Relatietwijfels, wat te doen als je twijfelt over je relatie
Relatietwijfels, een tijdelijke dip of twijfels gedurende een langere periode. Je weet gewoon niet of je huidige partner de man of vrouw van je dromen is en of je met hem/haar de rest van je leven samen wilt zijn. Er zo maar een punt achter zetten kan je niet, maar er na een goed gesprek voor de volle 100% voor gaan voelt ook niet goed. Wat moet je hier nou mee?Uiting van de twijfels
Je relatie verandert met de tijd: je leert van elkaar en je past je aan, maar ook je levenspatroon verandert en dus verandert je relatie mee. Een relatie als je beide nog studeert is nou eenmaal anders dan wanneer je allebei werkt. Veranderingen zijn nodig, maar soms kunnen ze ervoor zorgen dat je anders tegen je partner of relatie aan kijkt. Is alles wel de juiste kant op verandert, wil je dit wel?Relatietwijfels en relatieproblemen komen vaak samen. Door twijfels kun je je anders gaan uiten, waardoor je bijvoorbeeld sneller ruzie krijgt of juist minder met elkaar communiceert. Ruzies en meningsverschillen kunnen er ook voor zorgen dat je twijfels krijgt over je relatie: denkt hij/zij zo over belangrijke zaken, behandelt hij/zij je zo slecht tijdens ruzies of zijn jullie verwachtingen en toekomstvisies zo verschillend? Pas je eigenlijk bij elkaar?
Twijfels komen meestal geleidelijk. Eerst heb je net wat vaker ruzie of minder zin om samen leuke dingen te gaan doen. Vervolgens heb je echt behoefte aan veranderingen in je relatie en/of merk je dat je meer open staat voor andere mannen of vrouwen. Je hecht meer waarde aan dat complimentje van je collega, je flirt zelf wat meer en je betrapt jezelf op het feit dat je je afvraagt hoe het zou zijn om een relatie te hebben met die hunk van de sportschool… Voor sommige mensen of relaties is dit gewoon, maar als je dit eerst niet had en ineens wel, wijst het op onzekerheid over je huidige relatie.
De knoop door hakken: hoe neem je een beslissing
Voor twijfelaars is het moeilijk om beslissingen te nemen: je wilt eigenlijk niet bij je partner blijven op de manier zoals het nu gaat, maar je kunt je partner ook niet verlaten want je zal je partner wel degelijk gaan missen.Om te beginnen is het belangrijk om onderscheid te maken tussen het missen van JE partner en het missen van EEN partner. Mis je hem/haar specifiek of ga je het gewoon missen om een maatje te hebben die altijd in de buurt is? Of durf je niet weg te gaan bij je huidige partner vanwege het hele leven dat erbij hoort: zijn vrienden en familie, jullie koophuis, eventueel je gezin enzovoort. Sta hier goed bij stil, want voor veel mensen is dit de reden om te blijven twijfelen over de relatie en om geen actie te nemen. Als je merkt dat dit voor jou een grote rol speelt, bereid je hier dan alvast op voor. Problemen zijn er om op te lossen en bedenk dus alvast oplossingen zodat je zijn/haar vrienden en familie wel kunt blijven zien als je dat wilt.
Het kan ook zijn dat je relatie gewoon niet werkt: je hebt verschillende verwachtingen van de relatie en het leven en je krijgt geen geen middenweg in gevonden die voor beide werkt. Wees in dat geval realistisch: jij kan je partner net zo min veranderen als je partner jou kan veranderen (behalve dan het langzaam naar elkaar toegroeien en het natuurlijk veranderen). Je moet een keer een keuze maken en dat kun je beter nu doen dan over 2 jaar want dan is het alleen maar moeilijker. Of je moet je neerleggen bij de situatie en daarin de wensen van je partner respecteren of je besluit dat jullie niet als geliefden bij elkaar passen.
Ter illustratie een voorbeeld: je vriend is vliegtuigspotter en daarom in de zomer ieder weekend weg naar een vliegveld in het buitenland. Jij vindt dat zonde van het geld, maar vind het vooral vervelend dat hij zoveel weg is. Je kan je daar iedere zomer, ieder weekend opnieuw boos en verdrietig over maken, maar dat heeft geen zin. Daar word je beide niet gelukkig van. Als je samen geen oplossing gevonden krijgt, zul je dus of moeten accepteren dat dit de hobby van je vriend is of je zult moeten accepteren dat je van deze relatie niet gelukkig wordt. Maak die keuze en ga daar voor de volle 100% voor. Mocht het de verkeerde keuze geweest zijn, dan komt het uiteindelijk toch wel goed, vertrouw daar op!
Als je toch nog steeds blijft twijfelen, na vele en lange gesprekken met je partner, bedenk je dan dat die twijfel er niet voor niets is. Als dit voor jou de perfecte man/vrouw, zou zijn dan zou de twijfel toch wel over gegaan zijn of dan zouden jullie de problemen toch wel opgelost hebben? Durf een keer een stap te zetten hoe moeilijk dat ook is. Dat hoeft niet perse te betekenen dat je uit elkaar moet gaan. Je kan er ook voor kiezen om er voor de volle 100% voor te gaan. Maar doe dat dan ook! Haal dan niet steeds oude koeien uit te sloot en irriteer je niet aan iets dat gewoon echt bij je partner hoort. Respecteer de ander! Dat is immers uiteindelijk het belangrijkste in een relatie!
Wat te doen als jouw partner twijfelt en jij er wel voor de volle 100% voor wilt gaan?
Als je partner kenbaar gemaakt heeft te twijfelen of jullie relatie, voel je je vaak machteloos. Je kan nog zo vaak zeggen dat je van je partner houdt, maar dat is dan niet voldoende. Is er iets wat je wel kunt doen?Je kan je enkel kwetsbaar opstellen en de ander ruimte geven. Stel je kwetsbaar op door te zeggen wat jij voor je partner voelt, hoe jij over bepaalde zaken denkt en ook wat je van jezelf, van je partner en van jullie samen vindt. Geef daarnaast je twijfelende partner de ruimte om even tijd voor zichzelf te nemen, zodat deze kan bedenken wat hij/zij wil en voelt. Dat zal je partner alleen maar kunnen waarderen, al zegt dat natuurlijk niets over de uiteindelijke beslissing. Door je partner onder druk te zetten forceer je de beslissing alleen maar en dat levert vaak niet de goede beslissing op.
Voor als u in het algemeen veel twijfelt, zie ook: Keuzes maken: hoe neem je een beslissing als je twijfelt
Gerelateerde artikelen
Relatieproblemen: wat nu? Als twee mensen een relatie beginnen dan hebben ze daar een reden voor. Ze voelen zich tot elka…Relatie: Wat als je partner twijfelt? Een crisis binnen de relatie of huwelijk is zwaar, maar hoe zwaar is het als je gel…
Twijfel in een relatie Je hebt het vast weleens gehad. Je kent elkaar nu een paar maanden of een paar jaar en zit al in e…
Is jouw partner nog aantrekkelijk en aardig? Tijdens de zoektocht naar het antwoord op de vraag: "Blijven? Uit elkaar gaa…
Bindingsangst - een psychische stoornis Jij wilt een “echte relatie”, een gezamenlijk huishouden en toekomst plannen, maa…
Reageer op het artikel "Relatietwijfels, wat te doen als je twijfelt over je relatie"
Kiem, 07-02-2012 09:13
Ik heb een soortgelijk verhaal. Heb mijn vriend nu ruim 3 maanden gelden leren kennen en waren in het begin heel blij met elkaar. Na 1.5 maand ging hij twijfelen, hij heeft 1 eerdere relatie gehad van 9 jaar waarvan hij er de eerste 5 jaar continue verliefd was. De laatste 4 jaar waren verschrikkelijk en hij heeft er samen met haar een punt achter gezet, komt mij tegen 1.5 jaar later en zegt dat hij het ontzettend fijn bij mij vind, maar dat hij niet verliefd is. We hebben ff een tijdje ingelast waarin hij me niet met rust liet, hij belde, smste om de dag en ik was er kapot van. UItgepraat en hij zei dat hij me niet kwijt wilde, maar heel graag verliefd op me wil worden, hij wil een knop vinden om verliefd op me te worden. Vanaf dat moment hadden we weer iedere dag contact, mailen, bellen en samen uit eten, we zijn op valantie samen geweest en zijn echt gek op elkaar. De dingen die hij met me deed wijzen erop dat dit niet een fling is,..hij was er echt. Hnadjes vasthouden, me bellen als hij in de put zit,..maar we hebben niet concreet gesproken over hoe nu verder, mede doordat hij eind maart verhuist voor het bedrijf waarbij hij werkt voor een periode van 3 jaar. Nu heeft hij 2 weken terug, na een romantisch avondje het per sms uitgemaakt, ik kon niet met hem praten, hij wilde me niet zien. Ik heb hem 2 dagen daarna gebeld en om uitleg gevraagd en hij zei dat hij niet verliefd was. Ik ben dr kapot van, we zijn door een stadium van mails, smsjes gegaan, haast niet gesproken. dagen van rust om daarna toch maar eens weer te ruzieen per mail, want ik begrijp het niet dat hij me niet wil zien. HIj zei ik bel je volgende week, maar daar nam ik geen genoegen mee en presenteerde mijzelf beneden bij zijn huis. Hij stond me te woord, en samen hebben we gehuild. HIj zegt dat hij zich schuldig volet tegenover mij, hij wil me niet zien. Hij is nu met vakantie en toen hij met vertraging op t vliegveld stind heeft ie me tot mijn verbazing gesmst, Kus, dat ik op mijzelf moest letten en dat we zien elkaar als hij terugkomt. Alles in mijn lijf schreeuwd dat ik hem terug wil, omdat ik geloof dat hij in de war is, de dingen die hij met mij heeft gedaan, heeft hij gedaan omdat hij wat voelt voor me mischien wel meer en dat hij daar bang voor is??? ik weet gewoon niet wat ik moet doen en of ik uberhaupt wel met hem moet gaan eten als hij terugkomt...
Reactie infoteur, 07-02-2012
Hallo,
Bedankt voor je berichtje. Klinkt als een ingewikkeld verhaal, ondanks dat jullie relatie nog niet zo lang geduurd heeft. Ik zou je willen aanraden om eerst op een rij te zetten waarom je wil dat het gaat werken en hoe dat zal gaan als hij in het buitenland zit. Het is raar dat hij steeds aangeeft dat hij niet verliefd is en jullie toch een relatie hebben. Vraag hem of hij echt niet verliefd is of dat hij nog bang is zich te geven in een relatie. Als hij echt niet verliefd is: stop dan met deze relatie en geef elkaar rust. Als jullie voor elkaar bestemd zijn, komt het gevoel van liefde bij hem dan misschien toch wel ooit, maar het heeft geen zin om dan nu met alle frustraties steeds verder te gaan.
Als hij eigenlijk wel verliefd is, maar zich nog niet durft te geven: bespreek dan hoe jullie je relatie in willen vullen, met name met de afstand. Dit kan hem ook de ruimte geven om er helemaal aan toe te zijn, maar is ook iets wat op de langere termijn speel (aangezien het 3 jaar duurt). Daarnaast moet dit gesprek er dan voor zorgen dat hij het uitmaakt om jou te beschermen, je toch weer bij elkaar komt en over een paar maanden weer uit elkaar gaat om jou te beschermen.
Succes!
Thomas, 01-02-2012 20:38
We waren 1,5 jaar samen, we zijn bij haar mama gaan samenwonen wel in een volledig appart appartement enkel tuin, inkom en garage moeten we delen. We zijn in november gaan samenwonen. De periode daarna had ze het zeer druk op het werk waarvoor ze in de week ook een aantal keer in het buitenland zat. Ze kwam altijd doodvermoeid terug. We kregen aventoe discuties over het samenwonen. Maar ik had toen iets van na verloop van tijd leer ik die dingen wel. Net na kerstmis werd het haar teveel en verteld ze me da ze ff pauze wil. Toen wist ik eigenlijk niet waarom. Een week later toch een gesprek gekregen, we gingen ook proberen een nieuwe start temaken. We hielden contact en 1 maal per week zag ik haar. Maar na een tijd besefte ik ook dat het voor haar niet ging ze had me heel graag maar relatie nee. Dan hebben we het in onderling overleg uitgemaakt. Maar nogaltijd hielt ze contact met mij, ik hoorde haar elke dag via sms. Toen ze weer naar het buitenland moest vroeg ze of ik haar kwam halen aan de luchthaven nu een week geleden. Echt gezellig babbel over vanalles gehad in de auto nadien nog bij haar binne ondanks dat al laat was. Ze nodigt me uit voor de nieuwjaarsdrink in haar straat. Weer een heel leuke avond we plagen elkaar endoen. Ik dacht da er terug meer was dus ga een gesprek aan maar had me blijkbaar vergist ze had tijd nodig. Maandag is ze met me mee gaan shoppen weer gezellige namiddag en nadien vraagt ze ook weer of ik ni mee tv kom kijken. En nu snap ik het gewoon ni. We hebben elke dag contact (ze houde zelf contact) via sms, we plagen elkaar als we mekaar zien, we liggen tegen elkaar tv te zien, ze verteld me alles! maar snap niet wat haar tegenhoud. Kan iemand me helpen?
Reactie infoteur, 02-02-2012
Ik hoop dat ik je kan helpen door je te adviseren aan haar aan te geven dat als zij het nu nog niet weet en tijd nodig heeft, dat je dan komende weken ook helemaal geen contact wilt. Anders schieten jullie er namelijk niets mee op, want dan is het enige echte verschil dat het stempeltje “relatie” er niet meer op zit, maar verder hebben jullie het erg leuk samen. Dat hoeft niet erg te zijn, maar wel als zij nog twijfelt…. Dan speelt ze eigenlijk met jouw gevoelens, want jij krijgt door die fijne momenten alleen maar hoop en als jullie nu weer samen zouden komen, zou dat weinig verandert hebben in jullie relatie. Wees dus duidelijk: of weer samen of echt geen contact totdat ze weet wat ze wil.
Anoniempje, 30-01-2012 22:09
Pff waar zal ik beginnen. Nou ik heb al een jaar relatie met me vriend het ging altijd wel goed leuke gesprekken weinig ruzie's. Behalve dat we elkaar niet vaak zien en hebben gezien, we spraken 1 keer in de zoveel tijd af met elkaar en dan was het even naar de film of shoppen samen. Maar sinds kort is er het een en ander veranderd. hij beld niet meer, en als hij me spreekt dan doet hij heel kortaf. ik merk dat hij afstandelijk doet tegen me! Help me ik weet niet wat ik moet doen?
Reactie infoteur, 31-01-2012
Misschien een rare vraag om mee te beginnen: maar klopt het dat jij met deze jongen al een jaar een relatie hebt of zijn jullie gedurende dit jaar heel close geweest? Het verhaal leest namelijk meer als een hele goede vriendschap doordat je omschrijft dat jullie elkaar niet veel zagen en eigenlijk vooral af en toe een filmpje pakte of samen gingen shoppen. Als het nooit uitgesproken is dat jullie een relatie hebben, dan denk ik dar daar mogelijk het probleem ligt. Als dat wel ooit uitgesproken is, zou ik bespreekbaar maken dat je vind dat hij anders reageert en vragen of daar een reden voor is… daarnaast is het dan wellicht te overwegen om elkaar wat vaker te zien (weet niet of dit mogelijk is of dat jullie wellicht ver uit elkaar wonen).
Anoniempje, 28-01-2012 16:29
Ik ben 23 en nu bijna een jaar samen met m'n vriend, en het was tot vorige maand helemaal geweldig, we voelen elkaar perfect aan en hebben altijd een heerlijke tijd samen. Tot een week of 2, 3 geleden, toen begon de twijfel de kop op te steken of hij wel degene is met wie ik verder wil. ik weet niet hoe het komt, hij is een geweldige jongen en ziet me doodgraag, en hij zou werkelijk alles voor me doen. maar toch is die twijfel daar..
misschien zagen we elkaar te veel, bijna elk dag behalve het weekend, en nu door de blok/examens is dat uiteraard verminderd naar 1 of 2x per week. misschien is het de examenstress, ik heb er geen idee van en ben ontzettend in de war, want langs de ene kant wil ik hem helemaal niet kwijt, ik zie hem doodgraag, maar langs de andere kant weet ik ook niet zeker of hij degene is met wie ik verder wil.
Reactie infoteur, 30-01-2012
Hallo,
Je vertelt dat je ineens twijfels gekregen hebt, terwijl als je er over nadenkt, je niet weet hoe dat komt. Het zou inderdaad goed te maken kunnen hebben met dat je elkaar eerst heel veel zag (te veel?), elkaar nu even minder ziet, of door de examenstress… Zoals je het vertelt lijkt het mij gewoon een moment van twijfel en niets meer dan dat, dus geen reden om al uit elkaar te gaan. Wellicht begint de eerste zeer verliefde fase te sluiten en dan kan het wennen zijn aan de volgende fase, die minder heftig verliefd is, maar meer het comfortabele houden van… Richt je nu eerst op je examens en kijk daarna hoe het dan gaat, of je denkt dat je elkaar iets minder moet zien of wellicht voel je je weer zekerder zodra jullie elkaar weer meer zien…
Indien het twijfelachtige gevoel nog weken aan houdt, probeer dan toch te achter halen waar het precies door komt en daar met je partner over te praten.
Verdriet, 11-01-2012 16:48
Hallo, ik herken jullie verhalen heel erg, ik heb het zelf een week geleden uitgemaakt met mijn vriend, het voelde eerst opgelucht, maar de dagen daarna kon ik alleen maar huilen. Ik voelde me zo alleen en onveilig, ik miste de gesprekken met hem, en de zorgeloosheid. 4 dagen later ben ik zelfs flauw gevallen omdat ik moest hyperventileren. Die nacht was ik zo verdrietig, dat ik om 2 uur snachts naar hem toe ben gefietst. Nu is het weer aan, maar ik voel me nogsteeds niet goed, ik kan niet eten en zit nu te twijfelen of ik wel het goede heb gedaan, miste ik hem, of gewoon de veiligheid, als ik twijfel, wil ik het dan wel echt? en waarom voel ik me nu nou nog zo vervelend? Iemand tips, want ik weet echt niet meer wat ik moet doen..
Reactie infoteur, 12-01-2012
Ik vind het opvallend dat je nu na 4 dagen het gevoel je nog steeds of alweer niet goed voelt bij deze beslissing. Nu je het wel weer goed gemaakt hebt is het denk ik wel zaak om te zorgen dat je nu zeker bent van de beslissing die je neemt en dat je daar eerlijk in bent tegenover je partner. Heb je met hem al een gesprek gehad over waarom jullie weer bij elkaar zijn en wat je nu voelt? Zo’n gesprek kan je helpen om een definitieve beslissing te nemen.
Stoplicht, 10-01-2012 17:02
Ik heb al ruim 1,5 jaar een knipperlichtrelatie waarin al veel gebeurd is. Meestal ben ik diegene die er een pun achter zet. Vanaf kerst zijn we weer met elkaar opgetrokken, maar wederom heb ik het beeindigd, omdat ik weet dat we telkens weer in dezelfde fout zullen vervallen. Hij is ook niet van plan te gaan werken en kan erg dominant zijn. Ik daarintegen heb het gevoel opgeslokt te worden in zijn leven en te blijven hangen in mijn ontwikkeling. Ik weet dat hij veel van me houdt en dat doe ik ook van hem, maar dat is niet genoeg voor een toekomst samen althans niet in mijn visie van de toekomst. Alleen vind ik het zo moeilijk deze beslissing dat ik mij achteraf zo schuldig voel, maar ik kan niet voor twee mensen e uitstapjes betalen en daarin bliven we dus hangen het leven is veel te beperkt zo naar mijn inziens. Tevens hebben wij samen zeer beperkte socale contacten daardoor. Ik weet dat als hij gewoon iets van zijn leven zou willen maken en daar ook actief meebezig zou zijn de situatie anders zou zijn, misschien. Erg lastig. Eigenlijk weet ik voor mezelf het antwoord al, maar heb er ontzettend veel moeite mee, omdat hij zich vaak wel op andere maniere heel behulpzaam etc. opstelt en verder ook erg lief is, alleen toekomstperspectief ontbreekt bij hem ook voor zichzelf.......
Reactie infoteur, 11-01-2012
Als ik het goed begrijp staat bij jullie de levenswijze van hem in de weg: geen werk, wellicht ook geen moeite om wel te gaan werken, waardoor jij hem financieel onderhoud en als je niet uit kijkt meegetrokken wordt in zijn passieve levenswijze… als daar nu na 1,5 jaar niets in verandert is, denk ik inderdaad dat je geen andere keuze hebt, hoe moeilijk dat ook is. Wanneer je de definitieve punt er achter zet, is het belangrijk om hem nog één keer deze boodschap mee te geven, dat dat de reden is. Mocht hij dan ooit stappen zetten om e.e.a. wel anders aan te pakken, dan kunnen jullie dan nog altijd zien of er dan wel een toekomst voor jullie weggelegd is. Let wel op: zoiets gebeurd niet binnen een jaar… dan weet je niet of er echt iets verandert is of dat het tijdelijk is omdat hij je terug wil. Je hoeft je in ieder geval niet schuldig te voelen: hij heeft ook de kans gehad om ervoor te zorgen dat je deze beslissing niet hoeft te nemen!
Elisa, 02-01-2012 19:53
Hoi,
Ik twijfel ook heel erg aan mijn relatie. Heb er al weken buikpijn van. Mijn vriend wil dolgraag een toekomst met me opbouwen en ik wil dat ook, maar als ik nadenk over de consequenties dan krijg ik opnieuw buikpijn. Mijn vriend heeft ten eerste schulden. Iets waar ik fel op tegen ben. Ten tweede heeft hij epilepsie (de gevolgen daarvan zijn ook geen lichte zaak). Meningen van vrienden en kennissen zijn ook zo divers. De ene zegt: dumpen en vrienden blijven. De ander zegt: liefde overwint. Ik weet het écht niet :( Ik ben al 35 en wil me onderhand ook wel eens settelen. Voel me er echt beroerd onder. Iemand tips?
Reactie infoteur, 03-01-2012
Hallo,
Zoals ik je verhaal lees, lees ik alleen praktische minpunten geen twijfels over je gevoel voor hem. Klopt dat? Je gevoel voor hem lijkt mij het belangrijkste en als dat goed zit, kun je samen veel aan. Juist omdat jij fel tegen schulden bent, zou je hem kunnen helpen om hier zo snel mogelijk vanaf te komen (zonder voor hem alles te gaan betalen, want dat brengt de balans in je relatie in gevaar). Epilepsie kan inderdaad erg heftig zijn en ik kan natuurlijk niet beoordelen hoeveel effect dat op je relatie heeft en wat de mogelijkheden nog zijn om de epilepsie onder controle te krijgen m.b.v. medicijnen. Maar een relatie start volgens mij met liefde en als dat gevoel er sterk is, zie ik geen reden om niet samen gelukkig te blijven.
Maar indien je ook twijfelt over je gevoel, dan wordt het een ander verhaal en de strijd een stuk moelijker.
A. Noniem, 20-12-2011 23:39
Hallo..
Ik heb het idee dat mijn vriendin totaal niks meer voor mij voelt.. Een kus is al teveel zeg maar.. Wij hebben samen een kindje gekregen 6 maanden terug.. En je zou zeggen dat je dan nog meer naar elkaar groeit, toch? Ik heb het idee dat ze alleen nog maar belangstelling heeft voor onze kleine, totaal niet meer voor mij dus... Wat moet ik doen? Knuffelen en kussen is er al niet meer bij.. Laat staan sex.. Ik ben dus een twijfelaar want zou zelfs willen dat ik haar nooit ontmoet had en mn eigen leventje had gevolgd, ipv in een relatie te zitten waar ik me heel ongelukkig voel.. Er zijn af en toe momenten dat het net lijkt alsof ze weer normaal doet maar dat is dan snel voorbij.. Ik ben ten einde raad :'-(
Reactie infoteur, 21-12-2011
Hallo,
Wat vervelend om te horen dat je zo ongelukkig bent met je relatie. Laat ik beginnen met het feit dat het niet “gewoon” is dat partners in een relatie dichter naar elkaar toe groeien na het krijgen van een baby. Een baby krijgen is iets heel heftigs, je leven staat op zijn kop omdat je gezamenlijk een nieuw ritme moet krijgen waar de baby heel bepalend in is, maar geen rekening met de ouders kan houden. Door je opmerking dat je soms zou willen dat je haar nooit ontmoet had, vraag ik mij of hoe jullie relatie was voordat jullie een kindje kregen. Is de baby echt een oorzaak of is heeft het de problemen vergroot? Indien het echt sindsdien minder goed gaat, is er volgens mij geen reden om zo negatief te zijn, is het gewoon tijd om hier samen goed over te spreken, elkaar eigenlijk wakker te schudden en afspraken te maken om jullie relatie weer actief op te pakken. Het is immers erg belangrijk om nu niet alleen samen ouders te zijn, maar om ook partners te blijven. Hopelijk kun je hier mee aan de slag…
Groeten
Anoniem, 14-12-2011 10:45
Ik heb nu 7 jaar een relatie en sinds een half jaar wonen we samen. We hebben dit jaar ontzettend veel mee gemaakt waaronder het nieuws dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is. Hier heb ik het ontzettend moeilijk mee, en mijn vriend kan me hier niet in steunen. Hij was nooit een makkelijker prater, maar dan zocht ik gewoon een vriendin op voor mijn problemen. Maar in deze situatie heb ik hem ook nodig, maar hij kan er niet over praten. Als ik een keer een dipje heb dan zegt hij dat ik blij moet zijn dat ze er nog is. Onder andere door het gemis aan steun wat ik nu voel, twijfel ik erg aan hem. Ik zonder me steeds meer van hem af. Ik weet niet wat ik moet doen, ik wil alles niet zomaar opgeven, maar ik merk gewoon dat ik niet bij hem kwijt kan wat ik zou willen. Maar we hebben net een (huur) huisje waar ik me thuis voel, dan geef ik zoveel op. Wat moet ik doen?
Reactie infoteur, 15-12-2011
Om te beginnen: heel veel sterkte met de ziekte van je moeder! Dat alleen is al moeilijk genoeg!!
Helaas is het zo dat iedere relatie zijn ups en downs kent, maar ook dat je met name tijdens de down ziet of je echt bij elkaar past. Je kan dan dichter naar elkaar toe groeien of juist uit elkaar groeien. Of dat bij jullie het geval is, kan ik niet bepalen. Voor sommige mensen is het niet erg om met zoiets niet bij de eigen partner terecht te kunnen, omdat ze steun van anderen (vrienden of familie) krijgen en het niet erg vinden dat de partner op dat ene gebied “te kort schiet”. In dat geval is het jammer dat je niet bij je partner terecht kan, maar kun je op die manier toch samen verder. Het kan ook zijn dat het je wel echt in de weg staat en het eigenlijk bij alles in je relatie in de weg gaat staan. Dan moet je daar naar jezelf en je partner eerlijk in zijn. Het is te hopen dat hij er daardoor aan kan werken en in groeit, want anders is het moeilijk om een goede relatie te houden. Bij hem blijven, omdat je anders te veel op geeft is niet de juiste reden, dan moet er ook nog uitzicht zijn op weer een goede fijne relatie.
Veel sterkte!
, 07-12-2011 14:31
Ik ben momenteel 7 maanden samen met mijn vriend. Vanaf januari gaan wij samenwonen. Wij zijn begin september op vakantie gegaan en sinds wij terug zijn is mijn vriend bij mijn thuis komen inwonen. Ik woonde toen nog alleen met mijn ouders, zus en neefje. Hij is bij mijn thuis komen wonen omdat zijn moeder hem 'verplicht' had om het ouderlijke huis te verlaten.. daar de relatie met haar nieuwe vriend eronder leed dat hij nog bij hun woonde. Als tijdelijke oplossing hebben wij dan besloten om samen bij mijn ouders te gaan wonen tot we een eigen stekje hadden gevonden. Ondertussen hebben wij een gezellig appartementje gevonden en trekken er vanaf eind december - begin januari in. In het begin van onze relatie hadden wij enorm veel plezier, we waren altijd aan het lachen, enzovoort. Wij waren dolverliefd. Wij hebben in september ook een hele mooie vakantie gehad en zagen het volledig zitten om te gaan samenwonen. Echter nu lijkt alles niet meer zo op wolkjes te lopen. Mijn vriend is pas van werk veranderd, en word volgens mij wat 'gepest' op het werk door zijn collega en baas. Deze middag belde ik hem en was hij aant wenen, hij vertelde me dat hij het allemaal niet meer zag zitten. Wij maken de laatste tijd ook bijna iedere dag ruzie en ljiken moeilijk troost bij elkaar te vinden. Kan dit door de druk die op ons werd gelegd? of passen wij werkelijk gewoon niet samen? Hij stelde de zondag voor om een tijdje bij zijn vader te gaan wonen.. maar ik zag dit absoluut niet zitten omdat ik het gevoel had dat dit het einde van onze relatie ging zijn. Ik zie hem enorm graag en ik denk (hoop) dat hij dit ook nog doet.
Reactie infoteur, 08-12-2011
Zo te lezen spelen er momenteel diverse zaken die inderdaad een soort van druk op jullie relatie legt. Samen gaan wonen is altijd even wennen en bij jullie is dat nu ook begonnen in je ouderlijk huis, dat geeft extra uitdagingen. Je vriend zit waarschijnlijk ook minder in zijn vel in verband met het wisselen van werk. Dus hou je nu vast aan de mooie vakantie die jullie gehad hebben en aan jullie eigen appartementje dat er aan komt. Ook dat zal even andere dingen met zich mee brengen dan normaal (wellicht klussen?), maar daarna geeft het jullie als het goed is rust en de kans om deze dip te verwerken. Tijdelijke dips horen er gewoon bij, alleen moet je er samen aan willen werken om ervoor te zorgen dat het tijdelijk blijft. In dit geval zal het niet aan jullie gevoelens voor elkaar liggen (voor zover ik uit je bericht kan opmaken).
Anoniem, 05-12-2011 11:01
Ik ben inmiddels een jaar samen met een hele lieve meid, ik ben werkelijk onvoorstelbaar verliefd op haar, in de zomermaanden ben ik vanwege seizoenswerk veel weg en dan zien we elkaar weinig. Sinds het begin van de winter wonen we samen, zij heeft twee kinderen uit een vorig huwelijk. Het gekke is dat ik me af en toe heel onzeker voel over wat zij wil met onze relatie, de ene keer zegt ze op den duur te willen trouwen de andere keer zegt ze, "als we dan nog bij elkaar zijn". Daardoor word ik heel onzeker en ik merk dat ik dan veel meer dan anders (eigenlijk heb ik dat anders helemaal niet) te gaan flirten met andere dames, en dat flirten gaat soms nét even te ver. Ik ben niet vreemd gegaan en zal dat ook zeker niet doen, maar waarom stel ik me dus blijkbaar wel open voor anderen terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil? Zij was er op een gegeven moment achter gekomen dat ik had geflirt met iemand en vroeg mij ernaar waarom ik dat deed. Ik vond het heel moeilijk om uit te leggen en had het gevoel dat ik haar de schuld gaf, ik werd onzeker van haar. Maar ik vind niet dat zij schuldig is, het is toch mijn onzekerheid?? Hoe kan het toch dat je wel heel erg gek bent op iemand en dat je er echt mee verder wil maar dat je toch flirt met anderen?
Reactie infoteur, 07-12-2011
Zo te lezen is het probleem in dit geval niet de twijfel aan eigen gevoelens, maar de onzekerheid over de gevoelens van je partner. Wanneer je dit bespreekt is het geen kwestie van iemand de schuld geven, maar gewoon vertellen hoe jij iets ervaart. Pas wanneer je daar samen over kan spreken, zonder schuld-vraag maar met de vraag: “wat kunnen we hier beide aan doen”, pas dan kun je tot een oplossing komen. Misschien voelt je partner zich soms ook onzeker en dat ze daardoor ooit zoiets zegt van “als we dan nog samen zijn”. Dus de enige tip die ik kan geven is om er echt open over te spreken en op tafel te leggen hoe jij je voelt en wat je daardoor wellicht verkeerd doet en te onderzoeken hoe je partner zich in jullie relatie voelt.
N., 03-12-2011 13:35
Ik ben nog maar net 6 maand samen met mijn vriend. De eerste 2 maanden waren perfect, verliefdheid, passie enz.... na 3-4 maand ben ik beginnen twijfelen en heb ik hem dat ook gezegd. Hij begreep het niet maar probeerde me wel te begrijpen. Ik ben constant aan het nadenken of hij wel de ware is, of ik wel degelijk van hem hou, en dan begin ik het begrip houden van te ontleden, maar weet nog steeds niet wat het echt is. Andere mensen zeggen soms dat hun hart sneller klopt als ze hun vriendin zien, maar bij mij is dit niet zo. Betekent dit dan dat ik niet van hem hou?
Ik irriteer me ook aan veel dingen, we wonen praktisch samen, en zien mekaar heel vaak.
Ik heb hem nu voor een pauze gevraagd, om uit te zoeken waar de twijfels vandaan komen, of ik wel verder kan... Maar nu kom ik er gewoon zelf niet uit. Aan de ene kant mis ik het single leven en wil ik gewoon mijn eigen ding terug doen, langs de andere kant stel ik me voor hoe het zou zijn zonder hem, geen knuffels meer, geen lieve woordjes, geen leuke dingen meer doen samen, geen persoon om alles tegen te vertellen. En dan voelt het zo leeg aan. Hij is echt perfect voor mij, hij heeft respect, is lief, enz... en als ik daarover nadenk ben ik bang dat ik in de toekomst misschien wel iemand anders vind, maar dat het nooit zo goed zou lopen als met hem nu...
Ik word gek van de twijfels :(
Reactie infoteur, 05-12-2011
Liefde, houden van: het zijn gevoelsonderwerpen, geen verstandskeuzes. Natuurlijk heb je ups en downs waarbij je soms je verstandskeuzes moet maken om het gevoel weer terug te krijgen, maar daarvoor moet er wel genoeg gevoel zijn.
Binnen 6 maanden al zo’n twijfels hebben is geen goed teken. Enige optie die ik zie is dat jullie wellicht te snel te close zijn geworden (praktisch samenwonend) en dat je dus inderdaad afstand nodig hebt. Dat zou je nog kunnen proberen, maar hou jezelf niet voor de gek: als er echt liefde is, dan weet je dat, zeker zo’n eerste maanden.
V., 21-11-2011 14:28
Al bijna 4 jaar heb ik een relatie met mijn vriend. hij is een hele lieve, leuke jongen, kan heel romantisch zijn; echt zo'n perfecte man. we wonen nu een jaar samen en dat gaat heel goed. Maar toch mis ik iets...
de laatste tijd worden we steeds meer maatjes en hebben we minder seks (terwijl dat in onze relatie heel belangrijk is!). we zien elkaar ook eigenlijk alleen maar 's avonds, dan kletsen we bij maar omdat we heel verschillende banen hebben kan het volgens mij geen van ons het echt interesseren... Onze communicatie is goed; daar ligt het niet aan. We hebben altijd gesprekken over onze twijfels en ook pas geleden heb ik hem verteld dat onze relatie iets meer pit nodig heeft, daar zouden we aan gaan werken maar eigenlijk gezegd merk ik daar niets van..
Ik heb het gevoel dat we elke ruzie al hebben gehad en hebben uitgepraat, dat we alles wat er te zeggen valt tegen elkaar al hebben gezegd en dat we bij elkaar blijven omdat het enige wat we nog hebben dat restje liefde is... Dus wat dat betreft heb ik sterk het vermoeden dat deze relatie op is.
daarnaast vind ik het heerlijk om single te zijn, dat flirten en doen met jongens... Ik heb het altijd al lastig gevonden om me te beheersen tijdens het uitgaan... Dat neemt niet weg dat ik wel van hem hou, het is meer mijn karakter om vrij te willen zijn denk ik. maar de laatste tijd kijk ik meer naar andere jongens dan ooit. Het lijkt me best fijn om een tijdje weer single te zijn zodat ik het even weer kan ervaren, maar dat betekend dat ik de relatie moet beëindigen...
Ik ben ook bang dat ik de verkeerde beslissing maak mocht ik de knoop doorhakken... Aangezien ik wel van hou. maar het is ook dat ik geen toekomst kan voorstellen zonder hem; zo leeg ofzo... maar met hem weet ik ook niet....
er zijn wel wat karakter eigenschappen die ik anders zou willen hebben, ik zou bijvoorbeeld willen dat ie iets meer initiatief zou nemen en iets scherper/intellectueler zou zijn zodat je goede diepgaande gesprekken kan voeren en niet eindeloze monologen...
Mijn ideale oplossing zou denk ik zijn om even een soort open relatie te hebben, zodat ik weet of ik het fijn zou vinden om weer een beetje single te zijn. Maar dit voorstel zou zijn hart breken. Misschien is het ook wel een rare gedachten van mij... Ik verlang naar een vrijheid, maar wil ook niet zonder hem... Ik weet het echt niet meer....
Ik heb dit forum al afgelezen op zoek naar antwoorden die ik schijnbaar niet kan vinden...
wat moet je doen als je single en tegelijkertijd een relatie wilt hebben?
Reactie infoteur, 22-11-2011
Klinkt alsof jullie niet verder komen in jullie relatie ondanks dat jullie er open over communiceren. Je vertelt dat je geen toekomst zonder hem kan voorstellen en noemt dat leeg. Dat doet mij toch denken aan het gevoel van een maatje/relatie missen en niet specifiek die persoon. Dat sluit ook aan bij dat je nog wel van hem houdt: het gebeurd heel zelden dat na zo’n relatie mensen uit elkaar gaan omdat ze niet meer van elkaar houden. Meestal hou je nog wel van elkaar, maar niet meer op de verliefde manier, maar zoals je van je familie en vrienden kan houden.
Ik kan de beslissing niet voor je nemen, maar bij het lezen van je bericht klinkt voor mij wel een beslissing door, die je misschien zelf nog niet durft te nemen. Bedenk je dat je geen verkeerde beslissingen kan nemen en als jullie inderdaad open communiceren zal het niet geheel onverwachts komen en kun je ook uitleggen dat ej niet zeker van je zaak bent, maar het gevoel hebt nu uit de relatie te moeten stappen en of dat definitief is… dat weet je nooit! Zorg wel dat je hem niet aan het lijntje houdt, dat zou oneerlijk zijn. Geef aan dat hij ook zal moeten kijken of dit is wat hij wil.
Onbekend, 16-11-2011 22:09
Ik heb hulp nodig. Ik heb vreselijke verdriet. Een jaar terug had ik verkering met de meest speciale jongen ooit. We zijn nu nog steeds zeg maar.. vrienden'''' maar altijd voelde het al als meer. Hij zei laatst dat hij nog gevoelens voor me heeft maar niets zeker weet. Hij twijfelt en zo ging het ook uit. Ik voel me er zo machteloos door omdat ik lang op hem wacht en niet zonder hem kan... ik wil antwoorden maar krijg ze niet ik vraag me af of waarzeggerij bestaat want ik zoek helderheid. Snik
Reactie infoteur, 21-11-2011
Klopt het dat je ex-vriend nu sinds kort twijfelt of hij het nog eens wil proberen en dat je het erg vervelend vind om te moeten wachten?
Tja wachten is erg vervelend, maar er is in ieder geval nog hoop, de deur staat op een kier. Als jullie daarnaast nu ook vrienden zijn, kan ik eigenlijk alleen maar adviseren om van die vriendschappelijke momenten te genieten en als jullie dan veel lol samen hebben, kan dat alleen maar goed doen voor zijn twijfels. Verder kun je het niet forceren en als je als vrienden veel lol hebt en zo misschien dichter na elkaar groeit, ontbreekt alleen de stempel “relatie” op jullie contact, dat is niet het belangrijkste en komt dan vanzelf wel weer.
Gewoon Mij, 04-11-2011 20:28
7 jaar terug leerden mijn vriendin en ik elkaar kennen in een home voor meisjes. Na een half jaar zijn wij gaan samen wonen. Kort daarna heb ik een misstap begaan met een ander meisje, maar ze vergaf me gelukkig. De rest van onze relatie verliep terug goed, we kregen zelf een kindje, kochten samen een huis...Tot sinds een jaar of 2. We maken meer ruzie om kleine, stomme dingen, de romantiek is weg, we gaan niet meer uit,enz.. Onlangs ben ik ook te weten gekomen dat zij ook een misstap heeft gehad...met onze beste vriendin. Het verbeterd er allemaal niet echt op. Ik heb haar ook wel vergeven, maar dan vraag ik me vaak af ; waarom?
Ik zie haar echt dood graag, maar toch vraag ik me vaak af of ik echt ook oud wil worden met haar...De ene dag zeg ik, " ik vertrek" en " neen neen, ik probeer het nog".
Mijn vriendin ziet mij ook echt doodgraag, daar ben ik zeker van! Maar is liefde genoeg om een relatie te behouden? Hoe weet je welke keuze je moet maken?
Reactie infoteur, 07-11-2011
Lastige situatie… bij veel reacties op dit artikel lees ik tussen de regels door al dat iemand eigenlijk al een beslissing genomen heeft, alleen de stap nog niet durft te zetten. Bij jouw reactie is het anders. Ik kan niet uit je reactie opmaken of jij en je vriendin hier regelmatig over spreken. Belangrijk is om dat in ieder geval te doen, dat kan je het antwoord op je vraag geven. Irritaties aan kleine dingen kan een fase zijn, waar je door te praten, weer extra energie in de relatie te steken samen goed uit kan komen. Dat raad ik je dus aan om nu nog te proberen. Wanneer er dan over maanden heen geen verbetering in komt (geef het de tijd), overweeg dan of je gelukkig bent in deze relatie en of je dat de rest van je leven zal zijn. Uit elkaar gaan is erg vervelend, zeker wanneer je samen een kind hebt, maar tegen beter weten bij elkaar blijven maakt het niet beter.
Ike, 21-10-2011 16:27
Nou ik ben al 7 jaar samen met mn vriend. Leerde hem kennen toen ik net 18 was. We hebben sinds kort samen een huis gekocht en wonen hier nu een maandje in. Vorig jaar heb ik een jongen leren kennen tijdens het uitgaan waarbij ik me erg aangetrokken bij voelde. Er zat zo'n spanning tussen ons echte aantrekkingskracht maarja ik heb een vriend. Hem ook eerlijk gezegd ik had bijna met hem gezoend maar de gedachte aan mijn vriend weerhoud mij hiervan ik vind het niet kunnen... Nu bijna een jaar later is onze relatie zo saai. Hij heeft geen vrienden en ik ga vaak leuke dingen doen met vriendinnen. Tegen hem zeggen ga ook s wat leuks doen met die of die werkt ook niet. Ook zijn hele humeur is gewoon niet leuk. Niet enthousiast en brengt ook nooit een bloemetje mee ofso. Ik denk nog vaak aan die jongen terug die ik heb ontmoet. Toch wil ik er wel aan werken want zomaar opgeven doe ik ook niet.....
Reactie infoteur, 24-10-2011
De eerste vraag die bij mij op komt is "Waarom wil je er aan werken?" Alleen omdat jullie al zo lang samen zijn? Werken voor een relatie is noodzakelijk, maar zoals je je verhaal opgeschreven hebt lijkt dat geen zin meer te hebben. Het lijkt als of je op een punt aangekomen bent dat er of nú iets moet veranderen of het over is, want het lijkt eigenlijk al te laat als er zoveel negatieve punten zijn... Ik denk dat de laatste mogelijkheid om er nog aan te werken is, is tegen je vriend eerlijk zeggen wat je vindt en voelt en afhankelijk van zijn reactie zou je het nog één kans kunnen geven of de knoop door moeten hakken... Mocht dat zijn ogen pas openen en hij iets veranderen, dan kun je nog altijd kijken of jullie toch een toekomst samen hebben.
J., 11-10-2011 16:10
Ik ben ondertussen al 3jaar met mijn vriend samen. Onze relatie heeft wel zo zijn ups en zijn downs. Daardoor heb ik in het prille begin van onze relatie een fout begaan met een andere jongen, dit heb ik mijn vriend ook verteld. Hij was natuurlijk niet echt happy, maar gaf me een 2e kans. Deze wilde ik natuurlijk niet verpesten. Na drie jaar ondertussen hebben we ook al enkele ruzies gehad meestal om het feit dat hij me controleert, iets waar ik absoluut niet tegen kan (op die manier laat hij blijken dat hij me niet vertrouwd). Ik heb toen ook duidelijk gezegd dat dit moest stoppen omdat ik zo niet verder wil in een relatie waar ik constant gecontroleerd word. Nu gaat het stukken beter. Maar komt er precies een sleur in onze relatie en is er weinig plaats voor romantiek. Hij verkiest de voetbal precies boven mij..Ik zie hem graag en hem het ook eerlijk gezegd dat ik de romantiek in onze relatie mis en dat hij de voetbal precies boven mij verkiest. Dan krijg je het antwoord nee dat is ni waar liefje jij staat op de eerste plaats (oh lief) 's avonds.. wat kijken we op de televisie (VOETBAL) ik ben het stilletjes aan wel een beetje beu. Qua romantiek doet hij zijn best, maar de vraag is natuurlijk hoe lang dat weer gaat duren, het is ook enkel en alleen omdat ik er iets van gezegd heb dat hij erop probeert te letten. Ik herken me hard in het artikel dat ik op deze site gelezen heb, ik geniet meer van de aandacht die ik nu van andere mannen krijg dan die van mijn eigen partner. Ik hoop dat we samen aan deze relatie blijven werken dat het dan goed komt, maar soms twijfel ik er toch over.
Reactie infoteur, 14-10-2011
Wat je als laatste noemt is erg belangrijk: je moet er samen aan willen werken. Het is dus niet erg dat je hem aan moet geven dat je de romantiek mist, maar dan moet hij er ook bewust iets mee doen. Realiseer je dat er in iedere relatie wel eens momenten met minder spanning voorkomen, dus geef niet te makkelijk op. Maar wanneer je merkt dat je hier niet samen aan kan werken, dan klinkt bij mij uit je eigen bericth een antwoord door en dat is de knoop doorhakken.
Brrr, 06-10-2011 18:44
Ik ben nu meer dan 3.5 jaar samen met mijn vriend. Voordat ik hem leerde kennen was ik elke avond bij vrienden en haalde daar mijn plezier uit. Toen ik met mijn vriend kreeg gingen we vaak samen dingen doen zonder vrienden, daardoor is het contact tussen mij en mijn vrienden erg vergaagd. Nu na 3.5 jaar heb ik weer contact met mijn vrienden en ben daar ook vaak te vinden zonder mijn vriend. Hij mag de mensen waar ik mee omga niet helemaal. Maar ik heb gezegd dat dit mijn keus is. 2 maanden geleden begon ik erg te twijfelen aan onze relatie en wist niet zeker of ik dit nog wel wilde. Ik heb het hier niet met mijn vriend over gehad want ik dacht, als ik zelf niet weet wat ik moet doen of wat ik wil kan ik het hem ook niet duidelijk maken. Na verloop van tijd voelde het wel weer goed en ging het redelijk. Nu de laatste 2 weken begin ik opnieuw te twijfelen. We hebben vaak ruzie over mijn vrienden en dat ik daar heen ga. Nu heb ik contact met een andere jongen ( die mij leuk vind) en hoewel ik mij niet samen zie met hem voelt dit wel erg goed en fijn. Toch wil ik het ene moment mijn vriend niet kwijt en het andere moment wel. Ik weet gewoon niet wat de beste oplossing is. Ik heb het hier met hem over verteld dat ik het niet leuk vind dat we zo vaak rusie hebben en als het zo door gaat dat ik het beter vind dat we uit elkaar gaan. Dit snapte hij volledig en wil er nu 100% voor gaan en voor ons vechten. Toch voelt ik mezelf hierdoor niet beter en twijfel ik nog steeds...??
Ik weet echt niet wat ik hiermee aan moet..
Reactie infoteur, 07-10-2011
Hallo,
Bij het lezen van je berichtje vraag ik mij als eerste af of de ruzies vooral over je vrienden gaan of ook andere dingen. Wat betreft je vrienden is het denk ik belangrijk om duidelijk te zijn: prima dat het met hem en jouw vrienden niet zo klikt, geen probleem als hij daarom vaak niet mee gaat, maar hij moet jouw vriendschappen wel respecteren en ruzies omdat jij tijd door brengt met je vrienden moeten dus verleden tijd zijn. Ik ga er daarbij wel vanuit dat je niet dag en nacht bij je vrienden zit en hem daardoor niet meer ziet, dan is het iets anders. Dan zou je daar afspraken over moeten maken.
Probeer daarnaast bij jezelf te achterhalen waarom je soms het gevoel hebt wel uit elkaar te willen gaan en soms niet. Is het gevoel gewoon minder geworden of komt het door ruzies? En wil je toch bij hem blijven omdat je hem toch wel heel leuk vind of omdat je het fijn vind om een vriend te hebben?
Succes!
Janneke, 04-10-2011 20:42
Ik ben nu 9,5 jaar samen met mijn eerste liefde. 11 jaar geleden heb ik hem ontmoet, en hadden we een half jaartje een relatie (hij had het uitgemaakt). daarna heb ik even een ander gehad, maar ik was zo gek op mijn eerste dat ik dol blij was toen hij weer bij mij terug kwam. we hebben 4 jaar in een huisje van 30 m2 gewoont, dat ging gewoon goed. nu hebben we vorig jaar een huis gekocht. dit jaar heb ik toch mijn twijfels; ik erger me regelmatig aan hem, en heb geen zin om intiem methem te zijn. (ik ben 2 mnd geleden geopereerd in mijn hersenen, ivm epilepsie. dit brengt ook stemmingswisselingen mee.. (wie weet heeft dit ermee te maken...)
aangezien mijn vriend geen prater is, is dit erg lastig. ik heb hem gezegd wat ik denk en voel. hij wil wel bij me blijven, als ik dat ook wil. alleen ik weet niet of ik dat wil! op deze site staat ook ergens: maak een keuze en zie wat je gevoel de volgende dag(en) is. tot 2 maal toe heb ik de keuze gemaakt bij hem weg te gaan. en beide keren voelde ik me de volgende dag rot, en wilde ik niets liever dan met hem knuffelen! en toch blijf ik me soms aan hem ergeren (hard door neus ademen, laat op bed tv kijken, mijn adviezen niet willen opvolgen, veel sporten) en dus ook twijfelen.. moet ik nou wat positiever over hem gaan denken? en niet zo moeilijk doen..? niemand is namelijk perfect.. en je moet je partner niet veranderen. elke vent heeft wel wat.. ik ben erg benieuwd naar de reactie..
Reactie infoteur, 05-10-2011
Hallo,
Wat een moeilijke situatie. Vaak merk ik bij het lezen van een reactie op dit bericht al dat iemand eigenlijk zelf de beslissing al genomen heeft, maar alleen een steuntje in de rug nodig heeft. In jou geval is dat anders. Het is een moeilijkere situaties doordat jullie al lange tijd samen zijn, het om kleine irritaties gaat en je onlangs een operatie hebt gehad die hier invloed op kan hebben. Daarom zou ik het iets voorzichtiger aanpakken. Probeer in ieder geval toch het gesprek op te blijven zoeken, ondanks dat je vriend geen prater is. Soms wil het helpen om jouw gedachten rustig op papier te zetten, dat aan hem te geven en hem te vragen daar op te reageren en dat het niet uit maakt of dat in een gesprek is of ook in een brief. Op die manier denkt iemand er soms beter en rustiger over na, waardoor reageren makkelijk wordt. De kleine irritaties kun je ook noemen, zodat hij er rekening mee kan houden en deels is het ook waar dat er altijd wel iets is. Alleen soms zijn je gevoelens voor iemand genoeg om ze niet zo irritant te vinden en soms niet. Wellicht dat ze dus vanzelf verdwijnen zodra jullie het goed hebben kunnen bespreken en beide opnieuw voor 100% voor elkaar kiezen.
Tot slot is het denk ik altijd zo dat relaties pieken en dalen hebben. Wellicht zitten jullie gewoon in een dal door bijvoorbeeld de operatie die je achter de rug hebt of doordat je al zo’n tijd samen bent. Door er dan positieve energie in te gooien door de ander weer eens te verrassen, wat vaker iets leuks te ondernemen o.i.d. kun je uit het dal komen op weg naar een nieuwe piek in jullie relatie.
Groetjes
M., 21-09-2011 10:55
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met mijn vriend. Het eerste jaar was ontzettend leuk. Daarna is hij vreemd gegaan en heeft mij dit pas na een jaar verteld. Ik heb het hier ontzettend moeilijk mee gehad, maar besloten toch verder te gaan. Nu sinds bijna een half jaar gaat het bergafwaarts. We hebben ontzettend veel ruzie, om de kleinste dingen. Dan maken we het weer goed en kunnen we er weer even tegenaan. We hebben hier ook veel gesprekken over, volgens mij vriend zou ik positiever moeten zijn en meer op de positieve dingen focussen, dan zou het allemaal een stuk soepeler lopen volgens hem. Maar ik vraag me af of ik inderdaad een pessimist ben of dat het gedrag van mij is in deze relatie. Mijn verstand zegt dat je in iedere relatie een ander persoon bent, een relatie heb je immers met zn tweeen. Nu klopt het dat ik vrij negatief kan zijn, maar is het dan niet juist fijn als je een partner hebt die je daarbij kan helpen? En verder zegt hij ook altijd dat ik heb probeer te veranderen en tsja dat is ook zo. Maar ik vind het zo moeilijk (en hij ook) om er daadwerkelijk een punt achter te zetten. Ik ben echt ontzettend bang voor verandering en twijfel of ik wel de goede keuze maak als ik er een punt achter zet. Daarnaast is er van fysiek contact de laatste tijd geen sprake meer, ik kan het gewoon niet. Dit is echt een verstands-gevoel kwestie. Mn hart heeft hem denk ik al laten gaan, maar met mn verstand hou ik hem nog vast! Dit is zo moeilijk!
Reactie infoteur, 25-09-2011
Het is inderdaad ontzettend moeilijk, maar volgens mij weet je wel al wat de juiste keuze is, maar moet je dat nog even zelf verwerken. Het is niet erg om daar nu eerst zelf aan te wennen, maar zorg dat dat niet te lang duurt want het blijft moeilijk en het is natuurlijk niet goed om dit nog maanden of langer uit te stellen.
Wat mij verder opvalt in je bericth is dat jij hebt proberen te veranderen en jij denkt misschien positiever te moeten zijn, maar ik lees niets over waar hij aan zou moeten werken. Wellicht hebben jullie dat wel besproken, maar als je beide ergens aan werkt, maar het wordt niet beter... dan is het wel de moeite waard om de stap te zetten, zodat je ooit weer open kan staan voor een betere relatie.
Sd, 22-08-2011 23:34
Ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met mijn vriend. Ik heb grote twijfels over mijn relatie. Er is het afgelopen half jaar veel gebeurd, ik ben een halfjaar naar het buitenland geweest voor mijn studie (ook een soort relatietest, om te bekijken of we echt voor elkaar bestemd zijn). En ik ben erachter gekomen dat hij vorig jaar augustus is vreemdgegaan in Thailand (vakantie samen met mijn beste vriend). Goed erover gepraat en toch verder gegaan met onze relatie, om hem toch nog een kans te geven. Sinds 2 maanden weer terug te zijn in Nederland en mijn leventje weer te hebben opgepakt hier.... Heb ik grote twijfels over onze relatie... Ik heb (bijna) geen gevoelens meer voor hem, maar mis hem na een aantal dagen toch weer. Is dit uit gewoonte en zijn we dan echt alleen goede maatje. De passie en het avontuurlijke wat in het begin van de relatie er was, is volledig verdwenen...! Het grote probleem is, dat hij nog wel ontzettend veel van mij houdt en mij absoluut niet kwijt wilt... Hij zegt, dat het allemaal wel goed komt en dat we voor elkaar gemaakt zijn. Als die woorden al uit zijn mond komen, dan rollen de tranen al over mijn wangen... Ik wil hem echt geen pijn doen, zal ik onze relatie dan toch nog 1 laatste kans geven of een langere break geven om na te denken, wat mijn gevoel echt zegt?! Dit is echt hartstikke moeilijk!!
Reactie infoteur, 23-08-2011
Passie en avontuur worden vaak minder in een relatie, omdat het nieuwe er vanaf gaat. Dat hoeft niet altijd zo te zijn, wanneer je beide heel spontaan en avontuurlijk ingesteld bent is die kans wat kleiner, maar over het algemeen gaat het nieuwe er vanaf en daarmee een deel van de spanning. Dat hoeft niet erg te zijn, want daarvoor in de plaats komen er andere dingen zoals meer vertouwen, je thuis voelen bij iemand en samen een goede basis vormen om een leuk leven te leiden. Als je de passie mist, kun je daar natuurlijk beide aan werken, aan een relatie zul je immers altijd moeten blijven werken.
Maar… wil je dat nog? Heeft dat nog zin? Na het lezen van je verhaal denk ik dat je daar zelf toch een antwoord op hebt of in ieder geval deels. Misschien helpt het als je je eigen verhaal terug leest. Zoals ik het lees, doet het nemen van de beslissing vooral pijn en het weten dat je hem pijn zult doen en alleen verder moet. Het een kans geven kan altijd, bij elkaar terug komen kan ook altijd, ook wanneer je nu niet over een tijdelijke break spreekt… als je nog te veel twijfelt, geef het dan nog 1 kans na een goed gesprek over wat je mist, voelt en over wat hij vind. Dan weet je dat je er alles voor gedaan hebt, wanneer je weer op dit punt zou belanden.
T., 20-08-2011 01:03
Ik heb nu sinds 22 dec 2009 een relatie.
Zelf heb ik vaak twijfels of ik nog wel voldoening krijg uit de relatie. En het is al een keer uit gegaan na een half jaar maar met 2 maanden waren we ook weer bij elkaar.
We zijn nu 5 dagen samen op vakantie geweest en ik had helemaal geen behoefte aan knuffelen of dicht bij elkaar te zijn en nu is hij op lowlands met vrienden en mis ik hem ook niet.
Dat geeft mij extra twijfels. Ik hou wel super veel van hem en weet ook echt dat we een leuke tijd samen tegemoet gaan, maar toch hou ik die twijfels en de angst om hem te verliezen is daarnaast (of daardoor) ook gegroeid.
Ik weet nu niet wat ik hier mee moet. Het aan hem vertellen dat ik twijfel doe ik wel soms maar dat heeft ook geen nut.
En ik wil hem ook absoluut niet kwijt. Ik wil er zelf het liefst voor zorgen dat de twijfels weg gaan en dat ik hem ook daadwerkelijk mis als hij met vrienden weg is.
Maar of het ook gezond is om dat te doen ipv het uit zichzelf te laten groeien weet ik dus niet.
Ik zou graag willen weten of ik er voor kan zorgen dat ik hem weer mis en dat ik weer de behoefte krijg om te knuffelen en lekker tegen hem aan te kruipen.
Reactie infoteur, 22-08-2011
Uit je bericht maak ik op dat bepaalde gevoelens er niet (meer) zijn. Voor zover ik lees zijn er geen specifieke dingen die je anders zou willen. Dat is ook de reden dat ik denk dat je er niet voor kan zorgen dat je hem weer mist en behoefte krijgt om met hem te knuffelen. Blijkbaar zijn je gevoelens voor hem niet genoeg. Wellicht zijn jullie meer maatjes, heel goede vrienden. Ik begrijp wel dat het moeilijk is om een knoop door te hakken, het is vaak ook fijn en vertrouwd om bij je relatie te blijven, maar op lange termijn wordt je daar niet gelukkiger van. In zo'n korte relatie al vaak twijfels hebben... dan moet je denk ik niet proberen te forceren om hem meer te missen, maar moet je op termijn op zoek gaan naar iemand die je nog leuker vind, dat verdien je!
J., 19-08-2011 18:43
Heel herkenbaar allemaal. Mijn vriend en ik zijn nu iets meer dan 10 maanden samen en hebben al veel meegemaakt in ons aparte verleden, maar ook samen.
Zo zijn we zwanger geraakt, maar mocht dit helaas niet verder dan 8 weken, een miskraam dus.
Door mijn gedrag na de miskraam, en vooral het feit dat ik hem verteld heb bang te zijn weer zwanger te worden en vooral weer bang te zijn voor een miskraam, hebben hem aan het twijfelen gebracht.
Daarbij weet ik dat hij enorm bang is om mij pijn te doen en voelt zich te min op dit moment. In zijn hart houdt hij van me en wil hij me niet kwijt, maar in zijn hoofd zit het denkproces dat hij weer wordt zoals hij in zijn jongere jaren was, dus iemand die lak had aan gevoelens van anderen en daardoor ook veel mensen heeft pijn gedaan.
Ik heb hem uitgelegd dat hij niet degene is die mij pijn doet, maar dat het mijn verleden is die dat doet.
Hij is nou eenmaal niet de 'hufter' die hij nu even weer denkt te zijn. Als hij dat wel was, dan was ik niet eens wat met hem begonnen.
Daarbij komt dat ik zelf ook het gevoel heb gehad dat het beter was voor hem om mij te laten schieten, juist door mijn problemen met het verleden, maar ook hij heeft toen gezegd dat hij dat niet wil en er voor me wil zijn.
Wij houden dus nog steeds van elkaar en willen elkaar ook niet kwijt.
Ik geef hem nu de ruimte om zijn hoofd en hart weer 1 te laten worden en beantwoord ik zijn vragen of zeg elke keer dat hij denkt mij pijn te doen, dat dat niet aan hem ligt, maar aan mij.
Zelf ben ik ook nu bezig om te proberen het verleden niet meer zo in mn leven van nu te laten meewegen, vooral het gemis van mn ouders bij sommige momenten.
Zolang we van elkaar houden en nog een toekomst samen zien, is dit te overkomen.
Iedereen met problemen, heel veel succes!
Als je samen bereid bent om te vechten, komt alles uiteindelijk goed.
Reactie infoteur, 22-08-2011
Klinkt als een moeilijke situatie, maar met een juiste aanpak! Het is belangrijk om beide goed in je vel te zitten en het is moeilijk om er voor elkaar te zijn als je zelf niet helemaal lekker in je vel zit. Door elkaar wat ruimte te geven en naar elkaar te blijven uitspreken dat je van elkaar houdt en waarom je bepaalde gevoelens hebt, komt het wel goed!
Charlene, 18-08-2011 20:49
Na 3 jaar heb ik het uitgemaakt met mijn vriend. Ik heb geprobeerd volledig eerlijk tegen hem te zijn, door te verellen dat mijn gevoelens zijn verminderd en ik niet denk dat deze terug komen. Hij was laatst met vrienden op vakantie geweest, maar ik heb hem helemaal niet gemist. Ook dit heb ik hem vertelt. Hij dacht dat we er wel aan zouden kunnen werken, maar ik heb hem vertelt dat we dat stadium voorbij zijn en ik onze relatie echt wil beeïndigen. Ik ben volkomen eerlijk geweest, maar ik hou nog ontzettend veel van hem en het feit dat ik hem heb moeten kwetsen doet ongelooflijk veel pijn. Hoe moet ik hier mee omgaan en hem daar ook bij helpen? Ik weet namelijk niet of ik hem nu een tijd met rust moet laten, terwijl hij, net als ik, wel graag contact wil houden (telefonisch)?
Reactie infoteur, 22-08-2011
Het is goed dat je eerlijk bent geweest, ookal is dat voor beide zwaar! Het is logisch dat je wel nog van hem houdt en dat je er graag voor hem wilt zijn. Het lijkt mij het beste om te bespreken dat dat nu nog niet gaat en dat je voor een bepaalde periode (bijv. 2 maanden) geen contact hebt en dat je daarna kijkt wat wel weer mogelijk is zonder elkaar valse hoop te geven. Vriendschap na een relatie is geweldig, maar mijn eigen ervaring is dat als je dat meteen wilt er altijd gevoelens mee blijven spelen.
Sterkte de komende periode! Probeer afleiding te zoeken bij vrienden en hopelijk helpt het hem om hetzelfde te doen. Verder is het tijd geven, het enige dat je kan doen.
Joanne, 14-08-2011 15:09
Ik ga nu 5 jaar met mijn vriend. We hebben ons tweede kindje gekregen. Maar sinds de baby is geboren komen er veel iritaties naar boven. Ik vind dat hij mij te weinig helpt in het huishouden en het opvoeden van onze kinderen. Ik ben daarom met hem in gesprek gegaan en hij gaf mij aan dat hij vond dat ik zeur, hij vond dat hij genoeg deed voor ons. Dus na dit gesprek verwachtte we van elkaar dat we er beiden zouden uitkomen en dat ik wat milder moest zijn en hij wat meer moest helpen.. Maar het hielp voor even, er kwamen weer iritaties van mij kant.. Ik weer een gesprek aangaan.. maar toen kwamen er meer dingen naar boven dingen waar we vaker over hebben gehad maar uiteindelijk het zelfde blijft. Uit het gesprek komt uit dat we beiden het zelfde voelen voor elkaar, dat er geen passie meer is, dat we niet verliefd zijn. En dat we dat beiden heel erg vinden, dat wij dat niet hebben in onze relatie en dat we dat heel erg missen. En dat we misschien alleen naar elkaar zijn toe gegroeid omdat we te snel een eerste kindje hadden. En dit hadden we al een hele tijd, we zijn ook al een keer uit elkaar geweest hierdoor.. Maar op een dag sprongen de vonken er van af en moesten we elkaar weer aanraken en voelen.. dat gebeurde dus ook.. Toen dachten we dat we elkaar weer wilden en gingen er weer voor.. maar nu zijn we weer op zo een punt geen passie .het is te saai...Maar we houden wel veel te veel van elkaar dat het voor beiden moeilijk is om te accepteren dat het niet gaat.. We snappen het niet kunnen we passie creeeren of moet dat echt uit zichzelf zo zijn.. Want als we iets afspreken voelt het ook geforceerd niet natuurlijk.. Zijn wij dan echte partners? Moeten we dit wel voort zetten?
Reactie infoteur, 15-08-2011
Hallo,
het is moeilijk om antwoord op je vraag te geven. Dat jullie kinderen hebben, maakt de vraag toch wat ingewikkelder. Je kunt niet zomaar een beslissing nemen en je later mogelijk bedenken, dat is erg verwarrend voor de kinderen. Aangezien je aangeeft dat jullie het beide erg vervelend vinden, zou je kunnen overwegen om als laatste poging naar een relatietherapeut te gaan. Op die manier kunnen jullie achterhalen of het echt op is of dat jullie er meer voor moeten werken. Houden van is immers een werkwoord, wat inhoudt dat voor een goede relatie je allebei af en toe moeite moet doen.
Heel veel succes met deze moeilijker beslissing!
K., 26-07-2011 09:13
Mijn vriend is afgelopen vakantie op vakantie geweest met zijn familie, zonder mij. Daar heeft hij met een meisje gezoend. Zoals hij zegt zoende dat meisje hem. Hij heeft er veel spijt van. Ik heb hem toen verteld dat ik tijdens deze vakantie maar weinig van hem hoorde en daardoor enorm aan mezelf begon te twijfelen, en of hij mij nog wel wilde.
Toen ik hem dat vertelde ging hij twijfelen. Eigenlijk heb ik hem die zoen vergeven, want ik wil heel graag verder met hem. Maar nu twijfelt hij aan ons, terwijl ik gezegd heb dat hij door zijn eerlijkheid tegenover mij (als hij me niets verteld had had ik het waarschijnlijk nooit geweten) mij toch wel meer vertrouwen heeft gegeven. Ik heb hem de ruimte gegeven om na te denken, maar ik hou dat amper uit. Ik huil de hele dag. Hij weet dat ik er niet mee wil kappen, maar ik denk dat hij dat wel wil...
Reactie infoteur, 29-07-2011
Het is goed van hem dat hij zijn misstap meteen verteld heeft, dat hij de misstap gemaakt heeft is natuurlijk niet goed. Door zijn eerlijkheid is er inderdaad juist nog een beetje vertrouwen waar je voort kan bouwen. Maar dat hij nu ook twijfelt aan jullie relatie is geen goed teken. Ondanks dat je gek op hem bent, zou je je toch af moeten vragen of je wel met iemand wilt zijn die niet net zo gek op jou is. Vaak heeft het ook veel te maken met het er tegen op zien om weer single te zijn en dus om een maatje te missen in plaats van specifiek die persoon.
Probeer heel kritisch naar de situatie te kijken en los van hem een eerlijke beslissing naar jezelf te nemen wat je wilt, zodat je niet door hem aan het lijntje gehouden wordt. Wanneer je dan besluit dat je het toch graag nog een kans wilt geven, geef dat dan heel duidelijk aan je vriend aan en dan ligt de bal bij hem om er of vol voor te gaan of om eerlijk aan te geven dat de liefde niet meer genoeg is, zodat jij verder kunt. Dat zal vast en zeker eerst veel verdriet geven, maar voor de lange termijn is het beter dat hij dan eerlijk is.
S., 16-07-2011 12:41
Mijn vriend en ik hebben nu bijna 5 jaar een relatie. Toen we een halfjaar hadden, begon ik al te twijfelen. Ik ben erg perfectionistisch en angstig aangelegd: ik wil altijd zéker weten hoe het allemaal gaat lopen. En een relatie brengt nu eenmaal onzekerheden met zich mee. Om de zoveel tijd steken de twijfels weer op. Vooral als de hormonen wat uit balans zijn of als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan werkt mijn 'gevoel' en 'verstand' niet zo goed meer samen. Maar na een tijdje ben ik weer ontzettend blij met hem (en mezelf).
In februari zijn we gaan samenwonen. We hebben veel meer ergernissen nu. Ik werk en hij zit nog op school, maar echt serieus is hij daar niet in. Hij wil zichzelf wel veranderen daarin, maar ik ben bang dat de koek op is.
Reactie infoteur, 18-07-2011
Met een bepaalde regelmaat twijfels hebben, is geen goed teken. Iedere relatie kent zijn ups en downs, maar wanneer het goed zit is wat je hebt samen waardevol genoeg om niet meteen aan je relatie te gaan twijfelen. Samenwonen is een grote stap en daar zal je samen in moeten groeien. Ik kan niet beoordelen of de irritaties die daardoor nu extra ontstaan te verhelpen zijn door afspraken te maken en te wennen aan het samenwonen. Zoals ik het lees zou het er ook aan kunnen liggen dat jullie in een andere fase van je leven zitten of dat je gewoon heel anders in het leven staat. Denk hier eens goed over na en durf dan naar je gevoel te luisteren, ook als dat betekend dat je een moeilijke tijd tegemoed gaat. Dat vooruitzicht zorgt er namelijk vaak voor dat mensen langer bij elkaar blijven, maar uiteindelijk toch uit elkaar gaan.
A., 13-06-2011 22:03
Zo herkenbaar. Het klikte echt super tussen mij en mijn vriend nu een half jaar samen en ik loop in verwachting van een tweeling. Toch slaat de twijfel toe. Hij verspreekt zich met een naam van iemand waar hij eerst zo hard voor knokte maar volgens hem zou hij haar losgelaten hebben. Toch twijfel ik nu dus enorm door dit hele voorval. ik wil geen tweede keus zijn en voor mij was het de ware, maar ik heb al een verleden van verdriet en pijn achter de rug en ben nu bang dat ik gekwetst achter blijf. Ik heb de twijfel aangegeven en het enige wat ik dan te horen krijg is dat hij absoluut niet uit elkaar wilt of het word een ruzie waarbij het vrij hoog oploopt. Dat maakt dan weer dat ik twijfel of de relatie wel gezond is of dat we niet gewoon beter uit elkaar kunnen, maar zo lastig als je zwanger loopt.
Weet me dus geen raad, ik weet wel dat mijn vertrouwen beschadigd is en ik mezelf niet meer 100% geef vanwege zijn voorgaande jacht voor mijn tijd en het blijven hangen in het denken aan haar blijkbaar....
Reactie infoteur, 16-06-2011
Twijfels terwijl je zwanger bent, maar het wel extra lastig. Tijdens een zwangerschap gieren de hormonen vaak al door je lijf waardoor je je anders kan voelen dan normaal. Dat hij zich dan verspreekt doet geen goed en ik zou daar ook niet zomaar overheen stappen. Probeer hem rustig uit te leggen hoe je nu in de relatie staat en dat je er niet alleen voor kan vechten, dat je juist het gevoel nodig hebt dat hij er ook voor wil vechten.
in de liefde loop je altijd de kans om gekwetst te worden, probeer ervoor te zorgen dat die angst je er niet van weer houdt om er voor te vechten.
C., 01-06-2011 23:25
Ik en mijn vriend zijn nu 3 jaar bij elkaar. Onze relatie gaat heel erg met vlagen maar we zijn wel echt gek op elkaar. Het is nu twee keer gebeurd dat we op een punt kwamen en allebei heel goed realiseerde dat er iets moet veranderen omdat het anders niet meer gaat. We gaan er dan beide voor 100% voor. Dit duurt dan 3 maanden ofzo en dan zijn we weer terug bij af. Nu zijn we weer op zo'n punt. Ik vind het zo moeilijk. Ik hou echt van hem en ik vind hem ook echt een goed persoon. Toch loopt het niet lekker. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik wil hem ook niet kwijt want ik vind hem nog steeds heel leuk.
Wat moet ik doen?
Reactie infoteur, 06-06-2011
Hallo,
wat een vervelende situatie! Wel een situatie die voor veel mensen herkenbaar zal zijn. Als ik je verhaal lees schiet bij mij meteen de vraag door het hoofd of jullie niet meer goede vrienden zijn of dat kunnen worden. Je kan veel van iemand houden, iemand een heel goed persoon vinden, maar als na een paar pogingen blijkt dat het niet werkt is het misschien beter een goede vriend. Dat hangt ook af van waar jullie iedere keer tegen aanlopen, maar bekijk voor jezelf of het dat misschien kan zijn.
Los van dat je kan blijven vechten voor jullie relatie, is het soms ook goed om los te laten. Als het steeds niet werkt word je er beide niet gelukkig van. En ik ga er daarbij altijd van uit dat als jullie uiteindleijk toch bij elkaar horen, jullie elkaar wel weer vinden! Zeker in de huidige tijd met internet en social networks kun je elkaar altijd weer terug vinden indien dat het resultaat is van elkaar nu los laten!
SucceS!
S., 26-02-2011 22:38
Ik heb mijn virend vorige jaar ontmoet en het klikte meteen. Ik heb me zo kwetsbaar opengesteld en gelijk verteld dat ik hem topper vond/vind. Dat vond hij geweldig en dat was wat mij "sierde" vertelde hij me toen. Nu maanden later heeft hij me al een paar keer aangegeven dat hij twijfelt aan onze relatie. Heb hem ook duidelijk aangegeven dat ik heel veel om hem geef en dat ik nog steeds verliefd ben op hem. Toch heeft hij twijfels en dat frustreert me enorm. Hoe kan ik mijn gevoelens laten merken dat ik heel veel van 'm hou en nog altijd verliefd ben op hem. Er komen zoveel vraagtekens bij me op, houd hij wel van me? Is hij wel eerlijk tegen me geweest? Zit hij met iets wat hij niet wilt vertellen? En noem maar op. Door duidelijk aan te geven dat hij twijfelt begin ik nu ook twijfels te krijgen. Wat moet ik nu doen? Ik ben halsoverkop verliefd en hou ontzettend veel van hem en wil hem niet kwijt. Moet ik hem die ruimte geven om eens goed na te denken over ons? En hoelang duurt zo'n denktijd?
Reactie infoteur, 28-02-2011
Hallo,
het is erg vervelend als je vriend twijfelt. Als ik de vragen lees die door je hoofd spelen, zou ika ls eerst willen zeggen dat je vriend niet twijfelt aan jouw gevoelens voor hem, maar hij twijfelt aan zijn gevoelens. Je afvragen hoe je hem nog duidelijker kan maken dat jij hem leuk vind enz. hoeft dus niet. Dat akn juist het tegenovergestelde effect opleveren, omdat hij nu juist ruimte nodig zal hebben om na te denken over zijn twijfels. Samen over die twijfels praten is wel goed, indien hij daar voor open staat. Laat hem aangeven wat hij nu wil en of hij echt een pauze wil of gewoon iets meer ruimte.
Sterkte!
Gj, 07-01-2011 16:14
Mijn vriendin twijfelt heel erg aan onze relatie. We zijn nu 13 jaar samen. Tot een half jaar geleden was er, volgens mij, niets aan de hand. We hadden het toen zelfs over kinderen en ze is zelfs gestopt met anticonceptie om zwanger te raken. Nu heeft iemand anders een gevoel van verliefdheid aangewakkerd en heeft ze met hem gezoend. En nu weet ze niet meer of ze uberhaupt wel bij mij wil blijven.
De afgelopen maanden heb ik veel stress gehad door mijn werk waardoor ik me wellicht niet meer op haar heb gefocust. Ik praatte niet meer over mijn werk en interesses. Dit kan een oorzaak zijn voor haar gedrag/ gevoel.
Ik heb haar gezegd dat ik graag voor onze relatie wil vechten. Ik heb het idee dat dit niet veel uitmaakt. Zij blijft twijfelen over haar gevoelens voor onze relatie en voor die ander.
Wat is hier aan de hand en wat kan ik eraan doen? Moet ik haar voor een tijdje wegsturen?
Reactie infoteur, 10-01-2011
Of er meer aan de hand is, kan een buitenstaander niet zeggen. Je zou alleen kunnen informeren of er een reden is geweest waardoor zij er nu wellicht open voor stond om verliefd te worden. Waarom gebeurd dit nu en is dit verder tijdens die 13 jaar niet gebeurd? is er voor haar iets verandert?
Wat je kan doen is niet alleen zeggen dat je er voor wilt vechten, maar er al voor gaan vechten. Daarvoor hoef je geen antwoord van haar af te wachten. Zij zal daardoor wel gaan merken of ze dat fijn vind en het stapjes in de goede richting zijn of dat ze er niets mee kan omdat ze ruimte nodig heeft door wat er is gebeurd of doordat ze beseft dat ze niet met je verder wil. Vechten is het enige wat je kan doen, ik zou zelf niet voorstellen om nu (al) afstand te nemen... dat kan altijd nog op haar verzoek en dat is een erg risicovolle stap!
E., 01-11-2010 16:47
Ik twijfel ook heel erg aan mij relatie. Ik heb nu 5 jaar lang een relatie! en merk nu dat mijn gevoel een beetje is afgezakt. ik heb daarom foute dingen gedaan en misschien wel verliefd ben op een ander. Nu heb ik het verteld en wil hij me ondanks dat ik dat gedaan heb niet kwijt en er helemaal voor gaan zodat ik mijn gevoel voor hem weer helemaal terug krijg. Ik weet niet wat ik nu moet doen... bij hem blijven en kijken of het gevoel terug keert of verder gaan!
Reactie infoteur, 09-11-2010
Blijf niet bij hem omdat hij zelfs bij je wil blijven nu je dit verteld hebt. Je moet bij hem blijven omdat je denkt nog jaren samen gelukkig te zijn. Wees daarin wel realistisch dat je altijd momenten in een realtie hebt dat je moet knokken. Maar dat moet je wel beide nog willen, anders kun je er beter nu mee stoppen dan over 1 of 2 jaar...
M., 15-08-2010 11:09
Ik twijfel heel erg aan mijn relatie met mijn vriendin. We gaan nu al zo'n 7 jaar met elkaar en beiden zien we geen vorderingen in onze relaties, we zijn wel veranderd kwa denken en doen, en hoe we met elkaar om gaan is ook niet meer zoals dat was. We hebben de laatste tijd alleen maar ruzie en kunnen niet eens 1 dag zonder. Allebei worden we er moe van, en als er een moment is dat we samen inzien dat het zo niet verder kan, dan draait het uit op ruzie omdat we dan ook praten over het aspect "uit elkaar gaan" we hebben eerder voor dit soort tegen slagen gestaan, maar nu erg extreem. Ik heb wel vaker in dit soort situaties gezeten, alleen liet ik haar dat niet merken. Ik zag altijd het mooie aan haar, en wist zeker dat ik voor haar alles wou doen om het goed te laten lopen, alleen op een gegeven moment is het alsof het toch alleen van mij kant kwam. Ze zegt ook gewoon: tsjah, verander jij eerst maar.
En daar kan ik dan weer niet tegen omdat ik denk: je hoort zoiets samen te doen. Ik pikte alles van haar, en streek me hand wel weer over me hart, en was altijd lief voor haar ook al was ze zelf nog zo bot tegen me of whatever.......
Maar nu begin ik ook weerstand te bieden vandaar dat ze ook zegt dat ik moet veranderen, omdat ik zoiets heb van ik pik dit niet meer.
Op dit moment ben ik al zo ver, dat ik zoiets heb van LAAT ME MET RUST! ik wordt niet gelukkig van jou, zodra ze bij me is neemt dat langzaam weg, maar ook niet veel. Ik weet niet meer wat ik aan moet met mijn twijfels, en of ik hier nog wel in moet blijven hangen. Zoal voor haar, als voor mij. Het is moeilijk, omdat je ook veel denkt aan de mooie momenten daar wil je het liefste ook aan vast houden, maar als het moet zoals het nu gaat, wordt ik ook niet gelukkig.
ZIT MET ME HANDEN IN HET HAAR!
Reactie infoteur, 16-08-2010
Het valt nooit mee om na 7 jaar samen zijn een beslissing te nemen. Uit je verhaal blijkt wel duidelijk dat er iets moet veranderen, want op deze manier wordt je beide niet gelukkig. Uit je verhaal kan ik niet op maken of jullie al eens (zonder vooraf ruzie te hebben) serieus met elkaar zijn gaan praten. Anders zou ik dat als eerste willen adviseren. Zeg dat je dat graag wilt en het noodzakelijk is en maak dan vooraf in ieder geval de afspraak dat je elkaar uit laat praten. Doordat je beide zo kan zeggen wat je op het hart hebt, zal ook blijken of dat overeenkomt of dat jullie het beide totaal anders ervaren.
Vervolgens zul je samen moeten bepalen of je beide denkt dat het nog kan veranderen. Wanneer je niet beide bereid bent er SAMEN aan te werken (dus niet “eerst verander jij maar”) dan zul je waarschijnlijk de knoop door moeten hakken en uit elkaar gaan.
Hou daarbij wel het volgende in je hoofd: als jullie echt voor elkaar bestemd zijn, dan kom je wel weer bij elkaar uit. Zeker met alle moderne technieken van tegenwoordig. Daarvoor zul je wel eerst echt uit elkaar moeten (gewone vrienden worden kan later altijd nog, als je dat direct doet houdt 1 van 2 of beide toch hoop).
Heel veel sterkte met de beslissing!
Mabe, 02-05-2010 10:45
Om vanwege financiële redenen samen te blijven, daar wordt je uiteindelijk beide niet gelukkiger van. Wat zijn de verwachtingen als jullie het huis verkopen of wat zijn de mogelijkheden om het (deels) te verhuren. Als je voelt dat de relatie nergens meer toe leidt, dan moet je afstand durven nemen van de praktsiche bezwaren zoals in dit geval financiële middelen... voor een ander is dat een gezamelijke vriendenkring of wat dan ook... kies voor geluk op de lange termijn en kies voor je eigen geluk!
Michael Sandersen, 02-05-2010 02:28
En wat als je samen een koopwoning hebt, op beider naam. Je houdt van mekaar, maar voelt tevens allebei dat de relatie aan zijn einde begint te raken. Je bent allebei starter, en kan mekaar niet uitkopen. Oftewel al gaat het uit zit je bieden in een financieel graf. En dan?