen vastgelegd in de wet maar ook in de CAO ( de Collectieve Arbeids Overeenkomst). De opzegtermijn kan dus langer zijn dan de wettelijke opzegtermijn, omdat de CAO bepalend is.

Ontslagvergunning
De werkgever moet "vergunning tot ontslag" aanvragen bij het CWI ( Centrum voor Werk en Inkomen) het vroegere arbeidsbureau. Hij moet deze aanvraag goed onderbouwen, motieven aandragen voor het ontslag.

Motieven
De werkgever geeft de reden voor ontslag op bij het CWI. Goede voorbeelden van motieven zijn:
  • Reorganisatie ven het bedrijf
  • Werkweigering
  • Wangedrag
  • Ongeldig verzuim

Protest
De werknemer mag binnen de twee weken bij het CWI protest aantekenen tegen het ontslag. Als hij niet protesteert, gaat het CWI er van uit dat de werknemer akkoord gaat met het ontslag.

Toestemming
Als de werknemer wel protesteert tegen het ontslag is het CWI gehouden om de motieven van de werkgever te onderzoeken op waarheid. Als de gronden voor het ontslag kloppen zal het CWI toestemming geven om de werknemer te ontslaan.

WW-uitkering
Afhankelijk van protest of geen protest en de reden van het ontslag zal aan de werknemer na het ontslag een ww-uitkering worden toegekend. De regels omrent een ww- uitkering worden regelmatig aangepast en getoets door de overheid.

3. Ontslag op staande voet

Dit betekent dat de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang is ontbonden of verbroken. Reden van ontslag op staande voet kunnen zijn:
  • Diefstal zowel bij medewerkers als bij de werkgever
  • Bedreigingen en geweld op de werkvloer
  • Onwettig verzuim of afwezigheid
  • Dronkenschap op het werk

In al deze gevallen kan de werkgever de werknemer onmiddellijk ontslaan, zonder toestemming van het CWI. Ook de werknemer kan onmiddellijk ontslag nemen als de werkgever zich schuldig maakt aan bedreiging en geweld jegens de werknemer, of als de werkgever geen loon meer betaald.

Ontslagbescherming, plannen van de overheid

De plannen van de overheid omtrent de versoepeling van het ontslagrecht begeven zich voor het allergrootste deel op het vlak van verkorting van de wettelijke opzegtermijnen en versoepeling van de hierboven beschreven procedure voor een ontslagvergunning.
© 2007 - 2008 Sophocles, gepubliceerd in Opleiding en Beroep (Mens en Samenleving) op 31-10-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Sophocles is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Ontslag en ontslagbescherming"


Door Alex (infoteur) op 04-03-2008

Hi Sophocles,

Een informatief artikel inzake de huidige wetgeving. De participatie is namelijk geenszins de werkelijke reden voor de versoepeling van het ontslagrecht. De discussie omtrent het ontslagrecht bestaat reeds sinds na de tweede wereldoorlog.

Het werkelijke feitelijke argument om het ontslagrecht te willen versoepelen, is het verbeteren van de positie van de ondernemers, op de internationale markt. Doordat de ontslagbescherming in Nederland goed is vastgelegd en in andere landen helaas niet, is er sprake van een verschil in loonkosten.

De loonkosten in Nederland zijn hoger, waardoor de kostprijs van een produkt of dienst tevens hoger ligt. Om te concurreren op de internationale markt, zou de kostprijs (loonkosten) omlaag gebracht moeten worden. Dit is alleen mogelijk door het ontslagrecht te versoepelen. Zodra de rechtspositie van de Nederlandse werknemer vernietigd is, gaan de loonkosten omlaag. De mogelijkheid om eisen te stellen aan loon en arbeidsvoorwaarden wordt de werknemer ontnomen na versoepeling van het ontslagrecht. Met alle negatieve gevolgen van dien voor Nederlandse werknemers.

Omdat het belang van de werkgevers inzake de concurrentiepositie ten opzichte van de internationale markt geen argument betreft, dat makkelijk algemeen geaccepteerd wordt door burgers en werknemers, wordt getracht met een smoes draagvlak te creëren. De werkloosheid daalt nog altijd in Nederland, maar er is sprake van een groep moeilijke werklozen van 200.000 dat langdurig werkloos is, omdat die mensen zelf niet wensen te werken. Er is geen motivatie, geen inzet, waardoor een sollicitatie nimmer positief verloopt.

Als tegenprestatie voor de versoepeling van het ontslagrecht, hebben de werkgevers zich bereid verklaard die moeilijke langdurig werklozen, die zelf niet willen werken, aan een baan te helpen. Een gemakkelijke tegenprestatie aangezien zij na de versoepeling weer gemakkelijk gebruik kunnen maken van de ontslagprocedure.

Vervolgens heeft minister Donner van Sociale zaken & werkgelegenheid de smoes in elkaar gezet, dat het noodzakelijk is het ontslagrecht te versoepelen voor miljoenen arbeiders, om die 200.000 werklozen aan een baan te helpen.
In elkaar gezette logica: alleen als wij het ontslagrecht versoepelen voor miljoenen arbeiders, zijn de werkgevers bereid die 200.000 aan te nemen. Terwijl de smoes impliceert dat de participatie wordt verbeterd waardoor die 200.000 aan een baan gaan komen. Niets is minder waar.

Die 200.000 zijn misbruikt om het draagvlak te creëren. Donner had verwacht dat Nederlandse burgers en werknemers allemaal naïef zijn en zijn argument zomaar voor waarheid aannemen. Omdat die 200.000 een 'sociaal wenselijk' argument geven, is dat misbruikt om draagvlak te creëren. De werkelijke reden is: de loonkosten moeten omlaag. Oftewel: het salaris van de gemiddelde hard werkende burger moet omlaag. Met de versoepling wordt dat gerealiseerd. Die 200.000 zullen werkloos blijven of binnen korte tijd weer werkloos zijn.

Voor de Nederlandse werknemer heeft de versoepeling zeer negatieve gevolgen.

De participatie is er niets mee gebaat. Een toelichting heb ik mijn artikel gegeven:
http://nieuws-uitgelicht.infonu.nl/mens-en-samenleving/16083-ontslagrecht-de-leugen-regeert.html

Met vriendelijke groeten,
Alexandra