InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Man en vrouw > Relatietwijfels, wat te doen als je twijfelt over je relatie

Relatietwijfels, wat te doen als je twijfelt over je relatie

Relatietwijfels, een tijdelijke dip of twijfels gedurende een langere periode. Je weet gewoon niet of je huidige partner de man of vrouw van je dromen is en of je met hem/haar de rest van je leven samen wilt zijn. Er zo maar een punt achter zetten kan je niet, maar er na een goed gesprek voor de volle 100% voor gaan voelt ook niet goed. Wat moet je hier nou mee?

Uiting van de twijfels

Je relatie verandert met de tijd: je leert van elkaar en je past je aan, maar ook je levenspatroon verandert en dus verandert je relatie mee. Een relatie als je beide nog studeert is nou eenmaal anders dan wanneer je allebei werkt. Veranderingen zijn nodig, maar soms kunnen ze ervoor zorgen dat je anders tegen je partner of relatie aan kijkt. Is alles wel de juiste kant op verandert, wil je dit wel?

Relatietwijfels en relatieproblemen komen vaak samen. Door twijfels kun je je anders gaan uiten, waardoor je bijvoorbeeld sneller ruzie krijgt of juist minder met elkaar communiceert. Ruzies en meningsverschillen kunnen er ook voor zorgen dat je twijfels krijgt over je relatie: denkt hij/zij zo over belangrijke zaken, behandelt hij/zij je zo slecht tijdens ruzies of zijn jullie verwachtingen en toekomstvisies zo verschillend? Pas je eigenlijk bij elkaar?

Twijfels komen meestal geleidelijk. Eerst heb je net wat vaker ruzie of minder zin om samen leuke dingen te gaan doen. Vervolgens heb je echt behoefte aan veranderingen in je relatie en/of merk je dat je meer open staat voor andere mannen of vrouwen. Je hecht meer waarde aan dat complimentje van je collega, je flirt zelf wat meer en je betrapt jezelf op het feit dat je je afvraagt hoe het zou zijn om een relatie te hebben met die hunk van de sportschool… Voor sommige mensen of relaties is dit gewoon, maar als je dit eerst niet had en ineens wel, wijst het op onzekerheid over je huidige relatie.

De knoop door hakken: hoe neem je een beslissing

Voor twijfelaars is het moeilijk om beslissingen te nemen: je wilt eigenlijk niet bij je partner blijven op de manier zoals het nu gaat, maar je kunt je partner ook niet verlaten want je zal je partner wel degelijk gaan missen.

Om te beginnen is het belangrijk om onderscheid te maken tussen het missen van JE partner en het missen van EEN partner. Mis je hem/haar specifiek of ga je het gewoon missen om een maatje te hebben die altijd in de buurt is? Of durf je niet weg te gaan bij je huidige partner vanwege het hele leven dat erbij hoort: zijn vrienden en familie, jullie koophuis, eventueel je gezin enzovoort. Sta hier goed bij stil, want voor veel mensen is dit de reden om te blijven twijfelen over de relatie en om geen actie te nemen. Als je merkt dat dit voor jou een grote rol speelt, bereid je hier dan alvast op voor. Problemen zijn er om op te lossen en bedenk dus alvast oplossingen zodat je zijn/haar vrienden en familie wel kunt blijven zien als je dat wilt.

Het kan ook zijn dat je relatie gewoon niet werkt: je hebt verschillende verwachtingen van de relatie en het leven en je krijgt geen geen middenweg in gevonden die voor beide werkt. Wees in dat geval realistisch: jij kan je partner net zo min veranderen als je partner jou kan veranderen (behalve dan het langzaam naar elkaar toegroeien en het natuurlijk veranderen). Je moet een keer een keuze maken en dat kun je beter nu doen dan over 2 jaar want dan is het alleen maar moeilijker. Of je moet je neerleggen bij de situatie en daarin de wensen van je partner respecteren of je besluit dat jullie niet als geliefden bij elkaar passen.

Ter illustratie een voorbeeld: je vriend is vliegtuigspotter en daarom in de zomer ieder weekend weg naar een vliegveld in het buitenland. Jij vindt dat zonde van het geld, maar vind het vooral vervelend dat hij zoveel weg is. Je kan je daar iedere zomer, ieder weekend opnieuw boos en verdrietig over maken, maar dat heeft geen zin. Daar word je beide niet gelukkig van. Als je samen geen oplossing gevonden krijgt, zul je dus of moeten accepteren dat dit de hobby van je vriend is of je zult moeten accepteren dat je van deze relatie niet gelukkig wordt. Maak die keuze en ga daar voor de volle 100% voor. Mocht het de verkeerde keuze geweest zijn, dan komt het uiteindelijk toch wel goed, vertrouw daar op!

Als je toch nog steeds blijft twijfelen, na vele en lange gesprekken met je partner, bedenk je dan dat die twijfel er niet voor niets is. Als dit voor jou de perfecte man/vrouw, zou zijn dan zou de twijfel toch wel over gegaan zijn of dan zouden jullie de problemen toch wel opgelost hebben? Durf een keer een stap te zetten hoe moeilijk dat ook is. Dat hoeft niet perse te betekenen dat je uit elkaar moet gaan. Je kan er ook voor kiezen om er voor de volle 100% voor te gaan. Maar doe dat dan ook! Haal dan niet steeds oude koeien uit te sloot en irriteer je niet aan iets dat gewoon echt bij je partner hoort. Respecteer de ander! Dat is immers uiteindelijk het belangrijkste in een relatie!

Wat te doen als jouw partner twijfelt en jij er wel voor de volle 100% voor wilt gaan?

Als je partner kenbaar gemaakt heeft te twijfelen of jullie relatie, voel je je vaak machteloos. Je kan nog zo vaak zeggen dat je van je partner houdt, maar dat is dan niet voldoende. Is er iets wat je wel kunt doen?
Je kan je enkel kwetsbaar opstellen en de ander ruimte geven. Stel je kwetsbaar op door te zeggen wat jij voor je partner voelt, hoe jij over bepaalde zaken denkt en ook wat je van jezelf, van je partner en van jullie samen vindt. Geef daarnaast je twijfelende partner de ruimte om even tijd voor zichzelf te nemen, zodat deze kan bedenken wat hij/zij wil en voelt. Dat zal je partner alleen maar kunnen waarderen, al zegt dat natuurlijk niets over de uiteindelijke beslissing. Door je partner onder druk te zetten forceer je de beslissing alleen maar en dat levert vaak niet de goede beslissing op.

Voor als je in het algemeen veel twijfelt, zie ook: Keuzes maken: hoe neem je een beslissing als je twijfelt
© 2009 - 2014 Mabe, gepubliceerd in Man en vrouw (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Relatieproblemen? Relatietherapie!Relatieproblemen? Relatietherapie!Hulp nodig met je relatie? Zijn er relatieproblemen? Erger je vaak aan je partner? Twijfel je aan je relatie? Ga je liev…
Vreemdgaan: de wraak affaireVreemdgaan: de wraak affaireVerrassend vaak komt het nemen van wraak voor binnen het huwelijk of vaste relatie. Vooral als een van de partners het s…
Vreemdgaan: ontlading tijdens het verwerkingsprocesVreemdgaan: ontlading tijdens het verwerkingsprocesEr zijn echtparen die vrezen dat ze het vreemdgaan nooit kunnen verwerken. De agressie en de kwaadheid die bij de vaste…
Vreemdgaan, waarom gaat iemand vreemd?Vreemdgaan, waarom gaat iemand vreemd?Gaan mensen vreemd omdat er iets mis is met de vaste relatie of omdat er iets mis is met de vaste partner? Zijn er reden…
Verwerking vreemdgaanVerwerking vreemdgaanBlijft de ontrouwe partner zijn relatie met de minnaar of minnares voortzetten na de ontdekking van vreemdgaan binnen he…

Reageer op het artikel "Relatietwijfels, wat te doen als je twijfelt over je relatie"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Fi, 17-10-2014 13:21 #152
Ik ben nu 7 jaar samen met mijn vriend en we zijn ook al een aantal jaar verloofd. Nu ben ik de laatste tijd erg aan het twijfelen over onze relatie. Ik weet niet zeker of hij de ware voor mij is en of ik misschien toch liever een tijdje alleen ben. Mijn vriend houdt onwijs veel van mij en laat dit ook merken in alles wat hij doet, maar ik voel me niet meer tot hem aangetrokken. Nu heb ik ervoor gekozen om een weekje alleen te zijn en om over alles na te denken, maar ik kan het maar niet op een rijtje krijgen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Of ik nu voor hem moet kiezen of er toch voor moet kiezen om mijn eigen weg te volgen. Ik ben bang dat wanneer ik zou stoppen met m'n vriend, dat ik achteraf spijt zou gaan krijgen. We wonen nu 4 jaar samen en we hebben het allemaal perfect voor elkaar in huis. Wanneer we uit elkaar zouden gaan, is de kans groot dat ik ergens op kamers zou moeten gaan, doordat ik zelf niet genoeg inkomen heb om een appartement te huren. Op dit moment voel ik er niet zoveel voor om het samen te gaan proberen, doordat ik nu alleen wil zijn. Maar als ik nu de keuze maak om te stoppen, dan zou het zo kunnen zijn dat ik over een paar maanden spijt krijg en dan is het te laat. Hij is de eerste en enige man waar ik een serieuze relatie me heb gehad en ik ben toch wel nieuwsgierig naar hoe de seks zou zijn met een andere man. Ik ben van nature helemaal geen twijfelaar en vind deze situatie nu verschrikkelijk, doordat ik niet weet wat ik wil. Ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven?

Ff, 19-09-2014 11:48 #151
Vorig jaar zomer is mijn relatie van 8 jaar met mijn toenmalige vriendin door haar beëindigd. Zij was verliefd geworden op een ander en dit greep ze aan om met ons te stoppen want er waren bij beide al twijfels omdat we elkaar eerste echte relatie waren. Na 8 jaar ben je niet meer anders gewend en lijkt de grond onder je voeten weg te vallen. Een heel groot deel van je leven stopt.Ik heb mij veel te veel op haar gericht zonder bijv genoeg aandacht te besteden aan mij en mijn vrienden.

De eerste maand was ik ontroostbaar maar daarna kwam het besef dat dit het juiste was en was ik opgelucht weer vrij te zij. Ik ging leuke dingen doen met vrienden en begon me erg goed te voelen. Een vriend wees mij op een datingapp, ik was nieuwsgierig en begon af te spreken met verschillende vrouwen. De aandacht deed mij erg goed, het voelde goed dat ik na jaren van verschillende vrouwen de bevestiging kreeg leuk te zijn. Na een aantal dates kwam ik mijn huidige vriendin tegen. Haar vond ik zo leuk, knap grappig etc dat we na 2 maanden een relatie aangingen. We hadden echt een klik en konden uren met elkaar bellen en appen via de telefoon. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Zij liet zo erg blijken mij heel erg leuk te vinden dat dat soms benauwend kon aanvoelen. Ik had geen vlinders maar had wel de sterke drang haar vaak te zien. Na een aantal maanden vroeg ik mij wel eens af; Ben ik er klaar voor? Is de timing goed? Zie ik een lange termijn relatie zitten? Ik hield mij voor dat dat moest blijken want ik vond haar nog steeds erg leuk etc. Daarnaast had ik wel eens moeite met het feit dat zij meer bedpartners heeft gehad dan ik. Geen overdreven aantallen maar het zat me soms niet lekker. Ik vroeg mij af of ikzelf niet eerst wat langer single had moeten blijven zodat het in mijn hoofd meer quitte stond qua partners. Aan de andere kant ben ik haar TOEN tegen gekomen en vind ik haar perfect voor mij, we hebben echt een klik. Mijn twijfels hield ik vaak voor me om niet onnodig verdriet te veroorzaken, ik was er immers zelf nog niet uit. Op onze eerste vakantie samen liet zij voor het eerst merken ook te twijfelen. Of zij niet weer single wilde zijn (zij 24 ik 28 jaar oud) of het niet te vroeg was voor een langdurige relatie. Ze miste het onschuldige contact met andere jongens. Ik zei dat dat helemaal niet erg is en begrijpelijk is er nog niet uit te zijn.

Drie weken terug hebben we al onze gevoelens bloot gelegd en dat luchtte heel erg op. Zij sprak uit niet fulltime bij mij te willen wonen (daar was ik het volledig mee eens) maar wat voor haarzelf te zoeken om te ondervinden hoe het is alleen te wonen. Voor mij geldt dit ook, na 8 jaar half te leunen op mijn ex mis ik levenservaring en voel ik dat ik nog veel te leren heb. Ons contact is de laatste weken op een erg laag pitje en dat doet mij pijn. Er is geen enthousiasme meer van haar kant en mist mij nu niet, ze is bang met lieve woorden mij een verkeerde indruk te geven. Het irriteert me dat zij nu hevig twijfel aan mij/ons.
Als ik dat laat merken voelt dat weer benauwend voor haar wat averechts werkt. Ik denk veel aan de mooie momenten en de gedachte dat het over is/kan gaan maakt me bang en alleen. Maar ook haar ga ik heel erg missen want ze is echt perfect voor mij. De ene dag denk ik, het is beter zo, laten we stoppen. De andere dag ben ik emotioneler en wil ik haar niet kwijt en weer de liefde van haar voelen. Ik kan hier heel lastig mee omgaan en ben uitermate slecht in knopen doorhakken wat betreft relaties.
Ook de gedachte dat ze in de toekomst een ander kan hebben maakt me verdrietig. Ik ben niet helemaal gelukkig met mijn leven, zit mijzelf in de weg waardoor deze relatie niet blijkt te mogen/kunnen. Als het kon kwam ik haar over een jaar tegen en bleven we altijd samen.
Iemand tips? Sorry dat het wat langdradig is. Reactie infoteur, 20-09-2014
Hallo,

het lijkt erop dat jullie er beide nog niet helemaal klaar voor zijn. Je kan niets aan haar twijfels doen en maak dus het beste van haar keuze: wil ze samen verder zorg dan dat je het een goede kans geeft zodat je weet dat het niet werkt zodra je weer serieus twijfelt EN wanneer ze niet samen verder wil neem dan nu de tijd om eerst een tijdje alleen te zijn, je eigen leven op te bouwen en de dingen te doen die je gemist hebt. Dan ben je daarna echt klaar voor een relatie wanneer je iemand tegen komt, maar ga in die tijd dan ook niet echt op zoek naar een vriendin. Flirt, geniet van het vrijgezellen bestaan, maar stort je niet meteen op de volgende.

De gevoelens die je omschrijft die je hebt als jullie uit elkaar gaan, zijn er vrijwel altijd bij het verbreken van een serieuze relatie. Dat zegt niets over of je wel of niet samen verder moet gaan.

Tot slotte, je schrijft dat je zou willen dat je haar over een jaar tegen zou komen en dan samen verder kon. Dat kan ook door nu voor jezelf te kiezen en eerlijk tegen elkaar te zijn dat jullie er nu niet klaar voor zijn en open te houden hoe het verder gaat. Doe elkaar geen valse beloftes, maar ga zonder wraakgevoelens uit elkaar en zodra je over een jaar of langer weer naar haar verlangt heb je haar zo weer gevonden. Indien ze dan een ander heeft, moet je je er dan bij neer leggen dat het dus toch niet zo heeft moeten zijn.

Sterkte!

Ec, 17-09-2014 21:02 #150
Ik ben nu bijna 5 jaar samen met mijn vriend en eigenlijk hebben we de perfecte relatie. Af en toe ruzie, maar dat hoort er bij. Nu ben ik anderhalf jaar geleden depressief geworden en sinds die tijd twijfel ik echt ongeveer elke dag wel eens over mijn relatie. Als ik diep in mijn hart kijk, weet ik dat mijn vriend de ware is. We hebben het prima samen en ik kan echt nog heel blij worden als ik hem zie. Als ik me niet lekker voel (of juist wel) wil ik alleen maar hem spreken. Zie ik mezelf trouwen en kinderen krijgen? De ene dag wel en de andere dag niet, maar zo zijn mijn dagen ook. Soms denk ik echt dat ik het uit moet maken door die twijfels. Ik denk dat ik nog steeds niet helemaal uit mijn depressie ben en door die twijfels lijk ik er wel in te blijven. Zijn deze twijfels nou gegrond of zal het echt nog met mijn depressie te maken hebben? Ik snap er niks van. Soms denk ik: als je al zo lang twijfelt, moet je er een einde aan maken want dat kan zo niet meer. Maar ik wil het eigenlijk helemaal niet! Stiekem ben ik benieuwd of iemand dit wel eens heeft meegemaakt. Ik wil mijn vriend dit allemaal niet aan doen, maar tegelijk wil ik ook niet dat ie bij me weggaat. Misschien ben ik wel heel egoïstisch dan. Reactie infoteur, 18-09-2014
Hallo,

ik heb het zelf niet meegemaakt, maar denk dat het te maken heeft met je depressie aangezien je aangeeft te weten dat het een goede relatie is. Neem daarom voorlopig geen beslissing tot je de depressie echt achter je gelaten hebt.

Groeten Marijke

Tk, 10-09-2014 09:51 #149
Ik heb nu 1,5 jaar een relatie met een hele lieve jongen. We hebben veel plezier samen en doen vaak leuke dingen. Wel twijfel ik enorm over onze relatie (het is wel zo dat ik over heel veel dingen ook twijfel, een beetje onzekerheid dat ik het niet goed genoeg doe/ben) vooral omdat ik het gevoel heb dat vaak het initiatief van mijn kant moet komen om iets te doen. (we wonen ook niet samen) ook krijg ik al buikpijn als mijn vriend feestjes heeft waar ik niet mee kan/ga. Eigenlijk is dit nergens op gebaseerd want hij is mij erg trouw geweest altijd. Als ik dit met hem bespreek zegt hij vaak dingn van doe toch niet zo gek, ik ben toch niet voor niets met jou samen. Ik weet echt niet waar mijn twijfel vandaan komt, ik denk dat ik soms niet goed de dingen zie die hij wel voor me doet en die er op wijzen dat hij gek op me is. Hij is niet echt een prater en dat mis ik soms. Ik weet op het moment echt even niet wat ik er mee aan moet, ik twijfel eraan of mijn vriend nog verder wil en daarom soms ook of ik nog verder wil. Ik wil ontzettend graag met hem verder en ik denk dat soms alleen mijn twijfel in de weg staat.
Pff wat lucht het op om dit even op te schrijven!
Iemand hier iets over te zeggen? Reactie infoteur, 11-09-2014
Hallo,

zoals je het omschrijft is de kans groot dat je onzekerheid over je relatie voortkomt uit jouw eigen onzekerheid. Wanneer je je daar bewust van bent en dat accepteert, zou dat meer rust moeten geven m.b.t. de onzekerheid over je relatie en focus je dan op je eigen onzekerheid. Heb je enig idee waar dat vandaan komt? Waar ben je onzeker over en waar ben je wel zeker over? Soms helpt het om te focussen waar je je wel zeker over voelt (iets waar je goed in bent) en kan je daar in het algemeen zekerheid uithalen.

Succes!

Mh, 04-09-2014 13:44 #148
He iedereen,

Ik schrijf nooit wat op een forum, maarja schrijven is af en toe heel lekker. Ik heb al vier jaar lang een geweldige vriend. Natuurlijk hebben we af en toe ruzie, maar dat hoort erbij. 3-4 maanden geleden zei mijn vriend dat het waarschijnlijk beter zou zijn als het uit zal zijn. Daarvoor had hij twijfels over wat hij in het toekomst wil, beetje bindingangst, we zijn allebei elkaar eerste, vond het in het algemeen vervelend om verantwoording af te leggen aan iemand, hij wilde vrijheid (het lag dus niet helemaal aan ons, maar zijn toekomstbeeld). Ik had al mijn spullen gepakt en stond op het punt om weg te gaan. Ik was boos, maar dat veranderde al snel in verdriet. Ik bedankte hem voor de geweldige tijd en zei dat ik hem en zijn familie heel erg zal missen. Op dat moment kon hij mij niet laten gaan en is het dus uiteindelijk nooit uit geweest.

We komen net terug van twee heerlijke weken vakantie en de 3-4 maanden na zijn twijfels was hij opeens weer heel blij, lief en weer vrolijk (bruiloft van me broer, kreeg bloemen, heel veel kusjes en lieve woorden). Ik hou ontzettend veel van hem en wil hem nooit kwijt. Ik denk ook dat we altijd terug zullen komen bij elkaar of een van ons moet vreemd gaan, maar we houden allebei veel te veel van elkaar en hebben het enorm lekker samen. Hij zegt ook weer dat hij de rest van zijn leven met mij wil delen en weer helemaal gelukkig is.

Ik ben nu wel heel erg onzeker over zijn gevoelens voor mij en ben bang dat ik hem kwijt ga raken en dat wil ik absoluut niet.
- Hoe ga ik om met die onzekerheid?
- Hoe ga ik om met bindingangst van mijn vriend?
- Zullen mannen één vrouw in hun leven genoeg vinden?
- Hoe zorg je ervoor dat iemand je leuk blijft vinden? (stomme vraag.)

Het idee dat het ooit misschien uitgaat en ik alleen ben grijpt me naar de keel. Ik kan echt heel slecht alleen zijn en hou van mensen om me heen. Ook het feit dat hij dan veel andere vrouwen in zijn bed zal krijgen, omdat hij dan vrijheid heeft vind ik nu heel eng. Ik denk ook vaak nu. Wat nou als het uit is. Dan gebeurt dus bovenstaand en ik wil niet dat hij zijn bedpartner(s) van 1 naar 25 brengt, stom ik weet het.

Iemand iets te zeggen?

Groetjes,
MH Reactie infoteur, 05-09-2014
Hallo MH,

je vertelt dat jullie de moeilijke fase nu een paar maanden achter jullie gelaten hebben. Je vriend twijfelt nu niet meer en jullie hebben het fijn. Denk daar aan iedere keer als je gaat nadenken over "stel dat het toch mis gaat… ". Je weet niet of dat ooit gebeurd en hoe het dan zal lopen en daarnaast heb je ook geen invloed op wat hij dan gaat doen, dus het heeft ook geen zin om je daar druk om te maken.
Geniet van je relatie!

L., 03-09-2014 15:40 #147
Hallo,

Mijn vriend en ik hebben nu 3,5 jaar een relatie. Wij zijn elkaars eerste liefde. Toch twijfel ik veel aan onze relatie. Een jaar geleden begon ik scheuren te zien. Sinds een half jaar twijfel ik heel erg en zijn mijn gevoelens minder geworden. Ik heb vaak het gevoel gehad dat hij weinig moeite voor mij doet. We wonen allebei nog bij onze ouders en daarom moeten we reizen (1 uur) om elkaar te zien. Meestal zien we elkaar in het weekend. Hij heeft mij bijvoorbeeld een keer naar huis gestuurd, omdat hij voetbal wilde zien. Ik gaf aan dat hij wel voetbal kon zien en ik wat zou gaan lezen. Hij liet blijken dat hij niet wilde dat ik daar thuis was en heeft mij vervolgens naar de trein gebracht terwijl ik liet blijken dat ik daar heel verdrietig van werd. We zagen elkaar in die weken weinig en daarom was ik echt gekwetst. Als ik hier achteraf met hem over praat, snapt hij zichzelf niet. Hij zegt dan dat hij het niet meer zal doen. Toch gebeuren dit soort dingen heel vaak. Hij ging bijvoorbeeld ook niet naar de verjaardag van mijn oma, omdat er een voetbalwedstrijd op was.

Als dit het enige was, zou ik niet zo twijfelen als dat ik nu doe. Vorig jaar is hij namelijk begonnen met een studie (vierde poging). In januari kwam ik erachter dat mijn vriend tegen mij loog. Hier kwam ik achter via een vriend van mijn broertje die aan hem vroeg waarom mijn vriend nooit meer op school was. Mijn vriend bleek al weken (4) niet meer naar school te gaan. Tegen mij had hij gezegd dat hij de studie heel leuk vond. Zelfs toen hij een tentamen moest maken, zei hij tegen mij dat hij het met een voldoende afgesloten had. Ook kwam ik erachter dat hij loog over drugsgebruik. Ik wist dat hij vroeger en tijdens onze relatie blowde. Ik vond dit niet leuk, maar gaf aan dat hij het wel kon doen, als hij het maar tegen mij zei. Ik was in de veronderstelling dat hij al een half jaar niet meer blowde. Tijdens het bekennen van het liegen, vroeg ik ook naar het blowen. Hij gaf toe dat hij weer een aantal keren had geblowd en hierover tegen mij had gelogen. Nadat ik hier allemaal achter kwam, heb ik een maand niet afgesproken met hem en nagedacht. Ik voelde me gekwetst en vond het heel erg dat hij niet eerlijk tegen mij wilde/durfde zijn. Uiteindelijk besloot ik om het weer te proberen met afspraken. Ik vond het ook wel sneu voor hem dat de studie weer mislukt was en begreep dat hij zich schaamde.

Ik heb het gevoel dat hij dan een tijdje moeite doet voor mij, maar al snel is het weer als voorheen. Ook is het vertrouwen veel minder geworden. Hij is erg somber en negatief en wil niet veel leuke dingen doen met mij. Hij voelt zich niet fijn bij mijn ouders en vrienden, maar als we helemaal alleen zijn voelt het wel goed. Hij heeft zichzelf van zijn eigen vrienden afgesloten. In juni wilde hij niet mee naar een verjaardag van een vriendin. Een druppel doet dan de emmer overlopen en daardoor begon ik weer te twijfelen. Na een pauze van een week en een gesprek hebben we het toch weer geprobeerd, maar momenteel twijfel ik heel erg. Ik voel mij vaak alleen in de relatie, maar ook voel ik mij heel erg fijn en vertrouwd bij hem. We kennen elkaar zo goed. Hij weet dat ik twijfel. Ik heb nu drie weken niet met hem afgesproken om rustig na te denken. Hij begrijpt mij niet en wil absoluut niet dat het uit gaat. Hij zegt dat het zijn hart breekt. Hij zegt dat ik alleen maar de negatieve kant zie. Er zijn namelijk ook positieve kanten aan onze relatie en ik merk dat ik daar heel erg aan wil blijven vasthouden. Een paar weken terug zijn wij bijvoorbeeld een paar dagen op vakantie geweest. Dit vond ik erg leuk. Het voelde heel fijn. Toch is het vertrouwen voor een deel weg, omdat ik weet dat hij tegen mij kan liegen. Voor mij is dat geen goede basis. We zijn nog jong (22) en om dan al zo te twijfelen aan een relatie, is natuurlijk niet goed. Als ik het uit ga maken, ben ik bang dat ik iets moois zal gaan weggooien, want leuke tijden hebben we zeker. Ook wil ik hem niet in de steek laten. Als ik het niet uitmaak, ben ik bang dat ik het alleen maar uitstel, omdat ik een toekomst samen niet echt voor mij zie. Momenteel loop ik helemaal vast. Reactie infoteur, 04-09-2014
Hallo,

Het eerste deel van je verhaal (over dat hij je kwetst als hij geen tijd voor je wil maken), geeft mij het gevoel dat jullie relatie nu niet werkt omdat hij wellicht nog niet toe is aan een relatie of dat jullie er beide iets anders van verwachten. Bij het tweede deel van je verhaal (liegen over belangrijke dingen als school en drugsgebruik) vind ik zorgwekkender en is voor mij een teken dat je niet met deze relatie door moet gaan. Dit zijn te grote problemen om niet met elkaar te delen en te accepteren dat hij hier over liegt. Hierdoor kan je hem niet vertrouwen. Ik denk dat hij sowieso eerst aan zichzelf moet werken voor hij een relatie kan hebben met wie dan ook.
Natuurlijk zijn er ook positieve kanten aan jullie relatie, maar die wegen niet op aan het nu kunnen vertrouwen op hem en al zo lang twijfelen. Een eerste vriendje zal altijd speciaal zijn, maar realistisch gezien is de kans ook klein dat dat degene is waar je de rest van je leven bij blijft. Tot slotte: jij bent niet verantwoordelijk voor zijn gezien en blijf dus niet uit medelijden bij hem. Op de langere termijn help je hem daar niet mee.

Heel veel sterkte met deze moeilijke beslissing.

N., 02-09-2014 20:28 #146
Hallo,

Mijn vriend en ik hebben nu 6 jaar een relatie. Vorig jaar tijdens onze vakantie hebben we zo veel ruzie gehad dat we toen een goed gesprek hebben gehad over hoe de relatie verloopt. En we zouden allebei iets meer veranderen.
Hij zou meer sparen (voor een woning of toekomst) en ik zou minder piekeren en sparen voor een reis naar Azië.
Na dat lange gesprek ging het wel weer beter. Ook toen we thuis waren. Maar op een gegeven moment hadden we weer ruzie om de kleinste dingen en werden er ook weer "oude koeien uit de sloot gehaald"( vooral door mij). Hier door begon ik weer te twijfelen over de relatie, want we verschillen zo erg.
Ik hou van reizen, afspreken met vrienden of lekker thuis tv kijken. Hij is liever weg dan thuis.Maar wil niet te ver van zijn woonplaats wonen/zijn. Als hij bij mij is loopt hij nog naar de buren (zijn oude werkgevers) om daar uren te praten. Zijn thuis situatie is niet geweldig, dus ik snap dat hij daar liever niet is. Maar als hij bij mij is, wil ik het ook gewoon gezellig hebben.
Nou was dit vorige week ook weer het geval. We gingen samen iets doen en we hadden om de kleinste dingen ruzie. Als ik niets in huis had(woon bij mijn ouders) dan was hij daar boos over en reageerde fel naar mij. Waardoor ik daar tegen in ging.
Het loopt dus wéér niet zo lekker. Ook al zeggen we dat we niet zo veel ruzie moeten maken het gebeurd toch. Misschien is het omdat ik over een maand vertrek naar Azië. Maar ik weet het gewoon niet meer.
Vanaf het begin zijn wij al zo verschillend. Misschien nekt dit ons toch wel? Reactie infoteur, 04-09-2014
Hallo,

het zou goed kunnen dat jullie toch te verschillend zijn om elkaar gelukkig te kunnen maken. Wat belangrijk is en wat ik niet duidelijk uit je verhaal op kan maken: is het in de tussentijd sinds vorig jaar wel goed gegaan? Als het alweer meer dan een half jaar niet goed gaat, dan heeft het denk ik weinig te maken met jouw reis naar Azië en denk ik dat je moet overwegen om de relatie te beëindigen. Mochten jullie toch voor elkaar bestemd zijn, dan komt dat over een jaar ofzo wel naar boven, maar dan moet je nu eerst je eigen weg gaan vinden.

Sterkte!

S. B., 29-08-2014 01:27 #145
Hoi,
Ik ben bijna 5 maanden met mijn vriend samen. Hij is echt mijn beste vriend. We kunnen goed communiceren en hij is een man met het hart op de juiste plek. We hadden onmiddellijk een klik met elkaar en ik voelde me vrijwel meteen tot hem aangetrokken. Maar ik heb het idee dat we verkeerd van start zijn gegaan. Voor hem heb ik geen normale relatie gehad. Ik ben nu 28 en hij is de eerste waarbij ik mij volledig openstel en echte wederzijdse liefde voel. Voor hem, als ik verliefd was, was ik te onzeker. Dat mijn vriend en ik bij elkaar passen is een feit. Dat voel ik aan alles en we zijn absoluut gewaagd aan elkaar. Alleen zijn we die 5 maanden continue samengeweest. Hij omdat hij werkloos was en ik met een hernia thuis zit. En ik voel dat ik vaak al niet meer voel wat ik hoor te of wil voelen. Ik baal er echt heel erg van want eigenlijk zit alles wel goed tussen ons. Ik weet dat gevoel niet te sturen is maar ik wil hem niet kwijt. En hij mij al helemaal niet. Van zijn kant voel ik aan alles dat ik alles voor hem ben. Reactie infoteur, 01-09-2014
Hallo,

misschien zitten jullie nu al in een fase waarin het verliefde gevoel minder wordt en het houden van meer. Dat is niet erg, maar dat moet je wel willen accepteren en niet persé die verliefde eerste fase terug willen want dat kan niet altijd. Als je meteen zoveel bij elkaar bent is het ook niet gek dat die verliefde fase wat korter is.

Cadaques, 20-08-2014 14:14 #144
Ik ben al 23 jaar bij mijn man. Tot een jaar geleden hadden we een onbezorgd en liefdevol leven met elkaar. Echter, vorig jaar heeft mijn man voor het allereerst twijfels gevoeld en onzekerheid. In plaats van er met mij over te praten, wat we altijd heel goed met elkaar deden, heeft hij het eerste half jaar zijn mond gehouden, omdat hij hoopte dat het vanzelf over zou gaan en omdat hij mij niet wilde kwetsen. Hij schrok van zijn twijfels omdat hij deze nog nooit eerder had gehad, hij was altijd zo zeker van ons en onze liefde. We vormden een prachtig gezin samen met onze kinderen van 6 en 10 jaar oud. Alles is inmiddels veranderd. Sinds hij mij een maand of 6 geleden zijn twijfels heeft uitgesproken zijn we alleen maar meer uit elkaar gegroeid. Zijn standaard antwoord lijkt te zijn "ik weet het niet" waardoor hij mij buiten sluit. Hij kan geen beslissing nemen, de ene keer wil hij op zichzelf wonen dan weer niet omdat hij bang is om me kwijt te raken. Hij wil van mijn wel een bevestiging maar kan er zelf niet een geven.
Termen als "ik leef maar 1 keer" en vrij zijn, avontuur, open huwelijk, ik weet niet of ik nog op je val, misschien is mijn liefde wel gewoon op en allerlei andere uitspraken zijn langsgekomen. Hij heeft mij hier enorm mee gekwetst en op dit moment voel ik me heel eenzaam en verlaten. De knoop doorhakken kan ik echter niet omdat ik weet dat ik wel van hem hou en omdat ik rekening hou met een midlife crisis of een depressie, waar hij niet voor uit wil komen. Ik probeer hem ruimte te geven en los te laten in de hoop dat hij de weg weer terug weet te vinden. Hij heeft wel gesprekken met een psycholoog en ik hoop dat hij met haar tot oplossingen kan komen. Ik heb heel veel moeite om te accepteren dat hij niets meer ziet in ons. We hebben het altijd zo goed gehad, en hij zegt ook dat het helemaal niet aan mij ligt. Hij vind me helemaal goed zoals ik ben en heb niets fouts gedaan. We zijn net terug van vakantie, hij heeft het gezien als een periode met ups en downs en ook momenten dat hij zich dicht bij mij voelde. Ik heb gewoon een kutvakantie gehad want ik weet inmiddels ook niet meer waar ik op kan vertrouwen. Ik doe een beetje mijn eigen ding en heb gelukkig een aantal heel lieve en nuchtere vriendinnen die me op de been houden. Hij is heel lief voor me verder en attent. Alleen praat hij totaal niet over zijn gevoelens, daar word ik niet toegelaten lijkt het wel, Hij weet het zelf echt totaal niet. Ik heb geen idee hoe ik om moet gaan met deze situatie. Reactie infoteur, 21-08-2014
Hallo,

Ik denk dat je terecht aan een midlife-crisis denkt en dat het goed is dat je man met een psycholoog praat. Ik geloof ook niet dat hij niets meer ziet in jullie, aangezien hij dat ook niet gezegd heeft (tenminste zoals je het beschrijft). Hij weet het gewoon allemaal niet meer en ik vermoed dat hij last heeft van het gevoel “is dit alles”. Dat is niet vreemd, dat komt vaker voor op uiteenlopende leeftijden.
Ik denk dat je al goed met de situatie om gaat door hem zo veel mogelijk de ruimte te geven en hem in ieder geval niet op de huid te zitten. Hou wel je eigen grenzen in de gaten (ga niet akkoord met een open-relatie wanneer je dat zelf echt niet ziet zitten maar hoopt dat het hem helpt). Blijf daarnaast je eigen hart luchten bij je goede vriendinnen, die zijn nu heel belangrijk voor je en probeer je niet onzeker te laten maken door zijn onzekere gevoel. Hij zegt zelf ook dat dat niets met jou te maken heeft, probeer daarop te vertrouwen!

Heel veel sterkte!

Anoniempje, 19-08-2014 23:20 #143
Ik weet van mezelf dat ik val op 'foute mannen'. Nu heb ik via een vriendin een jaar geleden een man leren kennen. Hij is anders dan de mannen waar ik voorheen op viel. Hij is lief, betrokken en een stabiele man. Ook is hij 14 jaar ouder dan ik ben. Qua uiterlijk ben ik niet direct op hem gevallen. Het groeide eigenlijk. Nu gaan we sinds vijf maanden met elkaar en ik probeer me echt open te stellen. Maar er mist iets. Ik ben niet smoorverliefd op hem. Ik vind hem heel leuk, lief en een fijne gesprekspartner. Maar de echte passie mis ik.
Hij daarentegen, is wel helemaal gek van mij. Ik heb hem ook eerlijk verteld dat mijn gevoelens voor hem wisselen (de ene keer zie ik hem als een vriend, en de andere keer als partner). Hij heeft hier begrip voor, maar ik begin me zo schuldig te voelen. Ook vind ik het jammer dat hij zoveel ouder is dan ik. Nu merken we daar allebei nog niets van. maar ooit op een dag zal dit verschil erg groot zijn in verhouding tot hoe het nu is.

Heeft een relatie, waarin je niet helemaal verliefd bent, kans van slagen? Ik weet inmiddels dat als ik wel helemaal smoorverliefd ben op een man, dat een foute man is. En dat wil ik nooit meer. Reactie infoteur, 20-08-2014
Hallo,

Meestal wordt het leeftijdsverschil gevoelsmatig juist kleiner. 14 jaar is veel als de een 16 en de ander 30 is, als het om 40 rn 54 jaar is dat gevoelsmatig kleiner omdat de levensfases meer op elkaar lijken. Als je niet echt gek op hem bent, dan is dit niet de juiste man voor je. Gevoel moet groeien, maar de eerste maanden van een relatie zijn normaal wel de meest verliefde, passievolle maanden. Als dat ontbreekt, lijkt het meer een verstandsrelatie. Klopt dat?

Succes!

Anoniem, 15-08-2014 11:47 #142
Mijn vriend en ik zijn al 6 jaar samen, hebben samen een zaak, huis. Kortom ons hele leven is samen verbonden. Afgelopen jaar hebben we heel veel stress gehad en hebben we elkaar hierin niet gesteund. Nu is hij verliefd geworden op iemand anders en is daar ook mee vreemd gegaan. Ik kan hem dit vergeven want dit is een klassiek scenario en gebeurt nou eenmaal. Ik heb hem niet voldoende gesteund in zijn leed het afgelopen jaar dus ik heb er begrip voor.
Uiteindelijk heeft hij niet voor haar gekozen maar voor mij, we hebben geprobeerd om onze relatie weer op te pakken maar dat gaat niet zo makkelijk als we dachten. Hij is erg ongelukkig en weet niet wat hij nu precies wil. Hij heeft tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en wil heel graag op zichzelf gaan wonen om alles wat is gebeurd te verwerken en aan zichzelf te werken.
Hierin kan en wil ik hem allemaal steunen, geen probleem want ik wil graag dat hij zo snel mogelijk weer zichzelf wordt en dan weer om mij kan gaan geven. Nou is het probleem dat hij zijn eigen huis pas over 2 maanden opgeleverd krijgt en we tot die tijd nog steeds samen wonen en werken. Omdat hij nu vrijwel niet 'normaal' kan doen tegen mij, in de zin van knuffelen, leuke ervaringen delen, praten twijfel ik waar ik nu goed aan doe. Moet ik hem zolang we nog samen wonen met rust laten? Dit lijkt mij verstandig omdat hij rust wil maar dit houdt voor mijn gevoel ook in dat ik nu toelaat dat we uit elkaar groeien. Als we de komende twee maanden samen wonen maar totaal geen band meer hebben zal dit zijn laatste herinnering zijn aan onze relatie. Ongetwijfeld zal hij me dan niet meer terug willen (lijkt me) Daarom lijkt het mij nu verstandig om samen juist leuke herinneringen te maken en dingen te delen. Maar hoe doe je dat met iemand die daar nu geen behoefte aan heeft? Hij zegt dat hij hier wel behoefte aan heeft als hij op zichzelf woont, dan wil hij weer gaan daten met mij.
Kan ik hier zo lang op wachten? Ook ik heb gevoel, en om nou 2 maanden met een depressieve man te wonen die niks kan geven… Straks ben ik over hem heen en wil hij mij terug.
Momenteel heeft hij nog liefdesverdriet om dat andere meisje en kan hij daarom niks positiefs meer herinneren aan onze relatie. Als ik bepaalde herinneringen met hem deel dan herkent hij ze niet meer terwijl we heel hecht waren samen en naast het leed een hele goede relatie hadden en veel van elkaar hielden.
Ik wil graag weten waar ik goed aan doe want ik wil niks liever dan mijn vrolijke mooie man terug maar ik moet mezelf niet gaan verliezen. Reactie infoteur, 19-08-2014
Hallo,

Wat een moeilijke situatie. Ik denk dat jullie al een paar goede beslissingen genomen hebben. Is er een mogelijkheid om al eerder apart te wonen? Kan één van jullie tijdelijk bij familie terecht ofzo? Anders is het inderdaad moeilijk om nu zo samen te leven en is dat niet de beste situatie voor hem om over jullie relatie na te gaan denken. Aan de andere kant heb je anders geen mogelijkheden want als hij rust wil kan je niet forceren dat je nu al begint met het gaan daten met elkaar. Doe dat dan zodra jullie even apart wonen.

Veel sterkte!

Anoniem, 09-08-2014 15:14 #141
Ik heb sinds vijf maanden een relatie met een man die eigenlijk het liefst alle dagen sex wilt, voor mij hoeft dit niet maar om je relatie te redden kom ik in de week ook bij hem slapen, zodat hij zijn behoefte kan krijgen, nu is er plots wel in mijn lichaam rare gevoelens, ik heb geen gevoel meer als ik vrij, niet altijd maar toch regelmatig, wanneer mijn vriend zijn stijve pennis in mij steekt gaat die na enkele seconden terug in slappe toestand en is zijn zin over en die van mij ook, ook al wil ik met hem de liefde bedrijven toch heb ik soms geen gevoel, aan wie ligt het dan, nu onlangs kijke ik in zijn hotmail naar een artikel dat ik wwou opzoeken en vindt ik tussen zijn mails een artikel over sexpartners daar maakt hij een afspraak met een vrouw die zou nog geen 20 min van hem vandaan wonen, hij wilt met die vrouw alleen maar sex meer niet hij heeft ook vermeld dat hij een relatie heeft nu wil ik hem dit niet vertellen omdat ik bang ben hem te verliezen, ik weet niet wat ik moet doen Reactie infoteur, 12-08-2014
Bespreek dit met elkaar. Wat zijn ieders behoeftes en is er een manier waarop hieraan voldaan kan worden naar ieders tevredenheid zonder dat iemand iets moet doen wat hij/zij niet wil. Voel jij je goed bij een relatie waarbij hij ook seks heeft met anderen?

Anoniem, 03-08-2014 03:02 #140
Ik ben 20 jaar, en ben net 2 jaar samen met mijn vriend. Voorheen waren we erg gelukkig, en was er niets aan de hand. Sinds 6 maanden hebben we veel ruzie en soms ook heftige die nergens op slaan. Maar sinds die 6 maanden is er hernia bij hem geconstateerd en doet hij heel kil tegenover mij. Hij doet heel bot/hard tegen me. Hij is sindsdien dus heel erg veranderd en dat raakt mij en voel ik me erg ongelukkig. Ik heb vaak gedreigd het uit te maken, omdat ik de ruzies en hoe hij doet niet meer aan kan, maar aan de andere kant hou ik onwijs veel van hem en ben ik echt smoorverliefd op hem. Helaas komt dat maar van één kant. Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 08-08-2014
Hallo,

als het van 1 kant komt, heb je weinig keuzes. Zet een punt achter je relatie, kies voor jezelf. Als het dan toch wederzijds echte liefde is, gaat hij wel voor je vechten maar dreigen dat je het uit maakt heeft geen zin meer omdat hij inmiddels weet dat het bij een dreigement blijft. Van hem houden blijf je misschien altijd wel doen op een bepaalde manier, maar dat is niet altijd voldoende voor een gelukkige relatie.

Sterkte!

Nanske, 29-07-2014 14:12 #139
Ik ben 40j en al 7 j samen met mijn vriend samen hebben we een zoontje van 2 en ons huisje die we samen gekocht hebben. Ik ben laat begonnen met kindjes en zou zo graag een tweede kind hebben, maar mijn vriend wil daar niets van horen en wil niet voor een tweede kind gaan. Wat mij zo ongelukkig maakt daardoor komt er natuurlijk veel stress bij, wij hebben al meer dan 1/2 jaar geen seks meer mits ik gestopt ben met de pil. Voel mij bij veel momenten alleen en gekwetst. En mijn wens is erg groot. Hoe komen we hieruit, en hoe stoppen we onze ruzies. Soms denk ik moet ik weggaan want zo kan ik niet verder, en dan denk ik moet ik dan toegeven en mij voor de rest van mijn leven ongelukkig voelen? Ergens ben ik wel gelukkig maar anderzijds ongelukkig… Reactie infoteur, 31-07-2014
Hallo,

is de vraag of jullie voor een tweede kindje gaan het enige waar jullie ruzie over hebben of niet? Ik denk namelijk tussen de regels door te lezen dat er meer speelt.
Als het het enige punt is, moeten jullie er met een goed gesprek uit kunnen komen. Je vriend moet zich realiseren dat hij jou iets heel dierbaars onthoud en jij moet je realiseren dat als jij je zin door duwt je je partner met een grote "last" op kan zadelen en de vraag is of jullie gezin daar gelukkiger van wordt. Belangrijkste is dat je dit gesprek een keer uitvoerig en serieus voert en dan een knoop door hakt, zodat jullie daarna beide met een goed gevoel verder kunnen. Ook als dat betekent dat jullie niet voor een tweede kindje gaan, moet je bij die beslissing neer leggen en mag dit geen reden zijn om je verdrietig en alleen te voelen.
Maar zoals ik al zei, speelt er volgens mij meer. Probeer dan eerste die problemen boven tafel te krijgen en uit te praten, zodat er überhaupt een stabiele situatie is om van daaruit de kinderwens te bespreken en mogelijk te realiseren.

Sterkte!

E. De, 22-05-2014 07:48 #138
Ik ben al enige tijd samen met mijn vriend. Nu bijna 2 maand terug ben ik bij hem ingetrokken. Mijn vriend heeft het recent nog moeilijk door het verlies van zijn zus en heeft het vaak ook moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen en zijn gevoelens te uiten. Onlangs is in zijn vriendenkring iemand overleden. Nu we hebben vaak meningsverschillen door de kleinste dingen en ik weet dat het voor ons beiden niet makkelijk is om in deze 2 maanden elkaar op een ander vlak te leren kennen. Samenwonen is een grote stap. Door dit overlijden in zijn vriendenkring is hij echter op een dag zeer onzeker geworden en zei hij dat hij niet wist of onze relatie wel zou werken. Ik was er kapot van. Ik hou zoveel van hem. Diezelfde avond nog is hij bij me komen zitten en vertelde me dat hij niet wist waarom hij al die nare dingen zei.

Maar ikzelf ben zeer onzeker geworden nu en heb vaak bevestiging nodig. Hij heeft het nu telkens over proberen in onze relatie. We hebben vaak kleine ruzies maar ik blijf er me aan vasthouden dat dit komt doordat we moeten wennen aan het feit dat we nu samenwonen. Ik weet dat hij erg van me houdt maar ik ben zo onzeker of hij onze relatie wel ziet zitten. Of dat hij twijfelt of we al dan niet samen passen. Mij vertelt hij namelijk niks. Ik voel me vaak een zeur als ik vertel over mijn gevoelens en vraag naar de zijne. Hij ziet niet in waar dit allemaal van komt en raakt geïrriteerd door mijn vragen en ziet dit opnieuw als onze zoveelste discussie. Ik wil niet dat mijn onzekerheid het einde wordt van onze relatie. Maar ik weet nooit waar hij staat. Ik geef mijn vriend veel ruimte en dring me niet aan hem op maar ik voel me vaak egoïstisch omdat ik graag antwoorden wil en zekerheid in onze relatie. Moet ik het gewoon meer tijd geven? :'( Reactie infoteur, 22-05-2014
Je vriend heeft het over problemen in de relatie en dat zie jij anders schrijf je. Tegelijk vertel je dat je je onzeker voelt binnen je relatie en dat het niet lekker loopt. Onderken dat er wel degelijk problemen zijn en pas dan is het misschien mogelijk om ze op te lossen. Vertel je vriend dat je onzeker bent en kijk hoe je dat op kan lossen, daar ligt waarschijnlijk een belangrijke basis van de problemen.

Twijfelaar, 30-04-2014 09:19 #137
Hallo,

Ook ik twijfel heel erg over mijn relatie. Ik ben gescheiden en woon sindsdien alleen met mijn dochter. Sinds vijf jaar heb ik een lat relatie met een man die nog steeds met zijn vader in een huis woont. De relatie ging steeds met ups en downs en meer dan eens heb ik de relatie verbroken. Omdat ik hem steeds erg ging missen hebben we het steeds weer opnieuw geprobeerd en hoewel het in het begin beter ging, verviel alles steeds weer in hetzelfde patroon. Ik heb het gevoel dat mijn leven stilstaat, dat onze relatie op hetzelfde punt blijft hangen. Ik hou heel erg veel van die man en dat maakt het lastig om los te laten. Ik verlang naar mijn eigen gezinnetje, het gevoel van thuis komen met een partner en mijn dochter en lang heb ik gehoopt op een tweede kindje, maar dat laatste heb ik inmiddels laten varen als veertig plusser. Het probleem is dat mijn ex heel nauw verbonden is met zijn vader en zijn zus en zwager die in hetzelfde dorp wonen. Zij willen zoveel mogelijk samen doen, alle feestdagen, vakanties enz. Alles moet zoveel mogelijk op hun manier. Hij heeft een eigen bedrijf waardoor hij zes dagen per week werkt en zijn vrije tijd brengt hij het liefst door met za en zo naar het voetballen te gaan en zijn eigen ding te doen alsof hij nog vrijgezel is. Het liefst wil hij dat we zoveel mogelijk daar zijn, waar zijn vader overal met zijn neus bovenop zit, terwijl we bij mij thuis privacy hebben en tijd hebben voor elkaar. Omdat hij weinig tijd overhoudt voor zijn huishouden heeft hij het liefst dat ik daar kom poetsen, koken en de boodschappen mag ik ook zelf meenemen. (Ik heb een dochter, een baan en eigen huishouden) Hij overlegt bijna nooit en verwacht dat ik overal mee naartoe ga en trekt zich heel weinig van mijn leven aan en van mijn vrienden die voor mij heel belangrijk zijn, zeker nu ik geen ouders meer heb. Ik voel me heel eenzaam en ongelukkig in deze relatie. De toekomst benauwd me en samenwonen zie ik niet zitten omdat ik bang ben dat het er dan vooral om gaat wat hij wil. Ik vind hem erg egoïstisch en zijn vader ook, die trekt aan hem en geeft hem niet de ruimte iets voor ons zelf op te bouwen. Eigenlijk zie ik het niet meer zitten in deze relatie, maar waarom kost het me zo'n moeite om los te laten? Ik weet zeker dat Ik hem dan ook verdriet doe, maar na al die tijd is het een illusie om te geloven dat hij ooit 100 % voor mij en mijn dochter gaat en iets nieuws probeert op te bouwen, iets van ons samen. Als… Dan moet het in zijn dorp, in zijn huis en op zijn manier met de bemoeienissen van vader en zus die alleen maar het beste wil voor haar broer en alles voor hem doet. Help! Reactie infoteur, 06-05-2014
Hallo,

jullie relatie is zeker niet in balans en zoals je het omschrijft ben ik het met je eens: ik denk niet dat er hoop is dat het zo gaat veranderen dat de relatie ook biedt wat jij zoekt. Waarom het dan toch zo moeilijk is om de relatie te verbreken? Om het beginnen zijn de meeste mensen bang voor verandering. Daarnaast hou je wel van hem, maar is dat niet voldoende om samen een leven te leiden waar jullie beide gelukkig van worden. Durf de beslissing te nemen. In jou geval sta je er in jullie relatie toch al alleen voor en lijkt het dus weinig verschil te maken. En alleen als je voor jezelf durft te kiezen, zit er misschien toch nog een gelukkig gezinsleven in, maar dan met iemand anders.

Sterkte!

Rv, 16-04-2014 19:14 #136
Hallo allemaal
Ik zit ook met een probleem.Ik heb bijna 5jaar een lesbische relatie we zijn na 2maanden samen gaan wonen door wat problemen zijn we blij haar moeder moeten gaan wonen daar zitten we nu 3jaar echt privé hebben we niet meer.nu heeft mijn partner sinds kort aangegeven dat ze niet weet of ze nog wel genoeg voor mij voeld.mijn wereld storte op dat moment in.ze heeft tijd nodig en afstand.maar wat me erg pijn doet is dat ze zo stiekem aan het doen is met haar telefoon is steeds berichtjes aan het schrijven en heeft zich ook op chat site in geschreven ik weet nu lniet wat ik hier van moet denken de angst bekruipt me hier door.Ik hou ziels veel van haar en wil niets liever dan oud met haar wórden. Dit speels nu bijna een week ik weet niet wat te doen hoeveel tijd moet ik haar geven Reactie infoteur, 17-04-2014
Hallo,

ik kan mij voorstellen dat je het stiekeme gedrag erg moeilijk vindt, zeker naast het feit dat ze twijfels heeft. Bespreek dit met haar en vertel wat het met je doet en dat je het niet respectvol vindt dat ze dit doet aangezien jullie nog in een relatie zitten. Anders moet ze de beslissing durven nemen om uit elkaar te gaan, dan is zij vrij om te doen en te laten wat ze wil. Dat is ook niet leuk, maar dan hebben jullie beide duidelijkheid en laat jij niet met je gevoelens sollen omdat je nog hoopt op meer.

Sterkte!

Anoniem, 25-02-2014 22:05 #135
Ook ik moet mijn verhaal even kwijt. Ik ben 15 jaar samen waarvan 11 jaar getrouwd. Twee kids, 6 en 10 jaar oud! Wij hebben jaren lang een weekend huwelijk gehad, wat uiteindelijk ons huwelijk de das heeft omgedaan! Twee jaar gelden ben ik, doordat onze relatie niet meer was wat het geweest is, verliefd geworden op een andere man, ook getrouwd! Dit heeft een half jaar geduurd en hij heeft uiteindelijk toch gekozen voor zijn huwelijk, om het nog een keer te proberen! Ik heb daardoor ook de keuze gemaakt het nog met mijn man te proberen. Wij kregen een aanbieding om naar Amerika te gaan voor zijn werk, voor 3 jaar. En daar zit ik dan… Ver weg van mijn vriendinnen en familie. Sommige dagen zijn prima en sommige dagen zijn vreselijk, zoals vandaag. Ik mis die ander dan weer heel erg en vraag me af wat ik hier nog doe, met hem. Hij is door alles wat er gebeurt is veranderd. Hij doet echt zijn best voor mij en ik zou nu, zo blij moeten zijn met mijn man maar "het " gevoel is weg. Ik ben al twee jaar bezig, aan het werk, om dit weer terug te vinden omdat ik dit zelf zo graag wil maar het lukt niet. Hij is de vader van mijn kids, waarmee ik het altijd zo leuk heb gehad, ondanks de mindere dingen natuurlijk maar waarom lukt het me niet! Ik durf en kan er niet met hem over praten want wat dan? Wat doen we dan? Ik kan niet alleen terug naar Nederland omdat ik mijn kids niet kan missen. Ik wil ook de kinderen niet meenemen omdat ik dit mijn man niet aan wil doen. Voor mij mogen we nog 2 jaar zo "samen" leven en dan terug gaan en ieder onze eigen weg vinden maar ik weet niet wat hij wil. Ik weet, ik moet er over praten met hem maar dat is zo moeilijk. We hebben heus wel leuke momenten samen en gezellige dagen maar ik kan me niet totaal aan hem geven, voor hem gaan. Dat merkt hij natuurlijk! Jezus, dit is zo moeilijk. Ik merk dat dit me, zo langzamerhand, begint te slopen, dit toneel spel. Want dat is het eigenlijk. Niemand kan me zeggen wat te doen, dat moet ik zelf uitzoeken maar het is wel fijn om meningen te horen van anderen. Wie weet, durf ik ooit een beslissing te nemen. Reactie infoteur, 26-02-2014
Juist omdat je ver van je familie en vrienden bent, moet je er wel met hem over praten! Anders ook, maar nu is het de enige persoon waar je je hart bij kan luchten. Anders ga je dit inderdaad ook niet volhouden.

Je ziet er tegen op om er met hem over te praten omdat je al uit gaat van het scenario dat jullie dan meteen uit elkaar gaan en jij misschien wel (met of zonder de kinderen) terug naar Nederland gaat en hij in Amerika blijft. Maar er zijn zoveel andere mogelijkheden. Als je er met hem over praat, geeft het jullie ook de kans om te kijken of je dat speciale gevoel wel terug kan krijgen. En je kan toch ook altijd de optie bespreken om daar samen de 2 jaar af te maken en dan verder te kijken. Dan hoef je in ieder geval niet meer toneel te spelen end daardoor zal het gat tussen jullie in ieder geval kleiner worden en kan jij je beter gaan voelen. Of dat jullie bij elkaar houdt, weet niemand, maar het maakt je in ieder geval wat gelukkiger!.

Praat er dus met hem over, zo snel mogelijk! Weet dat er heel veel opties zijn en bespreek die samen met je partner!

Attitude, 09-02-2014 14:41 #134
Ik ben in een relatie van 5-tal maanden en we wonen beide apart met eigen woning. De laatste tijd (2 tal maanden) begin ik me te realiseren dat ik met mijn vriendin minder goede gesprekken heb en meer begin te ergeren aan bepaalde opmerkingen die ik totaal niet verwacht van mijn partner met als gevolg "hoge twijfel aan onze relatie". We lachen ook minder en Ik heb ook het gevoel dat als we iets langer zijn (bijv. 5 dagen na elkaar), we elkaar ook minder te vertellen hebben dan als we elkaar 1 keer per week zien. Ik vind dat minder spannend om elkaar elke dag te zien, en heb dat ook bij andere relaties gehad. Ik heb ook minder baggage dan mijn vriendin op gebied van relaties, zij heeft relaties van langere tijd gehad terwijl mijn relaties meestal korter waren de afgelopen 10 jaren (maximaal 6 maanden). Soms heb ik het gevoel dat mijn vriendin haar eisen te hoog zijn voor onze relatie en verwachtingen. Zij kan ook zenuwachtig/opvliegend overkomen, terwijl is eerder een rustig karakter heb. Positief is dat we problemen wel kunnen goed bespreken en sorry zeggen, maar twijfel komt terug na een bepaalde negatieve opmerkingen, ik ben ook wel (te) gevoelig voor (onterechte) negatieve opmerkingen van een partner.Ik heb al serieus nagedacht om de relatie te beeindigen? Zie ik haar misschien niet graag genoeg? Reactie infoteur, 10-02-2014
Of je haar niet graag genoeg ziet, kan ik niet beoordelen zeker niet aan de hand van je berichtje. Er staat namelijk nauwelijks iets in over je gevoel en zeker niet over je gevoel voor haar. Het enige wat op het gebied van gevoel echt naar voren komt is jouw onzekerheid. Zorg ervoor dat dat in ieder geval niet de reden is waardoor je de relatie beëindigd. Vraag jezelf af wat je gevoel voor haar is en als dat goed is, dan zou ik nu de relatie (nog) niet beëindigen maar samen naar een vorm zoeken welke aan jullie beide verwachtingen voldoet (hoe vaak en lang achter elkaar je wilt zien nu en in de toekomst).

Succes!

Twijfelaardje, 13-01-2014 14:15 #133
Ook ik twijfel al een behoorlijke tijd over mijn relatie. We zijn inmiddels 3½ jaar samen, zolang wonen we ook al samen. Na een half jaar zaten we eigenlijk al in een sleur. Seksueel is het nooit spannend geweest maar we waren vooral qua karakters en interesses erg verbonden met elkaar. 2 jaar geleden raakte ik zwanger en een aantal maanden later stuurde een ex mij berichtjes en sindsdien ben ik aan het twijfelen.
Hier ook dus een koophuis, kindje, eigenlijk een stabiele relatie met nauwelijks ruzie maar er mist ook veel passie en we zijn al zeker 10 maanden NIET intiem geweest. Ik voel me niet meer tot hem aangetrokken en wel tot andere mannen, ik droom ook vaak over seks met andere mannen.

Mijn vriend bleek een testosteron tekort te hebben waar nu medicatie voor wordt gegeven maar dat duurt mij allemaal erg lang. Aan de ene kant zou ik heel graag gewoon weg willen gaan en mijn eigen hart volgen en de spannende prikkels achter na jagen.
Aan de andere kant is het voor mij te onzeker, bang dat mijn ex niets veranderd is in die 8 jaar dat we uit elkaar zijn en we weer een knipperlicht relatie krijgen.

Ik ben nu rotverwend, vriend doet alles voor me, ik mag alles, hebben financieel niks te klagen. Maar in deze situatie ben ik ook niet gelukkig :( Reactie infoteur, 14-01-2014
Hallo,

zoals ik het begrijp zijn je twijfels ontstaan door het contact met je ex en is dat contact en de twijfels gebleven. Om een keuze te maken of je bij je huidige partner wilt blijven of niet, moet je dit volgens mij los van elkaar zien. Laat de beslissing niet afhangen van spanning die er met je ex (of nog andere mannen is) want die spanning gaat ook over als je je er aan over geeft. Verder lees ik niets over moeite die jullie beide al gedaan hebben om je relatie wel naar wens te krijgen: dat lijkt mij wel essentieel om wel te doen, zeker omdat jullie samen een kindje hebben!

Ga dus eerst voor je relatie vechten (lang genoeg en intensief genoeg) en als dat over een half jaar niet het gewenste effect heeft, kan je dan altijd nog bekijken of het realistisch is om je partner te verlaten of dat het een voorbeeld is van "het gras is altijd groener… ".

Diane, 11-01-2014 10:13 #132
Regelmatig blijven hoor ik dat vrouwen niet willen scheiden vanwege de kinderen. Ik was zo'n kind met zulke ouders. En ik kan je vertellen dat mij dat meer schade heeft doen oplopen dan wanneer ze op een goede manier uit elkaar waren gegaan! Een kind is dan een kind, maar ik wist donders goed dat er problemen waren en voelde elke dag de stress en het gebrek aan liefde tussen beide ouders. Als ik in bed lag hoorde ik de ruzies.
Denk niet dat je kind het niet weet, omdat jullie zachtjes praten of het niets hebt verteld. Ze weten het! Als je relatie niet te lijmen is GA UIT ELKAAR!
Je helpt je kinderen echt niet met twee ongelukkige ouders! Reactie infoteur, 12-01-2014
Helemaal mee eens, bedankt voor je reactie!

Lion, 11-12-2013 09:51 #131
Beste,
Ik ben een vrouw van 29 jaar en ben al bijna 9 jaar samen met mijn vriend. We hebben drie jaar ons huis verbouwd en hebben nu 2 kinderen, waarvan de jongste een half jaar is. Al van in het begin verloopt onze relatie soms moeilijk. We hebben allebei een temperamentvol karakter en dat leidt vaak tot conflicten. De momenten dat er geen conflict is gaat het goed tussen ons en ben ik tevreden met onze situatie. Maar is tevreden genoeg? De moment dat er wel een conflict is voel ik mij direct heel alleen en vlucht ik weg van het probleem met mijn gedachten. Niets is nog goed dan, we kunnen beter uit elkaar gaan en hoe zou het zijn met iemand anders. Heel veel twijfels dus. We halen eerder mekaars zwakke punten naar boven dan de sterke.
De laatste tijd nemen de twijfels zowel bij mij als bij hem meer de overhand. Onze relatie verloopt erg stroef op de moment. Hij werkt heel veel (te veel) en maakt nog weinig tijd voor mij. Voor zijn kinderen daarentegen maakt hij altijd tijd (wat ik goed vind). Ik voel mij vaak eenzaam binnen onze relatie, ik mis het om te lachen en te praten. Maar ook dat is al van in het begin niet altijd aanwezig geweest dat praten en lachen. Ik mis een 'zielsverwant'.
Ik vraag me af wanneer je een keuze moet maken? Moeten we blijven werken aan onze relatie of is het gras soms toch groener op een ander?
Ik wil mijn kinderen geen echtscheiding aandoen en de rompslomp van het huis dat we dan moeten verkopen is ook geen aangename gedachte.
Het is tijd dat we met zijn 2 eens op weekend gaan, maar wat nadien? We vervallen zowiezo terug in dezelfde "sleur" en stuiten terug op de zelfde conflicten. ik kan minder verdragen van mijn vriend (zijn ochtendhumeur, te veel werken, chaotisch zijn, …) waardoor ik te veel commentaar geef, dit werkt natuurlijk ook niet bevorderlijk.
Wat moet ik toch doen? Ik weet dat ik geen antwoord kan verwachten, maar graag wat advies? Bedankt alvast en sorry voor de onsamenhangende tekst :). Reactie infoteur, 12-12-2013
Hallo

“houden van” is een werkwoord en een gezegde waar ik bij het lezen van je reactie meteen aan moet denken. Natuurlijk moet het werken wel opwegen tegen de leuke momenten, maar zoals ik het lees hebben jullie wel al vaker momenten gehad waarop het wat minder makkelijk verloopt, maar niet dat jullie er echt gedurende een periode van een paar maanden echt aan gewerkt hebben. Dat kan wellicht ook niet met een verbouwing van 3 jaar achter de rug en de komst van 2 kinderen. Zorg dat je wat dat betreft nu in een rustiger vaarwater blijft en dat je daardoor samen wel de tijd en energie hebt om er aan te werken. Een weekendje samen weg is een goed idee, maar je zal meer dergelijke activiteiten moeten ondernemen en deze momenten dan ook gebruiken om e.e.a. te bespreken om er echt samen uit te komen en iets te veranderen.
Hopelijk zitten jullie in een fase dat dit nog zin heeft en jullie hier beide voor willen gaan.

Succes!

Mariska, 09-12-2013 15:01 #130
Heb een relatie van ruim 10 jaar en een zoontje van 5 jaar. En twijfel of ik oud wil worden zo en achteraf terug kijken is ons hele leven 10 jaar dan al het zelfde probleem en heb dit ook al jaren geuit over het feit dat ik het niet trek en niet leuk vind dat ik alles alleen doe in en rondom het huis. We werken beide hij van 7.30-16.00 uur ik in de zorg zo'n 25 uur. Ik kook doe boodschappen doe wassen huishouden, administratie, klusjes in huis noem maar op hij werk 5 dagen en komt thuis gaat douchen en zit op de bank. Hele dagen op i-net als hij vrij is.
Als ik niks vraag doet hij niks. Ik speel met me zoontje binnen en buiten hij zelden. Nu zei me zoontje ik wil een andere papa hou niet van papa terwijl we eigenlijk bijna nooit ruzie hebben maar het breekt me gewoon op steeds meer erger ik me eraan maar ook mis ik het als ik andere mensen zie wandelen buiten of papa's die ik alleen zie fietsen met hun kind of papa's die ook koken. Ik heb dit al jaren gezegd x op x hoe kan ik hem veranderen of moet ik echt 10 jaar weggooien? Ik hou ook van hem en hij is lief voor me. Kent iemand dit? Advies wil ook niet zo even 10 jaar weg gooien. Hebben koophuis en kind, hond. Reactie infoteur, 10-12-2013
Hallo,

het is een lastige situatie omdat jullie al zoveel jaren samen zijn en het eigen al zo lang niet is zoals je wilt. Zorg dat je hem duidelijk maakt dat het nu anders is en er echt iets moet veranderen. Bewaak dat dan ook samen goed om te voorkomen dat je zo weer een paar jaar verder bent. Zet er wel consequenteis tegen over als het niet verandert, want anders zal er niets veranderen.

Sterkte!

Fran, 26-11-2013 14:13 #129
Beste,
ik heb bijna een 2 maand geleden mijn relatie van bijna 6 jaar beëindigd, nadat we eigenlijk al een jaar als broer en zus samen leefden en eigenlijk al een redelijk bewogen verleden gehad hebben. Dus voor mij was de klik nog tamelijk gemakkelijk te maken. Maar heem kort nadien, een maand ofzo geleden, heb ik contact met een andere jongen. Iemand die ik van ervoor wel al eens opgemerkt had door zijn lieve lach. We zijn beginnen berichten sturen en een week na het eerste bericht hebben we afgesproken. Hij wist dat ik net uit een relatie kwam en ik wist dat hij volledig andere uren had dan ik dus dat afspreken moeilijk zou zijn. Maar we slaagde erin van toch af te spreken, heeft voor mij gekookt, wat tv gekeken en luchtige babbeltjes gehad. We zijn beginnen knuffelen en helaas zijn de voornemens van alles wat rustig aan te doen (gezien ik uit een relatie kwam) voor niets. We hebben ons gevoel gevolgd en hebben met elkaar geslapen. Het voelde ook goed en had geen spijt. Ik ben daarachter nog 2 keer blijven slapen en zijn ook nog 2 keer naar de bioscoop geweest. Maar ik geef toe dat ik wat betreft mijn gemoedstoestand door alles eigenlijk een beetje, mijn breuk als het tempo van deze nieuwe start, wat negatief deed soms en te veel over alles nadacht. Ik twijfelde aan mezelf, maar ook wou ik eigenlijk steeds meer tijd van de jongen die ik net leren kennen had, terwijl ik wist dat dat niet kon door zijn werk. Maar ik beschuldigde hem er toch van dat ik meer een gaatje in zijn agenda was soms en dat was verkeerd gezegd. Sinds dan is hij mij beginnen wegduwen met als gevolg dat er nu niks meer is. Nog met moeite een berichttje en als ik eentje krijg is't kort en soms hard. Want blijkt dat hij zelfs al iemand zou hebben dat nauwer aan zijn hart ligt. En beweert hij dat het tussen ons is fout gelopen omdat we niet bijeen passen en alles wat te snel is gegaan. Maar we hebben nauwelijks een deftig gesprek gehad en ik was eigenlijk nog niet volledig mezelf door die breuk. Dus hoe kan je dan zeggen of je bijeen past of niet? En kan het echt zijn dat hij idd op zo'n korte tijd ook voor iemand anders kan gaan waar hij zich beter bij voelt? Of zou dat een verzinsel zijn om mij gemakkelijker op afstand te houden of mij te pushen om verder te gaan? Hij heeft echt alle contact verbroken. Heeft mij ook van Facebook gesmeten namelijk. En zelfs nu dat ik voorgesteld heb om toch vrienden te zijn krijg ik amper reactie op gelijk welk bericht. Wil dit een plaats kunnen geven, maar kan dat niet goed zolang ik niet kan verklaren of beschrijven waarom alles zo snel en toch zo goed voelde en hij zo in mijn hoofd blijft spoken. En ook blijft de vraag hangen, stel dat ik niet zo negatief was beginnen doen en alles wat luchter had gehouden zou het dan anders verlopen kunnen hebben? Reactie infoteur, 26-11-2013
Hallo,

Een verklaring geven voor wat jullie samen gehad hebben, kan ik niet. Dat kan jij alleen voor jezelf bepalen en hij voor zich. Maar ik denk dat je er niet meer van moet maken dan het is en je tijd moet stoppen in het afsluiten van je lange relatie en het oppakken van je eigen leven en niet aan deze man waar je kort mee gedate hebt. Meer dan dat is het niet. Als je echt denkt dat het meer had kunnen worden, is het enige dat je kan doen dat naar hem sturen en aangeven dat als hij dat anders ziet je hem verder met rust zal laten en dat dan ook doen. Het is namelijk heel goed mogelijk dat het voor hem niet meer was en dat er iemand anders is waar hij meer voor voelt. Zo diep kunnen jullie gevoelens nog niet zijn na een klein maandje en zo goed ken je elkaar dan ook nog niet.
Het klinkt misschien hard, maar maak er in ieder geval niet meer van dan het is.

Succes!

Nel, 10-11-2013 18:32 #128
Beste,
Ik heb een aantal reacties gelezen, ik kan mijn verhaal beetje herkennen. Ik heb een collega met wie ik in contact ben gekomen (vindt belangrijk dat de mannen de stappen nemen). Na een paar maanden contact te hebben gehad (ook intiem) gaf deze aan te twijfelen. Op dat moment interesseerde mij verder niets meer en stelde voor om het contact te verbreken. Meerdere malen op werk gezien en nu op eens hebben we weer op app met elkaar gesproken over ditjes en datjes daarna kwamen we weer op twijfels. Ik wil graag hem begrijpen en begrijpen waarom hij twijfelt, zodat ik eventueel kan helpen. Alleen probleem is: hij weet niet waarom hij twijfelt en wat het nu precies is. Hij zegt dat hij het niet weet maar wil mij ook niet teleurstellen. Zou het verstandig zijn om hem hierbij te helpen door met hem mee te denken wat hij nou wilt weten of zou k het voor mij zelf moeilijker maken omdat k toch wel een beetje gevoelens heb en ik toch niks zou bereiken. Reactie infoteur, 11-11-2013
Hallo,

Ook al wil je hem graag helpen: je kan hem niet helpen. Als hij niet weet waarom hij twijfelt, kan jij dat ook niet weten en er niets aan doen. Er over praten kan wel fijn zijn, maar uiteindelijk moet hij zelf bepalen wat hij wil. En als hij geen antwoord kan vinden op de vraag waarom hij twijfelt, dan is het gevoel waarschijnlijk te weinig. Geef hem de ruimte om een keuze te maken en voorkom dat je steeds opneiuw in deze twijfelfase komt, door er óf samen voor 100% voor te gaan en als er dan een twijfelfase komt weet je dat jullie niet voor elkaar bestemd zijn en ga dan verder. Of als hij er nu niet voor 100% voor kan gaan: ga dan beide ook echt verder en zoek elkaar niet steeds weer op.

Succes!

Caroline, 04-11-2013 22:04 #127
Beste,
ik loop helemaal verloren, weet niet wat doen en heb raad nodig. Ik heb gedurende 3 jaar een relatie gehad met veel ups en downs. We waren geen koppel, omdat we een heel andere kijk hadden op het leven en de toekomst in het algemeen, maar waren heel intiem, persoonlijk met elkaar en op seksueel vlak heel actief. De CLICK was er en de band die we hadden, kan ik op de dag van vandaag niet beschrijven. Het feit dat we niet dezelfde doelen hadden in het leven, bracht na +/- een jaar veel frustraties op en vooral dan bij mij. Dat gevoelens in het spel komen na een jaar zo'n een relatie te hebben, lijkt mij vrij normaal. Na twee jaar heb ik een stop gezet aan onze relatie, omdat ik tot besef kwam dat dit nooit zou uitbloeien tot een stabiele relatie en met dezelfde wensen. Ik heb alle contact verbroken gedurende 2 maanden tot ik hem toevallig terug aan de telefoon had. Hij was enorm blij om mij te horen, ikzelf was een beetje terughoudend, ik wou niet meer gekwetst worden en vallen voor zijn voeten. De nacht daarop is zijn papa gestorven. Toen zijn alle gevoelens bij hem losgebarsten. Alles waar ik al twee jaar naar vroeg, kreeg ik in een keer in een volle laag naar mij toegegooid. Het was een heel moeilijke en emotionele periode, zowel voor hem, als voor mij. Hem voor het verlies van zijn vader en de strijd tegen kanker van zijn moeder. Ik werd weggeblazen door een enorme golf van emoties en gevoelens die ik van zijn kant niet gewoon was. We hebben mekaar toen teruggevonden, maar dan met een veel sterkere en veel diepere band dan voordien. Na een paar maanden is hij een maand zwaar depressief geweest en isoleerde hij zich. Toen hij hieruit is gekomen, hebben we verschillende keren onze relatie besproken en liet ik duidelijk weten dat ik geen relatie meer wenste met hem omdat hij onstabiel is (in het algemeen, niet door wat hem was overkomen). Dat wou niet zeggen dat ik hem niet doodgraag zag. Hij liet mij daarop weten dat hij iemand had leren kennen, maar ik wou er niets van weten en we gingen gewoon verder… Twee maanden nadien, ben ik geconfronteerd geweest met het feit dat er iemand nieuw was en is er een grote ruzie losgebarsten. Daarop hebben we (ik) alle contact verbroken… We zijn nu 6 maanden verder; geen contact meer, alles gewist, geen teken van leven. Alles ging goed tot vorige week, het was dan één jaar dat zijn vader gestorven is. Die hele dag, twijfelde ik om een berichtje te sturen, gewoon om te laten weten dat ik aan hem dacht op die moeilijke dag. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan, maar ik zit daar nu constant aan te denken en ik heb spijt dat ik het niet heb gedaan. Mijn vriendinnen vrezen dat ik nog niet klaar ben voor opnieuw contact te hebben. Maar ik kan het maar niet verteren dat het slecht geëindigd is. Ik mis hem enorm als vriend, lachen, babbelen, en zijn aanwezigheid in mijn leven. Maar ik vrees dat we veel te intiem en te veel zware dingen hebben meegemaakt, dat we daardoor geen simpele vrienden kunnen zijn. Ik weet echt geen raad meer. I just want him to know that I'm there… "but don't come too close, I don't want to fall for you again"… Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 05-11-2013
Hallo,

Je wilt dus geen relatie met hem maar vriendschap? Dat zou in principe kunnen en het zou dan geen probleem moeten zijn om hem als nog een smst te sturen om te laten weten dat je aan hem denkt en gedacht hebt op de sterfdag van zijn vader. Je kan daarin ook zeggen dat je graag als vrienden verder wilt, maar bewaak die grens dan ook. Ga niet verder dan vrienden doen, want dan zal je zeker niet los komen van elkaar en volgens mij hebben jullie inmiddels beide gekozen dat een serieuze relatie tussen jullie niet gaat werken. Wil je wel voor een serieuze relatie gaan? Ben daar dan ook eerlijk in en ga pas verder dan gewone vrienden doen, als hij ook geen relatie meer heeft. Anders is het erg oneerlijk t.o.v. zijn partner en is de kans nog groter dat het tussen jullie niet gaat werken omdat je geen frisse nieuwe start kan maken.
Hak dus de knoop door wat betreft wat jij van hem wilt, ben daar eerlijk in en hou het daar dan ook bij. Indien hij dat niet wil, accepteer dat dan en laat het los anders gooi je nog meer jaren weg!

Succes!

K., 28-10-2013 12:52 #126
Extra weetje: mijn vriend en ik zijn paar jaar geleden tijdje uit elkaar gegaan omdat we dan ook naast elkaar leefden en een dipje hadden (toen hadden we nog geen koophuis). In die periode dat we uit elkaar waren heeft hij iets gehad met een jonger meisje. Hij weet dus hoe het is bij iemand anders en is dan tot de conclusie gekomen dat hij mij teveel miste… Maar ik wil dat ook ondervinden alleen kan dit alles kapot maken…

K., 28-10-2013 12:46 #125
Beste infoteur,

Bedankt voor uw snelle en duidelijke reactie! Het is inderdaad zo dat het leuk is om speciale aandacht te krijgen van die jongen. Hij is echt leuk, we hebben goede klik en we kunnen het echt heel goed vinden met elkaar. Op reis hing er ook al een positieve spanning tussen ons. Ik had nooit gedacht dat er een andere jongen zou zijn die zo goed bij me past. Mijn huidige vriend en ik leven een beetje naast elkaar. Op seksueel vlak gebeurt er heel weinig. Ik heb er geen behoefte aan en voel me niet meer tot hem aangetrokken. Wel zie ik hem nog graag en zou ik hem enorm missen mocht ik zonder hem vallen. Ik weet ook niet of ik tegen mijn vriend moet vertellen wat er gebeurd is. Hij zou er kapot van zijn, ons relatie zou sowieso voorbij zijn en hij zou die andere jongen (waar hij goed met overeen kwam) anders gaan bekijken. Mijn huidige vriend beseft ook dat we momenteel naast elkaar leven en dat ons seksleven niets meer voorstelt. Is het slim om hem te vertellen wat er gebeurd is? En zou ik aan die andere jongen zeggen dat ik gevoelens voor hem heb? Hij beseft dat het verkeerd was dat we dit gedaan hebben en wil niet meer "alleen" met mij afspreken. Hij wil me wel nog zien in groep. Hij vindt me een toffe dame en zou me anders bekijken mocht ik single zijn maar hoe weet ik mocht ik alles opgeven voor hem dat we samen zouden passen?
Hopelijk kunt u me nog éénmaal goede raad geven want aangezien mijn vriend en ik dezelfde vriendengroep hebben, kan ik bij niemand anders terecht met mijn probleem… Reactie infoteur, 29-10-2013
Hallo,

Zoals ik in mijn vorige antwoord al aangaf, moet je eerst de situatie met je vriend oplossen. Dus die andere jongen niet dichter naar je toe halen, door het met hem over je gevoelens te hebben en inderdaad niet meer alleen met hem afspreken. Daarnaast moet je in ieder geval het gesprek met je vriend aan gaan over wat je in jullie relatie mist of liever anders zou zien. Of je dan ook vertelt wat er met die andere jongen gebeurt is een persoonlijke keuze. Ik zou het wel doen, om het risico niet te lopen dat hij er later achter komt wanneer het weer goed gaat tussen jullie en dan alles verpest. Hij kan van jou niets horen, maar juist omdat hij die ander ook kent, zou hij het via hem of een andere reisgenoot kunnen horen. Zeker als die ander jou ook in bepaalde mate leuk vind of je een avondje gaat stappen en er alcohol in het spel is, loop je dat risico.
En juist omdat hij toen ook een andere vriendin gehad heeft, zou hij kunnen er begrip voor kunnen hebben en ik vind het ook een groot verschil maken of iets 1x gebeurd is en je het dan meteen verteld of dat je het langer geheim houdt en het wellicht vaker gebeurd. Ook als jullie niet vaker zoenen, maar wel intensief contact via sms o.i.d. houden, vind ik dat erg fout want ook dat kan tot een speciale band leiden waar je als partner niet blij mee bent.
Dus zorg dat het contact met die ander geheel beperkt wordt tot gewone vriendschap en dan hoef je daar verder ook niets geheim van te houden en ga eerst het gesprek met je huidige partner aan!

K., 28-10-2013 09:47 #124
Beste redactie,

Ik lig enorm met mezelf in de knoop. Ik ben al sinds mijn 18 jaar samen met dezelfde jongen. Wij hebben nu bijna 10 jaar een relatie. We kennen elkaar door en door, hebben samen veel meegemaakt en kennen elkaars kleine kantjes. We hebben ook dezelfde vriendenkring en hebben samen een koophuis. Ik zie mijn vriend doodgraag en denk niet dat ik zonder hem zou kunnen. Maar vraag me soms af of dit niet komt doordat hij een "gewoonte" is geworden. Niet zo lang geleden zijn we samen op groepsreis geweest. Daar had ik een goede klik met een andere jongen. Ik genoot van zijn aandacht en wou de hele tijd in zijn buurt zijn. Nu heb ik onlangs 2 mensen uit de groep terug gezien (waaronder die jongen). Ze zijn bij mij blijven slapen. Mijn vriend was dat weekend "helaas" ergens anders. Na een avondje stappen en enkele drankjes hebben die jongen en ik dan ook gekust en geknuffeld. Niets meer, wou wel maar leek niet correct (ik heb in die 10 jaar dat ik een vriend heb trouwens nog nooit iets verkeerds gedaan). Die jongen heeft iets in mij losgemaakt (reeds op reis). Ik mis hem de hele tijd, kijk veel naar mijn gsm of hij nog niet heeft gestuurd en heb raar misselijk gevoel in mijn buik omdat ik niet weet wanneer ik hem terug zal zien. We wonen namelijk 3 uur bij elkaar vandaan. Op reis kwam hij ook goed overeen met mijn vriend en hij heeft spijt van wat er gebeurt is. Ik vroeg hem of hij me anders zou bekijken mocht ik single zijn en hij antwoordde "ja"! Ik weet echt niet wat ik moet doen nu. Ik mis hem enorm (ben er zelf misselijk door) en mijn huidige vriend kan ook niet veel goeds meer doen. Sinds de reis gaat het niet zo goed meer met mijn relatie. Is dit iets tijdelijks en moet ik vechten voor mijn relatie of moet ik toch aan die andere jongen mijn gevoelens uiten en eerlijk zijn tegenover mijn vriend? Er staat zo veel op het spel en ben echt compleet in de war… :s
Hopelijk weet u raad… Reactie infoteur, 28-10-2013
Het leek niet verkeerd om meer te doen dan zoenen en knuffelen, dat is het ook of je moet een open-relatie hebben. Als ik je verhaal lees, zegt mijn gevoel dat jouw gevoelens voor die jongen voortkomen uit de speciale aandacht die je van hem krijgt en niet meer van je partner. De beslissing die je in eerste instantie moet nemen heeft niets met deze andere jongen te maken. Je moet eerst een beslissing nemen over je huidige relatie en of je daar voor wilt gaan. Wat is er voor jou gevoel mis, waardoor je gevoelens voor een ander hebt gekregen en kan je daar samen met je partner iets aan doen? Een nieuwe relatie is altijd spannender, leuker, specialer dan een relatie van 10 jaar…. Dat zal met die andere jongen uiteindelijk ook zo zijn, dus neem de beslissing niet op basis daar van. Stap 1 is dus met je partner bespreken wat er aan de hand is en er eerst met hem voor knokken om jullie relatie weer naar beide tevredenheid te krijgen. Als dat niet lukt (denk dan niet aan 2 weken, 10 jaar relatie heeft wel recht op een serieuze poging om er samen uit te komen) dan kan je als nog beslissen om uit elkaar te gaan en pas dan komt de vraag kijken of je met die andere jongen verder wilt. Sta er dan goed bij stil dat dinge snel kunnen veranderen en dat het misschien niet zo handig is om van een relatie van 10 jaar meteen in een nieuwe relatie te stappen.

Succes en geef je huidige relatie een eerlijke kans!

Girl, 23-10-2013 19:46 #123
Ik zit zo te twijfelen!
Ik heb 1,5 jaar geleden de vriendschap verbroken met mijn vriendin die ik al 19 jaar ken. In 2001 heb ik ook al een keer de vriendschap verbroken en dat is van mijn kant in 2003 weer hersteld. De draad weer opgepakt en we gingen verder. Nu moet ik toegeven dat een zwak heb voor haar en haar nu zo vreselijk mis. De leuke en gezellige gebeurtenissen komen meer naar de oppervlakte dan de nare. Ik mis haar verschrikkelijk, maar durf niet wéér bij haar aan te komen dat het me allemaal spijt. Ik heb het gevoel dat zij er hetzelfde over denkt, maar zij blijft en zal altijd bij haar trots blijven.
Wat moet ik? Reactie infoteur, 24-10-2013
Hallo,

het gaat dus om een vriendschap en niet om een liefdesrelatie? Dat maakt namelijk wel verschil voor hoe je hier mee om kan gaan. Ik weet niet hoe de vriendschappen beëindigd zijn. Als het contact gewoon verwaterd is, is er volgens mij niets dat ej tegen zou moeten houden om contact met haar te zoeken en dan te kijken of je de vriendschap weer op kan bouwen. Als dat wel op een hele vervelende manier gebeurd is, dan moet je er in ieder geval goed over nadenken of je zeker weet dat de vriendschap nu niet weer die kan op zal gaan en als dat risisco er wel is hoe je er dan mee om wilt gaan. Uiteindelijk hoeft dan ook niets je tegen te houden om contact op te nemen, maar verwacht er dan niet meteen te veel van en hou er ook rekening mee dat je geen reactie krijgt of dat je een negatieve reactie krijgt. Dan weet je wel waar je aan toe bent en kan je het daarna afsluiten.

Succes!

Miek, 14-10-2013 14:38 #122
Ik zit op dit moment op een heel moeilijk punt. Ben zojuist mijn baan verloren vanwege een reorganisatie. Mijn vriend met wie ik zou gaan samenwonen (en we zijn samen aan het klussen in huis) heeft zaterdag (een dag na mijn laatste werkdag) geuit dat hij het even niet meer weet en dat hij tijd nodig heeft om na te denken. Is dit misschien koud water vrees voor het samenwonen omdat dit nu dichter bij komt of is de koek op?
ik voel me zo machteloos en verdrietig omdat ik tot woensdag af moet wachten tot het verlossende antwoord. Los van de email die ik hem had beloofd te sturen neem ik geen contact op. maar het maakt me kapot. Deze week zou ik lekker klussen in huis om emotioneel afstand te nemen van mijn werk. Nu heb ik er een emotioneel probleem bij. Kan niet slapen of eten van verdriet omdat ik bang ben voor zijn antwoord. Hoe kom ik mijn dagen door? Reactie infoteur, 15-10-2013
Hallo,

hoe het zal lopen, kan ik niet voorspellen. Dat zal o.a. afhangen van de vraag of hij al vaker twijfels gehad heeft en waarom hij twijfels heeft. Als jullie verder nog maar weinig problemen hebben gehad, dat is de kans groot dat jullie dit samen wel doorkomen.
De tijd doorkomen tot woensdag is erg moeilijk. Zorg dat je wat om handen hebt. Kijk of er familie of vrienden zijn die tijd hebben om af te spreken. En je kan je tijd nu ook vullen met het zoeken naar geschikte vacatures. Misschien geeft het je juist wel rust, omdat je dan dat probleem wel vast aan kan pakken.

Sterkte!

Scorpio, 30-09-2013 00:09 #121
Ik heb nu bijna 4 jaar een relatie en woon al sinds dag 1 samen. Ik heb sinds een paar maanden verschillende twijfels over onze relatie. Door de schulden die ik heb moeten we de schuldsanering in. Dit wil ik hem niet aan doen, hij heeft ook schulden maar niet zoveel als mij. Ook mag ik geen contact met mijn beste vriend (heb ik stiekem wel) omdat mijn partner hem niet vertrouwd, die vriendschap mis ik heel erg. Ook ben ik mezelf niet meer echt, ik was eerst heel vrij en losbandig ook in openbaar maar mijn partner schaamt zich daarvoor.
Ik zit te denken of het niet beter voor ons beide is om uit elkaar te gaan. Als ik bovenstaande aansnijdt wordt mijn partner kwaad en krijgen we ruzie dat wil ik dus niet.
Ik hou van hem maar begin toch te denken om uit elkaar te gaan. Reactie infoteur, 12-10-2013
Je verhaal klinkt niet als een gezonde relatie. Er is blijkbaar geen vertrouwen en jullie staan ook niet gelijk in deze relatie. Dat bewijst alleen al dat hij oplegt dat je geen contact mag hebben met je beste vriend en dat hij bood wordt als je je twijfels bespreekt. Dat zou een reden moeten zijn tot een serieus gesprek en wellicth verdriet. Boosheid zou alleen een eerste korte reactie mogen zijn.

Sander, 29-09-2013 11:57 #120
We hebben nu 8 jaar een relatie ( als je doortelt ), maar ze heeft elke keer na 2 a 2,5 jaar twijfels en zegt dat ze een bepaald gevoel voor mij mist. Het gaat elke keer gepaard met veranderingen in haar leven, de eerste keer had ze net haar rijbewijs, de tweede keer had ze een fusie met haar werk, de derde keer weet ik even niet meer, en nu de vierde keer heeft ze een nieuwe functie op haar werk. Haar vader is precies hetzelfde en elke keer als zijn relatie over was, kreeg zij twijfels over onze relatie. We hebben nooit ruzie en alles gaat gewoon op rolletjes, dit keer waren allebei klaar voor de volgende stap en was ze met de pil gestopt om zwanger te raken. We hebben 1 poging kunnen doen en nu twijfelt ze weer. Elke keer komt ze na een paar maanden weer naar me terug en zegt ze dat ze echt met mij oud wil worden. Zij is nu 5 dagen ergens aan het logeren omdat ik nergens heen kan en zij wel. Nu wist ze na 5 dagen al zeker dat het beter is om niet meer verder te gaan. Zij zegt: het is nu al de vierde keer dat ik twijfel, dus ergens zit er iets niet goed. Ze wil niet met iemand gaan praten en niet in relatietherapie. Nu moet ik op zoek naar een andere woning omdat deze woning op haar naam staat. Wat moet ik doen? Ik geef haar sowieso alle ruimte die ze nodig heeft en heb haar gezegd dat zij alle touwtjes in handen heeft nu. Moet ik nou wachten tot ze eventueel weer bij me terug komt? Of moet ik andere woonruimte zoeken en haar achter me laten en verder gaan met mijn leven? Ik kan niet die 8 jaar zomaar achter me laten, maar elke keer die twijfel kan je ook niet op bouwen. Ik weet me echt even geen raad meer Reactie infoteur, 12-10-2013
Neem haar reactie serieus, want ergens heeft ze natuurlijk wel een punt als ze nu al voor de zoveelste keer zo serieus twijfelt dat jullie ook daadwerkelijk uit elkaar gaan. En als jullie toch binnenkort bij elkaar komen: stel die kinderwens voorlopig uit want daarbij kan je geen twijfels over je relatie gebruiken.

Vraag waarom ze twijfelt. Heeft ze steeds het "is dit alles gevoel" of mist ze bepaalde dingen bij jou of in jullie relatie. Wees daarbij eerlijk naar elkaar om het realistisch is om te verwachten dat zij dit gemis in de toekomst niet meer zal hebben. Na zoveel jaren, zou ze die twijfels niet meer moeten hebben omdat wat zij mist opgelost zou moeten zijn of haar verwachting wellicht realistischer zou moeten zijn.

Debbie, 28-08-2013 08:09 #119
Beste redactie,

Ik heb nu 5 1/2 jaar een relatie waarvan we 3 jaar samenwonen. Het begin ging niet makkelijk. Hij had in het verleden een scheiding gehad wat er flink ingehakt heeft bij hem emotioneel en financieel met tot gevolg dat hij zijn kinderen niet ziet, dat willen ze ook niet en hij gevlucht was voor alles en iedereen en forse schulden had gemaakt. Hij had alles wel eerlijk verteld en voordat we gingen samenwonen heb ik geeist dat alles eerst bovenwater moest komen qua schulden zodat ik er niet de dupe van zou worden. Na 3 jaar moet ik zeggen dat het schulden bedrag aanzienlijk verminderd is, dit door hulp van zijn familie (dat hebben ze alleen gedaan omdat ze zagen dat ik het beste voorhad) hulp van mij (ik betaal alle vaste lasten hij de boodschappen en de uitstapjes) en zijn trouwe maandelijkse aflossingen en houden aan de afspraken met de schuldeisers waar ik hem constant op wijs en hij heeft in de tijd van de crisis op zijn leeftijd (49 jaar) een contract bij zijn werkgever gekregen. Hij is zwaar dyslectisch en heeft daarom bij alles wat met schrijven /lezen te maken heeft mijn volledige hulp nodig. Ik vermoed ook dat hij ADHD heeft dat ook door zijn familie bevestigd wordt. Al met al een grote druk op mij ook omdat ik een krediet heb die ik niet kan inlopen omdat zijn schulden prioriteit heeft. Communicatie gaat moeizaam, dat lukt op een of andere reden niet bij hem en ben ik dus degene die discussies of gesprekken aan wil gaan maar daar vaak geen response op krijg of de zin " je hebt gelijk". S avonds na het werk kan hij zijn ogen niet ophouden en valt altijd op de bank in slaap. In het weekend gaat dat gelukkig beter, Dit gebeurd omdat hij op zijn werk meer dan 100 procent geeft door zijn handicapt en daardoor altijd doodmoe is. Door dit alles sta ik op 2e plaatst. Ik heb een extreem drukke baan wat mij echt opbreekt en geen partner waar ik mijn ei kwijt kan. Gelukkig heb ik een zus waar ik wel over zaken kan praten. Mijn probleem ligt vooral in zijn egoïsme. Ik wil zo graag ons huis opknappen, maar ik vraag dat al 4 jaar, meer als het geven en nemen issue in een relatie, maar ik krijg daar tot op heden geen response op. Ook een weekendje weg of iets doen wat ik alleen leuk vind bijv naar een musical, dat gebeurd ook niet. We gaan alleen naar dingen wat hij ook leuk vindt, Hij vindt het ook erg dat hij zo is maar op een of andere manier kan hij niet de knop omzetten om mij dat te gunnen. Natuurlijk doet hij ook wel dingen zoals koken of kaarsjes in huis als ik moe van mijn werk kom. Ons sex leven is wel boven het gemiddelde, maar ook daarin kan ik op een of andere manier nooit de eerste stap inzetten, heb daar geen zin in. Ik hou echt van romantische daarin maar vaak is dat niet zo. Zag de afgelopen weken ook dat hij op pornosites kijkt naar vrouwen die het tegenovergestelde zijn que uiterlijk dan ik ben, en praat constant over triootjes. Volgens hem stelt het niets voor en houdt hij van mij. Maar hou ik nog wel van hem vraag ik me af.volgende week gaan we eindelijk op vakantie en hoop dat we dan de tijd nemen om mijn twijfels te bespreken, want de knoop doorhakken dat wil ik nog niet.of wel. Kan iemand mij raad geven in deze situatie? Reactie infoteur, 29-08-2013
Hallo,

Zo te lezen zit je in een heftige situatie waar jullie beide 100% hard aan moeten werken om er iets goeds van te kunnen maken. Ik kan niet beoordelen of hij dat doet of niet, maar voor jou geeft zijn houding niet het gewenste resultaat. Ik denk dat het een illusie is dat je dat bij hem kan veranderen. Dat zal niet zomaar gebeuren met de dingen waar hij last van heeft en op zijn leeftijd. De keuze is dus aan jou: is dit voor jou voldoende voor je toekomst of verwacht je toch meer?

Sterkte en een fijne vakantie gewenst!

Maria, 21-08-2013 16:21 #118
Ik heb sinds kort iemand ontmoet op chat ongeveer 1 maand geleden hadden vanaf het eerste gesprek al afspraak gemaakt om elkaar te zien en elkaar op skype toegevoegd eerste afspraak was aangenaam en voelde me meteen tot hem aangetrokken, hij ging toen een wk weg, na het wk maakte hij meteen weer een afspraakje om iets te gaan drinken, bij het afscheid hebben we ons beiden even laten gaan tot een zeker punt en ons gevoelens even laten gaan. Na deze hebben we contact gehouden op skype en daar begon zijn twijfels dat het te snel ging, dat hij zijn gevoel te snel heeft gevolgd en dat hij bang was om gekwetst te worden en om te kwetsen. Hij heeft zich toen in zijn werk gestort wat hij toegaf dat dat zijn vlucht was. Hij zei dat zijn gevoel goed zit maar dat zijn verstand nog met veel twijfels zit en dat hij nog tijd nodig had en mss nog niet zeker was dat hij klaar was om een nieuwe relatie, dat hij pas met me wil in goede omstandigheden dat hij het nu te druk had met werk. Hebben elkaar toen 3 weken niet meer gezien wegens dat mijn kleindochter bij mij logeerde. In die tijd hebben we nog wel contact gehouden op skype en toen zei hij dat hij nu tijd had en naar mij verlangde maar dat ik nu niet vrij was omdat mijn kleindochter bij me was. Heb hem ook al gezegd wat ik voor hem voelde en wat ik graag zou willen maar hij houd afstand Na dit heeft hij toch eens de moeite gedaan om nog eens af te spreken om het goed te maken van de verloren tijd. Nu zit hij nog steeds met twijfels of hij wel klaar is om relatie met me aan te gaan, te veel werk en geen tijd genoeg, geeft hij als reden, hij wil wel zijn gevoel volgen maar vraagt om hem nog wat tijd te geven omdat hij nog zo onzeker is. Ik heb sterke gevoelens voor hem en heb hem dat ook gezegd maar toch houd hij nog afstand en dat maakt mij ook onzeker of het wel ooit iets zal worden. Heb hem gezegd ik het aanvoelde of ik in een wachtfase gezet werd door hem toen werd hij beetje boos en zei dat ik niets verplicht was, maar verontschuldigde zich daarna wel meteen dat hij mss wat hard was geweest door dat te zeggen. Nu weet ik echt niet meer wat ik nog moet doen of denken, moet ik rustig afwachten wat soms heel moeilijk is, verwacht ik mss al teveel van hem op zo'n korte tijd? Is het wanhopig of is er mss nog een beetje hoop vraag ik me af, is zo een lastige situatie Wat moet ik hiermee nou aanvangen? Reactie infoteur, 24-08-2013
Hallo,

in een maand is er al veel gebeurd bij jullie. Ik kan niet zeggen dat heht té veel is, want het kan snel gaan, maar aangezien er ook nog zoveel onzekerheid is zou ik zelf wel opletten dat je je niet al te veel laat meeslepen in gevoelens, want zo goed ken je elkaar natuurlijk ook nog niet en hij is nog niet heel overtuigend dus de kans op teleurstelling is nog best groot.
Als je hem de moeite waard vind, geef je hem wat de ruimte maar neem je zelf dan ook enigzins afstand zodat je je niet te afhankelijk opsteld van hem. Dat is beter voor jezelf, zet hem niet onder druk, maar geeft wel weer aan dat hij er voor wil gaan wil hij nouw aandacht en liefde krijgen.

Veel succes!

Cindy, 20-08-2013 15:23 #117
Ik zou graag willen weten of we alle twee een goede keuze hebben gemaakt.
Ik verkeer nu al bijna 4 jaar met mijn vriend ik ga ook eerlijk zijn het is al 2 a 3 maal uit geweest maximum 2 maand uiteen maar jammer genoeg als we uiteen gaan missen we elkaar en spreken we altijd af met elkaar omdat we elkaar willen zien en ook behoefte hebben aan seks. Maar als we een x terug samen verkeren loopt dat in 100. we maken voor het minste ambras, geld, uitgaan, aankopen endergelijke dingens. Ik betaal tot nu toe enkel het eten ' 2 maand sinds ik terug ben' omdat hy me altijd dreigt van als het u niet aansta trap het af. Het appartement staat dan ook op zijn naam sinds ik voor eerste maal weg ben gegaan van bij hem. maar hij profiteer dan ook een maximum als ik de boodschappen koop. En als we bevoorbeeld op restaurant gaan moet ik dan ook betalen omdat ik het eten betaald. En niet enkel alleen daarop hij is iemand dat graag iets gaat drinken met zijn vrienden maar hij hou zich niet aan zijn afspraken. Je mag hem gerust zeggen oke geen probleem maar niet te laat hij zegt dan altijd jaja maar achteraf is het meestal rond 4 - 5 uur smorgens voor hij thuis is en als gevolg blijf hij dan de ganse dag in bed of in de zetel slapen en doe hij niks met mij of met zijn zoontje ' bijna 2 jaar'
Hij heeft me dan ook in verleden al een paar maal geslegen maar heb daarvoor altijd klacht ingediend en hij heeft zich gedurende 6 maand moeten laten begeleiden daardoor is het contact tussen mijn ouders en hem volledig weg gevallen. Ze moeten van elkaar niks meer weten zowel mijn ouders van hem als hij van mijn ouders en dit vindt ik dan ook lastig. dit is nog maar een begin ik heb het dan nog niet op gebied van seks we zijn nu al zolang samen dat het seks nog altijd op niks trekt. Ofwel doe ik alles en blijf meneer letterlijk gelijk een strijkplank op bed ofwel duur het amper 5 min en is het gedaan. Qua voorspel is dat niet echt iets voor meneer zal ik zeggen hij ken dan ook niet mijn gevoelige plekken of wat ik niet graag heb of wat wel. In al die jaren dat we al samen zijn heeft hij me nog geen enkele keren kunnen bevredigen. Alleen ik elke keer als we samen vrijen help ik meestal mee of zit ik letterlijk mijn eigen te vingeren maar dan zonder penetratie zal ik eerder zeggen. En dat begin mij stilaan echt te storen maar helaas durf ik hem dit allemaal ook niet te zeggen want ik weet dat ik hem daarmee ook zal kwetsen en dat is dan ook niet mijn bedoeling. Dus graag zou ik hiervoor al weten wat jullie meningen daarover is en kan ik zien voor de rest van het verhaal in kort. Reactie infoteur, 22-08-2013
Na het lezen van je stuk vraag ik mij 1 ding af: waarom ben je bij hem? Jullie relatie is in ieder geval niet gezond en ik verwacht ook niet dat je er een gezonde relatie van kan maken, daarvoor zijn er te veel dingen en zijn jullie al te vaak uit elkaar geweest. Grijp alle moed bij elkaar en ga uit elkaar en neem dan ook geen contact op (of zijn zoontje moet ook jouw zoontje zijn).

Kimmie, 10-07-2013 19:21 #116
Mijn vriend en ik zijn 5 jr samen, we zijn erg gelukkig met elkaar (goede klik). Alleen wat geld betreft… Naja hoe moet ik het zeggen. Zijn ouders werken niet hij moet zo beetje over al voor op draaien. Als me vriend een beetje gespaard heeft, dan komen die ouders mee van ja we hebben geld nodig want anders worden we het huis uit gezet enz enz (bijv €500)
Hij vindt het blijkbaar zielig ofzo en geeft dan het geld, okey hij krijgt het terug maar dan hier heb je een 10tje week later hier heb je 15€ dat beland in zijn portemonnee en het gaat op en heeft dan nog nix

Ik heb al 3 jr lang niet meer gepraat met zijn vader vanwege dat hij heel gemeen gedaan heeft tegen mij (met woorden) ben dr ook niet welkom. Zijn moeder heeft altijd normaal gedaan tegen mij maar dat is sinds 1jr veranderd. Ze is heel geniepig en alles wat ze zegt klopt en dat bedoel ik mee ze kwets me op een nette manier dat het niet opvalt voor een ander maar wel voor mij.

Me vriend spekt zijn ouders maar niet zich zelf zolang dat hij thuis blijft wonen zou hij niet kunnen sparen helaas lijkt het wel of hij gehersenspoeld is.

Dus even in het kort het probleem is geld moet op en hij spekt zijn ouders, ouders zitten dwars en het zijn gewoon profiteurs word er stapel gek van. Me vriend zegt telkens dat het goed komt maar heb er weinig vertrouwen in. Ben bang om hem te moeten laten gaan voor me toekomst want wil niet zo leven met het idee dat ik ieder dubbeltje om moet draaien dat het eigenlijk ook anders had kunnen zijn.

Hou zoveel van hem en hij van mij maar dat zijn toch dingen die me dwars zitten. Wat moet ik nu? Help!

Kimmie Reactie infoteur, 11-07-2013
Zo te lezen is er geen twijfel over of je bij hem wil zijn, maar maakt de situatie het moeilijk om een gezamenlijk toekomst voor je te zien. Vertel hem dat je steeds minder vertrouwen krijgt in dat het goed komt en maak heel concrete afspraken. Spreek af dat je beide minimaal een bepaald bedrag per maand spaart en dat dat geld voor jullie toekomst en nergens anders voor is. kijk of je vriend er ook open voor staat om een duidelijk signaal naar zijn ouders af te geven dat hij ze geen geld meer leent. Maak hem duidelijk dat het niet normaal is dat je als kind je ouders geld moet lenen omdat ze anders het huis uitgezet worden. Zorg dat je dergelijke duidelijk afspraken maakt.

Sterkte!

Bodegraven63, 19-06-2013 18:23 #115
Mijn vriendin en ik zijn nu bijna 7 jaar samen. Ik merkte de laatste tijd dat ze anders deed dan normaal. Ik kreeg argwaan en heb er naar gevraagd maar ze zei dat er niet was. Ze bleef raar doen en heb toen haar telefoon gepakt en haar berichtjes gelezen en kwam daar een berichtje tegen waaruit bleek dat ze interesse voor een andere jongen had.
Ik heb haar daar gelijk mee geconfronteerd en ze vertelde mij dat er niets was. En dat ze al enige tijd twijfelde maar bang was voor mijn reactie. We hebben samen besloten om elkaar 2 weken niet te zien en zij woont nu tijdelijk bij haar moeder.

Ze kan zelf niet aangeven waarom ze twijfels heeft, en zegt zelfs dat ze heel veel van me houdt en dat ik niets verkeerds doe in onze relatie.

Ik kan haar niet loslaten en blijf maar met de angst zitten dat ze bij me weggaat. Wat moet ik nu doen? Reactie infoteur, 20-06-2013
Je kan nu niets anders doen dan haar de ruimte geven en zelf goed nadenken wat je verwacht van een relatie. Als je 7 jaar samen bent, is het echt niet gek dat 1 van de 2 een keer twijfels heeft (gehad). Zoals ik jouw omschrijving van de situatie lees, is het ook niet zo dat zij al weken met een andere jongen smst en daar echt een relatie mee aan het opbouwen is. Geef haar dus even de ruimte en probeer en daarna samen vol voor te gaan. Dat doe je door te praten waardoor bij haar de twijfels zijn ontstaan en extra tijd met elkaar door te brengen en leuke dingen te doen. Waarschijnlijk gaan de twijfels dan wel weer weg. Zo niet, dan zullen jullie na een tijdje een beslissing moeten nemen.

Mar, 05-06-2013 20:46 #114
Weer een berichtje van mijn kant. Ik ben begonnen heel adequaat te reageren, en het contact wat ik met mijn ex nog heb is enkel vanwege onze dochter.

Nog steeds probeert hij voor zijn eigen belang terrein te winnen, maar alle controle heb ik zelf terug genomen. En eindelijk na al die tijd kan ik zeggen, dat ik me heerlijk voel en weer mezelf ben! Zijn dreigementen zijn opgehouden, want hij heeft duidelijk door dat hij ook daarmee geen vat meer op me heeft.

Maar nog steeds rest mij de kwestie van mijn dochter. Mijn ex was voor onze relatie een speedgebruiker, tijdens de relatie deed hij het stiekem. Zo weet ik zeker dat hij het nu nog steeds dagelijks gebruikt. In al die tijd, is dat patroon niet verandert. Na alles wat ik heb gezien van hem, en wat ik weet van zijn verleden van kind af aan tot nu, is het mij opgevallen dat hij zich eigenlijk vrijwel nooit aan iemand hecht, nieuwe contacten mijd, tenzij ze hem ten goede zijn, iedereen is vervangbaar. Zodra de desbetreffende perso(o)n(en) geen dienst meer doet. Niet gek naar mijn idee, want onvoorwaardelijke liefde heeft hij niet van zijn ouders gekregen en is uiteindelijk door jeugdzorg weggenomen. Ergens is het in en in triest.

Ten 1e ben ik er enigszins van overtuigd, dat de contactregeling middels onze dochter, het hem helemaal niet om haar gaat. Want nog steeds fixeert hij zich op mij als hij haar komt bezoeken. Ik was immers zijn provider. Ten 2e zijn wij enkel gereedschappen/objecten geweest voor zijn eigen belang. Ten 3e, met zijn gebruik en al het overige, mag ik mij afvragen wat voor "rol" hij in haar leven zal gaan betekenen.

Dus rest mij de vraag, in hoeverre is het verstandig om hem in haar leven toe te laten.
Nogmaals ben ik er niet op uit om hem bij zijn dochter weg te houden, omdat het mij gewoon om onze dochter gaat. Maar ik moet haar wel beschermen, en ik wil zeker niet dat hij ons dochtertje "stuk" maakt voor de rest van haar leven. En ik ben dan ook benieuwd naar een andere mening. Reactie infoteur, 09-06-2013
Hallo,

wat goed om te lezen dat je zelf weer de controle hebt en dat je je stukken beter voelt. In begrijp met welke vragen je zit met betrekking tot de omgangsregeling voor je dochter. Ik kan daar geen antwoord op geven, maar je kan natuurlijk de tijd nemen voor deze beslissing en kijken wat hij wil. Is hij echt geinteresseerd in haar of niet? Voegt hij iets positiefs toe in haar leventje of juist niet? Neem de tijd hiervoor en dan zal je ook hier je wel in vinden!

Succes!

Kees, 29-05-2013 19:16 #113
Beste Infoteur,

Ik geef even antwoord op een paar vragen van je. Wij wonen nog geen 10 km uit elkaar en zagen elkaar veel bij uitgaansgelegenheden in de buurt (elke week, tot 2x toe, echter laatste tijd minder door haar examens etcetera.) Ik zelf ben 21 en zei is 16 (bijna 17 jaar).
Vandaag gebeurde er weer wat opmerkelijks waar ik mee zit. Eigenlijk begon het gisteren al, we hadden afgesproken elkaar te zien aankomend weekeind bij een discotheek in de buurt. Gister ineens wilde ze daar vanaf, Omdat ze wel is met vriendinnen wilde gaan, en het ook een keer leuk wilde hebben zonder mij (in haar ogen kon dat niet meer). Vandaag hebben we een discussie gehad via de telefoon en ze denkt dat ik wat verberg omdat ik vaak zeg dat ik bang ben om haar kwijt te raken. Zeker in deze situatie is het in mijn ogen niet vreemd om daar angstig voor te zijn. Het liep uit op een ruzie waaruit zei concludeerde dat ze moe was en stress had en dergelijke. Ze bood haar excuses aan maar tegelijk zei ze ook dat ze afstand wilt nemen van mij. Ze zei dat ze van me houd maar me telefoonnummer ging blokkeren voor een dag en morgen weer met me wilde praten. In mijn ogen is dit een soort van ‘’uitstel van executie’’ of denk ik hier dan weer te zwaar over?
Gr. Kees Reactie infoteur, 30-05-2013
Hallo Kees,

Zoals ik al aangaf denk ik dat je een serieus gesprek met haar moet aangaan en daarin samen de keuze moet maken om er een serieuze relatie van te maken (ook buiten het uitgaan afspreken) of dat je elkaar los moet laten. Elkaar alleen zien als flirt gaat duidelijk niet, want daarvoor komt er al te veel gevoel voor jou bij kijken. Als de keuze niet valt op er een echte relatie van te maken, neem dan afstand! Ter verduidelijking: met een serieuze relatie bedoel ik niet dat je elkaar iedere dag moet zien en alles samen moet doen, maar wel dat je meer gezamenlijk hebt dan het samen uitgaan. Ga samen een dagje de stad in, naar het strand, een pretpark of wat dan ook.

Succes!

Mar, 29-05-2013 10:40 #112
Ik heb eerder al een bericht geplaatst vermeld onder de naam moeilijk. En zoals de infoteur vermelde zou het de komende tijd moeilijk zijn. Gevoelsmatig voel ik me opgelucht en bevrijd, maar dan nu het volgende:

Mijn ex accepteert niet dat ik onze relatie heb verbroken en beweert dat ik nog steeds van hem houd en dat mijn ouders achter mijn keuze zitten. Hij blijft een weg naar binnen zoeken, goedschiks en kwaadschiks. Goedschiks houd in, slijmen en zogenaamd tijd willen doorbrengen met zijn kind, maar kijkt daar vervolgens nauwelijks naar om als hij er is, en wat dan al niet een creatieveling bedenken kan. Hij is zo gefixeerd op mij.
Kwaadschiks houd in, dreigen mij het kind af te pakken, mee te nemen naar het buitenland (wel moet ik zeggen, hij heeft 2 nationaliteiten evenals mijn dochter en zij draagt zijn achternaam), dreigen met zelfmoord, rechtszaken enz, enz. De laatste keer wilde hij met de kinderwagen gauw naar buiten lopen en sneerde hij me snel toe "je ziet haar nooit meer terug". Hij nam pas gas terug toen ik zei de politie te bellen. En dan heb je nog de slachtofferrol. Dat hij altijd het beste voor me heeft gewild, dat hij van me houd, dat hij het zo zwaar heeft, wat ik hem wel niet allemaal heb aangedaan en wat hij nota bene allemaal voor mij heeft gedaan en heeft opgegeven. Hij is wraaklustig en mag mij dan, het zei recht door zee, of via omwegen, graag laten weten hoe hij zich voelt en wat ik hem heb aangedaan.

Zo heeft hij me ook te kennen gegeven dat hij een nieuwe vriend voor mij in de toekomst niet accepteert, want hij wil geen andere man in de buurt van onze dochter.
Evenals mijn familie, want deze vind hij niet goed voor haar.

In onze relatie, wanneer hij zich onrecht voelde aangedaan of machteloos voelde, ging dat al vlot gepaard met psychisch en fysiek geweld.
Hij heeft me in deze tijd soms zo getreiterd, gekleineerd en geclaimd.

Hij valt mij nu lastig met berichten via een online profielpagina, verspreid roddels en leugens die mij ten nadele kunnen zijn ten aanzien van onze baby. (bijv. dat ik hem van zijn kind weer houd, dat ik drugs gebruik, dat ik psychische stoornissen heb en dat mijn baby geen eten krijgt, of dat ik haar alleen thuis laat).

Hij blijft erop aansturen dat hij tijd alleen wil met zijn dochter, en dat hij daar recht op heeft. Mijn moedergevoel schreeuwt dat er iets niet in de haak is, en dat het niet verantwoord is om haar mee te geven. Hij probeert alle controle uit te oefenen op mijn leven en omgeving.

Het is echt niet dat ik hem zijn dochter wil ontnemen, juist niet!
Het gaat me juist om mijn dochter en ik gun haar haar vader.
Maar hij maakt me het leven zo zuur!
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik ben werkelijk radeloos. Hij blijft maar aansturen op ons kindje, die hij in mijn ogen als wapen tegen mij gebruikt. Reactie infoteur, 29-05-2013
Hallo,

Wat goed dat je opnieuw reageert, omdat dit inderdaad nog moeilijker is dan de beslissing te nemen door zijn reactie. Om te beginnen denk ik dat je professionele hulp moet inschakelen. Doe je verhaal bij de politie en informeer daar welke stappen je kan nemen en welke hulp er is. Ik weet dat er instanties zijn die je ondersteunen in dit proces, ik weet alleen niet precies welke instanties. Belangrijk is dat je het bij de politie meld wanneer hij geweld gebruikt (zeker fysiek maar ook psychisch) en als je hem niet alleen vertrouwd met je dochter heb je genoeg reden om hem voorlopig niet alleen met haar te laten. De instanties kunnen je steunen in dit proces en ook het juridische proces dat zal volgen over de regelingen die jij en je ex-partner over jullie dochter moeten maken. Je doet er goed aan om vooral naar de mogelijkheden te kijken hoe je dochter toch een band op kan bouwen met haar vader, maar je hebt ook het recht (en zelfs de plicht) om haar te beschermen wanneer je denkt dat dat nodig is.

Ik kan mij heel goed voorstellen hoe moedeloos je bent door deze situatie. Een buurvrouw van mij heeft in een vergelijkebare situatie gezeten en heeft ook dergelijke stappen moeten zetten. Eerst de vader hun dochter alleen zien in haar bij zijn, daarna alleen wanneer zijn familie erbij was. Hij bleef in eerste instantie ook slijmen, wraak nemen en dreigen, maar kreeg na een half jaar een nieuwe relatie en dat hielp ook in het proces om samen een oplossing te vinden. Daarnaast hadden zij ook nog financiële issues (o.a. koophuis en andere gezamelijke verplichtingen) en nu 2 jaar later zijn die ook allemaal opgelost. Het heeft een hele tijd geduurd, maar na een aantal maanden waren de grootste stappen al gezet en nu kan ze ook echt weer met een schone lei verder. Laat zijn reactie jou in ieder geval bevestigen dat je de juiste beslissing genomen hebt, want voordat dit opgelost is duurt misschien een half jaar of jaar, maar anders de rest van jullie leven!

Als je ergens nog steun in nodig hebt, vragen hebt of je verhaal kwijt wilt: voel je dan vrij om opnieuw hier te reageren. Ik zal doen wat ik kan doen om je te helpen, ook al is het op afstand.
Heel veel sterkte en laat je niet gek maken door zijn woorden en bescherm jezelf en je dochter!

Kees, 29-05-2013 01:08 #111
Beste,

Ik heb nu +- een 'relatie' met een meisje dat 5 jaar jonger is als mij. We zijn erg verschillend, hebben andere meningen en kijk op sommige dingen en dat botst heel erg. Ook is ze erg jaloers, snel gekwetst en teleurgesteld. Ook is ze erg onzeker en verlegen waardoor afspreken moeilijker word (Zie haar bv. alleen met uitgaan en contact is via WhatsApp).

Ik twijfel enorm wat ik moet doen. Stoppen met dit hebben we al vaak geprobeerd en na n dag of 2/3 komen we weer met elkaar in contact. Krijg haar niet uit mijn hoofd en het loslaten lukt ook niet.

Waar ik ook erg mee zit is dat ze de ene dag (zonder ruzie bv.) Aangeeft dat ze precies wat ze wil en waarom (Mij omdat ik alles ben wat ze in een man zoekt). De andere dag is ze in de war, snel boos, geirriteerd en weet ze niet meer wat ze wilt. Ik zelf ben heel gek op dat meisje maar begin steeds meer twijfels te krijgen door signalen van haar of dat ook wederzijds is (Gezien ze altijd zegt van wel, maar altijd twijfelt). Maar als ik dan bv. niet snel genoeg reageer op haar word ze boos…

Help, wat moet ik nou? Ik voel me wanhopig verliefd. Reactie infoteur, 29-05-2013
Hallo Kees,

Je zet zelf het woord relatie al tussen aanhalingsteken en ik denk dat dat terecht is. In hoeverre kan je zo’n contact een relatie van ongeveer 5 jaar noemen? Ik zou bijna denken dat jullie aan de andere kant van het land wonen en elkaar via internet kennen en alleen online flirten maar geen behoefte hebben om er echt een relatie van te maken. Als je het mij vraagt, is dat ook de beslissing die jullie nu moeten nemen. De relatie serieus nemen en serieus vorm geven of elkaar als flirt zien en alleen de leuke dingen delen en verder ieder je eigen weg gaan en eventueel helemaal los laten. Dat je elkaar nu steeds na een paar dagen toch weer op zoekt, heeft te maken met de vraag of je echt wil dat er iets veranderd. Op die manier hou je elkaar nog heel lang aan het lijntje.

Neem een beslissing en ga daar volledig voor!

Ls, 22-05-2013 15:01 #110
Hoi allemaal,
Ik zit erg met mezelf in de knoop. Ik heb na jaren! weer contact met mijn ex. Onze gevoelens voor elkaar blijken nog heel sterk! Nou zou dit normaal geen probleem zijn maar ik heb bijna 4 jaar een relatie, waarvan we 3,5 jaar samenwonen in een koophuis. Ik weet niet wat ik moet doen en kan het er met niemand echt over hebben. Laat ik hier alles achter en ga ik terug naar mijn ex of vergeet ik me ex en ga ik door met mijn leven hier. Sinds ik contact heb met mijn ex kan ik tegen mijn vriend niet meer leuk doen irriteer me aan alles wat hij zegt en doet. Kan iemand mij helpen met deze beslissing? Reactie infoteur, 23-05-2013
Hallo,

Dit is inderdaad een heel moeilijke beslissing die je denk ik in stappen moet nemen. Om te beginnen is het belangrijk om na te denken of je als je je ex niet tegen gekomen was, of je ook twijfels over je huidige relatie zou hebben. En waarom ben je destijds uit elkaar gegaan? Probeer de emoties op deze manier wat objectiever te maken om te voorkomen dat je een beslissing neemt omdat het gras nou eenmaal altijd groener lijkt bij de buren. Daarmee moet je bepalen of je twijfels en gevoel voor je ex sterk genoeg zijn, dat je het met je huidige partner wilt bespreken. Ik vind dat je dat verplicht bent voordat je je gevoelens voor je ex verder onderzoekt. Als je dat het geval is, ga dan eerst het gesprek met je huidige partner aan en vervolgens met je ex. Welke gevoelens spelen bij hem en is er reden om aan te nemen dat dat nu wel goed blijft gaan.

Heel veel sterkte met deze moeilijke stappen!

Dion, 22-05-2013 00:14 #109
Hallo,

Zit met een vervelende situatie. Na een relatie van 4 jaar heeft mijn vriendin er een put achter gezet (met moeite) na een ruzie was het voor haar even te veel geworden waarop ze deze beslissing nam.

Elkaar een tijd niet gezien, wel telefonisch contact (gesprekken van 2 uur) ze zegt dat ze niet weet wat ze wil. Ze is bang dat als we weer verder gaan alles weer zo wordt als hoe t was. Ik ben er van overtuigd dat dit niet zo is aangezien ik nu merk hoe erg ik haar mis en wat ze voor me betekend. Ze zegt steeds dat ik de man van haar leven ben en dat ze nog van me houdt maar ze weet het gewoon niet. Dit tot twijfels bij mij. Laatst wezen uit eten nadat we elkaar dus 3 weken niet hadden gezien. We hebben een leuke avond gehad en er was op het einde nog sprake van een kus. Dit gaf mij weer vertrouwen in onze relatie. Nu plotseling begint ze weer dat ze het allemaal niet weet. Ik weet nu dus niet wat te doen. Het contact maar gaan verbreken? Wil niet aan het lijntje gehouden worden, word hier gek van. Of toch blijven bellen en leuk doen?

Alvast bedankt Reactie infoteur, 23-05-2013
Ik denk dat je inderdaad zelf het antwoord al geeft: zorg dat er een beslissing genomen wordt. Geef het of nu een nieuwe kans, of zet er een punt achter en laat elkaar dan ook echt met rust. Anders zal zij blijven twijfelen en jij hoop blijven hebben. Daar schiet je beide niets mee op. Stel dat zij te veel twijfelt om het nu een nieuwe kans te geven en jullie er dus een punt achter zetten en elkaar voorlopig echt met rust laten, is er altijd nog de mogelijkheid dat ze over een half jaar niet meer twijfelt en dan weet ze jou ook te vinden om te kijken of jij dan nog open staat voor een nieuwe kans. Belangrijk is dat je er wel een dergelijke periode over heen moet gaan en niet 1 of 2 maanden. Daar blijf je in deze zelfde situatie zitten.

Sterkte!

Moeilijk, 19-05-2013 22:54 #108
Ik heb sinds een aantal dagen mijn relatie na 2 jaar beëindigt. Ergens vind ik het een lastige keuze, omdat hij op het punt staat om zijn huis te verliezen. Maar ik ben dat weglopen van die verantwoording van hem zo moe! Eerder beloofde hij al om voor zijn schulden en benauwde situatie te gaan zorgen, werk te gaan zoeken enz, enz, enz., zijn uitkering is hem al afgenomen, het blijft een waslijst, die alleen maar verslechtert. Maar nog steeds moet ik hem aansporen om zijn zaken te regelen. De ergernis werd alleen maar groter, want ik heb er een kind bij. Ik kan niet de zorg dragen voor 3 mensen want ik heb ook mijn dochter nog.

De twijfel over zijn motieven waarom hij bij mij is blijven zodoende ook aanwezig. Want alles dreigt in het honderd te lopen, word mogelijk dakloos. dus die hulp in de huishouding (waar die voorheen ook lui in was) e.d. zie ik als zoethouders en geslijm. Ik betrap hem regelmatig op leugentjes die voor hem gunstig lijken te zijn, maar ik ben natuurlijk ook niet dom. Al gaat het om zoeken naar werk, wat hij achteraf niet schijnt te hebben gedaan.

Mijn hele zwangerschap destijds is een grote stress situatie geweest, en de aanwezigheid van interesse was ver te zoeken, hij wilde niet eens mee om de baby-kamer te bekijken, die ik zou kopen. Zo vond hij het vervelend dat ik het alleen nog maar over "de baby" had en geen tijd meer voor hem had. Zo stond ik met mijn 8 maanden zwangere buik nog op een stoel om de raamkozijnen en deurposten te verven, omdat hij het steeds maar niet deed!
Toen de weeën begonnen heb ik zelfs 2 uur op hem moeten wachten omdat hij bij vrienden was… Ik heb voor mijn gevoel geen enkele steun van hem ervaren.

Wat ik persoonlijk denk is het volgende, naar mijn mening ben ik voor hem een goeie uitkomst, een provider, voor een dak boven zijn hoofd, waar eten te krijgen is enz, enz.
Dat kindje stond hem volgens mij in de weg, want hij had mij nu niet meer alleen voor zichzelf. Dus voor mij resulteerde dat in een breuk, ik moet immers vooral mijn dochter en daarna mijzelf voorop stellen.

Ik stuur dit bericht nu in, omdat ik ten eerste dit graag voor mijzelf even wil ventileren, maar ook omdat ik graag de mening van een afstandelijk persoon zou horen.
Die ziet misschien meer dan de betrokkenen. Reactie infoteur, 21-05-2013
Mijn indruk is, dat je de situatie nu (mogelijk voor het eerst) van een afstandje kan bekijken en dat de puzzelstukken op zijn plek voelen. Zoals je het opschrijft, kan ik je alleen maar bevestigen in jouw gevoel dat je er als provider voor hem was, in plaats van als liefdespartner. Ik vind het knap en goed van je, dat je zelf tot dit inzicht gekomen bent en de benodigde stappen genomen hebt om voor jezelf op te komen. Dit is niet makkelijk en zal ook komende tijd nog moeilijk zijn, maar zover ik kan beoordelen is het wel de juiste stap!

Bart, 15-05-2013 13:45 #107
Gisteren heb ik na een periode waarin men vriendin aangaf dat haar gevoel weg was haar duidelijk gemaakt dat ik niet in een wachtende positie kan blijven zitten. Ik had haar 10 dagen de nodige ruimte gegeven en ze mist me, is graag bij me maar kan het voor de moment niet opbrengen. Ze wil me niet uit het oog verliezen, zal er altijd zijn voor me en gelooft er in dat wanneer ze haarzelf uit de knoop heeft gehaald we het opnieuw een kans kunnen geven. Maar eerst moeten we opnieuw zelf gelukkig worden…
Ze ziet me graag maar voorlopig niet op de juiste manier. Ze wou me blijven zien maar ik kan niet afspreken met haar zolang ik niet weet waar dit naartoe moet. Gewone vrienden na een jaar intense en zeer goede relatie kan ik voorlopig niet opbrengen. Ik heb haar gezegd dat ik haar een lange tijd niet wil zien. Misschien beseft ze op die manier hoe graag ze me zag en kan ze mij echt gaan missen.
Ga ik goed met de situatie om denken jullie? Reactie infoteur, 16-05-2013
Ik denk zeker dat je op de juiste manier met de situatie om gaat! Zo te lezen zal je vriendin niet op korte termijn 100% voor je kunnen gaan en daarom vind ik het verstandig dat je niet in de afwachtende positie blijft zitten. Nu kunnen jullie beide je eigen weg kiezen, inderdaad zelf gelukkig worden en wie weet kruisen jullie wegen elkaar ooit weer, maar wie weet komen jullie beide iemand anders tegen. Aangezien jij wel nog gevoelens voor haar hebt, lijkt mij het erg verstandig om elkaar dan eerst een langere tijd niet te zien want anders is het moeilijk om bij deze verstandige beslissing te blijven.

Sterkte en heel veel geluk toegewenst!

Machteloos, 06-05-2013 12:10 #106
Dit hoort nog bij het vorige: In een relatie moet je toch een evenwicht hebben tussen vrijheid en je relatie zelf? Dit evenwicht is denk ik verstoord. Maar het is niet makkelijk om voor mij om hem zo los te laten (ik bedoel ik wil dat hij zijn vrienden ziet enzo maar ik heb bang dat hij mij achterop gaat stellen). Hij heeft gezegd dat hij van mij houd nog evenveel als in het begin en hij heeft de situatie verkeerd aangepakt. Hij wou tijd voor zichzelf. Dit begrijp ik want ik mis mijn vrienden ook. Hoe kunnen we aan onze relatie werken en toch een balans tussen vrienden en elkaar vinden? Ik denk dat dat een belangrijk aspect is in deze relatie? Reactie infoteur, 08-05-2013
Uit je eerste bericht is mij niet duidelijk geworden dat hij er ook echt voor wil vechten. Dan zou hij bijvoorbeeld wel meer tijd voor je gemaakt hebben. Ik krijg een afwachtende, non-chalante houding als beeld van hem en als dat klopt, dan zit er bij hem gewoon te weinig liefde. Als het komt doordat jullie te veel tijd bij elkaar doorgebracht hebben, dan is de oplossing eenvoudig en moeten jullie problemen snel voorbij zijn. Maak dan afspraken over dat je niet iedere avond afspreekt en dat dat niet wil zeggen dat je de ander minder leuk vind. Als jij en/of je partner daar onzeker van wordt, dan zit er nog iets anders niet goed in je relatie.
Vechten voor je relatie moet je in verhouding tot de situatie zien waar je in zit. Een voorbeeld om duidelijk te maken wat ik bedoel: als je in een dip zit na 3 maanden samen te zijn, zou je niet zo moeten vechten voor je relatie als wanneer je in een dip beland en al 10 jaar samen bent.

Machteloos, 06-05-2013 11:41 #105
Met tot het uiterste gaan bedoelde ik ervoor vechten! En hij wilt hetzelfde doen dat heeft hij duidelijk gemaakt! Ik denk dat we elkaars vrijheid hebben afgenomen en dat het daarom zo slecht gaat. Ik ben nog student en ik ga elke dag naar hem of hij naar mij. Hierdoor zitten we continu bij elkaar en hebben we geen tijd meer voor onze vrienden of andere dingen zoals een hobby, en dat heeft hem denk ik bang gemaakt? Ik heb er met mijn ouders ook over gesproken, zijn mentaliteit is doorheen onze relatie heel fel veranderd op de goede manier, maar door nu heel de tijd bij elkaar te zijn en andere dingen van ons leven uit te sluiten denk ik dat dat het probleem is voor deze ruzie?

Machteloos, 05-05-2013 09:00 #104
Ik heb bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend. In het begin van onze relatie zijn er al wat ruzies geweest (omdat we allebei een andere kijk hadden op dingen). Nu is het al een aantal maanden geleden dat mijn vriend nog bij mij thuis geweest (bij mijn ouders dan bedoel ik) ik ben wel nog bij hem geweest maar iedere keer als we afspreken om naar mij te komen dan "komt er wel iets tussen" nu hebben we gisteren een zware ruzie gehad, het gaat al een maand heel slecht. We twijfelen of we deze relatie stop moeten zetten, maar ik hou nog altijd van hem en ik ben bereid om tot het uiterste te gaan.

Van hem krijg ik verschillende signalen, langs de ene kant weet hij niet wat hij moet doen en aan de andere kant wil hij dat er ook iets veranderd. Hij beseft dat hij mij verwaarloosd heeft de laatste tijd maar weet niet hoe het goed te maken. Ik heb hem gezegd dat we eerst moeten praten en dan verder kijken hoe we het beste aan onze relatie kunnen werken en welke beslissing er daaruit zal volgen (hij praat niet graag over dingen maar hier stemde hij dan wel in toe, een pluspunt vind ik).

Mijn ouders en zus zeggen dat ik hem moet laten vallen, dat hij geen respect voor mij heeft en dat ik beter verdien. Ik weet dat dit kan veranderen want er zijn tijden geweest dat we heel gelukkig waren. Mijn ouders en zus zien het gewoon feller als ik ongelukkig ben (wenen enzo). Dus ik ben echt hopeloos en weet echt niet wat te doen. Maar ik wil er wel voor gaan, als je van iemand houd dan ga je toch tot het uiterste? Reactie infoteur, 06-05-2013
Als je van iemand houdt ga je niet tot het uiterste: je vecht er voor, maar tot het uiterste gaan is nooit goed want dan kan je jezelf voorbij lopen en zijn er geen grenzen meer. Ik ben het met je ouders en zus eens. Hij is gewoon niet zo verliefd op jou als jij op hem, anders doet hij er wel meer moeite mee. En inderdaad; je verdiend beter dan iemand die er niet volldig voor gaat.

Als je het nog 1 kans wil geven, geef dan duidelijk aan wat jij van een relatie en je partner verwacht. Zodra het dan mis gaat, hak de knoop dan door, anders verlies je alleen maar nog meer tijd aan hem, dat is zonde!

Sapna, 29-04-2013 00:46 #103
Mijn man wordt om alles heel agressief. Hij projecteert alles naar mij. Hij wordt heel pissig zodra de naam van zijn ex valt. Hij wil niets uit praten. Hij gilt, brult en slaat om zich heen. Hij wordt heel agressief omdat ik rustig blijf en niet gil. Reactie infoteur, 29-04-2013
Hier zie ik maar 2 opties:
- professionele hulp inschakelen om te ontdekken waar de agressie van je man vandaan komt en om ervoor te zorgen dat hij anders met zijn gevoelens om gaat.
- je man verlaten. Het belangrijkste is om in 1e instantie vooral goed voor jezelf te zorgen en bij een agressieve man blijven valt daar niet onder.

Sterkte!

Hoop, 24-04-2013 16:22 #102
Hallo,

Ik zou graag wat advies krijgen… Mijn vriend en ik (allebei begin 30) zijn sinds 3 jaar bij elkaar en wonen nu 2 jaar samen. Dat samenwonen was niet altijd gemakkelijk, we verschillen erg. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en heb structuur nodig, ook in het huishouden bijvoorbeeld. Hij is makkelijker en houdt niet van plannen, en doet de dingen wanneer ze zo uitkomen. We hebben hier inmiddels wel redelijk goed afspraken in kunnen maken, ik zie nu in dat we juist door die verschillen van elkaar kunnen leren. Maar er is ook nog wel eens ruzie over, en dat vervalt dan vaak in aanvallen-verdedigen-aanvallen totdat hij zich zwijgend terugtrekt en ik ga huilen en het allemaal niet meer zie zitten. Niet zo productief, maar daar willen we aan werken.

Met die huishoudelijke verschillen kan ik denk ik wel leven. Waar ik me echter ook zorgen over maak, is dat er soms niet echt een diepe connectie en aandacht is tussen ons. Ik ben hoogsensitief, merk alle kleine dingen op en kan snel van streek zijn - als ik bijvoorbeeld een goed gesprek wil, en hij liever voetbal op tv wil kijken, of als hij niet echt reageert als ik iets vertel. Hij heeft meer behoefte om zijn ongestoord zijn eigen ding te doen (ook als dit sociaal gezien niet echt geaccepteerd is, zoals met je telefoon bezig zijn tijdens een gesprek, of met je i-pad tijdens het eten, doet soms licht-autistisch aan), maakt niet zoveel oogcontact en doet de dingen met iets minder zorg en is minder opmerkzaam/attent dan ik. Dat blijft me storen, omdat het me het gevoel geeft dat ik niet genoeg gezien wordt, dat hij geen echte aandacht voor me heeft en dat hij alles zo achteloos doet.

Er zijn ook momenten waarop het wel allemaal goed is, als we samen wandelen bijvoorbeeld en goede gesprekken hebben. Dan zijn alle twijfels weg. We hebben ook hetzelfde doel voor de toekomst. Ik ben net een weekje weg geweest, en dan mis ik hem ook echt. Maar toch blijf ik veel momenten hebben waarop alle twijfels weer terugkomen. Het is nu een beetje alsof hij telkens moet bewijzen dat hij echt wel attent is, echt wel zijn huishoudelijke klusjes doet, echt wel kan luisteren etc, dat is ook niet goed van mij om die druk erop te leggen.

Het kan dus twee kanten op. Het kan zo zijn dat gezien mijn sensitiviteit een type als hij niet zo goed bij mij past, en dat ik de knoop door moet hakken. Het kan ook zo zijn dat het leren leven met deze verschillen nu juist is wat je moet leren in een relatie, en dat hij door zijn karakter juist een goede aanvulling op mij is en vice versa. En dat het nu eenmaal nooit 100% kan zijn (lastig voor een perfectionist als ik).
Helemaal accepteren wat hij wel (en vooral niet) heeft kan ik nog niet… Maar erover blijven klagen werkt ook niet. En hem verlaten wil ik ook niet… Want er zijn ook genoeg goede dingen. Het is dus heel lastig. Sowieso ben ik wel een beetje een twijfelaar en snel geraakt door dingen.
Hij vindt de relatie overigens prima gaan, op mijn gezeur over zijn tekortkomingen na ;)

We hebben ook een kinderwens, voor over niet al te lange tijd (maar natuurlijk moet ik dan wel eerst besluiten er voor 100% voor te gaan en het te accepteren zoals het is).

Ik ben heel benieuwd naar de reactie. Reactie infoteur, 26-04-2013
Hallo,

Ik denk dat je zelf de opties al aangeeft:
- Of de knoop doorhakken dat je meer verwacht van je partner en daarom uit elkaar gaan.
- Of de knoop doorhakken dat een relatie niet perfect kan zijn en dat jullie genoeg van elkaar houden en genoeg leuke dingen hebben om samen verder te gaan.
Het belangrijkste is dat je een keuze maakt en dat kan alleen jij. Het enige dat ik je mee wil geven is om er over na te denken of je denkt in een andere relatie wel te kunnen vinden wat je nodig hebt. Dus niet alleen wat je nu mist, maar ook wat je huidige partner wel heeft. Met deze vraag wil ik niet zeggen dat dat onmogelijk is, maar ik wil je wel meegeven om hier realistisch over na te denken.

Succes!

Watnu, 15-04-2013 16:40 #101
Hey,
mijn man en ik zijn ondertussen 19 jaar samen. We hebben 2 kinderen. bijna een jaar geleden, na 2 maanden van zwijgen en nauwelijks fysiek contact, ontplofte -op mijn aandringen- de bom bij mijn man. hij zegt momenteel geen gevoelens voor mij te hebben. nu heeft hij aangekondigd alleen te willen gaan wonen om na te denken en te kijken wat er tussen ons nog mogelijk is. veel gesprekken gehad, en ik zie nu dat een aantal moeilijkheden uit zijn jeugd -oa zichzelf niet mogen zijn- doorgespeeld hebben in onze relatie. ik durf de dingen nogal kort zeggen en kom soms rigide over, blijkbaar is hij daar nooit tegen in gegaan, niet omdat hij akkoord was, maar omdat hij zich plooide naar mij toe. nu stopt het. hij zegt dat intimiteit op tv ed hem beangstigt, wil totaal geen fysisch contact meer met me. Hij houdt me op afstand, maar tegelijkertijd merk ik dat hij zelf nabijheid zoekt als ik verdrietig ben en me zelf wat afstandelijker opstel. hij heeft nu een appartement gevonden, maar ik wacht al 3 weken op een initiatief naar de kids toe om hen te vertellen dat we uit elkaar gaan. een datum van vertrek? kan hij me niet geven. snel of niet, dat weet hij niet… ik weet niet hoe ik me verder moet verhouden tot hem. Reactie infoteur, 16-04-2013
Hallo,

Je zit in een moeilijke situatie! Zoals ik het begrijp willen jullie nog niet definitief uit elkaar gaan, maar afstand nemen om te kijken hoe het dan gaat lopen? In dat geval zou ik die stap zo snel mogelijk nemen. Hoe moeilijk die stap ook is, het is denk ik een goede stap en zal daarom toch moeten gebeuren. Hoe langer je er mee wacht, hoe meer jullie kinderen van deze vervelende situatie merken en hoe meer negatieve gevoelens erbij komen kijken. Want je gaat die ruimte voor jezelf nu ook steeds meer nodig hebben, niet alleen jouw man, maar jij zelf ook.
Hak de knoop door, vertel jullie kinderen samen wat er gaat gebeuren en maak dan goede afspraken over wat je van elkaar verwacht wanneer jullie tijdelijk niet meer samen wonen. Hoe organiseer je het met de kinderen? Hoeveel communiceer je met elkaar en hoe?

Heel veel sterkte!

Roxanne, 09-04-2013 03:24 #100
Hoi ik ben al 5 jaar met mijn vriend het is al 2 x uit geweest al meer 2 maanden maar ben dan nog steeds super bang om alleen te zijn en nu zijn we weer een half jaartje bij elkaar en toch weet ik het niet we hebben vaak ruzie elke dag zegt hij tegen me ben je boos hou je nog wel van me is er iets ik word er helemaal gek van maar ben zo bang om alleen te zijn :( Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen (hij is wel heel lief). Help me Reactie infoteur, 09-04-2013
Hallo,

uit je bericht komt als enige (of belangrijkste) reden om bij elkaar te blijven, dat je niet alleen wil zijn. Dat zegt iedere buitenstaander genoeg, alleen voor jou niet omdat je er midden in zit. Op de lange termijn is het niet de beste beslissing om bij elkaar te blijven omdat je nu niet alleen wilt zijn. Zet daarom voor jezelf op een rij waarom je niet alleen wilt zijn en wat je er aan kan doen om dat minder erg te maken en hak vervolgens de knoop door. Ga het gesprek met je partner aan en zet de stap om nu niet meer in een relatie te zitten en wees realistisch: de kans is groot dat dat vroeg of laat weer verandert!

Succes!

Jorchen, 24-03-2013 14:39 #99
Hallo, ik ben pas 4maand samen met men vriendin… Het is idd niet lang maar ik heb voor de eerste keer in men leven het gevoel dat iemand de juiste persoon voor me is. Ze twijfeld aan haar gevoelens en ze weet niet watze wil. Ze heeft tijd gevraagt… En die geef ik haar ook. Ik weet gewoon niet wat ik er nu van moet denken, ze wil tijd maar wil wel nog veel met mij afspreken en bv, naar de bioschoop gaan samen
Naar toneel gaan, etc… Het is een persoon die heel gestructureerd is en
Moeilijk met stress kan omgaan. En mijn gedacht was dat ze door haar stage twijfelt want 4 weken geleden was alles nog super… We hebben trouwens ook nooit ruzie gehad maar nu voel ik me machteloos en zou graag eens een eerlijke mening willen. Of er nog een kans bestaat dat het goed komt. Kortom ze wil tijd en twijfeld maar wil me wel nog vaak zien. Ze komt bv zelf naar men
Voetbal kijken ook al interesseerd et haar niet. Reactie infoteur, 25-03-2013
Het klinkt alsof er zeker wel een kans is dat het goed komt, maar het is wel erg onduidelijk waarom ze twijfelt. Weet jij dat wel of is dat voor jou ook zo onduidelijk? Als het voor jou ook zo onduidelijk is, zou ik daar wel naar vragen, dat kan de situatie voor jou duidelijker maken en dan hoef je je wellicht minder onzeker te voelen.
Verder veel sterkte met geduld hebben!

Peter, 06-02-2013 10:31 #98
Heb haar gisteren gesproken ze was er even ivm de hond die we hebben. We hebben omgangsregeling met de hond dus zodoende.

We hebben toen even gepraat en ze heeft aangegeven dat haar gevoel nu weg is. Dat ze tijd en ruimte voor haarzelf nodig is, dat ze heel veel van me houdt, dat ze t wel weer wil proberen (mij de kans geven om te laten zien), maar het liefst er geen label aan hangt. Ze wil niet aan iedereen verantwoording af hoeven leggen zei ze…

Na afloop van t gesprek zei ze dat ze t ondanks t gesprek leuk vond hoe gek ook dat klinkt.

Zou er nog een toekomst in zitten als ik in dat kleine kleine gaatje spring? Reactie infoteur, 06-02-2013
Je hebt in ieder geval nog een kans om te zien of er toekomst in zit! Pak die kans! Mocht het dan toch blijken dat jullie niet beide gelukkig zijn in een relatie, dan heb je er in ieder geval alles aan gedaan en zal je je er ook bij neer moeten leggen.

Hopelijk is dat niet nodig en gaan jullie samen een hele fijne tijd tegemoet!

Peter, 05-02-2013 07:52 #97
Ze heeft gisterenavond tegen vriendin gezegd dat ze het goed zo vindt en ze zeker is van haar zaak. Ik had haar gister ochtend aan de telefoon… en toen zei ze dat ze nog niet nagedacht heeft en dat ze nog niet weet wat ze echt wil…Ik vroeg dan om wat leuks te gaan doen volgende week of die week daarop daarop zei ze nee ik weet t nog niet en lijkt me niet verstandig. Wat moet ik nou?

Ik wil wachten maar geen jaar. Trek dit niet!

Help… Reactie infoteur, 05-02-2013
Ik snap dat je geen jaar wilt wachten, maar hoe lang heb je nu gewacht? Je hebt haar gisterochtend gesproken en gisteravond alweer via een vriendin iets gehoord. Ik begrijp heel goed dat je het liefste iedere minuut van de dag iets hoort over of van haar, maar je schiet er niets mee op. Op die manier krijg je in ieder geval al haar twijfels mee, maak jij je over iedere wending zorgen en begrijp je niets van haar. Misschien heeft ze gisteren in de loop van de dag voor haar gevoel een definitieve beslissing genomen, maar zodra dat écht definitief is laat ze het jou echt wel persoonlijk weten!

Je hebt vorig jaar zelf ook twijfels gehad en ik kan mij niet anders voorstellen dat je toen ook het ene moment dacht de beslissing te nemen om niet samen verder te gaan, terwijl je daar een paar uur/dagen later anders over dacht. Doe het jezelf niet aan om nu ieder twijfelmoment van je vriendin mee te krijgen en geef jezelf en haar die rust. Vertrouw erop dat als ze een beslissing genomen heeft en er van overtuigd is dat dat de definitieve beslissing is, dat ze die dan met jou zal bespreken.

Peter, 04-02-2013 15:01 #96
Ze wil voorlopig even geen gesprek zowizo deze week niet en verder zei ze dat ik het er zo dik bovenop legde… deze week kon ze niet tegen.
Ik ben echt radeloos… Reactie infoteur, 04-02-2013
Dan is een week wachten voor nu alles wat je kunt doen. Je zal deze week wel heel veel aan haar en jullie relatie moeten denken, schrijf je gedachten eventueel op, zodat je het van je af kan schrijven en niet aan het malen blijft. Misschien heb je vragen aan haar, waarom ze twijfelt eno, schrijf die dan ook op. Dat kun je dan later gebruiken als ze wel wil praten, want dat moment komt vanzelf!

Probeer daarnaast je gedachten iets te verzetten, door met vrienden af te spreken. Sterkte en als er ontwikkelingen zijn waar je advies bij wilt, kan je hier altijd weer een update plaatsen!

Peter, 04-02-2013 14:26 #95
Hoi,

ik ben 7 jaar samen met mijn vriendin zij 21 ik 23.

Nou sprak ze vorige week ineens haar twijfels uit over onze relatie, hebben ander half jr terug ook al dipje gehad toen twijfelde ik… Had het niet verwacht ook omdat we bezig waren met kinderen e.d. gezamenlijke rekening hebben geopend. Laatste paar weken gaf ze wel aan dat ze vond dat ik afwezig deed en geen tijd voor haar had, waarop ze het zondag middag een (voorlopige punt) achter zet. Ze weet niet wat ze wil en zegt ze en ze wil rust en ruimte.

Wat moet ik doen? Wil haar dolgraag terug!

Mvg, Reactie infoteur, 04-02-2013
Hallo,

Erg vervelend om in deze situatie te zitten. Ik vermoed dat jullie elkaars eerste geliefden zijn en dat maakt het vaak nog moeilijker. Je kan nu niet heel veel doen. Geef haar de ruimte waar ze om vraagt, maar laat haar af en toe (niet 10x per dag ;) ) op een subtiele vrijblijvende manier weten dat je aan haar denkt en hij terug wilt. Op die manier kan je later niet het verwijdt krijgen dat je te weinig moeite gedaan hebt om haar te overtuigen. Tja het is een vrouw, en vrouwen kunnen ingewikkeld zijn (ik ben zelf een vrouw, dus spreek uit ervaring ;) ). Kijk daarnaast of je samen goede gesprekken kan voeren over wat jullie soms missen en hoe jullie je relatie kunnen verbeteren.
Daarnaast zou ik je adviseren om de kinderwens nog niet serieus op te pakken. In een jaar tijd hebben jullie nu beide een keer serieuze twijfels gehad. Zorg er nu eerst voor dat jullie relatie minimaal een jaar helemaal goed zit. Kinderen maken een relatie immers niet beter, het zet juist extra druk op je relatie. Daarnaast zijn jullie nog jong genoeg om nog een jaartje of een paar jaartjes te wachten, aan jullie relatie te werken en wellicht ook aan je eigen ontwikkeling en plezier (school, werk, sociaal leven).

Sterkte!

Sissy, 03-02-2013 15:12 #94
Hoi
Ik ben 6jaar getrouwd en heb 2 jonge kindjes samen.
Maar hy heeft me al 2 keer bedrogen heb hem vergeven maar vergeten is het niet.
Ik heb het er soms nog moeilijk mee maar hij wil er niet meer over praten het word ook altyd maar moeilijker voor ons 2 kunnen elkaar meestal nie uitstaan maar niemand neemt of durft de stap te zetten om weg te gaan ookal denk ik dat da soms beste is maar wil hem ook niet kwijt want dan denk ik dat hij zo weer naar een ander gaat en blij zal zijn dat hij me kwijt is. hij zegt dat allemaal aan mij ligt en ik zeg dat het zijn fout is dus komen we er nie uit want niemand wilt veranderen en weet echt geen raad meer. Reactie infoteur, 04-02-2013
Hallo,

Zoals ik het begrijp zitten jullie al langere tijd in een moeilijke situatie. Het argument waarom je niet bij hem weg gaat, mag natuurlijk geen reden zijn. Doe nog 1 serieuze poging met behulp van een relatietherapeut of hak de knoop door en vertel hem dat jullie zo niet samen verder kunnen en dat je uit elkaar wilt gaan. Zorg dat je al nagedacht hebt over hoe je wilt dat het dan gaat lopen: wie gaat het huis (voorlopig, als eerste) verlaten, welke afspraak maak je met betrekking tot de kinderen enzovoort. Natuurlijk moet dat later allemaal definitief geregeld worden, maar vanaf het moment dat je uitspreekt dat je uit elkaar wilt, zal je al een aantal stappen moeten nemen.

Succes!

Tash, 24-12-2012 14:50 #93
Goedemiddag,

Ik ga deze maand 6 maanden met mijn vriend, maar de laatste 3 maanden gaat het erg moeizaam. Hij heeft een eigen bedrijf en werkt soms 60 uur per week. Dat wist ik vanaf het begin al. Hij woont ook niet echt dicht in de buurt en hij woont weer bij zijn ouders daarom zien we elkaar vrij weinig. Zijn ouders heb ik ook nog niet ontmoet. We spreken elkaar wel elke dag. We bellen en sturen berichtjes.
In het begin deden we geregeld leuke dingen en stuurde hij me vaker berichtjes. Hij deed meer uit zichzelf. Leuke gesprekken voeren, maar nu ben ik steeds degene die over iets moet beginnen. Ook vraagt hij niet meer uit zichzelf hoe het met me gaat.


De laatste maanden voel ik me niet echt gelukkig. Ik vraag vrij vaak om wat leuks te gaan doen, maar dan zegt hij dat hij het ook wel wilt maar niks kan beloven, omdat hij het zo druk heeft. Dan is de week om en dan hebben we niks afgesproken en hij komt er ook niet op terug. Paar weken erna kom ik er dan achter dat hij wel is gaan darten.
Ook is hij vaak moe en kapot van het werken. Ik lijk dan net een klein kind dat constant aandacht vraagt.

Doordat we vaak alleen via de telefoon communiceren krijgen we vaak discussies. Ik kan niet goed mijn emotie's kwijt op die manier. We sturen ook vaak berichtjes tijdens het werken en dan doet hij natuurlijk kortaf omdat hij bezig is. In de avond hoor ik vaak niet zoveel meer van hem, omdat hij moe is. Ik heb het een paar keer aangekaart dat we elkaar te weinig zien en hij zou tijd maken. Paar maanden erna zie ik nog steeds geen verschil.

Doordat ik het gevoel heb dat hij me niet serieus neemt en niet naar me luistert krop ik dingen op, ook omdat hij vaak geen tijd heeft om uitgebreid te kletsen en dan komt het er met een volle laag uit. Ik verwijt hem dan van van alles. En dan wilt hij niet meer met me praten. Hij zegt dan dat ik gal zit te spuwen. Maar ik heb het gevoel dat ik het niet op een andere manier kan uiten.

December is een drukke werkmaand voor hem. En we hebben elkaar maar 1 keer gezien. Hij heeft me toen verrast met een weekendje weg. Dan is alles weer goed, maar dan zien we elkaar weer weken niet en dan zijn we weer terug bij af.

Deze kerst wilde ik wat leuks doen, maar hij zei dat hij het met zijn familie zou vieren en op 2e kerst zou hij gaan werken. En gisteren vertelde hij opeens dat hij in Oostenrijk was.
Ik vind het echt jammer dat hij het me niet verteld heeft dat hij naar Oostenrijk zou gaan. Ik werd toen weer boos en hij zei dat hij me heus wel een berichtje zou sturen, maar dat hij geen zin heeft in een discussie nu, omdat hij kapot was. Ik weet niet met wie hij daar is en hoe lang hij daar blijft. Mijn vertrouwen in hem is dan ook echt verminderd. Ik dacht dat je elkaar in een relatie alles moet vertellen.
wat kan ik het beste doen? zal ik hiermee stoppen? Reactie infoteur, 03-01-2013
Hallo,

hoe moeilijk ook, volgens mij is het wel duidelijk dat deze relatie niet werkt. Als jullie echt gek op elkaar waren (dus wederzijds) dan zouden jullie wel een oplossing vinden en zou je zijn ouders ook al lang ontmoet hebben. Kies voor jezelf en stel je niet langer afhankelijk van hem op!

Sterkte!

Dido, 12-12-2012 21:51 #92
Hallo,

Alvast bedankt voor het lezen / reageren. Het zal waarschijnlijk een lang verhaal worden, en ik waardeer de moeite enorm.

Het stomme is, dat ik de meeste antwoorden op mijn vragen wel weet. Wat daar stom aan is? Ik ben het niet eens met mijn antwoorden. En daardoor zit ik vast.

Sinds drie en een halve maand heb ik een relatie. Hij is mijn eerste ''officiële'' vriend. Ik kende hem al zo'n twee jaar voordat we samen kwamen. Toen ik hem net ontmoette, vond ik hem direct al interessant. Hij was, vergeleken bij de heren die ik gewend was, zo lief en spontaan en toch tegelijkertijd geen softie. Voor het eerst in mijn leven voelde ik mee aangetrokken tot iemand die heel duidelijk ''een goeie'' leek te zijn. We zagen elkaar vaak, omdat we in dezelfde band zaten en zitten, en ik begon hem steeds leuker te vinden. Ik werd zelfs verliefd.

Helaas kreeg hij een maand later een vriendin, en heeft hij mijn attenties op een hele nette en vriendelijke manier afgewezen. Dat deed hij zelfs zo goed, dat ik het bijna niet erg vond. Natuurlijk kon ik niet begrijpen waarom zij wel en ik niet, natuurlijk vond ik het jammer, maar hij deed het zo perfect dat het niet eens echt moeilijk was hem wekelijks tijdens de repetitie te zien. We zijn zelfs hele goede vrienden geworden.

In die tijd werd ik verliefd op een ander. En hoe vreemd het ook mag klinken, die jongen zat en zit ook in diezelfde band. Veroordeel me er niet om, het gebeurde hoe gek ook. Deze jongen had meer van de jongens waar ik normaal voor viel; verlegen, terughoudend. Het verschil was echter wel, dat ook deze jongen absoluut een goeie was/is. Hij had zelf ook nog totaal geen ervaring met meisjes, en dat vond ik stiekem ook wel spannend. Probleem was echter wel, dat het daardoor allemaal erg langzaam verliep. Ik was destijds zelf ook nog niet zo zelfverzekerd, en zeker niet in de liefde. Ik durfde dus ook niet echte stappen te nemen. Wel was overduidelijk dat we in elkaar geïnteresseerd waren.

Ik ben toen na een paar maanden van verlegen gesukkel, een jaar naar het buitenland gegaan. De eerste zes maanden dat ik weg was, heb ik bijna iedere dag met die jongen gechat/geskyped. Ik was inmiddels zo verliefd, dat ik me niet kon indenken dat ik ooit nog een ander zou willen.
Na dat halfjaar begon werd het contact geleidelijk steeds minder en minder. Ik was er ook voor mezelf achtergekomen dat hij me tegenhield me gelukkig te voelen in het buitenland, en dat ik hem wat moest loslaten, wilde ik daar plezier kunnen maken. Dit heb ik dan ook gedaan. Ik ben met andere jongens daar uitgeweest, maar niemand kon echt mijn interesse vangen. Die jongen in Nederland bleef in mijn hoofd spoken.

Zo'n drie maanden voor ik terug zou gaan, kwam ik erachter dat hij een vriendin had. Het besef dat hij had ''opgegeven'' vond ik vreselijk. Ik heb me er toen toch overheen gezet, en besloten dat er meer vissen in de vijver zwemmen. Dat zelfvertrouwen en zelfrespect heb ik opgedaan in het buitenland. Ik ben wat dat betreft een krachtige persoonlijkheid geworden.

Bij terugkomst, merkte mijn omgeving dat ook echt op. En zo ook mijn huidige vriend, die jongen die ik het éérst leuk vond. Zijn relatie was inmiddels al een aantal maanden over. Een kleine maand nadat ik terug was, biechtte hij op dat hij me leuk was gaan vinden. Dat nieuws verbaasde mij oprecht, maar ik vond het wel heel erg leuk. Ik wist in eerste instantie niet zo goed wat ik er mee moest, omdat het zo onverwachts was, en ik eigenlijk voor mezelf had besloten dat ik het prima vond even nergens aan vast te zitten.

Maar opnieuw was het zijn manier van omgaan, zijn bijzondere persoonlijkheid en zijn goedheid waarmee hij me voor zich won. Ik werd opnieuw verliefd op hem. Hij begon al snel over een relatie, en ik zei ja. Hoewel ik het op dat moment eigenlijk iets te snel vond gaan, wilde ik hem absoluut niet laten lopen en het heel graag proberen.

Nu, drie en een halve maand later, ben ik echt dol op hem geworden. Hij is beter voor me dan ik van hem zou verwachten. Het enige wat onze relatie in de weg staat, zijn mijn gevoelens voor die andere jongen. Want ook die zijn sinds mijn terugkomt weer op gaan bloeien. Dat heb ik mijn vriend, en ook die ander niet verteld. Die andere jongen is nog steeds samen met zijn vriendin.
Ik wil de ander graag loslaten, omdat mijn huidige relatie zo goed is, maar om de een of andere reden lukt het niet. Het feit dat ik het nooit heb kunnen proberen met die jongen vreet aan me, en soms vraag ik me af wat er gebeurd zou zijn als ik niet weg gegaan was.

Het antwoord op dit alles is waarschijnlijk dat als mijn huidige relatie goed was, ik die ander zou moeten kunnen vergeten. Maar ik hou net zo goed van mijn huidige vriend, en onze relatie loopt prima. Ik zou het doodzonde vinden op zoiets op te geven voor een jongen die nog wel door mijn hoofd spookt, maar mij lijkt te zijn vergeten. Wat kan ik het beste doen hieraan? Reactie infoteur, 13-12-2012
Hallo,

Mijn antwoord zou niet zijn dat als je relatie goed zit, die andere jongen niet in je hoofd rond zou moeten blijven spoken. Ik herken het zelf namelijk, heb ook een ex waarvan ik mij afvraag hoe het nu zou zijn als 1 ding anders was gelopen. Ik ben er zelfs een blog over gaan schrijven (http://dearmisterbig.blogspot.nl/ ) en merkte dat het daardoor alleen maar erger werd. Dat kwam doordat ik er constant mee bezig was. Uiteindelijk realiseerde ik mij dat ik er toch niets mee kan, aangezien die ex gelukkig getrouwd is en ik ook, en ik er daarom minder mee bezig moest zijn en daardoor wordt dat gevoel van zelf ook minder. Daarnaast zal ik altijd met die vraag blijven zitten “Wat als…” maar zal ik daar waarschijnlijk ook nooit antwoord op krijgen en daar moet ik mij bij neerleggen.

Ik kan jou alleen maar adviseren om hetzelfde te doen. Probeer er minder over na te denken en je er bij neer te leggen dat het nou eenmaal zo gelopen is en dat je daarbij ook gelukkig bent met je huidige vriend.

Succes!

Belle, 11-12-2012 23:43 #91
Hoi,

Ik heb een relatie van 6 1/2 jaar. Ik woon nu 5 jaar samen. Ik kom uit Brabant en hij uit het westland. Hij is voor mij bij zijn vrouw weg gegaan en heeft al 2 kinderen uit een eerder huwelijk. We schelen 15 jaar. Nu is het zo dat het leeftijdverschil bij ons nooit een probleem is geweest we hebben elkaar altijd er vrij gelaten in de dingen die we doen en bij ons passen. Ik ben na 1 1/2 jaar voor hem naar het Westland verhuisd.

Nu is het zo dat ik twijfel aan onze relatie. We hebben vriendschappelijk een hele goede relatie en nooit ruzie. We hebben respect voor elkaar en elkaars levensstijl. We zijn wel compleet elkaars tegenovergestelde. Ik ben spontaan en druk en een avondmens hij een ochtendmens rustig en introvert en totaal geen prater, maar dit hebben we wel van elkaar geaccepteerd. We jagen ook dezelfde droom na om terug te verhuizen naar Brabant als de kinderen wat groter zijn en een huisje te kopen op t platteland met een beetje grond erbij voor mijn hobby de paarden en zijn hobby is sleutelen en hobbieen.

Wat ik nu zo mis in onze relatie is dat we vrijwel ieder ons eigen leven leiden en er helemaal geen intimiteit meer is. Zelfs een knuffel of kusje kan er niet meer vanaf. Nu zijn er in het afgelopen jaar wel meer dingen gebeurd die mijn vertrouwen hebben geschaad (dingen verzwijgen voor mij) maar hij zegt altijd dat hij er vol voor wil gaan voor onze relatie. Alleen laat hij niks blijken door maar iets te tonen naar mij. Het lijkt wel iedere keer als ik iets aanhaal we steeds verder van elkaar vandaan gaan. Nu vond ik gisteren op de computer een scala aan porno en daar werd ik gewoon helemaal misselijk van… als ik hem dan confronteer dan wuift hij het wel van vond ik wel lollig. Verder wordt er niet over gesproken en met dat antwoord moet ik het doen. Ik weet ook niet door dit alles of er voor mij de aantrekkingskracht en de verliefdheid nog wel is. Er is van mijn kant wel houden van…

Ik ga nu naar mijn ouders tot kerst en probeer voor mezelf wat meer dingen helder te krijgen wat ik hier nu mee aan moet. Ook even geen contact zodat ik hopelijk kan bepalen of het alleen mijn dagelijkse maatje is wat ik mis of mis ik hem echt als een partner…

Ow en er is nog iets we hebben altijd het onderwerp kinderen ook besproken en hij vertelde altijd dat hij er achter stond om nog een kind met mij te krijgen alleen zegt hij nu dat het er niet meer in zit. Hij heeft hier geen zin meer in en hij heeft er al 2 en dus is het een definitieve nee. Ik ben nu 28 en wil misschien wel ooit kinderen ook al bedenk ik me nu dat ik dat misschien ook wel niet met hem wil…

Ik maak mezelf zo gek van het twijfelen dat ik er lichamelijke klachten van krijg. Uitslag en misselijk als ik er aan denk een beslissing te moeten maken. In een klap alles kwijt, mijn huis, zijn kinderen, de katten, auto's, mijn leven hier, sportclubs etc etc. maar dit door laten sukkelen de komende jaren kan ook niet. heluppp! Reactie infoteur, 13-12-2012
Hallo,

Ik denk dat je een goede stap gezet hebt door even letterlijk afstand te nemen. Hopelijk schut hem dat wakker dat er een serieus probleem is en dat er iets moet veranderen omdat je anders niet verder wilt. Want het lijkt erop dat hij zich dat tot nu toe in ieder geval niet beseft. Als het hem wel al duidelijk was, dan is denk ik duidelijk wat je moet doen: uit deze relatie stappen die ooit leuk was, maar nu al tijden alleen maar slechter wordt en er geen reden is om te verwachten dat dat op korte termijn beter wordt.
Wat betreft de kinderwens: die keuze moet je helemaal zelf maken en niet af laten hangen van een twijfelachtige relatie. Als je nu voor hem besluit dan geen eigen kinderen te willen, dan zal je daar de rest van je leven spijt van hebben! Veel succes met rustig hier over nadenken. Nog 1 tip: lees je eigen verhaal terug en vraag je eventueel af wat jij zou adviseren als je dit van iemand anders zou lezen. Volgens mij is het namelijk heel duidelijk, maar is het gewoon heel lastig om de knoop door te hakken.

Sterkte!

Vlinder, 06-12-2012 14:44 #90
Hoi,
ik zal het proberen kort te houden, maar een jaar geleden met carnaval kwam mijn zwager naar me toe en vertelde me dat hij gek op me was, de gevoelens waren ook wederzijds, mijn huidige relatie ging ook al niet zo best en die van hem ook niet. maar toen hij me vertelde, hoorde ik hem daarna er niet meer over. totdat we een feestje hadden en hij me vaste pakte en mijn vol op de mond zoende. ik liet het toe. volgende dag ging we samen op pad, hadden we al heel lang afgesproken, die dag vertelde hij me dat hij met mij verder wou en met kinderen wou, ik hield het eerst op afstand omdat ik in het verleden heel vaak gekwetst ben en dat wou ik niet nog een keer mee maken. maar we werden alleen maar closer en closer, we hadden samen besloten om met elkaar verder te gaan. maar helaas kwam mijn vriend en zijn vrouw erachter, dat we toch hadden besloten om bij de partner te blijven, maar kwamen toch achter dat we niet meer zonder elkaar kunnen en dat de liefde toch dieper zit dat we dachten. we spreken elkaar elke dag, af en toen zien we elkaar en we hebben besloten dat we toch met elkaar verder gaan maar ik ben bang dat hij toch voor zijn vrouw kiest en dat ik weer gekwetst achter blijf, hij zegt elke keer wel tegen me dat ik hem niet kwijt raak en dat ik de ware voor hem ben, maar ik ben gewoon heel onzeker. want ze hebben een koophuis en allebei een eigen zaak en wat heb ik, niks. kan iemand mij vertellen wat ik het best kan doen en van die onzekerheid kan afkomen? Reactie infoteur, 07-12-2012
Hallo,

Volgens mij is het heel simpel. Hak beide definitief de knoop door en als jullie dus beide voor elkaar kiezen zoals jullie zeggen, moeten jullie ook de stappen nemen die daar aan vast zitten en de gevolgen onder ogen zien. Wil je dat niet? Kan je dat niet? Dan stop je met wat jullie samen hebben. De vraag is wel of je dan wel bij je huidige partner moet blijven, want het is duidelijk dat het niet goed zit en wees dan eerlijk naar jezelf en je partner, pas dan kun je echt gelukkig worden.
Stel dat jij voor je zwager kiest en hij uiteindelijk toch voor zijn vrouw? Dat is balen, maar blijf dan alsjeblieft niet als nog bij je partner, dat is naar niemand toe eerlijk en dan blijf je in een rotsituatie zitten. Vroeg of laat speelt het met je zwager dan toch weer op en houdt hij je aan het lijntje of er komt weer een andere man die je leuk vindt. Je zou zelf ook geen tweede keus willen zijn toch? Dat maakt je juist zo onzeker en ongelukkig.

K., 06-12-2012 10:48 #89
Ik ben een vrouw van 34 jaar, 12 jaar getrouwd en 14 jaar samen. Wij hebben 2 kinderen. De eerste twee jaar onze relatie was een echte droomrelatie. Daarna hadden wij probleempjes/ruzie maar wij waren wel verliefd. Twee jaar geleden had ik een paniekaanval na een ruzie met mijn man. Ik kon hem niet meer vertrouwen. Ik ging naar een psycholoog. Dan had ik geen paniek klachten meer maar onze relatie is veranderd. Twee jaar lang sliepen wij apart. Hij bleef verliefd op mij en had in die tijd geen andere relatie. Ik had wel een open relatie met iemand. Dat vond ik niet fijn want ik wil wel iemand hebben die 100% voor mij is maar ik werd wel erg verliefd op hem. Mijn man was er nog voor mij. Ik heb besloten om nog een keer te proberen. Hij zei ja maar hij kan me niet meer vertrouwen. Iedere dag twijfelt of wij samen moeten zijn. Hij denkt iedere moment aan de andere man en vergelijk zijn zelf met hem. Wij hebben iedere dag ruzie. Als hij boos is zegt dat hij weg wil en dat gebeurt vaak. Ik weet niet meer wat ik wil. Doorgaan of niet. Bovendien ben ik economisch afhankelijk van mijn man want ik werk niet en dat maak me erg bang. Mijn man is een lieve man en nog steeds verliefd op mij maar ik voel me niet meer gelukkig met hem. Het raar is dat ik kan hem ook niet loslaten. En nog iets. Ik heb gevoelens voor allebei mannen eigenlijk… lastig! Reactie infoteur, 06-12-2012
Hallo,

Je verhaal is voor mij niet helemaal duidelijk. Hebben jij en je partner een open relatie? Of zijn jullie beide wel eens vreemd gegaan?
Het is in ieder geval wel duidelijk dat je zo niet verder kan, dat jullie geen goede relatie hebben. Maak een keuze: probeer er samen met je man uit te komen en vergeet dan de ander en praat over jullie problemen. Wees ook dan reëel als de ruzies niet minder worden, dan moet je er een punt achter zetten. Anders kies je voor een leven zonder je man, of je dan met de ander verder gaat of niet is dan aan jou. Je zal dan ook aan je zelfstandigheid moeten werken, maar dat zou ik je ook aanraden als je bij je partner blijft. Op die manier ben je van niemand afhankelijk en hoef je geen rekening te houden met zo’n praktisch argument.

Succes!

Jo, 03-12-2012 20:15 #88
Mijn vriendin twijfelt sinds een tijdje. Ze twijfelt dat we op sommige vlakken niet bij elkaar passen. We zijn nu 2 jaar samen. Dit gaat dan meer over onnozele dingen over het huishouden en dergelijke. Zij wilt alles perfect, ik iets minder en dat zorgde soms voor strubbelingen. Op persoonlijk vlak klikt het wel enorm tussen ons. Nu leven we al een maand apart maar hebben wel elke dag contact en slapen soms nog bij elkaar. Toch blijft zij twijfelen. Ze voelt zich goed nu ze alleen is maar tegelijkertijd kan ze er ook niet definitief een punt achter zetten. Ik ben ten einde raad. Reactie infoteur, 04-12-2012
Hallo,

Je zit in een rotsituatie: jij bent wel nog blij met jullie relatie, maar zij twijfelt en daardoor ben je afhankelijk van haar beslissing. Uiteindelijk is het voor jullie beide belangrijk dat ze een goede eerlijke beslissing neemt, want anders worden jullie beide niet gelukkig. Zoals je het omschrijft komt het bij mij over dat bij haar het speciale gevoel er niet meer is en dat daardoor verschillen en de typische huishoudelijke situaties “de schuld” krijgen dat het voor haar niet meer goed gaat. Uiteindelijk hoeven dat natuurlijk geen oorzaken te zijn van het beëindigen van een relatie. Ik denk eerder dat bijna iedereen dit wel herkent, maar dat je er samen een weg in vindt als het goed gaat. Vraag haar dus hierna en voorkom dat ze jou ongewild aan het lijntje houdt omdat ze er niet definitief een punt achter wil zetten. Anders doe je jezelf te kort: je verdient iemand die voor 100% voor je gaat!

Sterkte!

Mark Lindhout, 03-12-2012 14:25 #87
Hallo,

Ik heb nu een nog een zeer korte relatie van nog geen half jaar, maar ik zit nu al in de twijfels. Dit is tevens ook de eerste relatie waarvan ik 'meer' van verwacht. ( dus niet alleen verliefd zijn, maar er ook echt iets van willen maken). Alleen twijfel ik om de 1 of andere reden! (dit heeft al meerdere malen tot paniek geleid en dit brengt haar ontzettend in de twijfel). Ik weet ook niet echter waaraan ik nou precies twijfel. Is het nou 'hou ik wel van haar'? 'Kan ik wel gelukkig worden met haar'? Ik snap niet waarom ik me hier uberhaupt mee bezig hou omdat dit nog zo kort is en ik wil haar gewoon echt niet kwijt! Ze is zo lief en zorgzaam. spontaan. meegaand. knap. Ik snap gewoon niet wat ik moet doen! Hoe kan ik die twijfels 'tegengaan?' Het liefst zou ik die twijfels gewoon uit mijn hoofd wensen en gelukkig met haar verder gaan. Help!

Groetjes,

Mark Reactie infoteur, 03-12-2012
Hallo,

Bedankt voor je bericht. Mijn eerste reactie als iemand binnen een half jaar zo écht twijfelt, is dat het dan waarschijnlijk niet goed zit en de relatie beter beëindigd kan worden. MAAR in dit geval vraag ik mij af of dat wel het juiste advies is, omdat je zelf niet kan benoemen waarom je twijfelt. Zou het een soort van bindingsangst kunnen zijn omdat het je eerste serieuze relatie is? Voel je je misschien onzeker wanneer je nadenkt over jullie toekomst: hoe gaat dit verder lopen, wanneer zullen jullie welke stappen zetten en wil je dat dan wel allebei? Misschien heeft jouw paniek-gevoel hier iets mee te maken, aangezien je schrijft dat je haar wel heel erg leuk vindt.

Als dat de reden is, praat daar dan over met haar want het maakt haar duidelijk dat je niet twijfelt over haar of jouw gevoel voor haar, maar meer over hoe het hebben van een serieuze relatie werkt. Daardoor wordt zij niet onzeker en kunnen jullie samen praten over wat jullie van een serieuze relatie verwachten en bijvoorbeeld ook afspreken dat jullie het rustig aan doen als dat voor jou beter voelt.

Succes en ik hoor het graag als je denkt dat het toch iets anders is.

S., 27-11-2012 15:12 #86
Hallo,

Ik heb een relatie van bijna 5 jaar. Woon zo'n jaar samen. Ik heb op dit moment super veel twijfels over mijn relatie. Intiem kan ik niet zijn. Het gebeurd nog wel, maar zelden. We hebben om de meest stomme dingen ruzie. Als het huishouden, families en ga zo maar door. Wij leidden allebei een totaal ander leven ik zou graag kinderen willen en alles wat daarbij komt kijken. En hij is nu in een 2de fase van zijn leven gekomen van alleen maar uitgaan en bij vrienden hangen. (waarvan de meeste ook vrijgezel zijn). Als het aan hem ligt wil hij voorlopig nog geen kinderen. Financieel gezien hangt het meeste van mij af omdat hij parttime werkt en geen fulltime baan kan vinden. Hij is meer thuis dan ik, maar vindt niet dat hij meer moet doen in huis. Ik heb het idee dat mijn leven stil staat. Zo vind ik het niet kunnen om zonder hem op vakantie te gaan, omdat hij het niet kan betalen gaan we dus ook niet. Uiteten, naar de film etc gaan we ook niet meer omdat ik geen zin heb om iedere keer mijn portemonnee te trekken. En hij doet geen moeite om het voor te stellen want zo zegt hij, hij heeft geen geld om iets te kunnen doen. We hebben al vaker gesprekken gehad en dan gaat het een tijdje goed, en dan zijn we na 2 maanden weer op hetzelfde punt belandt. Ik vraag me af of we niet meer zijn dan gewenning en of we niet meer zijn dan alleen vrienden. Misschien ben ik zelf ook wel bang om in het diepe te springen omdat ik zelf nogal een controlfreak ben. Ik ben goed met zijn familie en hij tegenwoordig niet meer zo met die van mij. Waarom weet ik niet, maar moeite doet hij daar niet voor op dit moment. Laat mij gerust alleen naar familie en vrienden gaan. Er zijn nog wel momenten dat we het gezellig hebben, maar dan kijk ik hem aan en denk ik hoe zie ik jou nu? Als mijn vriend of een vriend. Ik vind het heel moeilijk en ben bang dat ik een verkeerde keuze maak… Ik weet het gewoon niet mijn gevoelens zijn overal op dit moment.

groeten. Reactie infoteur, 28-11-2012
Hallo,

Je zit in een moeilijker situatie. Vaak is het na een lezen van een bericht wel duidelijk wat iemand het beste kan doen, maar dat vind ik nu heel moeilijk. Om te beginnen is het wel belangrijk om je bewust te zijn van het feit dat je geen verkeerde beslissing kan nemen. Als je nu besluit uit elkaar te gaan en over een jaar ben je er zeker van dat het de verkeerde beslissing geweest is, heb je elkaar dan zo weer gevonden!

Geld lijkt een belangrijke rol te spelen in jullie problemen, maar uiteindelijk zit het probleem in de verschillen in wat jullie willen. Want ook zonder geld kun je het anders speciaal maken. Zoals je al beschrijft verwachten jullie momenteel iets heel anders van het leven en het lijkt mij belangrijk om hier heel goed met elkaar over te spreken. Of je op hem moet wachten tot hij klaar is voor een volgende stap, hangt af van je gevoel. Als dat niet voldoende is, heeft wachten geen zin.
Geef het nog 1 serieuze kans door er samen ook heel goed over te spreken en kom op voor je eigen behoeftes. Kies vaker voor jezelf en ga bijvoorbeeld een keer met een vriendin op vakantie. Wordt het niet beter, dan kun je niet anders dan de knoop doorhakken!

Sterkte!

Ziana, 14-11-2012 13:12 #85
Ook ik zit even in een relatie dip. Ik ken mijn vriend nu 3 maanden, het gaat eigenlijk hartstikke goed. Op een gegeven moment begon hij onze afspraken steeds vaker af te zeggen met een reden. Ik hield mezelf voor geduld en begrip ervoor te hebben. Nu is het zo dat hij een aanrijding gehad heeft vorige week donderdag. Hij liet mij dat zaterdag via een sms weten. Belangrijk om te weten is dat wij een Turkse achtergrond hebben en relaties niet gewenst en geopenbaard worden. Ik heb toen die vrijdag contact met zijn zus gezocht op haar werk en zij was hier niet over te spreken (ze kent mij niet) en was er vrij boos over. Nu doet hij kortaf en ik heb hem gisteren gevraagd of hij nog zeker is van onze relatie. Hij zei dat hij het jammer vond dat onze afspraken vaak niet doorgingen en dat incident met zijn zus niet goed begreep. Hij zei toen of hij niet weet of een relatie goed is om te hebben.

Ik schrok hier van en vroeg wat hij hiermee bedoelde. Hij zei ik twijfel over alles nu, en dat ie niet weet waar het vandaan komt en tussen ze oren zit waarschijnlijk. Daarna zei hij slaaplekker liefste en smste hij me in de morgen vroeg ook weer.

Ik heb er niet meer op gereageerd omdat ik me gekwetst voel, ik bedoel hij wil dit misschien helemaal niet? of is hij in de war door het ongeluk? Moet ik hem tijd geven of gewoon door gaan met mijn leven?

We zijn beide trouwens 25 en wonen niet bij elkaar. Trouwen is het enige middel om bij elkaar te zijn en elkaar beter te leren kennen. Reactie infoteur, 14-11-2012
Om te beginnen wil ik opmerken dat ik niet veel kennis van de Turkse cultuur heb, dus mogelijk geef ik een advies dat voor jou niet werkt in verband met de cultuur verschillen.

Of hij in de war is door het auto-ongeluk zul je snel genoeg merken. Als hij zijn twijfels behoudt, moet je er vanuit gaan dat het ongeluk er niet mee te maken heeft. Indien mogelijk, zou ik er verder face-to-face of op een andere manier een serieus gesprek over aan gaan waarin jij jouw gevoel kan uiten. Mogelijk kunnen jullie er dan samen uitkomen en verder gaan, maar indien er geen wederzijds begrip is moet je ook de conclusie durven trekken dat jullie relatie niet goed genoeg is om in de toekomst te trouwen.

Succes! Als je nog uitgebreider advies wilt of vervolg vragen hebt, hoor ik dat graag. Je kan daarvoor ook terecht op persoonlijkadvies.blogspot.com

Daantje, 04-11-2012 12:51 #84
Ik wil ook graag mijn verhaal hier neer zetten… Ik ben een jongevrouw van 24 jaar oud, sinds twee jaar gehuwd. Toen mijn man en ik net een relatie kregen had hij niet zo'n goed contact met zijn familie, gelukkig voor hem is dit nu wel het geval.

Laat ik bij het begin beginnen, op het moment dat ik mijn man leerde kennen was ik helemaal klaar met relaties en alles wat daarbij hoorde. Ik was pas negentien dus nog erg jong, maar had al genoeg bagage op mijn schouders liggen. Nu denk ik dat ik gewoon helemaal moe was van het huidige leven dat ik had. Ik wilde iets anders, mezelf ontplooien. Een vriendin haalde me over om mee te gaan naar de kroeg en hoewel ik in eerste instantie absoluut geen zin had wist ze me toch te overtuigen. Het was best gezellig en ondanks het gezeur van enkele jongens die ik kende over dat ik met hen uit moest gaan wist ik mezelf staande te houden en ze af te wijzen.

Echter mijn man stond daar achter de bar. Ik viel gelijk voor hem. Nog geen week later was onze omgang een feit en besloten we dit te verdiepen. We gingen voor een relatie. In het begin is alles altijd leuk en pas later leer je elkaar ook kennen. Zijn relatie van drie jaar was ook nog niet zo heel lang afgesloten, hij had zelfs verlovingsplannen gehad met zijn ex. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat ik slechts een stand-in was. Ergens vermoedde ik dat hij nog niet helemaal over haar heen was, hij was nog zo boos over haar verraad. Het feit dat zijn vrienden ook de hare waren deed hier ook geen goed aan. Als we bij één van hen op visite gingen belandde het gesprek altijd op de tijd waarin hij nog met haar was. Een gesprek waar ik niet aan kon deelnemen en hiervoor ook altijd verwijten naar mijn hoofd kreeg, omdat ik zogenaamd niets zei. Maar ik kende zijn ex niet, noch wist ik iets over 'de tijd' waarin hij met haar was omgegaan, dus wat kon ik hierover zeggen?

Na een goed jaar kwamen de spanningen pas echt heftig. Ik betrapte hem op vreemde dingen. Hij zat meer achter zijn computer dan gezellig bij mij op de bank (op dit punt woonde we al samen) en als ik dan naar boven kwam werd zijn mailbox gauw weggeklikt. Uiteindelijk vond ik papiertjes met namen en nummers van andere vrouwen. Hierover kregen we de grootste ruzie, volgens hem stamden deze briefjes uit zijn vrijgezelle tijd, maar ik vond het vreemd dat deze nu pas, na een jaar, opdoken. Ik geloofde hem niet.
Een wederzijdse vriendin zou op vakantie gaan naar het buitenland om haar kleine zusje op te zoeken, en nodigde mij uit om met haar mee te gaan. Gezamenlijk hebben we besloten dat het eventjes goed was om een pauze in te lassen en zo te kijken wel kant we op zouden gaan. Afijn, zo gezegd zo gedaan. Voor mij was het een hele opluchting toen ik ontdekte dat ik hem echt ontzettend miste.

Hierna besloten we toch verder te gaan en eerlijk is eerlijk, het ging ook echt goed. Op een gegeven moment namen we de beslissing om te gaan trouwen. Het was geen bijzonder leuk aanzoek, meneer lag lui op de bank en verkondigde mij dat als ik nog wilde trouwen dat ik het maar moest gaan regelen. Vaak wordt het lacherig verteld, maar ergens steekt mij dat nog steeds. Alsof ik niet meer waard was!
Ik begon alles te regelen, en kreeg bijzonder weinig inmenging van hem. Zo nu en dan liet hij zijn mening is horen, maar het kwam meer op mij aan.

Na ons huwelijk bloeide de relatie met zijn familie op. Nu heb ik echter continu het idee dat zijn zus mijn rivale is. Hij brengt ontzettend veel tijd daardoor, (niet dat ik hem dat niet gun), onderneemt heel veel met haar en als hij thuis is zit hij nog de hele avond met haar aan de telefoon. Soms lijkt het wel of hij geen tijd voor mij heeft. Het is zelfs wel eens zo dat hij met haar bepaalde dingen bespreekt over eventuele plannen voor ons huis en dat ik pas veel later op de hoogte gesteld wordt. Het is 'Ons' huis, dan zou ik toch de eerste moeten met wie hij dat bespreekt.

Ook vordert onze kinderwens niet echt en dit doet ons beiden veel verdriet. Ik heb er ontzettend veel moeite mee, hij ook. Echter dit bespreekt hij niet met mij, maar wederom met zijn zus.
Hierdoor ga ik er steeds harder aan twijfelen welke plaats ik inneem in zijn leven, want soms heb ik het gevoel dat ik ergens onder aan de ladder bungel schreeuwend naar hem om een beetje aandacht.

Soms zou ik gewoon de boel de boel willen laten en achter dit alles een punt willen zetten, maar ik heb ook een verantwoordelijkheidsgevoel die me zegt dat ik dit niet zomaar kan maken.
Toch denk ik wel dat het voor hem ook eens tijd wordt om hierover na te gaan denken, maar hoe krijg ik hem uberhaupt zover dat hij hierover nadenkt. Elk gesprek dat ik hierover begin, kalm of niet kalm, eindigt in een woordenstrijd van zijn kant en dan loopt hij kwaad weg… Reactie infoteur, 05-11-2012
Hallo,

Een eerste heel belangrijke tip: zorg dat je relatie goed zit en je gelukkig bent, voordat je verder gaat met het proberen in te vullen van jullie kinderwens! Het wordt nog ingewikkelder als je zwanger bent of kinderen hebt en je kan het toch niet maken dat je over korte tijd toch bij je man weg gaat met kind en dat je dan ooit tegen je kind moet zeggen dat je eigenlijk al veel langer twijfels had.
Als je dit inderdaad even laat rusten, kan dat hem ook het besef geven hoe belangrijk dit moment is en dat hij na moet denken wat hij wil. Dat zul jij in de tussentijd ook doen en ik kan je alleen maar adviseren om voor een gelukkige toekomst te kiezen. Als ik zo je verhaal lees, sprankelt het geluk en liefde er niet echt vanaf… Je bent pas 24 jaar, dus als dit je niet gelukkig gaat maken heb je nu nog alle tijd om daar voor te gaan en nogmaals, dat is nu makkelijker dan als jullie wel samen een kindje hebben of verwachten.

Durf voor je eigen op te komen en accepteer het 2e-rangsgevoel niet dat hij je geeft. Wat vind je eigenlijk zo leuk aan hem, want daar schrijf je helemaal niets over…

Lena, 02-11-2012 19:21 #83
Ik ben een meisje van 20 jaar.
In juni van dit jaar heb ik gebroken met mijn (eerste) vriend. Ik was al een half jaar aan het twijfelen om weg te gaan (we woonden 1 jaar samen). Waarom? Het liep niet echt helemaal zoals ik het me allemaal voorstelde. Ik heb in de 4 jaar dat we samen waren mijn romantische beeld al bijgestuurd, want niets gaat zoals in de mooie films. Maar ik verwachtte toch net iets meer.
Zijn principes waren altijd het belangrijkste en als ik het moeilijk met iets had en wou praten ( ik ben nogal emotioneel), dan ging dit helemaal niet. Hij kan moeilijk om met emoties en blokkeert helemaal. Hij snapt emoties niet en als ik bijvoorbeeld huil als we ruzie maakte, liep hij gewoon weg. Ik miste ook af en toe een "dankjewel" of een kleine attentie. Er was zoveel sleur, we deden ook nooit eens iets anders dan tv kijken samen.
Ik heb hem ook betrapt op leugens, die me erg gekwetst hebben en een beetje getekend hebben. ( ivm zijn ex)
Ik ben door een moeilijke tijd gegaan en voor mij kon het zo niet verder, ookal zag ik hem nog steeds doodgraag. In die periode begon ik meer uit te gaan en heb ik een jongen leren kennen. Het klikte en hij gaf me een goed gevoel, zelfzekerheid. Wat mijn keuze om weg te gaan bevestigd heeft want ik merkte dat ik aandacht miste.
Ik ben eind juli vertrokken en meer naar de andere jongen toegegroeid, maar na een maand leek het dan niets te worden. De dagen erop voelde ik me miserabel want ik had door dat ik niemand had. Ik heb geen vriendennetwerk. 1 vriendin van vroeger die ik nooit meer zie omdat ze een vriendje heeft.
Ik voelde me ongelooflijk eenzaam en begon mijn ex te missen, dus heb ik terug contact gezocht begin augustus. Na enkele weken besloten we het terug te proberen samen en nu zie ik hem terug elk weekend en 1 dag in de week.
In het begin deed hij erg veel moeite, maar wanneer hij er zeker van was dat ik het terug wou proberen met hem veranderde alles weer. Ik heb het gevoel dat we terug in dezelfde situatie en sleur zitten, dus ik weet niet wat gedaan.
Het probleem is dat ik me zoooo goed met hem amuseer. We kunnen enorm goed met elkaar lachen en onnozel doen, maar soms ben ik bang dat ik enkel terug met hem samen ben omdat ik niemand anders heb en daar bang voor ben, voor die eenzaamheid. Want ik voel me seksueel niet meer tot hem aangetrokken. Ik lig graag bij hem en knuffel graag, maar in meer heb ik geen zin. Terwijl ik normaal altijd al een hoog libido heb gehad.
Ik zit helemaal vast. Ik weet niet of we gewoon niet samen passen, of dat het misschien aan mezelf ligt. Dat ik terug door een moeilijke periode ga en me niet goed voel en dat dat zich reflecteert op de relatie. (ik heb veel stress door school). ik ben ook iemand die erg veel nadenkt en dat is misschien ook het probleem. Dat ik teveel verwacht, teveel wil en daardoor de relatie zelf saboteer?
Wie weet als ik er terug een einde aan maak, ga ik hem terug missen of merk ik in de toekomst dat het in elke relatie zo loopt, dan zou ik zo'n spijt hebben.
Ik weet het niet. En het maakt me gek. Mijn gevoel gaat van pieken naar dalen en ik kan dat moeilijker en moeilijker aan.
Wat moet ik doen, wat kan je opmaken uit dit verhaal? Want ik geraak er zelf echt niet meer uit. Reactie infoteur, 03-11-2012
Hallo

ik denk dat je op je 20ste niet snel te veel kan verwachten van een relatie. Het is nog niet echt een fase in je leven waarin je genoegen moet nemen met een sleur. Natuurlijk is ook op je 20ste een relatie na 4 jaar anders dan het eerste jaar, maar je moet er wel nog vol voor kunnen gaan.

Ik zou je eigenlijk als tip willen geven om je eigen verhaal hier nog eens na te lezen. Dan zal je net als ik meteen het antwoord op je eigen vraag vinden. Je hebt weer contact met je ex gezocht omdat je verder niemand om je heen hebt. Die relatie zou beter als vriendschap zijn (indien jullie dat beide willen) dan als geliefden, want jullie zijn nu alweer terug bij af. Ga het gesprek aan met je ex/vriend en kijk of jullie genoegen kunnen nemen met vriendschap en zorg er verder voor dat je nog meer vriendschappen op kan bouwen, zodat je zowel tijdens een relatie als wanneer je singel bent, je je eigen "vangnet" aan vriendschappen hebt. Mensen waar je lol mee kan hebben, maar die ook naar je problemen, vragen en zorgen kunnen luisteren.

Sterkte!

M., 24-10-2012 14:19 #82
Ik ben een vrouw van 33 jaar, nu bijna 7 jaar getrouwd (18 jaar samen). We hebben een zoontje van drie. De laatste jaren verloopt onze relatie zeer moeizaam. Mijn man weet niet of hij het allemaal nog een kans wil geven, maar weet ook niet of hij wel weg wil. Hij zegt dat hij nog van me houdt en dat gevoel er niets mee te maken heeft. Ik ben een zeer onzeker, jaloers persoon (ja dat moet ik toegeven) maar dit wordt alleen maar erger doordat hij telkens over kleine dingen niet helemaal eerlijk is. Ik ga er op zo'n moment in mijn hoofd weer allerlei vreemde verhalen omheen verzinnen en als ik dit dan uit, dan ontploft hij. Want ik overdrijf. Dat is ook zo, maar hij is niet altijd eerlijk. Dit durft hij niet zegt hij want hij is bang voor mijn reactie… nou dit maakt het voor mij gewoon allemaal veel erger, ik zou willen dat hij me alles gewoon zou vertellen. Het is begonnen met het feit dat hij stiekem porno keek en webcamsex had, dit heeft mijn vertrouwen flink beschadigd. Hij vindt dat onzin, want hij doet dat niet meer en houdt toch van mij… pff was het voor mij maar zo makkelijk. Nu heeft hij een collega waar hij goed mee kan opschieten en over onze/zijn problemen kan praten. Op zich geen probleem, maar dit heeft hij mij ook niet eerlijk verteld. Ik kwam hier achter en ging hier door mijn onzekerheid weer van alles bijverzinnen wat er volgens hem niet is. Hij zegt dat hij van me houdt en liever een leven samen wil, maar niet als ik zo jaloers blijf. Ik moet hem vertrouwen, want hij heeft nog nooit echt iets verkeerd gedaan. Als ik dit niet kan, dreigt hij bij me weg te gaan. Hij weet überhaupt niet of ik kan veranderen zegt hij, maar eigenlijk wil hij niet weg. Want als hij echt weg wilde, was hij wel al weggeweest zegt hij dan weer…

Wat moet ik hier nu mee? Ik weet het echt niet meer… Reactie infoteur, 24-10-2012
Hallo,

Zo te lezen zitten jullie momenteel in een negatieve spiraal die inderdaad niet thuis hoort in een goede relatie. Hij heeft (kleine) geheimen omdat hij bang is voor jou reactie: jij voelt je nog onzekerder als je daar achter komt en geeft daardoor de reactie waarvoor hij bang is, maar jij geeft die reactie omdat hij geheimen blijft houden. Die spiraal moet door jullie doorbroken worden door in te zien dat je beide ervoor zorgt dat je het gedrag van de ander zo in stand houdt.

Uiteindelijk zullen jullie dus beide een beetje moeten veranderen, want anders zal je in deze negatieve spiraal blijven of opnieuw terecht komen. En iedereen kan een beetje veranderen, zo niet dan wil je het niet.

Succes!

Ant, 17-10-2012 14:50 #81
Ik had nooit gedacht dat ik hierin zou verzeilen, Ik heb een prachtige zoon van 2 en ben nu 6 jaar samen met mijn partner. De laatste paar maanden eigenlijk twijfelde ik bij vragen als: blijven jullie de rest van je leven samen geloof je hierin? Ook geloof ik dat het een kwestie van tijd is voordat ik vreemdga. Zij is aardig lief slim en een topmoeder maar sinds deze week knaagt bij mij het gevoel heel erg dat ze gewoon mijn goede vriend is geworden, sex hebben we na de zwangerschap erg weinig (soms 1 x in de maand) (soms 2/3 maanden niet), we hebben vaker woordenwisselingen, ik irriteer me sneller bij dingen die ze doet, ik heb de drang om meer uit te gaan. Bij mij staat houden van los van een relatie, ik hou ook van mijn moeder en mijn zus en ook van mijn partner maar het gevoel is weg, wat doe ik hieraan, is de relatie verbreken een logische keuze? Ditzelfde gevoel had ik een jaar eerder ook en nu ben ik een jaar verder en kom weer op hetzelfde punt uit. Ik raak er depressief door, en doe ook anders tegen haar. Bij het aankaarten van bijv sex dat ik vind dat het ongezond is hoe vaak wij sex hebben neemt ze het vaak met een korreltje zout, ja ik ben moe, ik werk veel, en ze heeft wel is geroepen dan neuk je toch een ander.
Ik loop compleet vast, ik wacht met geduld op uw antwoord… Reactie infoteur, 17-10-2012
Hallo,

Ik vind het lastig om naar aanleiding van je verhaal advies te geven of dit het moment is om de knoop door te hakken of niet? Ik heb daar namelijk niet genoeg informatie over of je het vaak besproken hebt (ook een jaar terug en niet alleen over de intimiteit). Waar ik dus eigenlijk naar op zoek ben is in hoeverre jij tot nu toe je best gedaan hebt om dit samen met je partner op te lossen. Ik denk namelijk dat je dat jezelf, je partner en jullie zoon verplicht bent. Met proberen heb ik het dan in deze situatie niet over 2x over praten gedurende een maand, maar over een langere periode diverse zaken besproken hebben.
Als je dat gedaan hebt, voorkom je dat je een beslissing neemt op “gewoon een tijdelijk dipje” waar iedere relatie wel eens last van heeft. En dan zal je serieus met je partner aan tafel moeten gaan zitten en vertellen hoe je er in staat en dan is je keuze eigenlijk al gemaakt denk ik. Het moment van beslissen dan nog verder voor je uitschuiven heeft dan geen zin en dat is voor niemand goed (ook niet voor jullie zoontje).

Kortom: zorg ervoor dat je eerlijk tegen jezelf kan zeggen dat je er alles aan gedaan hebt om de relatie te redden, zodat je zeker weet dat het geen tijdelijke dip is. Als je dat gedaan hebt en het niet het gewenste effect gebracht heeft, neem dan de beslissing hoe moeilijk dat ook is.

Sterkte!

Dennis, 12-10-2012 19:01 #80
Goedenavond,

Nog één met twijfels. of liever gezegd die niet weet wat hij nou moet. Een levensverhaal van mijn kant heeft niet zoveel zin denk ik want de kern is hoe we er nu voor staan. nou dat is niet best!
We hebben een eigen zaak, 2 fantastische kinderen en zijn 6 jaar getrouwd. 3 jaar geleden heb ik opgebiecht dat ik vreemd ben gegaan en een hele lange tijd ook.
Uiteindelijk besloten om bij elkaar te blijven en er voor te gaan maar ik merk aan mezelf dat ik niet kan geven wat genoeg is om de relatie te laten werken.
mijn vrouw doet dit wel maar voor mij te weinig. ben ik nu degene die door wat ik gedaan heb altijd een stapje harder moet lopen. het vertrouwen is weg bij mijn vrouw en dat snap ik natuurlijk. maar momenteel is het geen gelijkwaardige relatie.
ik voel me dan ook niet goed in deze relatie en twijfel enorm over wat ik moet doen. Zeker is voor mij dat ik het op de één of andere manier niet op kan brengen om echt er voor te gaan wat ik op zichzelf al een egoistische zaak van mijn kant vind. maar geloof me ik kan het niet opbrengen.
Ik vind de zaak belangrijk en ik merk ook aan mezelf dat ik andere vrouwen nog steeds heel leuk vind. ik heb aangegeven wat ik miste in mijn huidige relatie bij mijn vrouw en dat mis ik nog steeds en gaat ook niet komen.
Maar zoals altijd bij twijfels doe je mensen pijn en doe je het nooit voor iedereen goed. Toch zijn wij al 15 jaar bij elkaar en opgeven voelt ook niet goed!?
mijn hoofd is momenteel een achtbaan en dat is voor de kids niet goed, mijn vrouw niet en al helemaal niet voor de zaak die ook de meer dan nodige aandacht verdiend!
De focus is weg en ik word er zelf ook onzeker en futloos van.
Tip voor me en misschien een advies geven over een vorm van hulp die mij kan helpen om alles goed op een rijtje te krijgen, ik kan het zelf niet dat is een ding wat zeker is

Bij voorbaat dank voor het willen lezen en ik kijk uit naar een reactie

Gr Dennis Reactie infoteur, 13-10-2012
Hallo Dennis,

zoals ik het lees is de gevoelsmatige beslissing al genomen, alleen wegen de praktische bezwaren nog te zwaar om door te zetten. Er zijn altijd relatietherapeuten e.d. te vinden die je kunnen helpen, maar aangezien je ondernemer bent kun je misschien zelf ook meer dan je denkt. Noteer de praktische bezwaren puntsgewijs en ga daar een actieplan/stappenplan voor maken. Zorg er wel voor dat de volgorde van uitvoering eerlijk is. Je kan niet eerst alles "stiekem" regelen en dan je vrouw inlichten.
Ik denk dat zo'n benadering je erg kan helpen.

Sterkte!

Sil, 29-09-2012 14:07 #79
Hallo,

Ook ik twijfel over mijn relatie. Mijn vriend en ik zijn bijna 4 jaar samen. In het begin was het natuurlijk geweldig en waren we super blij met elkaar. Er waren wel wat minpunten, maar die werden overschaduwd door de pluspunten. Na ongeveer een jaar trok ik bij hem in.

Ongeveer een jaar geleden werd mijn vriend depressief. In deze periode was het niet leuk met hem. Hij wilde liever alleen zijn, maar deed dit niet omdat hij ook wel wist dat hij op dat moment geen goede keuzes kon maken. Ik voelde mij niet fijn in de relatie, maar wist dat het kwam door de depressie en dat ik hem moeilijk op zo’n moment in de steek kon laten. Ik besloot er het beste van te maken en hoopte dat als hij beter zou worden, de relatie ook weer net als vroeger zou zijn.

Inmiddels gaat het gelukkig al een stuk beter met hem, maar hij heeft nog veel om aan te werken. Zo is zijn zelfvertrouwen is erg laag. Naar mijn idee was het voor de depressie lang niet zo erg, al had hij ook vaak een masker op bleek later. Ik vind het erg lullig om te zeggen, maar ik vind hem als hij zo onzeker is niet aantrekkelijk. Ik merk dat ik mij er ook steeds meer aan begin te ergeren. Dit vind ik erg kwalijk van mijzelf want ik weet dat hij er van alles aan probeert te doen. Maar ik kan het niet ontkennen.

De laatste tijd hadden we allebei weinig echte interesse in elkaar en na een paar gesprekken hebben we een punt achter onze relatie gezet, omdat we er beiden geen toekomst meer in zagen.
Dat komt ook dat ik erg veranderd ben want toen we elkaar leerden kennen was ik nog student en nu werk ik ongeveer een jaar en zit ik in in heel andere wereld. Vervolgens ben ik weer bij mijn ouders gaan wonen. De eerste week was een hell, ik miste hem zo erg en had zo’n spijt van onze beslissing. We hebben er nooit echt voor gevochten. De tweede week werd dit echter al minder en kon ik wel beter inzien waarom we de keus hadden gemaakt.

Mijn vriend vond de tweede week juist verschrikkelijk. Hij miste mij onwijs en zag ineens in dat hij eigenlijk nooit echt voor de relatie openstond. O.a. omdat hij veel blowde. Na een week hebben we goed gepraat. Eigenlijk alle punten die ik voor mezelf had genoteerd, daar wilde hij ook aan werken. Dit was vooral dat hij stopte met blowen (echt een eis van mijn kant!) en meer open zou staan voor een toekomst samen. Ook spraken we af meer met elkaar te praten en écht tijd in elkaar te steken.
Alhoewel ik niet direct heel blij was, vond ik wel dat we het een kans moesten geven. Hij had echt zijn ogen geopend en ik was benieuwd hoe onze relatie daardoor zou verbeteren.

Hierna hebben we paar leuke dagen samen gehad, waarbij we leuke dingen gedaan hebben zoals naar de bioscoop gaan of wandelen en daarbij veel praten. Dit was leuk en voelde goed. Echter, ik woon nu weer een week met hem samen en ik heb enorme twijfels. Waar hij er nu 100% voor gaat, kan ik het niet meer opbrengen. Ik ben blij dat hij niet meer blowt, maar merk dat er nog allerlei kleine dingen zijn waar ik mij aan erger. Meer nog dan voor we uit elkaar gingen. Ik vind het soms zelf niet prettig als hij mij alleen maar aanraakt! Ik twijfel of ik nog wel de juiste gevoelens voor hem heb.
Nu moet ik erbij vertellen dat deze week ook niet erg geschikt was, want ik had een enorm drukke week op mijn werk waardoor ik erg gestresst was en daardoor niet bepaald gezellig. Maar normaal kan ik dit wel even aan de kant zetten voor mijn vriend en toch lief en gezellig doen, nu kan ik het niet meer opbrengen.

Ik zou graag willen dat ik mijn vriend weer helemaal leuk ga vinden, dat het gevoel voor hem weer terugkomt. We hebben wel leuke momenten samen en dan denk ik dat het gevoel er echt nog wel ergens zit. Maar ik weet niet of het mogelijk is om dit gevoel weer sterker te laten worden en of dat überhaupt nog zin heeft of dat het over is. Reactie infoteur, 01-10-2012
Hallo,

Bedankt voor je verhaal. Volgens mij ben je niet echt op zoek naar een antwoord of advies van mij. Anders zou je je eigen reactie nog een keer na moeten lezen en volgens mij weet je dat ook wat je te doen staat. Jij voelde al rust toen jullie 2 weken uit elkaar waren, jij voelt je niet goed bij de huidige situatie terwijl jullie pas weer 2 weken bij elkaar zijn… Soms pas je na verloop van tijd gewoon niet meer bij elkaar, omdat je je beide ontwikkeld. Hoe graag je dan ook wilt dat alles weer bij het oude is, dat gaat niet.

Succes!

Maria, 26-09-2012 15:15 #78
Hallo,
ik en mijn vriend zijn nu iets langer dan 10 maanden bij elkaar en nog steeds heel erg verliefd. Maar ondanks dat is er nog steeds iets waar ik heel erg mee in mijn maag zit.

Ik leerde hem kennen via een vriendin, we raakte online flink aan de praat waarin we onszelf heel goed in elkaar konden vinden. Dat leidde uiteindelijk tot een soort van onbenoemde "date" in de stad. Het klikte er goed en in tegenstelling tot eerdere dates die ik met andere mannen gehad had voelde ik me erg prettig en op mijn gemak bij hem. Hij gaf me niet het gevoel dat ik beperkt werd in wie ik was en wat ik wilde doen, iets wat ik bij vrijwel alle andere mannen wel had gehad. Hij was verre van perfect, maar ik had het gevoel alsof hij mijn beste vriend was en ik hem kon vertrouwen. Van daaruit volgde al gauw de ene date na de andere, van nature was ik nog steeds afstandelijk en niet op mijn gemak met lichamelijk contact. Het ging daarom naar zijn gevoel ook erg "langzaam", iets wat ik belangrijk vond omdat ik me niet wilde binden aan de verkeerde. Ik ben nog nooit op zoek geweest naar een vluggertje, maar altijd naar die ene waar ik het liefst de rest van mijn leven bij zou willen blijven. Ik wilde zeker van mijn zaak zijn voor ik hem ook maar enige bevestiging gaf. Hij heeft me ook vrij vroeg verteld dat hij lijd aan het Autisme Spectrum Syndroom, dit deed me twijfelen of hij wel de juiste voor mij zou zijn. Waar ik kwetsbaar ben in verband met mijn Hoog Sensitieve Persoonlijkheid, is hij beperkt in zijn inlevingsvermogen. Iets waar ik veel waarde aan hecht als iemand die al snel verkeerd begrepen word door mijn psychische beperkingen die pas op latere termijn merkbaar worden voor enkel de personen waar ik erg close mee ben. Ik besloot om het goede wat we samen deelden niet weg te gooien voor iets wat misschien helemaal niet zo erg was als ik verwachte. Ik had in het begin toch wel moeite met bepaalde dingen van hem te accepteren, dit vooral vanuit mijn eigen onzekerheid over mijn beslissing om met hem verder te gaan. Ook toen we officieel een relatie aangingen had ik nog een paar twijfels. Ik was in het begin nog wat afstandelijk, en wilde vaak liever alleen zijn of ergens anders. Teveel bij hem en ik voelde me opgesloten en verstikt. Het heeft dus ook eventjes geduurd om van hem te gaan houden, iets wat hij na de eerste 2 weken van onze relatie al wel voelde voor mij. Maar toen begon ook langzaam de aap uit de mouw te komen. Hij vertelde me dat hij in het verleden wat geëxperimenteerd had met drugs en dat zijn ouders hier niets van wisten. Ik voelde me op dat moment speciaal omdat hij het zo aan mij toevertrouwde, en omdat hij in de verleden tijd praatte maakte het me ook niet zoveel uit. Maar stiekem sloop het er wel steeds meer in dat hij af en toe nog wel eens "wat" deed, ik accepteerde dit maar omdat ik hem niet zou kunnen verbieden te doen wat hij wilde. Ik besloot dat ik hem zou moeten accepteren, en dat dit nu eenmaal was wie hij was. Ik gaf enkel wel aan dat ik ten alle tijden gewaarschuwd wilde worden als hij zou gebruiken in mijn bijzijn, dit zodat ik me op de een of andere manier veiliger zou voelen. Kennis is zekerheid, en zijn gebruik was beangstigend en vreemd voor me. Aangezien dit niet het enige probleem was in onze relatie heb ik er niet al te veel bij stilgestaan, omdat het niet overduidelijk in mijn gezicht gegooid werd. Zijn autisme zorgde voor de nodige obstakels waar ik mezelf al meerdere malen voor op heb moeten offeren, natuurlijk voor de liefde. Waar hij in het begin lichamelijke intimiteit miste, miste ik nu vooral emotionele intimiteit. Nooit kreeg ik een complimentje, of te horen dat hij van me hield of me miste. Er werden genoeg grapjes over me gemaakt, wat een groot zwart gat aan emotionele wanhoop achterliet. Ik deed zo mijn best om op te vallen en om zijn goedkeuring te krijgen. Ik probeerde mijn talenten in te zetten in een poging om gewaardeerd te worden. Terwijl de rest van de wereld een oneindige draad aan complimenten naar mijn hoofd slingerde, kreeg ik er van hem geen een. Tot dat het nieuwjaar was, hij was dronken (en nu achteraf misschien wel meer?) en gaf me eindelijk de goedkeuring waar ik zo wanhopig naar op zoek was. Ik voelde me eindelijk gerespecteerd en gewaardeerd door de persoon waar ik van hield. Ik was tevreden en alles leek goed te gaan. Totdat ik, om hem een plezier te doen, meeging naar een van zijn "festivals". Hij was de dag van tevoren al geweest en ik wist dat hij toen alles behalve nuchter geweest was, dit vond ik op zich niet zo een heel groot probleem, ik zou er niet bij hoeven te zijn. De dag ging gewoon goed, buiten dat ik wat slecht nieuws te horen had gekregen over iets waar ik erg veel om gaf, bedacht ik me dat ik tenminste HEM nog wel had. Hij zou me niet verlaten op wat voor een manier dan ook en dat bracht me steun tijdens het besef van verlies. Helemaal aan het einde van de dag die nog niet eens zo slecht was geweest gingen we naar huis, hier vertelde hij me plots dat hij zijn "shit" verloren was. Ik kon mijn oren niet geloven, hij had er helemaal niks over gezegd dat hij het van plan was geweest. De meest vreselijke gedachten kwamen naar boven, en na het eerdere slechte nieuws van die middag kon ik dit er niet ook nog eens bij hebben. Ik raakte in een soort shocktoestand. Al mijn pijn sloeg over naar niets en de tranen wilden niet meer komen. Het idee dat ik hem ook nog zou kunnen verliezen aan zoiets stoms deed me meer pijn dan ik me voor mogelijk gehouden had, maar nog erger was het gevoel van verraad. Hij zou niets doen die dag, hij had zijn kans gehad de dag van tevoren, waarom was dat niet goed genoeg geweest? Waarom was ik niet genoeg? Ikzelf drink geen alcohol, maar hij wilde per se nog even uit, mijn stilte verkeerd interpreterend. Ik was zo in de war dat ik spontane lachbuien kreeg en simpelweg van mijn eigen gedachten geen wijs kon maken. De kroegbaas dacht dat ik stomdronken was, terwijl ik in werkelijkheid gewoon gek werd. Pas toen ik weer bij hem thuis op bed plofte kwamen de tranen. Het intense verdriet wat me door 2en scheurde. Zijn verraad was de druppel geweest van het verlies wat ik die dag gevoeld had. Hij troostte me en sloot me in zijn armen. Ik heb zo meer dan een uur liggen huilen, tot ik de kracht vond om mijn verdriet in woorden te brengen. Het leek erop dat hij het begreep en dezelfde fout niet weer zou maken. Ik vertrouwde hem echter niet meer. Ik ben zijn websites in de gaten gaan houden, waaronder ook een site waar hij openlijk over zijn gebruik praatte. Een paar maanden later ging ik weer mee naar een festival, hij wilde mij er zo graag bij hebben dat hij voor mij een kaartje gekocht had. Dit vond ik erg lief en ik geloofde dat het deze keer beter zou zijn, hij zou niet weer dezelfde fout maken. De hele dag ging goed tot weer die avond. Hij gedroeg zich vreemd, en anders, hij zei dingen die hij normaal niet zou zeggen en zijn kaak bewoog onnatuurlijk. hij had een intense blik in zijn ogen die me af en toe beangstigde, ook al stelde hij me continu gerust en was hij ontzettend zorgzaam, meer dan normaal. Die avond gedroeg hij zich ook compleet anders tijdens de seks, plots gaf hij aan wat hij lekker vond en leek het alsof hij maar geen genoeg van me kon krijgen. De passie die ik stiekem miste was er plots. Maar het klopte niet, en ik wist stiekem wel waarom. Telkens als ik ernaar vroeg zei hij dat hij alleen drank ophad. Ik heb hem er toen ook niet verder mee geconfronteerd, ik wilde eerst zeker zijn van mijn zaak. Ik hield hem voor zo goed mogelijk in de gaten, en weer wat maanden later bood de kans zich aan. Hij had zijn telefoon laten liggen in de huiskamer. Ik keek die ochtend door zijn berichten en kwam er precies achter wat hij gedaan had. Hij had coke gesnoven in mijn bijzijn, denkend dat ik zo dom zou zijn om het niet te merken. Misschien was ik dat ook wel, onwetend als ik was van deze vervreemde wereld. De pijn die ik op dat moment voelde was meer dan ik aankon. Ik wilde precies weten wat hij nog in huis en had en wat hij van plan was. Ik begon via een andere naam tegen hem te praten op een site. Daar vertelde hij me al heel gemakkelijk wat hij nog precies op de plank had liggen. Ik was geschokt door zijn bedrog. Ik confronteerde hem er ook direct mee, na ik het tegen mijn moeder vertelde. Ze nam hem in eerste instantie in verdediging doordat ik vertelde dat ik het misschien uit zou willen maken omdat hij me voorgelogen had met een van de ergste dingen in mijn mening. Zei vertelde me dat ik hem nog een kans moest geven voor ik meteen zo een definitieve beslissing nam. Ik heb hem toen met moeite laten toegeven wat hij nog had, en hem laten kiezen, mij of drugs. Hij koos voor mij en gaf aan met mij verder te willen gaan. Hij wilde koste wat het kost bij me blijven. Ik gaf hem toen de opdracht om wat hij nog had weg te doen. Hij beloofde me dat hij het zou regelen met zijn neef. Dit heb ik hem keer op keer nagevraagd, maar het lijkt er maar niet van te komen. Ondertussen heb ik zijn wachtwoorden al gehackt zodat ik hem nog beter in de gaten kan houden, hierdoor ben ik er achter gekomen dat hij vaker in mijn bijzijn onder invloed van drugs is geweest dan ik dacht. Ik ga hier echter geen probleem meer van maken aangezien dat nu in het verleden ligt, het enige wat me er nog aan kwetst is dat hij me zo dom inschat. Ik vertrouw hem nog steeds niet en het duurt zo lang voor hij eindelijk iets regelt om van zijn "shit" af te komen dat ik nu zijn kamer doorzocht heb en het zelf meegenomen heb. Ik vertrouw hem er simpel weg niet mee. Wat ik me alleen afvraag is, is het het wel waard? Als ik hem nu al niet kan vertrouwen, heeft deze relatie dan nog wel zin? Hij maakt me zo gelukkig, en ik houd intens veel van hem en ik merk ook dat hij erg veel van mij houd. Maar hij lijkt niet te beseffen hoezeer zijn acties effect hebben op een ander. En ben ik in de fout door zo zijn privacy te schenden, en maakt dat mij dan weer een slechte vriendin?

Ik weet het gewoon allemaal niet meer. Reactie infoteur, 26-09-2012
Hallo,

Om te beginnen: ja je bent enigszins fout geweest door hem te controleren, MAAR blijkbaar was wantrouwen wel terecht en daarmee vind ik dat die actie niet als fout gezien mag worden. Je voelde het dus goed aan en hebt de bevestiging gezocht, ook omdat je wist dat hij je die persoonlijk niet ging geven. Daar ligt volgens mij ook meteen het probleem in jullie relatie en daarmee ook het antwoord op je vraag. Hij heeft hier zo vaak over gelogen tegen jou, terwijl hij jouw principes kende, dat ik mij niet kan voorstellen dat dat vertrouwen hersteld kan worden. Ook omdat ik als buitenstaander niet geloof dat hij nu zo makkelijk afscheid neemt van de drugs. Dat het al zo’n tijd duurt voordat hij het opgeruimd heeft, zegt mij als genoeg. Hij wil het dus niet echt kwijt, want anders kan dat in 1 dag geregeld zijn: of met 1 van zijn vrienden (of neef) of door het weg te gooien.

Je hebt gelijk dat je hem niets kan verbieden, maar je kan wel je eigen grenzen stellen en je eigen grenzen respecteren. Hij heeft dat respect meerdere malen niet getoond, dus het is nu aan jou om voor jezelf op te komen en jezelf wel het respect te geven dat je verdiend. Wellicht is dit moeilijk omdat je onzeker en erg gevoelig bent, maar juist daarom heb je iemand nodig die jou met respect behandeld. Als het puur door het autisme zou komen, dan zou het wellicht nog ingewikkelder liggen, maar dit kun je niet volledig aan het autisme toeschrijven maar wel aan de drugs.

Kortom: bepaal je eigen grenzen en doe dat niet vanuit deze situatie, maar probeer stil te staan wat in oorsprong jouw grenzen waren. Dat je vriend drugs gebruikt is volgens mij namelijk al over je grens heen, maar heb je met de tijd stapje voor stapje geaccepteerd. En handel vervolgens vanuit je eigen grenzen en neem beslissingen die op de langere termijn goed zijn voor jou!

Heel veel sterkte!

Sophie, 25-09-2012 16:51 #77
Hallo,

Al een paar maanden ben ik aan het daten met een jongen. Ik ben 24 hij bijna 23. Dat hij jonger is maakt mij niet uit. Zijn innerlijk pas helemaal in mijn perfecte plaatje, alleen zijn uiterlijk niet. Te veel van dit, te weinig van dat. Hij zou bijvoorbeeld veel meer moeten sporten. En de helft kan hij helemaal niks aan doen, maar elke keer als we in bed liggen erger ik mij eraan. En aangezien ik met meer mensen in huis woon denk ik elke keer: trek als je blieft een shirt aan voordat je naar de wc gaat, straks kom je nog iemand tegen. Ik schaam me eigenlijk gewoon voor hem.
Aan de andere kant voel ik mij volkomen op me gemak als we samen zijn. Ik voel me veilig bij hem en hij laat me echt voelen dat ik veel voor hem beteken. Hij draagt me op handen, doet leuke dingen met zijn leven, en laat me veel lachen. Als ik weet dat ik hem weer ga zien ben ik zenuwachtig, weet ik niet wat ik aan moet trekken en slaap ik slecht. Dus ergens diep van binnen vind ik het eigenlijk heel leuk. Maar ik voel nergens de behoefde om hem aan mijn familie en vrienden voor te stellen. En als ik er aan denk dat ik hem zou moeten voorstellen als mijn vriendje beangstigd me dat. Wat zal iedereen van hem vinden?
Waarom twijfel ik zo? Ik vind niet dat ik iemand mag afrekenen op zijn uiterlijk en toch doe ik dat. Waarom?

Ik kijk uit naar uw reactie.

Groetjes,
Soof Reactie infoteur, 26-09-2012
Hallo Sophie,

je klinkt echt verliefd! Het lijkt er alleen op dat je je onzeker voelt doordat je je afvraagd wat anderen van hem zullen vinden omdat hij wat betreft het uiterlijk niet jouw droomman is. Uiteindelijk gaat het er niet om wat anderen van hem (innerlijk óf uiterlijk) vinden, maar wat jij er van vindt. Om dat los te kunnen laten helpt het misschien om de dingen die je ergeren met hem te bespreken. Het is vast geen probleem voor hem om een t-shirt aan te trekken als hij de gang op loopt, zeker niet als hij weet dat hij jou daar blij mee maakt. Bespreek die dingen met hem en probeer je verder te focussen op wat jij voor hem voelt en niet op wat anderen misschien (!) denken.

Stefan, 22-09-2012 16:46 #76
Beste Infoteur,

Ik (20) heb vandaag 2 jaar en 4 maanden een relatie met mijn vriendin (18) en we wonen beiden bij onze ouders. Terwijl dit normaal een feestelijk gebeuren is, voel ik dat niet zo. Ik weet niet of ik het uit moet maken. Ik zal mijn situatie zo volledig en chronologisch mogelijk proberen toe te lichten.

Heel mijn leven wilde ik graag bij de Landmacht (Officier, luchtmobiele eenheid) in verband met het avontuur en mijn soort van behoefte om zwakkere te beschermen. Op mijn 17de zat ik in VWO6 en had ik het vereiste voortraject van de KMA doorlopen en hoefde ik alleen nog maar te solliciteren. Toen begon ik te twijfelen: “Zou ik worden aangenomen, dan zou ik een contract krijgen van 12 jaar (dus tot mijn 30e), maar een gezinsleven is dan erg lastig en voor eventuele kinderen wil ik niet “de man van de foto” zijn.” Uiteindelijk vond ik 12 jaar een te lange periode om over te beslissen, waardoor ik besloot om (voorlopig) niet bij de landmacht te gaan.

In VWO6 was ik erg populair en had veel vrienden. Op een gegeven moment had ik een feestje waar ik mijn vriendin ontmoette. Ik voelde niet de verliefdheid die ik “normaal gesproken” voelde, maar een soort diepere band. Het klikte erg goed en na 10 dagen vroeg ik haar verkering, wat ze met ja beantwoordde.

We zagen elkaar erg vaak, bijna iedere dag. Het was een enorm mooie tijd. Aangezien ik mijn eerste keer speciaal vond en niet zomaar wilde weggeven, hadden we na ongeveer 2.5 maanden pas seks. Het viel mij wel op dat we daarna niet vaak seks hadden (ong. 1x per week), maar ik was gelukkig, ook buiten het bed. Toch vroeg ik er een keer naar, waardoor bleek dat ze vroeger erg veel negatieve ervaringen op seksueel gebied had gehad. Daarom besloot ik dat dan ook te respecteren en haar op alle mogelijke manieren vertrouwdheid en veiligheid te bieden. Zo deed ik heel veel dingen voor haar en probeerde mede daardoor te laten blijken dat ik er niet alleen voor seks o.i.d. was. Wel hadden we regelmatig felle ruzies over kleine dingen (van een mug een olifant maken), die we afsloten met of goedmaakseks of knuffelen enzo. Het kwam erop neer dat enorm hoge pieken en enorm diepe dalen elkaar steeds afwisselde.

Ongeveer een half jaar later stopte ik mijn opleiding op de universiteit, omdat ik het niet leuk vond. Ik ging in de bouw werken via een uitzendbureau en kwam in verband met een vakantie naar Amerika in de schulden bij mijn broer. Ik was gewend veel uit te geven en luxe te leven, waardoor ik door deze verandering regelmatig (minimaal eens per maand) depressief was voor een paar dagen. Ook was ik door mijn keuze af te zien van de landmacht mijn sportdoel verloren, waardoor ik best wat kilo’s aankwam. Dit hielp ook niet bij de depressie. Mijn vriendin kwam ook aan, waardoor ik er niet veel waarde aan hechtte.

Ik zag mijn vriendin vaak, maar de hoeveelheid seks was ongeveer sinds dat ik bij het uitzendbureau in dienst trad gedaald van 1x per week (wat ik al weinig vond) naar 1x per 2 of 3 weken. We hadden nog steeds veel ruzies, maar die werden niet meer afgesloten met goedmaakseks en die gingen vaak over dezelfde dingen. Ook was ik het aardig zat om erg veel voor haar te doen, in de zin dat ik me regelmatig een slaaf voelde.

Samenvattend na 1 jaar en 3 maanden: We zien elkaar nog steeds vaak (4 a 5 dagen per week), hebben nog steeds veel ruzies, alleen minder positieve pieken. Seks is maximaal 2 keer per maand.

Aangezien we nog wel veel knuffelden en zoenden, kon ik met die 2x seks leven. Toch vrat het wel aan me, omdat ik seks een belangrijke manier van liefde uiten vind (nadruk ligt bij mij absoluut niet op lust) en ik voelde me een beetje afgewezen.

Ik ging weer naar school, dit keer HBO, toevallig (zonder opzet!) dezelfde opleiding als mijn vriendin, maar andere klassen. We zagen elkaar een stuk minder (1-3x per week). De seks was eigenlijk geen seks meer, maar ik deed haar en mijzelf met mijn hand en buiten het bed minderde het zoenen en knuffelen aanzienlijk. Ik ging met haar praten en ze zij dat ze aseksueel was. Dat deed mij pijn, maar we gingen eraan werken. Buiten het bed steeg de aandacht weer iets, in het bed bleef het slecht.

Enkele maanden geleden zei ze meer van mij te houden als een broer, omdat ze mij en vooral haarzelf niet meer seksueel aantrekkelijk vond. Ik ben daarom weer enorm veel gaan sporten en raak weer aardig in vorm. Zij is ook enkele kilo’s kwijt. Verder zijn de ruzies minder geworden door een aantal goede afspraken.

Het probleem is nu echter, dat ik haar bijna nooit meer zie en dat ik haar mis. Ik zie haar om het weekend en 1 keer in de week (maar kort en vaak met familie) en ze is dan vaak moe. Ze heeft druk, maar desondanks neemt ze verplichtingen erbij die ten koste van mij gaan. De manier van seks verbetert en de hoeveelheid stijgt weer (2 a 3x per maand) en buiten het bed neemt intimiteit ook toe.

Ik weet niet of ik het moet uitmaken. Ik mis haar enerzijds. Anderzijds ben ik vermoeid geworden door het gebeuren van de afgelopen 1.5 jaar en heb vaak het gevoel dat het initiatief grotendeels bij mij vandaan komt. De opleiding die ik volg trekt mij niet aan, omdat mijn grote passie nog steeds bij het avontuur en beschermen ligt (leger). Ik vind het niet erg die passie op te geven voor de passie met mijn vriendin. Alleen dan moet die passie er wel zijn en blijven. Echter, over een paar jaar ben ik te oud om te solliciteren. Dus of ik moet het uitmaken en mij op het leger storten (ik kan echter eventueel de keuring niet halen) of ik moet het aanhouden en mij op een (saaie) kantoorbaanstorten met wel een (hopelijk/twijfelend) gelukkig gezinsleven. Tot die beslissing sport ik veel om eventueel gelijk klaar te zijn voor de keuringen en om nog beter in vorm te komen ten goede van mijn aantrekkelijkheid ten opzichte van mijn vriendin. Het liefste wil ik weer enorm gelukkig zijn en weer veel intimiteit binnen en buiten de slaapkamer hebben, al zou ik daar alles voor moeten opgeven.

Ik weet ook niet of dingen veranderen als we samenwonen en dus iedere avond bij elkaar in bed liggen. Dit is niet te testen, omdat zij “vanuit huis” wilt trouwen.

Moet ik afwachten of mijn relatie weer helemaal optimaal wordt of moet ik toch kiezen voor een “avontuurlijk” leven? Ik ben bij de tweede keuze ook bang dat ik bijvoorbeeld op mijn 30e ofzo in een rolstoel beland en dan alsnog een saai, maar dan OOK eenzaam leven zal leiden. Ik ben nu erg wanhopig geworden en ik raak hierdoor zo nu en dan weer in een depressie.

Ik hoop dat u mijn situatie van een andere kant kunt belichten.

PS: Mijn vriendin durft niet alleen te zijn, dus 6 maanden uitzending per 2 jaar zal zij niet trekken. Leger en vriendin kunnen dus niet samen. Reactie infoteur, 24-09-2012
Hallo,

Je zit in een moeilijke situatie. Hopelijk kan mijn reactie je een beetje helpen. Om te beginnen vind ik niet dat het een keuze moet zijn tussen je vriendin of het leger. Volgens mij is het erg duidelijk dat het leger je passie is en dat je daar gelukkig van denkt te worden, dus daar moet je gewoon voor gaan. De minder praktische zaken regelen zich zelf wel. Jullie relatie is niet goed genoeg om je toekomst van af te laten hangen. Als je vriendin het leven met jou in het leger niet aan kan, dan nog mag dat geen reden zijn om niet voor het leger te kiezen. Jullie relatie is zo onzeker! Jullie hebben al zo’n twijfelende start samen zonder dat jullie samenwonen en iets in de buurt komen van een gezinsleven, dat je er jouw geluk niet van mag afhangen. Je beschrijft dat je bang bent om als je voor het leger kiest over een aantal jaren niet meer voor het leger te kunnen werken ivm een blessure ofzo en dan ook eenzaam te zijn. Maar als je in het leger zit wil dat niet zeggen dat je geen relatie kan hebben. Er zijn zoveel jongens in het leger met een relatie. Als je echt verliefd bent en van elkaar gaat houden, maakt het niet uit als je een baan hebt waar bij je veel weg bent.

Kortom, als ik jou was zou ik mij meteen aanmelden voor het leger, daar met je vriendin over praten. Als zij wil, jullie relatie nog 1 kans geven, maar anders ook eerlijk naar jezelf zijn dat je vast iemand kan vinden die beter bij jou en je leventje past!

Succes en sterkte!

Elise, 14-09-2012 22:39 #75
Kan een stap terug je relatie redden?

Is het mogelijk om, door de kenmerken van een relatie (zoals elkaar veel zien, kussen, vrijen…) en de erbij horende druk (steeds je best (moeten) doen, al je tijd vrij houden, veel nadenken/twijfelen/analyseren) een tijdje weg te laten, na te gaan welke band over blijft? Daarmee doel ik eigenlijk op wat de basis zou moeten zijn voor een goede relatie: vriendschap.
Ik heb namelijk het gevoel dat mijn relatie (zie post 23/06/12) misschien wel te snel is gestart. Na een maand van toffe dates met leuke activiteiten én leuke gesprekken, zijn we beland in een relatie waarin de verwachtingen, zeker van mijn kant, hoger gespannen zijn dan bij andere sociale contacten, en waarin gesprekken makkelijk vervangen worden door een kus of vrijpartij. Dat kan wel eens, maar mag geen surrogaat worden voor een gesprek… Bovendien ervaar ik een constante druk, alsof we ons allebei constant moeten bewijzen, maar niet ècht weten wat de (elkaars) maatstaaf daarvoor is…
Daarom denk ik dat we misschien niet genoeg geïnvesteerd hebben in het fundament voor een relatie, een vriendschapsband, waarin we elkaar geleidelijk aan leren kennen en het een en ander kunnen toevertrouwen, zonder verplichtingen, zonder druk.

Vandaar het (plotse) voorstel om een stap terug te zetten, en elkaar minder te zien, opdat we meer te vertellen hebben, elkaar kunnen missen en de druk even van de ketel is. Zo plots was die beslissing voor mij natuurlijk niet… Ze kwam er na samenloop van 2 zaken: herhaaldelijke twijfels over de relatie waar kleine akkefietjes de oorzaak van zijn (en 1 discussie op de dag dat we een jaar samen waren, die de spreekwoordelijke druppel vormde), en mijn schooljaar dat weldra van start gaat en razend druk wordt (waardoor ik ook op voorhand vrees dat ik weinig tijd zal hebben voor mijn relatie, en dat ons helemaal kapot zal maken…).

Nu zijn we een week verder, en ga ik het eerste weekend in lange tijd zonder mijn vriend tegemoet… We hebben af en toe wel ge-sms't, maar dat is bijlange niet hetzelfde als van vrijdag- tot zondagavond samen zijn.
Wel zullen we onze reis (over een week) laten doorgaan, in de hoop we elkaar op een andere manier leren kennen, in 'verzachtende' omstandigheden, en er een soort 'verzoening' ontstaat, zoals mijn vriend het zegt.

Voor mij is het nog niet definitief over, maar ik wil verandering, in de vorm van verbetering. Geen loze beloftes, maar een actieplan waar we (eerst als vrienden?) aan werken.
Op het moment dat ik mijn twijfels uitte, zei ik wel iets in de aard van "in mijn ideale wereld proberen we het in januari 2013 opnieuw", maar nu weet ik niet of ik zelf zo lang wil wachten… Ik mis hem nu immers al. Bovendien bestaat de kans dat hij of ik iemand anders leer(t) kennen, wat het allemaal alleen maar ingewikkelder zou maken. Misschien moet ik ingaan op zijn (wanhoops)voorstel om elkaar af en toe in de weekends te zien, i.p.v. helemaal niet (zoals ik omwille van mijn schoolwerk eerst wilde). Maar dat maakt van mij een moeilijk te volgen iemand, als ik het ene moment A zeg, en het volgende moment B…

Ik wil niet uit medelijden bij hem blijven en besluiteloos zijn, maar ik kan ook niet wegstoppen dat ik van hem hou, en echt alles wat in mij opkomt wil proberen om dit te doen werken. Bovendien weet ik dat hij mij doodgraag ziet, en heb ik het gevoel dat ik moet kiezen tussen een oké relatie met een braaf iemand die zielsveel van me houdt en met wie ik een oké leventje zal leiden en iemand die mij uitdaagt, de wereld laat zien, maar (de keerzijde van die aanlokkelijke medaille) die misschien niet zo trouw is, en mij niet zo graag ziet (en bv. een succesvolle (zaken)man is, maar niet de tijd heeft voor mij die ik zou willen…).
Zou een stap terug in mijn huidige relatie kunnen zorgen voor nieuwe stappen vooruit in een toekomst samen?

Ik hoop het echt, want de zin die de laatste tijd vaak door mijn hoofd spookt, is 'We kunnen niet zonder elkaar, maar ook niet te lang met elkaar'

Alvast bedankt voor advies en eigen (gelijkaardige) ervaring!

Groetjes
Elise Reactie infoteur, 15-09-2012
Ik denk dat het antwoord op je vraag "ja" kan zijn, maar in iedere situaties anders is. Mijn vraag aan jou is alleen of je dat moet willen. Als het eerste jaar van jullie relatie al zo'n werk is en zo'n druk geeft, zit het dan wel echt goed?

Ik geloof meteen dat jullie van elkaar houden, maar zoals in mijn eerdere reactie aangegeven is dat niet altijd genoeg om een goede relatie te hebben. Ik kan je dat helaas uit eigen ervaring zeggen. Een relatie moet in eerste instantie voldoende aan liefde hebben en dat het na een tijd af en toe ook werken is en soms een analyse nodig heeft, dat is bij iedereen zo, maar niet zo intensief en vaak als jij het beschrijft. Wees eerlijk naar jezelf!

Sterkte!

Julia, 31-08-2012 23:45 #74
İk heb sinds eind april een jongen leren kennen. İn de beginfase waar we elkaar aan het leren kennen waren, was het leuk en ook wel spannend. We hebben elkaar leren kennen met het sturen van berichten naar elkaar. We konden op een dag wel 1000 vragen aan elkaar stellen en we waren maar niet uitgepraat. İk was helemaal weg van hem. Na de ontmeoeting, had ik een leef gevoel van binnen. Op de date was hij zo teruggetrokken en zo verlegen dat het me irriteerde. Qua uiterlijk is het helemaal mijn type. Ook qua beleefdheid, doen en laten is zeer netjes. Het is een echte gentelman. Maar er is een grote MAAR… İk vind hem te braaf. Hij is 7 jaar ouder dan ikzelf. İk ben een student en hij heeft een fulltime baan. Hij is ook klaar voor iets serieus en zelfs huisje boompje beestje. Tuurlijk zie ik mij daar voor ook gaan naar de studie. Maar op her moment vind ik hem tijdens de afspraken zo saai. İk hou van iemand die humor heeft en sociaal is. Tuurlijk is hij dat ook maar wat voorzichtiger in dit soort dingen. Wat mij aan hem opvalt is dat hij niet ondernemend is en dat hij niet met leuke ideeen komt waar ik wel naar verlang. İk twijfel zo erg. İk weet dat hij de man is die mij op handen zal dragen en mij echt een vrouw zal laten voelen. En hij hecht zoveel waarde aan mij en heeft veel respecht. Maar wil il dit wel? Wil ik dir "saaie/ brave" gedoe wel? Of ben ik toch bestemd voor de grappige, humor, gekke ondernemende, schaamteloze jongen/ man? Heb ik daar meer geluk mee in mijn hele leven? Of de jongen met wie k nu spreek?.
İk vind het heel fijn om met hem te praten om met hem wat te gaan doen. Maar na zo'n deed beginnen mijn twijfels opnieuw.maar mijn hart klopt niet zo voor hem. En ik ben ook niet tot over mijn oren verliefd. Maar geef mij zelf alleen maar hoop dat hij een nette goede jongen voor mij zal zijn. Pffff ik word gek van het nadenken? İk ben bang als ik er een eind aan zal maken dat ik hem ga missen en dat ik spijt ga krijgen.

Gr. Jul Reactie infoteur, 03-09-2012
Hallo Jul,

Volgens mij is het heel makkelijk: dit is niet de juiste jongen voor jou. Als je nu al zo erg twijfelt, terwijl jullie nog niet eens samen zijn, dan moet je er ook niet aan beginnen. Zoals het op mij overkomt is de enige reden waarom je twijfelt dat je misschien eens een nettere, beleefdere jongen wil omdat het wellicht in het verleden met minder nettere jongens niet goed gegaan is. Daardoor zou dit een verstandskeuze worden. Mijn advies is om gewoon je gevoel weer te volgen en pas zodra je echt verliefd op een jongen bent, kun je je verstand er eens bijhalen om te bekijken of het datingsmateriaal is (niet alleen leuk en spannend, maar ook iemand die je respecteert en waar je een langdurige relatie mee op kan bouwen). Het balangrijkste is toch dat eerst het gevoel er voor 100% is!

Succes!

Blako, 29-08-2012 17:00 #73
Ik ben een 22-jarige meid en heb nu ruim 3 jaar een relatie. Het eerste jaar van onze relatie verliep moeilijk, omdat mijn vriend hoogbegaafd is en een moeilijke persoonlijkheid heeft.
De laatste 2 jaar begrijpen we elkaar veel beter en voelen we elkaar ook beter aan. Ik was/ben perfect gelukkig in deze relatie, 'ondanks' het feit dat mijn vriend een moeilijk karakter heeft en toch wel afwijkt van de rest.

Tijdens het weekend werk ik in de horeca, daar heb ik een jongen leren kennen die sinds vorig jaar meteen stapelverliefd op mij was. In het begin gaf ik hier bewust geen aandacht aan omdat ik mij teveel focuste op mijn relatie. Maar na enkele maanden begon ik zijn aandacht wel leuk te vinden, ik ging er van genieten. Ik trok steeds meer met hem op, waardoor ik me ook meer aangetrokken begon te voelen tot deze jongen. Mijn vriend weet dit niet.
Intussen, een jaar verder, is de situatie zo ver gekomen dat ik moet kiezen. Ik ben nog steeds samen met mijn vriend, maar heb intussen ook al al situatie gecreëerd met die andere jongen, deze situatie begint ook steeds meer te gelijken op een 'relatie'.
Ik zit dus tussen twee vuren en moet een keuze maken, maar dit lukt mij echt niet.
Mijn lief ziet mij doodgraag, ik hem ook, en ik vind onze relatie zo sterk omdat we samen heel erg zijn gegroeid.
De andere jongen doet mij altijd lachen en is heel sociaal en optimistisch (tegenovergestelde van mijn vriend).
Als ik bij mijn lief ben, voel ik mij goed en denk ik: ik moet alles met de andere jongen stopzetten.
Als ik dan bij die andere ben, denk ik: ik moet misschien toch maar mijn relatie stopzetten, in deze 'relatie' zit meer pit. Die jongen van op mijn werk is ook iemand waar ik (en mijn ouders) naar opkijk(en), hij woont al enkele jaren alleen, is een harde werker, weet hoe het leven in elkaar zit.

Ik kan moeilijk kiezen tussen hen omdat ze zo van elkaar verschillen. Mijn huidige vriend is zeer rustig, een 'nerd', kan moeilijk over koetjes en kalfjes praten, heeft het graag over feiten en kennis en ik ben altijd alleen met hem, wij hebben geen sociale contacten binnen onze relatie.
De andere jongen is een 'volkse' jongen, die heel sociaal is en ook door iedereen geliefd is. Het enige negatieve dat ik bij hem ervaar is dat ik soms merk dat er een klein 'niveauverschil' is tussen ons, waarmee ik niet doel op studies of diploma's, maar het leven is voor hem simpel en hij verwoordt ook alles heel simpel en eenvoudig. Ik ben ook soms bang dat ik vooral geniet van zijn aandacht maar dat 'het plezier' er misschien van af zou zijn mocht ik echt een relatie met hem hebben.

Dit zijn een heleboel dingen door elkaar, zoals u wrs wel merkt ben ik dus verward en weet ik helemaal niet meer welke keuze ik moet maken en met wie ik verder wil. Ik ben ook bang om hen te kwetsen, ik zie mezelf niet in staat om mijn huidige relatie te beëindigen omdat ik hem geen pijn wil doen. Reactie infoteur, 30-08-2012
Hallo,

Ik kan helaas niet zeggen welke keuze je moet maken, maar wel tips geven over hoe je die keuze kan maken. Het belangrijkste is om na te denken over de langere termijn. Hoe zou dat er met beide heren uit zien? Iets nieuws is immers vaak leuker en spannender en je moet voorkomen dat je daardoor voor de jongen van je werk kiest. Daarnaast is het ook iets om stil te staan bij de vraag waarom je nu toch geïnteresseerd bent geraakt in die andere jongen? Komt dat ook doordat je iets mist in je huidige relatie? Kun je daar iets aan doen? Heb je daar al eens over gesproken met je partner?

Tot slotte wil ik nog opmerken dat ik van mening ben dat je in ieder geval eerlijk moet zijn tegen je partner. Dat is misschien moeilijk, maar wel zo eerlijk tegenover hem en dan kunnen jullie ook samen over deze situatie praten. Hij moet hier ook een keuze in hebben.

Sterkte!

Roos94, 23-08-2012 14:23 #72
Beste lezers,

Ik heb een relatie van 16 maanden met een jongen van 27, zelf ben ik 18. Het leeftijdsverschil klinkt waarschijnlijk aardig groot, maar opzich merkte ik het zelf niet eens zo erg. Maar wel leiden we allebei een totaal ander leven, ik zat vorig jaar in mijn eindexamen jaar, en volgde maar een paar vakken omdat ik het jaar ervoor ook al eindexamen had gedaan en toen ook al een aantal vakken had gehaald, maar doordat ik afgelopen jaar maar 4 vakken had, had ik dus erg veel vrije tijd daar om heen in tegenstelling tot mijn vriend die wel een fulltime baan heeft. Ook heb ik nu al 2/3 maanden vakantie en kan doen en laten wat ik wil, geen enkele verplichting. Terwijl dat bij hem elke ochtend de wekker om 6 uur rinkelt. Wel zijn we begin augustus nog een week op vakantie naar Turkije geweest, wat erg leuk was, af en toe een kleine irritatie, maar dat hoort er wel bij denk ik?

Afgelopen weekend hadden we een nogal zwaar gesprek, hij zei dat hij het gevoel had dat hij mijn geluk in de weg staat, dat zei hij omdat ik weleens op donderdagavond of om zondagavond uit wilde gaan (dat zijn de leukere uitgaansavonden voor mijn leeftijd in Den Haag) maar omdat hij daar altijd erg moeilijk over deed en het niet kan hebben dat als ik uitga hij bij wijze van spreken al weer op moet staan om te werken, en wat ook meespeelt is dat hij bang is dat er allerlei mannen achter me aan gaan zitten, wat in zijn bij zijn ooit wel eens is gebeurd, en met de vriendinnen met wie ik dan uitga, zij kunnen ook nog al '' losjes" zijn dat weet hij ook. Dus eigenlijk ga ik nooit uit, omdat ik weet dat hij het zo vervelend vindt.

Maar vorige week zondag was ik dus uitgegaan, en stuurde hij me zelfs een smsje met : je kan als je wilt vanavond langs komen, maar als je met je vriendinnen uit wilt gaan dan snap ik dat ook wel. Dat was een wonder!

Maar de dag erna merkte ik al dat het hem totaal niet lekker zat, en zelfs dinsdag nog. Toen heb ik hem gebeld en hij deed erg droog en zei dat hij zich kut voelde, toen hebben we die avond afgesproken en er over gepraat, het ging voornamelijk over dat uitgaan, en toen sprak hij dus ook uit dat hij het gevoel had dat hij mijn geluk in de weg staat, eigenlijk heeft hij natuurlijk wel gelijk want ik zou nu echt niet snel nog een keer uitgaan als hij dat zo moeilijk vindt, maar goed ik zei, ik weet dat ons levens op dit moment totaal verschillend zijn, maar over 2 weken ga ik ook weer 5 dagen in de week naar school, ik ga aan een nieuwe opleiding beginnen, ook al doen we hele andere dingen, ik moet ook weer vroeg op en heb ook weer allerlei verplichtingen. dus laten we dat dan aankijken en als het dan nog steeds niet lekker loopt dan zetten we er een punt achter, en hij had ervoor ook al zoiets gezegd.

Maar ik kan er niet tegen want ik weet dat we allebei onwijs veel van elkaar houden, maar stel het werkt toch niet dan moeten we er dus een punt achter zetten door een paar dingen die niet beter worden terwijl we genoeg hele gelukkige momenten hebben? Wat vinden jullie hiervan? en hebben jullie misschien tips? Ik wil mijn vriend niet kwijt!

Liefs Reactie infoteur, 23-08-2012
Hallo,

voor mij als lezer is het erg duidelijk wat er niet goed zit in jullie relatie: vertrouwen! Het leeftijdsverschil hoeft inderdaad niet erg te zijn, maar om te zorgen dat dat ook later niet op zal spelen is het belangrijk dat hij je de ruimte durft te geven. Wat maakt het uit dat jij wel eens zonder hem op stap gaat? Het zou zonde zijn als jij nu niet van die vrije tijd kan/mag genieten omdat hij dat niet fijn vind. Hij vind het niet fijn omdat hij bang is dat het dan tussen jullie mis gaat: hij heeft dus geen vertouwen in jouw liefde voor hem en hoe jij met andere jongens om gaat.

Ik zou dit een groot probleem vinden en het is iets dat als je het samen niet oplost steeds terug zal komen. Ook als jij weer naar school gaat of ooit zelf ook aan het werk bent. Ga met je vriend praten om te bespreken waarom hij dat vertrouwen niet heeft en hoe jij hem kan helpen om jou wel te vertrouwen zonder daarvoor je vrijheid in te leveren.

Succes!

Mar, 22-08-2012 23:30 #71
Ik heb eigenlijk één grote vraag… : "moet je vriend net zoveel voor jou over hebben als jij voor hem?"

Ik zal even uitleggen hoe ik aan deze vraag kom. Ik heb ongeveer 14 maanden een relatie met een hele lieve jongen. We wonen niet samen, maar zijn de weekenden wel altijd bij elkaar. Na ongeveer twee maanden vroeg ik hem of hij van me houd. Hij gaf toen aan dat hij dat niet zeker wist. Toch besloten we om onze relatie een kans te geven. Daarna heb ik hem regelmatig gevraagd (ong 1 keer in de twee maanden) of hij al zekerder was geworden van ons. Hij praat niet snel over zijn gevoelens en echt een duidelijk antwoord kreeg ik lang niet altijd. Hij geeft wel aan dat hij vooral door dingen te doen laat zien dat hij van me houdt, terwijl ik het meer zeg. (Hij vervangt bijv. mijn douchekop uit zichzelf) Ook geeft hij aan met mij verder te willen en samen een toekomst op te willen bouwen.
Ik ben best onzeker en vraag soms om bevestiging, maar echt zeggen dat hij van me houdt, is voor hem nog erg moeilijk. Als ik vraag: hou je van me, zegt hij wel ja. En ik merk het gelukkig ook wel aan hoe lief hij voor me is. Maar soms overvallen twijfels me toch.

Iets anders wat echt nog tussen ons in staat is het geloof. Hij is van een andere kerk dan ik en dit is best moeilijk. Vanavond aan de telefoon zei ik, dat als ik moest kiezen, met hem verder in zijn kerk of zonder hem verder in mijn kerk, dat ik dan voor hem en zijn kerk zou kiezen en mijn eigen kerk op zou geven. Hij zei toen dat hij dat niet voor mij zou doen. Hoewel ik dit snap, (het geloof is een soort vaste grond) schrik ik er toch van en geeft het mij een gevoel dat ik veel meer voor hem over heb dan hij voor mij. En dit bevestigd dan mijn twijfels weer.

Misschien moet ik nadenken over een therapie voor mijn onzekerheid, maar die onzekerheid heb ik alleen in relatie tot hem. Bij andere mensen twijfel ik er nooit aan of ze me wel leuk genoeg vinden. Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Groet Mar Reactie infoteur, 23-08-2012
Hallo Mar,

Als ik je verhaal lees dan denk ik niet dat je onzekerheid terecht is en denk ik dat het inderdaad aan de manier van communiceren en het laten merken dat je van elkaar houdt ligt. Over het algemeen zijn mannen daar ook wat makkelijker in en hebben ze daar zelf minder behoefte aan.

Alleen wat betreft je vraag aan hem over de kerk kan ik je niet helpen, behalve te zeggen dat iedereen wel eens een reactie wel begrijpt maar toch vervelend bij voelt. Hij is heel eerlijk door te zeggen dat hij voor de kerk zou kiezen en het is knap van je dat je dat begrijpt, maar ook heel eerlijk naar jezelf dat het niet leuk is om dat te horen.

En tot slotte antwoord op je vraag: ik ben van mening dat je wel even veel voor elkaar over moet hebben, maar dat kan op andere manieren zijn. Dat jij je kerk wel voor hem wil opgeven wil volgens mij niet zeggen dat hij dus ook bereid moet zijn om zijn kerk voor jou op te geven. Alleen moet je wel beide bereid zijn om offers voor elkaar te maken.

N., 15-07-2012 23:27 #70
Beste lezers,

Bij deze wil ik mijn verhaal vertellen omdat ik het graag kwijt wil en ik graag reacties erop wil. Het is natuurlijk moeilijk voor een buitenstaander om te voorspellen wat mijn ex zal gaan beslissen en hij zij zich voelt, zelfs ik weet het eigenlijk niet.

Ik ben 24 jaar en mijn (ex)vriendin is 23. We hebben elkaar 3 jaar geleden ontmoet. We hebben leuke dingen ondernomen en jullie weten allemaal wel hoe dat gaat, vlinders in je buik, aan niets anders meer denken dan haar…

1, 5 jaar geleden zat ik niet lekker in me vel. Ik was gestopt met mijn opleiding omdat ik dacht dat ik het niet leuk zou vinden en ik veel tegenslagen moest incasseren. Als ik erop terug kijk was ik misschien wel een klein beetje depressief. Ik lag lang in bed. Ik sliep zoveel mogelijk tijd weg en was alleen maar binnen. Ik ondernam geen niks met mijn vrienden etc. De enige die ik wilde zien was mijn vriendin. Ik claimde haar. In die tijd kon ik het ook niet hebben dat ze wel eens iets voor zichzelf wilde doen of met haar vriendinnen. Op een gegeven moment liep het uit de hand. Ze wilde met me "praten". Ze zei dat ze het niet meer kon, niet meer voelde en tijd voor zichzelf nodig had.
Ik begreep er niks van. Ik heb me opgevreten thuis. Het voelde alsof ik gek begon te worden. Gelukkig stonden mijn vrienden en ouders nog wel voor me klaar.
Ik heb haar 1 of 2 weken niet gezien en nauwelijks gesproken. Daarna hebben we gepraat. We hebben afspraken gemaakt en het was eigenlijk weer zoals in het begin. Ik weet nog dat we beide zeiden dat we weer zo gelukkig waren…

2 weken geleden:
Ik merkte dat ze me een beetje afhield. Op een gegeven moment liet ze me via een berichtje weten: "zal ik even naar je toe komen?"
(ik voel altijd dit soort dingen aan, ik weet niet hoe het komt.)
Dus ik reageerde daar direct op: "je wilt praten zeker?"
Daarna belde ze me op en vroeg zich af waarom ik dat dacht. Ik vertelde haar dat ik dat gevoel had en ze bevestigde dat. Toen ze bij me was hebben we een stuk gelopen in het park. Nog geen minuut verder begon ze erg verdrietig te huilen. Ik nam haar in mijn armen en wilde haar troosten. Ze zei dat ze het gewoon niet meer wist. Ik vroeg me af wat ze daarmee bedoelde. Ze zei dat ze het gevoel niet meer had…

Op dat punt was ik erg geschrokken. Voor mij als donderslag bij heldere hemel.
Wat ik in dat gesprek heb kunnen opnemen was dat er een aantal gebeurtenissen waren voorgevallen waar zij het niet mee eens was. Ik heb haar uitgelegd dat ik het helemaal niet zo bedoelde en dat als ik haar daar ongenoegen mee heb aangedaan ik daar erg spijt van heb.
We hebben daarna fijn geknuffeld en zijn even de stad in geweest.

10 dagen geleden:
Ik verraste haar met een picknick 's middags. Het was heel gezellig en leuk. We hebben gelachen en heerlijk genoten. Nadat we bij haar thuis waren gingen we samen even lekker uitrusten op bed. Ik keek in haar ogen en zag aan haar dat er iets op haar hart lag wat ze kwijt moest.
Ik zei tegen haar dat ze het me wel kon vertellen. Twijfelachtig bracht ze de woorden uit: Ik kan het denk ik echt niet… Ik doe dit denk ik meer voor jou dan voor mij.

Ik kon het niet geloven. Op dat moment werd ik heel emotioneel. Al mijn toekomstplannen met haar was in 1 klap zwart. Ik voelde me echt misselijk en zwak. Het enige wat ik kon doen was huilen en vragen waarom?
We hebben gepraat en gepraat, wel 5 uur lang. Ik heb haar misschien overgehaald om het in ieder geval een kans te geven. Uiteindelijk zei ze: Ja, misschien kunnen we wel rustig aan doen en een stapje terug.
Ik ben naar huis gegaan met een raar gevoel. Ik was nog steeds zo verdrietig. Ook al gaf ze ons nog een kans. Het zat niet lekker.

Eenmaal thuis zagen me ouders dat het niet echt goed ging met mij. Me moeder vroeg alleen maar, is er wat? En toen begon ik weer als een klein kind te huilen. Ik vertelde me ouders wat ik allemaal was gebeurd. Waarop mijn ouders me die avond een spiegel hebben voorgehouden.
Ze vertelde dat mijn vriendin regelmatig beneden zat en ik boven achter me laptop terwijl we hadden afgesproken. Ze zei dan wel eens tegen me ouders: Ja, ik hoopte dat we iets gingen doen, maar hij heeft nergens zin in.
Op dat moment toen me ouders dat zeiden bekeek ik het laatste jaar uit een andere hoek. Ik walgde van mezelf. Ik heb inderdaad zo vaak gezegd dat ik geen zin had om iets te doen. Ik wilde alleen maar achter me laptop zitten of bankhangen. Me ouders zeiden ook dat ze merkte wanneer iemand iets tegen mij zegt en ik het niet echt belangrijk vind het mijn ene oor in gaat en de andere weer uit. En het klinkt misschien raar maar ik schaam me er niet voor… : Me ouders adviseerde mij om professionele hulp te zoeken omdat dat geen kwaad kan. Gewoon iemand die daar voor geleerd heeft en weet hoe hij/zij iemand daar mee kan helpen.

Ik was opgelucht. Ik was best blij dat me ouders het mij zo konden vertellen en ik kritisch naar mezelf keek. Ik heb haar die avond laten weten dat ik opgelucht was en dat ik een goed gesprek met ouder heb gehad. Ze was hier blij mee.

5 dagen geleden:
's middags rond 17.00 belde ze mij op. "kan ik even langs komen?"
Me hart bonkte echt in mijn keel. Ik schrok en wist gelijk waarom ze wilde komen. Ze wilde het definitief afsluiten. Ik zei: "Ja, dat is goed… mag wel"
Ik vertelde tegen me moeder dat ze langs wilde komen en dat ik zeker wist dat ze er een eind aan wilde maken anders kom je niet zomaar langs en zeg je dat niet op een verdrietige toon.
Wanneer ze bij mij thuis was aangekomen zaten me ouders, ik en zij aan tafel. Ik heb me ouders gevraagd om erbij te zitten omdat het goed kan om een buitenstaander erbij te hebben die soort van kan figureren als tolk. Soms kom je er beide niet uit en kan een buitenstaander het beter begrijpen.
Ze had hier geen problemen mee. Mijn moeder begon met de oplossingen die we kunnen proberen om de problemen te verhelpen.
En op een gegeven moment zei mijn vader die altijd realistisch is: Voel jij nog wel wat voor hem? Waarop ze antwoord gaf: "Ik heb het gevoel gewoon niet meer. Ik heb het idee dat het niet gaat werken. Ik kan het gewoon niet, ook zou ik heel graag willen dat het wel werkt… Mijn gevoel werkt mij tegen."
Waarop mijn vader zei: "Het is niet mogelijk een relatie te helen als jullie er beide niet achter staan. Dat is onmogelijk. Het beste is om elkaar nu los te laten en elkaar de tijd te geven. Hierin is altijd 1 iemand het slachtoffer en de ander is al verder met het verwerken. De grootste kans van slagen is om elkaar tijd te gunnen en elkaar te missen. Zo kom je er vanzelf achter of dit de beste beslissing is. Hoe dan ook… Nu verder gaan gaat."

Op dat moment drong het tot me door. Ik liet geen traan. terwijl zij emotioneel naast me zat en het leek wel alsof ik door haar heen keek. Het enige wat er in me hoofd rond ging was dat het inderdaad geen zin had. Hoe kan ik nou alles proberen terwijl de ander het niet wil en/of niet kan? Ik zei toen zelf dat het dan wel de beste oplossing zal zijn.
Zij was opgelucht. Ze ging naar huis. Voordat ze weg ging zoende ze mij nog een paar keer en knuffelde mij. Ze lachte lief en verdween.

De afgelopen dagen voelde ik me best goed. Heb leuke dingen gedaan met vrienden en vriendinnen. Tot vandaag. Het is alsof mijn gevoel 180 graden de andere kant op gaat. Ik voel me vandaag zo eenzaam en ik mis haar zo vreselijk erg. Elke keer denk ik aan haar… en aan ons. Vandaag heeft ze me ouders een smsje gestuurd:
"Bedankt dat jullie mij begrepen. Ik vond het fijn dat jullie erbij zaten! Ik hoop dat hij goed opgevangen wordt door jullie, maar daar heb ik alle vertrouwen in. Het is ook beter voor hem dat hij even tijd voor zich zelf heeft en tot rust kan komen. Ik kom vast nog wel een keer gezellig langs."
Me ouders vertelde dit en me zus was er ook bij. Ze zeiden alle drie heel voorzichtig dat ik mij er maar bij moest neerleggen dat ze waarschijnlijk er klaar mee is. Ik wilde het niet geloven en zei dat ik het gewoon wat tijd moest geven. Waarop me vader zei dat ik tussen de zinnen door moest lezen. Dat ze het misschien niet zo duidelijk zegt maar dat ze dat eigenlijk wel bedoeld.
Ik heb er de hele dag aan gedacht en stiekem geloof ik ook wel dat het zo is. Ik voel me zo naar. Ik mis haar zo vreselijk erg en ik wil haar zo graag terug. We zouden eigenlijk volgende week op vakantie gaan voor 2 weken. Gelukkig gaat er nu een vriend met mij mee. Daar kijk ik wel naar uit. Maar als ik er dan weer aan denk dat ik zonder haar moet, maakt me dat zo verdrietig. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik op vakantie ga en dan een weekje wacht. Dan is het ongeveer 4 weken geleden dat ik haar voor het laatst gesproken heb. Dan wil ik graag met haar praten en weten hoe zij er over denkt.

Ik wil graag jullie reactie hierop. Voor degene die hetzelfde meemaken of ook liefdesverdriet hebben: Sterkte allemaal. Dit gevoel wens je niemand toe.

Groetjes,

N. Reactie infoteur, 16-07-2012
Hallo,

Goed dat je je verhaal doet. Door het te vaak te delen, kan je het zelf misschien makkelijker verwerken.

Helaas moet ik zeggen dat ik het helemaal eens ben met je ouders. Ik denk dat je aan hen super ouders hebt, die je op een eerlijke manier willen helpen en niet door het allemaal mooier te praten dan dat het is. Dat het nu een paar dagen goed gegaan is, maar ook een paar dagen minder gaat is logisch. Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat dat nog best een tijd zo kan blijven. Maar het belangrijkste is dat je inderdaad niet voor een relatie kan vechten als je dat niet beide wil en dat je zelf ook beter verdiend dan iemand die niet voor 100% voor jou kan gaan.

Neem verder rustig de tijd, praat er met je ouders en vrienden over wanneer je die behoefte hebt en neem verder ook de tijd: zoiets is niet in 2 maanden over, dat duurt waarschijnlijk langer.

Heel veel sterkte komende periode, want liefdesverdriet is inderdaad vreselijk!

Browneye, 13-07-2012 13:15 #69
Misschien dat jullie wat aan mijn verhaal hebben.

Mijn partner gaf ook na een aantal jaar aan dat hij het niet meer zag zitten met mij. Ik heb 2 maanden lang op mijn tenen gelopen en wat een hel was dat. Toen hij na 2 maanden weer aangaf dat het niet goed zat heb ik mijn spullen gepakt en ben ik weggegaan. Met heel veel moeite ben ik weggegaan en ben ik mijn eigen ding gaan doen want ik wist dat het niet zou werken als ik maar achter hem aan zou lopen. Ik had ook weleens mijn downs en dan belde ik of sms'te ik hem, maar dat heeft geen zin want dan hoor je allemaal dingen die je juist niet wil horen. Toen ik uiteindelijk alle contact verbrak drong pas tot hem door wat hij nu eigenlijk kwijt was. Nadat ik hem had afgewezen sloeg de paniek toe. Daarna is het goed gekomen en zijn we inmiddels alweer een paar jaar verder. Hij heeft enorm veel spijt gehad van zijn keuzes destijds en wil nu niets liever dan samen oud worden. Al met al zijn we ruim een anderhalve maand uit elkaar geweest.

Ik denk dat het goed is om je partner de kans te geven om te kijken of hij/zij jou mist. Je moet dit wel in een vroeg stadium doen en niet wachten tot hij/zij er echt klaar mee is. Ga vooral leuke dingen doen, hoe moeilijk het ook is. Laat diegene zien dat je niet alleen voor hem/haar leeft. Spring niet gelijk in hun armen als ze aangeven dat ze je terug willen, maar denk eerst na of jij überhaupt wel terug wilt naar deze relatie/situatie.

Als je daarna bij elkaar komt dan heb je wel even tijd nodig om weer vertrouwen in de relatie te krijgen. Bij de minste geringste tekenen denk je dat er weer twijfels terug zijn gekomen. Ook ben je goed gekwetst en dat heeft ook tijd nodig.

Hoe moeilijk het ook is er blijft wel een beetje hoop. Ik ken meerdere relaties die weer goed zijn gekomen op deze manier. Reactie infoteur, 15-07-2012
Bedankt voor je reactie!

Nina, 01-07-2012 22:03 #68
Mijn vriend en ik (allebei 19) zijn al bijna 3 jaar bij elkaar. Het ging allemaal goed totdat hij een paar maanden terug aangaf dat hij het niet meer wist. Het was toen wel weer goed gekomen. Paar dagen geleden heeft hij weer aangegeven dat zijn gevoel weg is (we waren echt elke dag samen) en dat hij voor zijn doel wilt gaan (werk en meer bereiken). Nu hebben we afgesproken om leuke dingen te doen met elkaar en elkaar niet vaak zien. Hij hoopt dat zijn 'gevoel' nog terug komt en zegt dat hij ontzettend veel van me houdt, maar nu moet hij zich op andere dingen richten.
Ik wil hem zijn rust gunnen, maar het is zo moeilijk om hem te missen. Ik ben bang dat het niet meer goedkomt, en ik wil nog wel aan onze relatie werken, maar nu moet ik dus afwachten wat hij wil? Reactie infoteur, 02-07-2012
Hallo,

Ik denk dat je inderdaad doet wat je kan doen: hem de ruimte geven. Hij kan daarin bepalen of hij wel met je verder wil, maar op een iets andere manier (elkaar niet iedere dag zien zodat hij meer tijd heeft voor zijn andere doelen). Zorg er wel voor dat je niet alleen maar op hem wacht. Denk er zelf ook over na wat je wel en niet wilt veranderen in jullie relatie en zorg dat je zelf nu ook leuke dingen met je vrienden en vriendinnen gaat doen.

Heel veel sterkte met geduld hebben. Dat valt niet meer, ik weet het.

Anoniem, 26-06-2012 12:00 #67
Hallo
Ik had gisteren die reactie geplaatst over mij en mijn vriend (6 jaar samen en dat ik een operatie heb gehad). Het klopt wat je zegt, maar het is idd waar dat je iemand niet kan veranderen en wat praten betreft dat kunnen wij enorm goed. Heb ook gezegd wat ik wil dat veranderd en wat hij ook wilt enz, maar hebben ook al zoveel keer opnieuw geprobeerd, maar kunnen elkaar niet loslaten.

Anoniem, 25-06-2012 19:19 #66
Hallo
mijn vriend en ik kennen elkaar al 6jaar we zijn eerst goede vrienden soms ging het meer dan vriendschap en na 3jaar had ik hem gevraagd om dan toch geen relatie te beginnen maar hij was nooit verliefd geweest op mij maar ik wel op hem en uiteindelijk zijn we een relatie begonnen met veel ups en downs wel omdat hij zolang twijfelde maar nu sinds kort heb ik een operatie gehad en ben ik daardoor ook heel depressief geweest en vond dat ik van hem niet genoeg liefde en steun kreeg hij heeft het er moeilijk mee om het te uiten zegt hem we kennen elkaar door en door en houden enorm veel van elkaar maar het is zoals het spreekwoord zegt je kunt niet met elkaar en niet zonder elkaar we zitten in een dip omdat ik misschien teveel eisend ben wil dat hij zijn liefde voor mij toont, zou graag ook eens weg gaan zoals vakantie of eens gaan uiteten allemaal leuke dingen doen maar hij wilt dat niet vlug spijtig, heb ook een kinderwens ma voor hem moet dat niet speciaal. Nu zijn we weer uitelkaar omdat ik het allemaal niet meer aan kon zie hem doodgraag kunnen elkaar ook niet loslaten weet totaal niet meer wat ik moet doen maar zie ook geen leven zonder hem Reactie infoteur, 26-06-2012
Hallo,

Ik denk dat het als eerste belangrijk is om zelf op een rijtje te zetten wat je nu anders zou willen en wat wellicht verband heeft met je operatie en wat niet. Spreek dit uit naar je vriend en vraag hem hetzelfde te doen. Wat ziet hij graag anders? Ben dan eerlijk naar jezelf en naar de ander: kun je dit veranderen en wil je dit veranderen? Heb je al vaker geprobeerd om dat te veranderen? Wees dan eerlijk en erken dat je het niet zo maar zal kunnen veranderen. Zeker wanneer jij een kinderwens hebt, is het belangrijk om eerst een stabiele goede relatie te hebben. En: de keuze om proberen kinderen te krijgen moet je echt samen maken, daar moet je samen volledig achter staan!
Volgens mij is het bij jullie belangrijk om heel veel te praten en daarin 100% open en eerlijk te zijn! Bijvoorbeeld waarom ben je nu (na je operatie) veel eisender? Ben je er onzeker door geworden?

Succes en sterkte!

Elise, 23-06-2012 14:40 #65
Hey

Mijn vriend (27) en ik (21) zijn een goeie 9 maanden samen en houden echt van elkaar.
Enige probleem: als we te veel dagen na elkaar samen zijn, ontstaat er ongenoegen bij ons allebei… We raken 'uitgepraat': hij heeft niets meer te vertellen, als ik iets vraag is het 'allemaal gelijk' en als ik er wil over praten klapt hij dicht.
Na wat afkoeling komen we dan weer huilend samen, maak ik een hele analyse van wat het probleem is en van wat ik verwacht dat er verandert opdat we elkaar gelukkig maken i.p.v. ongelukkig, en knikt hij dat hij het weet en er moet aan werken…
Resultaat, tijdelijk is hij attent en werkt hij eraan, maar bij mij komt het over alsof hij zich verplicht voelt en niet zichzelf kan zijn, en enkele weken later zijn we weer bij af…

Dit patroon herhaalt zich zo om de 2 maanden, al van toen we nog maar 2 maanden samen waren. Van veel mensen hoorde ik al dat dat niet normaal is en het zo niet verder kan, dat we elkaar wel graag zien maar dat samenleven te moeilijk is… Erg ontmoedigend allemaal, want, nu ik afgelopen woensdag een dag vroeger naar huis ging dan gepland, door de zoveelste "stille discussie", mis ik hem alweer enorm, en kan ik me niet voorstellen dat het allemaal over is. En toch besef ik dat het leven met zulke hoge pieken en zulke diepe dalen niet mogelijk is, want het put mij emotioneel uit en maakt ons allebei ongelukkig.

In mijn ogen is de oplossing dat ik wat minder denk en analyseer en hem niet constant terechtwijs, maar vooral dat hij leert communiceren, en zijn mening geeft of leert vormen, en weet wat hij wil en van onze toekomst verwacht. Daardoor zou ik hem beter leren kennen, maar ook hij zichzelf, en zou ik me vanzelf beter begrepen voelen.
Ik ben van nature uit een spraakwaterval en bovendien erg emotioneel, waardoor ik alles wil uitleggen en wil kunnen begrijpen. Hij is ongeveer het tegenovergestelde, berust gemakkelijk in de dingen en gaat ervan uit dat alles altijd goed komt.

Geen evidente combinatie dus met zoveel verschillen, maar is het een utopie om het te doen slagen?

Alvast bedankt voor wat raad en troost…

Groetjes
Elise Reactie infoteur, 25-06-2012
Hey Elise,

Het is een erg lastige situatie waar je in zit. Zoals je zelf eigenlijk al schrijft: van elkaar houden is 1, maar gelukkig met elkaar kunnen leven is iets anders. Ik ga er even vanuit dat jullie beide op zoek zijn naar een relatie om uiteindelijk in ieder geval samen te gaan wonen (geen afstandsrelatie). In dat geval is het natuurlijk niet zo goed als het nu loopt, dan ben je namelijk alle dagen bij elkaar en zal je wel vaker “uitgepraat” zijn.

Je geeft zelf al aan waar je dekt dat het probleem zit. Vervolgvraag is of je denkt dat dat ook echt kan veranderen binnen een termijn die jij redelijk vindt. Misschien kan hij ooit makkelijker communiceren, beter zijn eigen mening geven, maar als daar tientallen jaren voor nodig zijn, schiet jij daar wellicht niets mee op. Besef je dat wat jij als het probleem beschrijft en wat dus moet veranderen, dingen zijn die niet makkelijk veranderen omdat het niet alleen in een karakter van iemand zit, maar ook in de opvoeding. Jarenlange opvoeding ga je niet ineens veranderen. Daarnaast is het de vraag of hij het écht wil veranderen of alleen zegt dat hij het wil veranderen omdat hij wil dat jullie relatie werkt.
Hetzelfde geldt voor jou: je gaat niet ineens heel veel minder analyseren en als jij je moet inhouden om hem terecht te wijzen ben je wellicht ook jezelf niet meer. Daarnaast denk ik dat je je verwachting eerder bij moet stellen: een relatie wordt anders als je langer samen bent en als je dagen achter elkaar samen bent. Als jij wilt dat het dan spannend, veel kletsen e.d. blijft, is je vriend waarschijnlijk niet de juiste persoon voor jou.

Misschien klinkt mijn verhaal redelijk negatief, maar mijn bedoeling is dat je reëel nadenkt over jullie relatie en nu kiest voor je vriend en jullie relatie zoals die is of dat je eerlijk naar jezelf en je vriend bent, dat jullie niet bij elkaar passen.

Sterkte!

Anoniem Uiltje, 11-06-2012 17:09 #64
Excusse voor de onduidelijke verhaal hieronder, ik probeer het nu op deze manier te schrijven.

Hallo,

Me vriendin (40) en ik(34) hadden 10 maanden met elkaar. We kennen elkaar al sinds 2007 en zijn van elkaar beste maatje. Ik weet het niet meer wat ik moet doen en ik voel me eenzaam en leeg.


Me vriendin is dus een twijfelaar, maar ook met alles. Ze scheld zichzelf uit en is soms ook te hard voor haar, maar ze twijfelde heel vaak aan ons. Zo zegt ze dat ik haar gevoelens geef die ze nooit voelde, op elke gebied in een relatie. Maar ben er ook achter gekomen, door te vragen, dat ze 80 % voor me ging. Later door advies van vriendinnen ging ze naar 90%. Ze belde mij op een vrijdagmiddag vanuit haar werk. Ze zei tegen mij dat ze met me verder wil en ze zei volmondig 'ja'. Ik voelde me blij maar ook verdrietig. Ze kijkt altijd wat ze niet heeft en niet wat ze wel heeft. Ze vindt zichzelf niet mooi en lelijk en heeft een nare jeugd meegemaakt. Maar ik hou van haar hoe ze is, echt letterlijk. Haar beste vriend(inn)en kennen haar niet zoals ik haar ken, dat zegt ze zelf ook.

Ik ben sinds december 2011, ben ik alles kwijt geraakt. me baan, me huis alles. In februari 2012 hadden we bijna elke week een clash/ruzie, elke keer voelde ik me onzeker, omdat ik haar niks kon bieden in mij situatie. Zij wilde me helpen op financieel en overige zaken en ik wilde meer dat de communicatie beter zal worden, zoals toen, we maatje waren. Daarmee bedoel ik de mis communicatie. Als maatje hadden we die, dat was een van de redenen dat we elkaar special vonden/vinden. Maar met mij domme kop zei ik, na elke discussie/ruzie dat ze mij niet begreep en dat ze me niet hoorde. Ze werd onzeker en begon op tenen te lopen. Ze deed haar best om de relatie te slagen vanuit haar kant en manier. Dat zie ik nu pas en dat zei ze ook.

Woensdag 9 mei 2012 was het de druppel. Door een grote ruzie pakte ik me spullen en wilde ik weggaan, toen ik weg ging zei zij; "dat haar deur altijd open" is voor mij. Uit emotie spuugde ik op de deur. Ze maakte op dat moment de deur open en mijn spuug raakte haar. Toen ging er iets knakken in haar. We waren beiden heel erg emotioneel en wilde toen even timeout.

Na 1 maand namen we contact om te praten. Wat nu dacht ik dan? Zij zegt nu dat ze zichzelf kwijt is geraakt in haar relatie en dat het een wisselwerking is en niet alleen mij schuld is. Ze weet niet of ze met mij verder wilt want ze twijfelt. Want ze houd van me, maar alleen geen kracht. Ik was er niet meer eens, want ze is heel negatief over zichzelf, dat is de reden dat ze zichzelf kwijt raakt, althans dat vind ik.

Nadat ik mijn fouten toe gaf, hou ik nog steeds van haar. Maar ze kon het niet want er is iets geknakt. Wat zij eigenlijk niet weet is, dat ik haar dagboek heb gelezen en dat ze best nare dingen schrijf over haarzelf en mij. Er knakte ook iets in me en ik koos er toch voor om door te gaan, want liefde overwint alles, zo dacht ik dan. Ik zei tegen haar ‘ik laat je met rust’, huilend ging ik weg en zei, wat de problemen waren en hoe we het beter konden maken in de toekomst. Toen ik weg ging fetsen stuurde ze een smsje met daarin; Lieve schat, ik moet huilen ik wil allemaal dingen zeggen tegen je, en ik durf niet want dan kom het misschien verkeerd over en ik kan je nu alleen twijfels bieden. En dat is niet eerlijk. Je hebt goed gevoelt hoe ik ben. Blijf op jezelf vertrouwen. Ik vond je zo onwijs lief net, dank je wel daarvoor, mijn gevoel kwam weer terug en dat was/is heel fijn. Ik hou van je en je bent en blijf speciaal voor mij.

Toen ik het smsje las, stuurde ik een smsje terug dat me gevoel bijna altijd gelijk heeft en zei hoe kunnen twee mensen die van elkaar houden zo ongelukkig zijn. Laten we werken vanuit de goede dingen. Hoe kan iemand die alles heeft twijfelen aan alles, terwijl ik niks heb, die wel twijfelt, en met de vraag wat kan ik bieden aan me vriendin.

Ik wil voor je vechten geef mij een kans, een kans zei ik tegen haar. Zij stuurde via een smsje en zei; Ik twijfel dat is wat ik voel en vandaag was ook het fijne gevoelt er weer, en ik heb niet zulke diepe gevoelens als jij, dat probeer ik steeds duidelijk te maken en als ik nu ja of nee moet kiezen dan kan ik niet 'ja' zeggen. En ik weet niet of ik dat nog kan, bij mij gaan dingen als een slak en ik weet ook dat ik duidelijk niet fair is. En ik haar ook hoe ik ben maar de enige weg die ik kan gaan is mezelf accepteren en er mee leren leven.

Ik ging naar haar toen en probeerde het weer en zei; laat we samen opnieuw beginnen, samen heel rustig doen. Ze kon het niet en ze blijf maar twijfelen. Ik trok het niet meer en ging opnieuw weg. Ze probeerde me te stoppen omdat ze bleef twijfelen en wilde mij niet verdrietig zien. Ze bleef zeggen, ik kan je niks bieden dan dit, alleen twijfels. Waarop ik zei, ik voel me nu nog eenzamer en alleen. Nu moet ik opnieuw beginnen, geen huis, geen baan, en geen liefde.

Zij was ook heel erg bang, ze zei dat ze bang was om spijt te krijgen, als ze mij liet gaan. Ik zei zolang me gevoel er nog is, blijf ik van haar houden. Hopend dat ze toch nog wilt. Maar me gevoel zegt er is iemand anders of ze wilt me niet. Nu als ik dit artikel lees 'wat doe je in een relatie als je twijfels'. Moet ik weer huilen omdat ik haar niet de ruimte heb gegeven en baal dat ik geen enkel kans heb gekregen om ervoor te vechten. Nu ben ik een maatje en m'n liefde kwijt. Ik weet niet of ik vrienden wil met de egdachten dat een andere toekomstig man voor haar is. Ja sorry als ik me nu zo voel. Ik weet tijd heelt alle wonden, maar toch wij hadden iets en vindt het zo erg dat ze zo naar en onzeker is overhaar zelf. Want alle relatie die ze had, wilde de mannen haar veranderen. Ze durfte niet een een schijt te laten, ze vond altijd dat ze stinkende sokken had. Ik vond niks vervelend en niks stinkend en dat is echt zo, om maar een voorbeeld te geven. Ze snapte ook soms niet wat ik in haar zag. Raar als iemand Nlp, Integrative Coch Counseling gedaan heeft, althans dat vind ik. Het is 4 dagen geleden en ik weet het wordt een zware tijd. Op zoek naar een baan, woonruimte en rust. Ben bang als ze iemand anders heeft dat alles weg gaat, mijn gevoel. Wat heb ik nu aan de gedachten als ze 'spijt krijgt' als ze daar erachter komt. Niks. Het enige wat ik wil weten is wat nu… Reactie infoteur, 12-06-2012
Hallo,

Ik denk dat ik bij mijn eerste reactie moet blijven, met de toevoeging dat het wellicht voor haar tijd is om eerst aan zichzelf te werken. Ken je het cliché "je moet eerst gelukkig zijn met jezelf, voordat je gelukkig kan zijn met iemand andes?". Ik denk dat die nu wel terecht is en wat jou misschien kan troosten is dat als zij aan zich zelf werkt en zo gelukkig wordt, er dan misschien wel weer een kans is voor jullie, maar nu niet. Dan blijft de relatie zo wisselvallig.

Besef je wel dat zoiets echt tijd nodig heeft, dus niet een paar maanden, en dat je niet op haar moet zitten wachten. Dat legt druk bij haar en is niet goed voor jezelf. Ook jij moet nu eerst aan je eigen geluk werken en als het o bedoeld is, komen jullie elkaar over een jaar, of paar jaar, vanzelf weer tegen!

Succes!

Rob, 11-06-2012 16:37 #63
Hallo,

Ik ga nu al 2 en een half jaar met mijn vriendin en zij heeft onlangs aangegeven niet meer te weten wat ze wil en of we nog bij elkaar kunnen blijven. ze zegt dat ze meer leuke dingen wilt gaan doen en dergelijke. We zijn nu bezig er aan te werken we zijn nu nog maar een week verder maar ik begin nu zelf een vreemd gevoel te krijgen zenuwachtig ook twijfelend. Alles gaat gewoon normaal alsof er niks aan de hand is we doen precies hetzelfde tegen elkaar als eerst alleen de seksuele spanning is minder. wat moet ik doen? We houden allebei nog echt van elkaar en bij ons allebei is er geen ander we zitten in een soort dip denk ik wil je mij alsjeblieft advies geven wat te doen. Zij is 17 en ik ben 19, ze heeft trouwens ook aangegeven dat ze het best zwaar heeft met een hotel stage ze reist 4 uur per dag en werkt dan in het hotel ook nog eens 8 uur. Reactie infoteur, 12-06-2012
Hallo Rob,

ik denk dat het voor jullie belangrijk is om een balans te vinden tussen elkaar de ruimte geven en samen aan de relatie werken door net wat vaker leuke dingen te doen. Daarnaast zal het met de overgang te maken hebben van de eerste verliefdheid, naar een langere mogelijk serieuzere relatie met meer houden van dan echt verliefd zijn. Na van loop van tijd gaat het echte speciale er vaak af. Belangrijk is dat je je beide goed moet blijven voelen bij de relatie en als jullie dat gevoel missen, kun je het wellicht terug krijgen door iets vaker iets leuks te gaan doen.
Dat de seksuele spanning afneemt is logisch. Die kun je deels terug krijgen door jullie huidige "patroon" te verbreken. Wat is nu normaal wat betreft dag(en) in de week, tijd, opbouw e.d. Probeer daarin variatie te zoeken.

Succes!

Anoniem Uiltje, 11-06-2012 14:31 #62
Hallo,

Me vriendin en ik hadden 10 maanden met elkaar. We kennen elkaar al sinds 2007 en zijn van elkaar beste maatje. Ik weet het niet meer wat ik moet doen en ik voel me eenzaam en leeg.

Sinds december 2011, toen zij van Cuba terug kwam zijn we nog meer naar elkaar gegroeid. Me vriendin is een twijfelaar die aan alles twijfelt. Zelf haar jeugd-tijd was ze super onzeker over haar zelf. Ze heeft 1 relatie gehad waar ze 11 jaar samen mee was. Het ging niet meer omdat ze hem als broer zag. Daarna had ze losse relaties of night-stands. In 2010 had ze een relatie met iemand die na 4 maanden al huisje, boompje beestje wilde. Maar zij was bezig aan haar zelf te werken. Ze krijg spijt na 5 maanden en hij is al getrouwd en heeft een kind.

Me vriendin is 40 en ik ben 34, dus na Cuba kwamen we dicht bij elkaar. Maar ze twijfelde heel vaak aan ons. Zo zegt ze dat ik haar gevoelens geef die ze nooit voelde, op elke gebied in een relatie. Maar ben er ook achter gekomen, door te vragen, dat ze 80 % voor me ging. Later door advies van vriendinnen ging ze naar 90%.

Ze belde mij op een vrijdagmiddag vanuit haar werk. Ze zei tegen mij dat ze met me verder wil en ze zei volmondig 'ja'. Ik voelde me blij maar ook verdrietig. Ze kijkt altijd wat ze niet heeft en niet wat ze wel heeft. Ze vindt zichzelf niet mooi en lelijk en ga zo maar door. Maar ik hou van haar hoe ze is, echt letterlijk. Haar beste vriend(inn)en kennen haar niet zoals ik haar ken, dat zegt ze zelf ook.

Ik ben sinds december 2011, toen zijn naar Cuba ging op vakantie, ben ik alles kwijt geraakt. me baan, me huis alles. In februari 2012 hadden we bijna elke week een clash/ruzie, elke keer voelde ik me onzeker, omdat ik haar niks kon bieden in mij situatie. Ik werd creatief en ging met weinig tot niks iets romantisch tot grappigs doen voor haar.

Zij wilde me helpen op financieel en overige zaken en ik wilde meer dat de communicatie beter zal worden, zoals toen, we maatje waren. Maar met mij domme kop zei ik na elke discussie/ruzie dat ze mij niet begreep en dat ze me niet hoorde. Ze werd onzeker.

Woensdag 9 mei was het de druppel voor haar. Door een grote ruzie pakte ik me spullen en wilde weggaan, toen ik weg ging zei zij; dat haar deur altijd open is voor mij. Uit emotie spuugde ik op de deur. Ze maakte op dat moment de deur open en mijn spuug raakte haar. Toen ging er iets knakken in haar. Beide waren we emotie en wilde we timeout.

Na 1 maand namen we contact om te praten, wat nu? Zij zegt nu dat ze zichzelf kwijt is geraakt in haar relatie en dat het een wisselwerking is en niet alleen mij schuld is. Ze weet niet of ze met mij verder wilt want ze twijfelt. Ik was er niet meer eens, want hoe ze negatief over haar zelf denkt, dat is de reden dat ze zichzelf kwijt raakt. Nadat ik mijn fouten toe gaf, hou nog steeds van haar. Ik gaf mijn fouten toe. Maar ze kon het niet want er is iets geknakt. Wat zij eigenlijk niet weet is, dat ik haar dagboek heb gelezen en dat ze best nare dingen schrijf over haarzelf en mij. Er knakte ook iets in me en ik koos ervoor liefde overwint alles.

Ik zei tegen haar ik laat je met rust, huilend ging ik weg en zei wat de probleem was en hoe we het beter konden maken. In haar smsje zegt ze ook; Lieve schat, ik moet huilen ik wil allemaal dingen zeggen tegen je, en ik durf niet want dan kom het misschien verkeerd over en ik kan je nu alleen twijfels bieden. En dat is niet eerlijk. Je hebt goed gevoelt hoe ik ben. Blijf op jezelf vertrouwen. Ik vond je zo onwijs lief net, dank je wel daarvoor, mijn gevoel kwam weer terug en dat was/is heel fijn. Ik hou van je en je bent en blijf speciaal voor mij.

Toen ik het smsje las, stuurde ik een smsje terug dat ik, dat me gevoel bijna altijd gelijk heeft (ook dat is een lang verhaal) en zei hoe kunnen twee mensen die van elkaar houden zo ongelukkig zijn. Laten we werken vanuit de goede dingen. Hoe kan iemand die alles heeft twijfelen aan alles, terwijl ik niks heb die wel twijfelen wat kan ik bieden aan me vriendin. Ik wil voor je vechten geef mij een kans, een kans. Zij stuurde via een smsje en zei; Ik twijfel dat is wat ik voel en vandaag was ook het fijne gevoelt er weer, en ik heb niet zulke diepe gevoelens als jij, dat probeer ik steeds duidelijk te maken en als ik nu ja of nee moet kiezen dan kan ik niet 'ja' zeggen. En ik weet niet of ik dat nog kan, bij mij gaan dingen als een slak en ik weet ook dat ik duidelijk niet fair is. En ik haar ook hoe ik ben maar de enige weg die ik kan gaan is mezelf accepteren en er mee leren leven.

Ik ging naar haar toen en probeerde het weer, laat we samen opnieuw beginnen, samen heel rustig doen. Ze kon het niet en ze blijf maar twijfelen. Ik trok het niet meer en ging opnieuw weg. Ze probeerde me te stoppen en werd gek van haar zelf. Ze bleef zeggen ik kan je niks bieden dan dit. Waarop ik zei, ik voel me nu nog eenzamer en alleen. Nu moet ik opnieuw beginnen, geen huis, geen baan, en geen liefde. Zij was ook heel erg bang, ze zei dat ze bang was om spijt te krijgen, als ze mij liet gaan.

Ik ben weggegaan huilend en zij ook. Ik zei zolang me gevoel er nog is dat ik van haar blijf houden. Maar me gevoel zegt er is iemand anders of ze wilt me niet. Nu als ik dit artikel lees 'wat doe je in een relatie als je twijfels'. Moet ik weer huilen omdat ik haar niet de ruimte heb gegeven en baal dat ik geen enkel kans heb gekregen en ben een maatje en liefde kwijt. Het is 4 dagen geleden en ik weet het wordt een zware tijd. Op zoek naar een baan, woonruimte en rust. Ben bang als ze iemand anders heeft dat alles weg gaat, mijn gevoel. Wat heb ik nu aan de gedachten als ze 'spijt krijgt' als ze daar erachter komt. Niks. Zucht… Reactie infoteur, 11-06-2012
Hallo,

Om te beginnen vind ik het lastig om je te helpen doordat ik je verhaal niet goed kan volgen, door de manier waarop het opgeschreven is. Maar wat ik uit je verhaal kan opmaken is in ieder geval veel onzekerheid vanuit haar en ook weinig vertrouwen in elkaar. Dat leidt ik af uit de wijze waarop jullie ruzie maken (in mijn ogen niet zoals in een volwassen relatie) en bijvoorbeeld uit het feit dat ze een dagboek heeft en je daar stiekem in gekeken hebt.
Daarnaast denk ik dat je eerlijk tegen jezelf moet zijn: ze heeft meerdere keren aangegeven dat ze niet voor de volle 100% voor je gaat en kan gaan. Daar voelt ze niet genoeg voor. Naast het feit dat dat het logisch is dat dat problemen met zich meebrengt zou jij je af moeten vragen of je daar genoeg mee neemt. Wellicht kun je er nu beter voor zorgen dat je naast je geliefde niet ook je maatje kwijt raakt. Wellicht is dat ook haar angst, waardoor ze jullie relatie niet durft te beëindigen.

Heel veel sterkte!

Iemand, 03-06-2012 22:18 #61
Hallo,

Min vriend en ik zijn nu vijf en een half jaar samen. Sinds drie jaar wonen we ook samen in een huur appartement. Sinds vorig jaar is bij mij duidelijk geworden dat ik toe ben aan de volgende stap. Groter gaan wonen en gaan proberen om zwanger te raken. Dit heb ik erg vaak tot misschien vervelends aan toe aangedrongen bij mijn vriend. En hoe meer ik begon hierover, hoe dieper hij zijn hakken in het zand trapte. Waar ik weer onzeker en erg kwaad om werd.

Tevens is het afgelopen jaar niet erg soepel verlopen qua werk. Mijn werkgever deed erg moeilijk over vast contract dan weer jaar contract tot toch een nul uren contract. Deze stres is bij mij erg op mijn lichaam geslagen. Ik was op een gegeven moment mezelf niet meer.

De huisarts heeft destijds tegen me gezegd dat ik nu een leeftijd heb waar het biologische klokje begint te werken. ( ik ben nu 25). En de ene vrouw heeft daar last van en een ander bijna niet. Nou heb ik daar dus veel last van! Zo erg dat ik twee maanden terug hebt besloten ( in overleg met mij vriend) om te stoppen met de pil. Qua heftig reageren op de extra hormonen…

Nu sinds afgelopen week is bij ons allebei duidelijk dat doordat er zoveel gebeurt is afgelopen jaar (nog andere dingen welke ik hierboven niet heb genoemd) wij wat uit elkaar zijn gegroeid. Mede dat ik niet meer mezelf was en mijn emoties op de eerste plaats zette en zijn mening of gevoel eigenlijk wegcijferde.

Na een heftig gesprek afgelopen donderdag zij we nu tot de conclusie gekomen dat we aan onze relatie moeten gaan werken (we hebben beide kenbaar gemaakt niet zonder elkaar te kunnen/willen).

Wel moet ik zeggen dat door alles ik nooit getwijfeld heb aan ons en de toekomt samen met hem. Hij verder ook niet, alleen twijfelde hij aan mij, ze is zo verandert, is dit de echte haar? Is dit door alles en wordt ze snel weer haarzelf? Of blijft dit zo en kan ik hier wel mee leven?

En dat kwam toch wel als een schok voor me… Gelukkig is het ook positief. Hij erkent wel dat sinds ik van de pil ben, ik weer mezelf ben/wordt. Zoals vijf jaar terug.
Tevens zei hij ook dat hij ook graag een kindje wil. maar het misschien nog tegenhoud door wat er allemaal is gebeurt de laatste tijd (voelt heel raar maar tevens wel positief dat hij er nog wel in geloofd).

Eigenlijk is deze reactie meer een uitlaat klep voor me als ik het nu allemaal terug lees! Wilde denk ik mijn onzekerheid wat weg typen…

Als ik dit artikel nu ook nalees zie ik ons in het kopje wat te doen als jouw partner twijfelt en jij wel voor de 100% ervoor wilt gaan?

We hebben gepraat en alles is nu duidelijk… Nu is het zo rustig aan elkaar weer leren kennen en werken aan onze relatie. Hopelijk komt mijn toekomst droom met hem ( huisje, kindje) goed… Reactie infoteur, 04-06-2012
Hallo,

volgens mij zijn jullie inderdaad heel goed bezig en is het lichtpuntje al in zicht! Je vriend geeft aan dat je alweer terug verandert en jullie beseffen beide dat het eerst helemaal goed zijn voordat je de grote beslissing neemt om voor kinderen te gaan. Maar beide staan jullie daar wel al open voor.
Ik denk dat als jullie zo door gaan, een paar rustige maanden hebben waarin alles goed gaat en wellicht nog beter dan nu, dat jullie dan samen wel klaar zijn voor het nemen van die beslissing.

Jullie zijn goed bezig!

Lisa, 29-05-2012 18:58 #60
Hallo,

Dankje voor je reactie!
Inmiddels heb ik goed met mijn vriend gesproken! We gaan het weer proberen maar wel op een andere manier. We gaan stoppen met het samenwonen. Het lijkt ons beter om wat afstand te nemen. Al hoewel ik bang ben dat we daardoor meer van elkaar vervreemden. Ik ga (helaas) weer even thuis wonen en hij met een vriend. Natuurlijk voel ik me opgelucht en beter maar alsnog heb ik de twijfel of dit gaat werken. Ik heb erg het idee dat hij afstandelijk is, maar misschien ligt dat aan mij. Toen we praten liet hij duidelijk naar voren komen dat zijn vrienden nu even op nummer 1 staan, dat doet zeer! Ik ben gewoon bang dat we er niet uit gaan komen. Hij is nu bezig met allemaal feestjes plannen en allemaal vrienden contacten om af te spreken en ik heb daar niet zoveel behoefte aan. Natuurlijk zijn mijn vrienden op dit moment erg belangrijk, daarom trek ik wel naar ze toe, maar dat is meer voor de afleiding. Ik hoop gewoon dat we nog een toekomst hebben. Reactie infoteur, 29-05-2012
Heel veel sterkte de komende periode! Het zal zeker moeilijk zijn om wat afstand te nemen, maar hou in je achterhoofd dat als jullie bij elkaar horen, dit uiteindelijk goed zal zijn. Probeer er nu inderdaad samen met familie en vrienden ook het beste van te maken en te genieten van wat extra tijd voor jezelf en even geen ruzies e.d. Hopelijk heb je over enkele weken, misschien wel een paar maanden, goed nieuws!

Lisa, 25-05-2012 21:04 #59
Hallo, ik heb een relatie van 2, 5 jaar met mijn vriend. We zijn al na 3 maanden gaan samenwonen, omdat hij wat problemen thuis had en ik een huisje kon huren maar het financieel alleen niet zou redden. We zijn vanaf begin af aan dol op mekaar geweest! Het is allebei onze eerste echte relatie. 3 dagen geleden kwam mijn vriend thuis met een zuur gezicht en zegt: Ik heb besloten een punt achter onze relatie te zetten. Ik was helemaal in shock! Ik kon en kan het nog steeds niet geloven! Maar toen we gingen praten kwam ik erachter dat hij nog twijfelt. Hij is bang de verkeerde beslissing te nemen. Hij zegt: je bent goed voor mij, maar op dit moment wil ik voor mezelf gaan. Hij mist zijn vrijheid en zijn oude leventje, doen waar die zin in heeft. Daar komt ook nog bij kijken dat we wonen in een huis in een klein stadje, en hij heeft het hier totaal niet naar zijn zin. Maar zijn vrienden en familie wonen minstens een half uur verderop. Hij heeft geen rijbewijs dus het is ook niet gemakkelijk om naar zijn vrienden toe te gaan.
Ik heb hem gezegd de tijd te nemen die hij nodig heeft, dus hij is sindsdien weg van huis (hij slaapt wel nog thuis). Ik heb erg veel moeite met hem de ruimte te geven en mis hem zo, heb het gevoel dat hij al aan het afscheid nemen is. Terwijl hij duidelijk aangeeft tijd nodig te hebben om te kijken hoe of wat. Maar ik ben zo bang dat hij er toch een punt achter wil zetten. Wat kan ik nou het beste doen? Reactie infoteur, 29-05-2012
Hallo,

het is goed en knap van je dat je hem de ruimte wilt geven. Die heeft hij nodig en dat is opzich niet gek aangezien het jullie eerste relatie is en jullie snel ( wat verder van zijn vrienden) zijn gaan samen wonen. Probeer door er over te praten te achterhalen of jesamen afspraken kan maken waardoor hij zich wat vrijer kan voelen, maar jullie niet uit elkaar hoeven gaan. Misschien wil hij wat vaker alleen iets met zijn vrienden ondernemenof een bepaalde hobby actiever op te pakken. Hopelijk maakt dat genoeg verschil voor hem, zodat hij niet echt (een tijdje) uit elkaar wil.

Sterkte!

Anoniem, 23-05-2012 17:06 #58
Ik heb op 3 mei een bericht geplaatst dat mijn ex twijfelde. Als reactie kreeg ik dat we leuke dingen moesten doen samen en dat twijfel natuurlijk is. Dat ben ik helemaal met Infoteur eens. Echter mijn ex niet, de dag nadat wij het nog ontzettend leuk samen hadden heeft hij het echt definitief uitgemaakt en is hij bij familie gaan wonen per direct. Direct daarna belde hij weer dat hij twijfels had over zijn beslissing en hij ontzettend in de war was. We zijn alsnog samen naar een relatietherapeut geweest afgelopen week en hebben elkaar ook nog een paar keer daarvoro gezien. Daar aan tafel gaf hij aan dat hij de behoefte had om vergelijkingsmateriaal te hebben op gebied van relaties en dat hij daarom nu niet voor de volle 100% voor mij kon gaan en zeker wilde zijn dat hij de rest van zijn leven bij me wou blijven. Kut om te horen dat hij zich niet bedacht en geen nieuwe inzichten kreeg, maar goed, ik dacht me daarbij neer te leggen. Ik vroeg hem nog naar zijn collega (flirt van toen) of hij daar nu dan ging uitproberen hoe dat zou zijn, hij gaf aan dat hij daar niet aan moest denken. Thuis gekomen ik kapot, hij wilde niet weggaan, uiteindelijk ontdekte ik zelf in zijn telefoon een smsje van haar waarin ze hem lieverd noemde en hoopte dat het weer goed zou komen tussen hun… goed zou komen? ik boos, in schok, hyperventileren, hoe kon hij mij dat aan doen? HIj heeft dus seks met haar gehad (zegt 1 avond) en is blijven slapen. De week nadat hij het heeft uitgemaakt met mij en nog met twijfels zat. De dag voor hij seks had met mij en we naar een relatietherapeut gingen. Ik was zo kwaad, hij smeekte me hem eerst terug te nemen maar dat zwakte later af. Nu bijna een week later wil ik hem haten en zeggen dat ie op moet rotten maar wil ik hem nog steeds terug. Hij zegt dat hij nog steeds twijfelt en tijd nodig heeft alleen om na te denken. Ik kan hem niet los laten bestook hem met vragen waarom zij, waarom niet meer wij? etc. HIj kan niet antwoorden. Hij gaat deze week kijken naar een huis (koop) omdat ie zich wel voorbereiden voor het geval het niet meer goedkomt tussen ons. Hij gooit de deur dus nog niet helemaal dicht, maar is daar wel mee bezig. Ik heb hem gevraagd eerlijk naar mij te zijn en gewoon te zeggen dat het nooit meer goed zal komen, maar dat kan hij niet zeggen.
Hoe moet ik hier in godesnaam mee om gaan? Reactie infoteur, 29-05-2012
Hallo,

Je verhaal heeft een vervelend vervolg gekregen! Ik begrijp dat je nog gevoelens voor hem hebt, maar naar wat er gebeurd is, zou ik je aanraden voorlopig geen relatie meer met hem te beginnen. Je zal eerst antwoorden moeten krijgen op je vragen en hij zal eerst heel bewust een keuze moeten maken en dat kan niet binnen een paar weken. Dan blijft hij twijfelen en blijft het aan en uit gaan. Zeker nu je weet dat hij een ander gehad heeft, is het tijd om hem te laten merken dat je niet met je laat sollen. Neem dus zelf de touwtjes in handen over hoe dit voorlopig verder gaat en wacht niet af wat hij wil.

Heel veel sterkte!

Annoniem, 17-05-2012 15:48 #57
Hallo ik heb al 16 jaar een relatie met een hele lieve vrouw en 1 kind.maar wij kregen steeds meer ruzie om de stomste dingen en ik gooide spullen kopat. de laatste tijd deed ze me veel ontlopen veel weg en lange dagen weg vooral in het weekend. ik denk om de ruzies te ontlopen. nu is ze met een aantal belangrijke spullen voor haar en het kind vertrokken. ze heeft mij opgebeld dat ze nog wel van me houd en dat ze even rust wil en na wil denken over onze relatie.ze wil ook geen hulp of contact met andere zoals familie. ik denk nu dat ze haar eigen wereldje is aan het creéren. wat moet ik nu doen afwachten of haar opzoeken.
ps. ik ga wel in therapie voor mijn agresievegedrag tijdens de ruzies en dat weet zij ook.

Anoniem-, 17-05-2012 08:11 #56
Hallo,
mijn vriend heeft het vorige week uitgemaakt met mij omdat ie zei dat ie niet meer van me houdt.
we hadden wel vaak ruzie enzo maar verder was alles goed.
ik kan hem niet uit mijn hoofd zetten en ik wil echt dat hij terug komt.
hij zegt dat hij rust nodig heeft, en ik vroeg aan hem als ik je rust geef sta je er dan eerder voor open om het over een paar maand nog een te proberen?
hij zei jah maar ik beloof er niks mee.
hoe lang moet ik hem de rust geven zodat ik weer wat met hem kan afspreken?
hij zei altijd dat ie heel erg veel van me houdt. dus ik snap het gewoon echt niet.
ik wil der echt aan werken maar hij wilt alleen maar rust.
hoe kan ik hem laten inzien dat het echt de grootste fout van zijn leven was, en dat ie weer bij me terug komt?
ik wil echt verder met hem en een toekomst opbouwen.
hoe pak je zoiets aan? Reactie infoteur, 27-05-2012
Hallo,

ik kan uit je verhaal niet opmaken hoe lang jullie samen waren enzo, maar hem nu de ruimte geven is in de meeste gevallen het beste om nu te doen. Denk dan minimaal aan een maand, maar laat het hem ook aangeven hoeveel ruimte hij nodig heeft. Peil dat heel voorzichtig, met korte gesprekken. Dring je niet op, en als hij contat wil: praat dan over wat hij anders zou willen zien en blijf reëel of dat ook kan veranderen. Hoe jezelf en elkaar niet voor de gek!

Sterkte!

Anoniem, 03-05-2012 08:34 #55
Mijn vriend heeft aangegeven te twijfelen over onze relatie. Hij zegt dat het al een tijdje speelt (met tussenpozen) maar dat hij een eye opener heeft gehad toen hij met een meisje stond te borrelen en ze vervolgens bijna zoenden (lippen raakten elkaar al), hier is hij van geschrokken en het heeft hem aan het denken gezet of er nog wel genoeg is tussen ons. We zijn nu 3,5 jaar samen waarvan we ong 3 jaar samenwonen. Hij geeft aan geen gevoelens te hebben voor het meisje maar wel nu te denken dat er iets mist tussen ons waardoor dit heeft kunnen gebeuren. Wat meespeelt bij hem is dat ik zijn eerste serieuze relatie ben (hij is 29 en ik 31) en dat hij zich afvraagt of er niet iemand rondloopt die beter bij hem past, en bij mij. Hij zegt nog ontzettend veel van me te houden en ook wel te denken dat we de rest van ons leven samen door kunnen brengen maar dat hij spanning mist. Het gevoel van trots zijn op mij als zijn vriendin als we ergens zijn. De laatste maanden hebben we weinig tijd aan elkaar besteed, ik was voornamelijk veel weg. Dus ik denk dat het ligt in het feit dat we weinig doen samen, iedere keer als we wel iets doen met elkaar (vorige maand kan ik nog een voorbeeld noemen) dan kunnen we niet van elkaar afblijven.
Zijn twijfels heeft hij nu een tweetal weken. Afgelopen weekend heb ik hem gedwongen het huis uit te gaan omdat ik niet kan leven met iemand die niet weet of hij bij me wil zijn. Het heeft me ontzettend veel pijn en moeite gekost om dat te doen en om geen contact met hem te zoeken. Hij is nu 4 dagen weg en ik sprak hem net (hij belde) en toen ik vroeg of hij me miste bleef het eerst stil maar zei hij uiteindelijk jawel. Ik moet me inhouden om niet de hele tijd te vragen naar wat hij voelt en waarom hij het niet nog gewoon een kans wil geven. Volgens mij is het niet heel raar dat je als stel eens periodes hebt waarin het wat minder gaat, maar dat je er soms aan moet werken.
We hebben het samen gehad over praten met een onafhankelijk iemand (therapeut). Ik heb het bij hem gelaten om een afspraak te maken en dat heeft hij wel gedaan, voor over een paar weken. Morgenavond zien we elkaar en gaan we een hapje eten en een drankje doen, mede om het erover te hebben, maar mij bekruipt het gevoel dat hij dan wil zien wat hij voelt als hij me weer ziet. Ik merk dat ik al op mijn tenen loop als ik hem spreek omdat ik wel de juiste dingen wil zeggen, dus kijk een beetje tegen morgen op. Rationeel gezien weet ik dat ik meer waard ben dan bij iemand zijn die niet weet of hij bij mij wil zijn maar ik wil zo graag dat het goed komt. We hebben veel dingen meegemaakt samen, geweldige vakanties en leuke momenten, maar ook extreem moeilijke dingen ik ben een aantal mensen verloren die mij heel dierbaar waren. Hij is overal bij geweest en heeft me altijd gesteund. Ik ben niet iemand die zich snel openstelt aan mensen, ik kan bij vriendinnen hier niet eens om huilen, dat doe ik als ik alleen ben. Bij hem kan ik dat wel, daarom voelt het alsof ik een stukje van mezelf aan het kwijtraken ben. Hoe ga ik hier verder mee om? En hoeveel tijd moet ik hem geven? Reactie infoteur, 03-05-2012
Hallo,

Ik ben het grotendeels met je eens: iedere relatie kent wel minder spannende periodes, zeker als je weinig tijd voor elkaar gehad hebt. Wanneer je je dat realiseert kun je bewust weer wat leuke dingen inplannen en tijd voor elkaar maken en dan zou het binnen een aantal weken (tot 8 weken ongeveer) wel weer moeten veranderen.
Daarnaast zou ik wel willen zeggen: probeer het niet groter te maken dan het is. Als ik het goed lees, twijfelt hij nu 2 weken: dat is niet heel lang en heel ernstig. Het gevoel dat je wellicht beter verdiend dan iemand die twijfelt, vind ik persoonlijk dan nog niet van pas en een afspraak met een therapeut kan fijn zijn, maar lijkt mij nog niet noodzakelijk. Pas als er maanden van twijfel zijn en het stroef lopen van een relatie, zou ik daar aan denken.
Geef het dus nog rustig de tijd en praat daarin veel met elkaar, maar ga ook voldoende leuke dingen doen zodat de situatie wat relaxter wordt!

Succes!

Anoniem, 03-05-2012 02:49 #54
Hallo,
Ik wil met spoed bij mijn vriend vandaan want ik kan er heel kort gezegd niet tegen dat hij zich als een onverantwoordelijke puber gedraagt. Er is wel meer gebeurd, maar te veel informatie doet er niet toe. Gaat erom dat ik bij hem weg wil omdat ik me bij hem diep ongelukkig voel. Nu staan mijn ouders achter me en willen me helpen met verhuizen. Daar ben blij mee. Wel is het probleem dat, wanneer ik het hem ga vertellen, ik als de dood ben dat hij doordraait. Hij houd enorm veel van me en zou er alles aan willen doen om me niet kwijt te raken. Maar die beloftes ken ik, daar wordt maar weinig mee gedaan. Daarom dus ook dat ik bij hem weg wil, . Punt is nu dat we allebei onregelmatig werken en ik zit te denken hoe ik weg moet gaan. Moet ik al mijn persoonlijk spullen achterlaten, het zeggen en wegwezen? Of. doe ik er beter aan om te proberen te timen dat, wanneer hij 's nachts aan het werk is, ik met mijn ouders ga inpakken en wanneer hij thuis komt ik hem gedag zeg en dan vertrek? Zodat ik niet het risico loop me hond of dierbare spullen kwijt te raken? + mijn ouders gelijk om achter me te hebben.
Ik ben er eerlijk gezegd wel voorstander van om het hem persoonlijk te zeggen. Ben niet iemand van de smsjes of brieven. Ik haat hem niet namelijk, heb zelfs nog gevoelens voor hem, maar kan zo niet verder met hem leven. Doe niet graag stiekem, maar zie hier denk ik geen andere oplossing voor wil ik toch bepaalde dingen meenemen.
Hoop dat je me misschien nog wat advies kan geven over hoe ik het tegen hem moet zeggen. Of ik dit binnen of buiten moet doen. Zelf heb ik zoiets van zodra hij uit het werk komt buiten opwachten, vertellen en gewoon weg te gaan. Reactie infoteur, 03-05-2012
Hey,

Wat een rotsituatie! Normaal gesproken ben ik voorstander van het eerst vertellen en dan pas praktische zaken regelen, zoals het verhuizen van spullen. Maar als ik het goed lees is aanleiding om rekening te houden met een geweldige reactie of het niet toestaan dat je je spullen later meeneemt. Als dat zo het geval is, heb je denk ik geen keuze en is het goed om al wat meer voor te bereiden voordat je hem informeert. Kun je je meest dierbare spullen al ingepakt klaar zetten, zodat je hem daarna persoonlijk kan informeren en dan die spullen meteen mee kan nemen? Zorg in ieder geval ook dat er iemand klaar staat op het moment dat je het verteld, zodat die snel bij je kan zijn, mocht het niet soepel verlopen. Ik zou het in ieder geval wel persoonlijk vertellen, uit respect en als hij mogelijk verkeerd reageert is die kans bij een smsje ofzo alleen maar groter.

Veel sterkte!

Miranda, 01-05-2012 15:49 #53
Hallo,

Sinds afgelopen week heeft mijn ( ex, of vriend of ik weet eigenlijk niet precies nu wat hij van me is ) tegen mij gezegd dat hij er klaar mee is, met ons. Ik weet dat we het ongelooflijk moeilijk hebben samen maar ik hou van hem en hij zegt dat hij ook nog van mij houd. Hij zegt ook dat hij niet weet of hij nog wel genoeg van mij houd en dat hij mij nu ook niet meer mist.
Hij is zelf heel moeilijk in de omgang en dat geeft hij zelf ook toe daardoor raakte ik ook steeds in paniek. Ik heb hem leren kennen 3 jaar terug en hij had toen een burn-out. Hij wou me en zou me me hebben zij hij. Toen hij me eenmaal had begon hij tegen me te liegen, en me af te stoten en weer naar me toe te rekken enz enz. Ik werd er gek van maar ik hield erg veel van hem en kon hem ook niet loslaten en er dus ook niet mee stoppen.
Nu nog steeds niet. Ik hou van hem.
Hij is voor twee jaar terug verliefd geworden op een ander en hij zij toen tegen mij dat hij niet meer van me hield en dat hij me niet meer miste.
Toen het niet zo ging lopen met die ander zoals hij het gehoopt had nam hij steeds weer meer contact met mij op. Ik ging daar op in omdat ik nog veel te veel van hem hield. Het is toen weer goed gekomen maar we bleven het moeilijk houden samen.
Nu heeft hij weer contact met zijn ex van 20 jaar geleden.
Ze kunnen het goed vinden met elkaar maar hij zegt dat hij geen gevoelens voor har heeft. Maar als ik vraag of hij dat misschien niet zou willen uitzoeken of dat zo is dan zegt hij ; ik ben daar nu niet mee bezig, nog niet. Maar de deur blijft wel voor mij op een kier zegt hij. Ik weet niet hoe ik dit nu moet gaan aanpakken. Hij zegt ; houden vankan alleen slijten als als je elkaar niet meer ziet.
Dus ik wil hem blijven zien. maar is is wel erg bekoeld naar mij. Alle contact met hem komt nu van mijn kant en niet van hem.
Wat moet ik doen, hoe kan ik het weer goed krijgen tussen ons, ik wil hem niet kwijt… Reactie infoteur, 02-05-2012
Waarom hou je zoveel van hem? En waarom hou je zoveel van hem dat je dat persé in een relatievorm wilt hebben? Je kan ook van iemand houden, zonder een relatie te hebben omdat je weet dat een relatie met die persoon niet werkt. En hoeveel hou je van jezelf? Hou je genoeg van jezelf om voor jezelf te kiezen en je te beschermen tegen zijn wisselvalligheid? Je hoeft toch geen genoegen te nemen met tweede keus te zijn want dat ben je eigenlijk al een hele tijd als ik je verhaal lees.

Heel veel sterkte! Ik kan mij voorstellen dat mijn antwoord niet is wat je hoopt te lezen, maar ik ben er van overtuigd dat je voor jezelf moet kiezen en dan uiteindelijk iemand tegen komt die je veel gelukkiger zal maken!

Anoniem, 27-04-2012 16:04 #52
Hallo,
Ook ik wil graag even mijn verhaal kwijt.
Ik heb al 5 jaar een relatie met mijn vriendin en op een dag kwam ik er via via achter dat ze met een ander had gezoend en telkens deed smsen enzo. Ik heb haar toen voor het blok gezet en we hebben er echt lang over gepraat. Toen hebben we er voor gekozen om echt voor de volle 100% voor elkaar te gaan vechten, omdat we gewoon niet zonder elkaar kunnen. Een jaar later kwam ik erachter dat ze weer met dezelfde jongen aan het smsen was en toen storten me wereld in. Weer hebben we erover gepraat en zij vertelde me dat ik er echt niks van moest denken en dat het niks voorstelt tussen hun. Ik zit echt met me handen in het haar. Ik wil haar zo graag geloven en het gaat ook redelijk goed tussen ons sinds een paar weken, maar toch blijft het gevoel in me rond hangen dat ze nog steeds met die ander smst. Help me aub! Reactie infoteur, 30-04-2012
Hallo,

Wat een rotsituatie zeg! Als ik eerlijk ben kan ik je maar 1 ding adviseren: je vriendin nu verlaten. Het zal nu echt meer tijd nodig hebben, mocht het ooit weer goed komen. Ze kan die jongen niet ineens weer vergeten zijn, dan was ze nu niet weer met hem gaan smsen enzo.

Heel veel sterkte!

Anoniem, 24-04-2012 13:51 #51
Sinds een aantal maanden ben ik gaan twijfelen aan mijn relatie. Ruzie's komen ook steeds meer voor, terwijl we hier voorheen geen last van hadden. Mijn verloofde is weinig vanwege zijn werk, normaal zou hij alleen de weekenden thuis zijn en nu is hij soms ook door de weeks thuis. Je zou denken dat het dan juist fijn zou zijn. Onze weekenden zien er als volgt uit: zaterdag boodschappen doen, daarna eigenlijk niks meer, hij is dan alleen maar met zijn xbox spelletjes bezig en ik zit dan maar achter de laptop. Op zondag gaan we soms naar een vriend van hem, dan kijken we voetbal en vervolgens gaat weer de spelcomputer aan. En dat was ons weekend. Een knuffel krijg ik amper nog tenzij ik hier om vraag en dan nog gaat het met een zucht en een steun. De sex is ook 3x niks meer. Voorspel is ook ver te zoeken, ik doe wel dingen bij hem, maar hij niet bij mij. Nu ben ik erachter gekomen dat ik gevoelens heb voor een collega van hem. Ik durf dit niet tegen partner te zeggen, omdat ik bang ben hem te kwetsen. Hij zit zelf namelijk in een moeilijk situatie. Maar ik wil graag weten of zijn collega ook iets voor mij voelt, maar durf dit niet te vragen. Wat moet ik nu doen? Reactie infoteur, 24-04-2012
Om te beginnen vind ik dat je het naar je vriend verplict bent om eerst samen met hem te kijken of jullie relatie toekomst heeft, voordat je ook maar iets in de richting van zijn collega doet. Heb je dit al eens zo open en eerlijk met hem besproken als dat je het nu hier opgeschreven hebt? Goede gesprekken en afspraken over wat je beide anders wilt doen en wilt zien, zijn het begin van een betere relatie. Daarnaast lees ik dat hij je verloofde: hebben jullie al concrete trouwplannen? Het lijkt mij zeker voor het zetten van zo'n belangrijke stap, belangrijk om dit eerst samen aan te pakken.

Pas wanneer jij en je partnergeprobeerd hebben dit op te lossen, maar er achter komen dat jullie niet samen verder kunnen, pas dan zou je moeten nadenken over wat je met jouw gevoelens voor zijn collega wilt doen. En bedenk je dan nog steeds dat je huidige partner dit niet zal kunnen waarderen en dat het waarschijnlijk verstandig is om je niet meteen in een nieuwe relatie te storten.

Veel succes!

Lief, 17-04-2012 03:39 #50
Na enige maanden voorbij zijn geweest dat mijn man twijfels had voor zijn liefde voor mij, wat tijd nodig had om terug te laten groeien, gaat het wat beter tussen ons. We hebben lichamelijke contact, maar toch heb ik het gevoel dat het nog niet oke is. De liefde is niet meer spontaan, en soms met wisselvalligheid. Ik heb het gevoel dat het zo is, maar hij zegt dat het niet zo is, maar waarom dan heb ik het gevoel wel? Is het niet zo dat ik mijn hart moet volgen en mijn gevoel niet liegt? De aanrakingen zijn niet altijd gemeend en soms met smoes afwijzend, wie houdt nou wie voor de gek? Als geliefden moet je toch altijd open staan voor affectie? En willen? Of kijk en voel ik te ver gezocht? Reactie infoteur, 17-04-2012
Je moet zeker luisteren naar je gevoel! Als het voor jouw gevoel niet goed zit of goed loopt, dan is dat zo. Het kan zijn dat het voor zijn gevoel in zo'n situatie wel goed is, maar meestal zal dat niet het geval zijn.
Ik denk dat de mate van behoefte aan affectie wel kan verschillen en dat daar dus niet iedereen altijd voor open staat als het goed zit. De een is nou eenmaal wat "kleffer" ingesteld dan een ander. In een relatie moet de balans daarin wel goed zijn.

ik weet niet hoe lang jullie nu weer bij elkaar zijn, het kan zijn dat het nog iets langer nodig heeft om het allemaal weer normaal en goed te laten voelen. Maar indien het na maanden nog niet echt, goed en oprecht voelt en hij zegt dat er niets aan de hand is, zul je wel een keuze moeten maken.

Anoniem, 02-04-2012 22:31 #49
Hallo,

Fijn om al die verhalen te lezen en zodoende wil ik ook graag mijn verhaal kwijt. Ik zit in een relatie van 13, 5 jaar en ben 4 jaar getrouwd. Ik ben nu 29 en we hebben nog geen kinderen. Tot vorig jaar leek alles een sprookje; nieuw huis gekocht, goede baan en een de man van mijn dromen. Totdat er vorig jaar drugs in het spel kwam. Dit was voor een paar maanden leuk, totdat ik merkte dat ik overal de grip op kwijtraakte; mijn werk liep niet meer lekker en ik raakte (achteraf gezien) in een depressie. Toen ik aangaf dat ik wilde stoppen met het drugsgebruik, ging hij achter mijn rug om door. Ik heb hem de confrontatie gegeven om te kiezen voor de relatie of de drugs. Zonder dat hij het door heeft gehad heeft hij door het liegen voor de drugs gekozen… Hij bleek verslaafd… Nadat de verslaving een feit was, lukte het hem "ineens" te stoppen met al het drugsgebruik; hij had het licht gezien. Vanaf dat moment ben ik gaan twijfelen… Ik weet dat een verslaving veel kapot kan maken en dat hij niet zichzelf was, maar mijn prins op het witte paard die altijd voor MIJ zorgde was ik kwijt. Ik kwam er in 1 klap achter dat je atlijd eerst aan jezelf moet denken en houden voordat je dit van een ander kan verwachten. Omdat wij al zo lang een relatie hebben, leefde ik voor hem (realiseer ik me nu) Nu een half jaar later, is alles weer in rustiger vaarwater. We zitten inmiddels in ons nieuwe huis, ik zit weer beter in mijn vel, maar ik kom maar niet van die twijfels in mijn relatie af! Hij wil er vol voor gaan en heeft er echt alles voor over, het zou ook logisch zijn als we nu aan kinderen gaan beginnen, maar ik zie hem maar niet als de vader van mijn kinderen. Ik ben van mening dat hier nu een groot gat is ontstaan tussen onze normen en waarden. Hij heeft gelogen over drugs (hij gebruikte al 4 jaar af en toe en dat wist ik niet; toentertijd was ik ook nog anti-drugs) Dit heeft mij zo sterk geraakt. Als ik mijn gevoel moet volgen neem ik afscheid, maar ja gooi je zomaar 13, 5 jaar relatie weg zonder het nog te proberen? Ik heb nu een personal coach om mijn eigen gevoel beter onder woorden te brengen, maar is dat niet gewoon een uitweg zoeken omdat ik er geen punt achter durf te zetten?
Een lastige situatie die mijn slapeloze nachten veroorzaakt Reactie infoteur, 03-04-2012
Hallo,

Ik denk dat het goed is dat je hulp van een personal coach gezocht hebt. Mijn advies zal daarom ook redelijk kort zijn: stop je energie in het traject van je coach en neem zo nog even de tijd om een beslissing te nemen. Je hoeft immers niet nu meteen een keuze te maken. Of de coach een uitweg is om er niet nu een punt achter te zetten? Misschien, maar misschien helpt het jullie ook wel om wel samen verder te kunnen en dan hoef je geen punt achter je relatie van 13,5 jaar te zetten. Denk in ieder geval nu aan jezelf, neem de tijd die je nodig hebt en ben eerlijk tegen je partner en coach! Tot slotte: laat de verwachtingen, misschien zelfs wel druk, van anderen niet leidend zijn in je beslissing om voor kinderen te gaan. Zorg dat je eerst duidelijkheid in je relatie krijgt! Succes!

Lieske, 31-03-2012 10:06 #48
Hallo,
Ik wil graag even mijn verhaal kwijt. Mijn ex-vriend heeft vorig jaar plotseling onze relatie beëindigd (voor mijn gevoel). Natuurlijk heeft hij er langer mee gezeten. Hij geeft zelf aan 3 maanden. Hij gaf aan dat hij niet meer van mijn hield en we niet dezelfde toekomst voor ogen hebben. Ik zal even beginnen bij het begin. Toen wij bij elkaar kwamen, ik 18 en hij 20, hebben we jaren van verliefdheid gekend. Hij was echt stapel verliefd op mij. Zelfs een gedicht geschreven dat ik uniek ben en niet vervangbaar. Bij mij groeide de verliefdheid langzamer en ben vreselijk van hem gaan houden. Vorig jaar februari heb ik een liefdebrief voor hem geschreven, dat ik zoveel van hem hield, ondanks mijn eigenaardigheden en mijn familie situatie. Ik kom namelijk niet uit een warme thuissituatie en hij wel (heel veel warmte). Mijn moeder is erg dominant (wat overigens steeds minder wordt, waar ik heel blij mee ben) en heeft vroeger veel negatieve druk gezet op onze relatie (in het motto je bent alleen maar bij zijn familie en bij hem, je geeft niet om ons). Ik was ook liever bij hem, ik voelde mij geliefd en welkom. Deze jaren zijn we goed doorgekomen. Hij ging overigens al snel werken (MBO opgeleid) en ik ging verder met mijn studie aan de Universiteit. Ondanks dit opleidingsverschil konden we super met elkaar. Hij straalde altijd als hij mij zag en hield altijd rekening met mij. Ondanks wat moeilijke tijden, heeft hij besloten om op zichzelf te gaan. Ik wou wel gelijk bij hem inwonen, maar dat wou hij niet, om alles zelf te leren en niet gelijk samen een drukkende situatie in te gaan (mijn moeder had mij het huis uitgetrapt omdat ik niet genoeg rekening met haar hield, waar dit op sloeg, weet ik niet, maar goed het is gebeurd). Dit snapte ik. Drie maanden later vroeg hij of ik met hem wilde wonen, maar het voelde niet als mijn huisje, het was ingericht naar zijn smaak. Afgelopen jaar kreeg in een baan en ging ik 38 uur werken. En nog wel in de stad, waar hij vandaan komt (hier wil hij absoluut niet weg). Maar hier heb ik het niet zo naar mijn zin. Hij had het ook niet zo naar zijn zin meer op het werk. Toen ik het ging hebben over eventueel verhuizen naar Amersfoort of Amsterdam klapte hij dicht (Betere arbeidskansen voor mij). Hij zei hier niet zoveel over. En toen zonder dat ik het door had: ik denk dat ik niet meer van je houd. Terwijl hij elke dag (7 jaar lang) leuke smsjes stuurden met het moppie, lieverd, tijgertje… ik had helemaal niks door. Ik heb nog nooit z’n grote messteek in mijn hart gevoeld. Toen hebben we besloten om twee weken uit elkaar te gaan. Hij had mij totaal niet gemist en maakte het uit. Ik was er helemaal kapot van, maar heb mijzelf opgepakt: lekker naar de sauna met vriendinnen, weekendje Berlijn en een maand lang naar Thailand. Dit laatste wou ik altijd wel, maar mijn ex-vriend hoefde in uit europa weg en is van zichzelf geen actieve ondernemer. Hij vindt het wel prima zo. Ik vind het juist wel belangrijk om mooie herinneren te maken en dat doe je niet op de bank. Maar als ik wat voorstelde ging hij wel mee en anders ging ik met vriendinnen. Ook gingen wel altijd op wintersport en drie weken lekker op zomervakantie. Na Thailand nam hij weer contact met mij op, hij wou kijken als we afspraken waar het heen zou gaan. Ik had aangegeven best een paar keer te willen afspreken, maar dat ik of er voor wou gaan of dat we moesten stoppen. We hebben drie maanden afgesproken (1xkeer in de week) met soms moeilijke periodes, maar over het algemeen goede afspraakjes. Niet praten over het verleden, lekker gezellig, wijntje erbij etc. Hij gaf aan dat hij mij leuk vond (smste weer veel) en dat het naar zijn mening de goede kant uitging. Afgelopen zaterdag vroeg ik hem wat hij wilde, want ik kan gewoon niet meer in onzekerheid leven. Eigenlijk ga ik er kapot aan (Heb veel verdriet en dat weet hij). Hij zei dat hij nog steeds twijfelde. Ook hadden we het er over gehad om wat meer te investeren in onze relatie, misschien weekendje weg of leuke uitstapjes. Daar was hij het in december mee eens, maar niks kwam tot uiting in de laatste drie maanden. Ik heb er gisteren een punt achter gezet. Hij zei, ik weet het gewoon niet. Ik vind je wel leuk, maar ik zie dat jij ervoor vecht en emotie geeft en dat kan ik gewoon niet teruggeven en waarom weet ik niet. Toen heb ik aangegeven dat ik wilde stoppen en hij was het er op zich mee eens, maar hij zei het niet letterlijk. Ik heb aangegeven dat ik er definitief klaar mee ben, zo niet wil leven en dat ik niet wil dat hij contact met mij zoekt. Bij hem: geen traan, geen emotie, helemaal niks. Ik sta nu achter mijn keuze. Ik heb gedaan wat ik kon: ik heb hem na de breuk rust gekeken (4 maanden); nu 3 maanden daten (zonder ooit moeilijk te doen). Maar ik zal een moeilijke periode krijgen omdat ik helaas zoveel van hem houd. Gelukkig heb ik weer een mooie reis voor de boeg, en ga ik deze zomer naar Latijns-Amerika. Maar eigenlijk wil ik niet zonder hem, maar misschien is het goed dat ik nu wel moet en passen we uiteindelijk toch niet bij elkaar. Maar ik heb het erg moeilijk mee en hoop er uiteindelijk vrede mee te krijgen. Reactie infoteur, 02-04-2012
Hallo, heel veel sterkte met je moeilijker besluit! Ik denk dat je inderdaad gedaan hebt wat je kon doen door een tijd afstand van elkaar te nemen en het daarna heel rustig aan weer te proberen. Als hij nu nog het gevoel heeft dat hij zich niet volledig kan geven, dan heb je gelijk dat je daar niet genoeg mee neemt. Heel veel succes met je leven alleen weer verder oppakken. Het komt mooi uit dat je alweer zo’n mooie reis gepland hebt, dat kan voor afleiding zorgen!

Azzi Michels, 29-03-2012 08:46 #47
Ik zit al een tijdje met twijfels over mijn relatie. Wij verschillen eigenlijk zo erg van elkaar dat mij dat soms heel erg dwars zit. Ik verwacht bepaalde dingen van hem en die komen maar niet. Zoals de kleine dingetjes, een keer zeggen dat ik er goed uitzie of ik hou van jou. Hij zegt elke keer als ik het te vaak zeg is het niet meer speciaal…, maar hij zegt het nooit! Ik heb wel eens mijn twijfel uitgesproken, maar dat kwam bij hem als erg onverwacht. Hij hecht niet zo veel waarde aan dingen waar gevoel in zit ofzo… daar heb ik het ook echt moeilijk mee… Ik durf ook niet zo weg te gaan, want ik woon samen en heb geen idee waar ik dan heen moet, naar mijn ouders gaat niet en ik heb niet gigantisch veel geld. Daarbij hebben we een kat en 2 vogels en die wil ik dan wel echt meenemen.
Aan de andere kant… hij maakt mij wel altijd vreselijk aan het lachen, dat is ook een van zijn punten hij maakt overal een grapje van, en ik kan volledig mezelf zijn bij hem… pffff ik vind dit zo moeilijk. Reactie infoteur, 30-03-2012
Hallo,

het is lastig waar je over twijfelt en alleen jij kan beslissen hoe vervelend je het vind en of het de moeite waart is om je er over heen te zetten en voor je relatie te gaan of om hiervoor je relatie te verbreken. Als dit het enige is dat speelt, dan hoop ik dat je je realiseert dat dit in veel relaties wel speelt. Vaak zijn mannen minder attent en dat kan ook te maken hebben met het verschil tussen verliefd zijn en het houden van.
Vraag je af of er meer dingen zijn die er spelen. Als dat zo is, bespreek die dan. Zo niet, vraag je dan af waarom je die attenties zo belangrijk vind dat je overweegt je verder fijne relatie er voor te verbreken. Misschien voel je je onzeker?

Succes

Spijt, 25-03-2012 20:47 #46
Ik heb het vorige week zondag uitgemaakt met mijn vriend. Hij was het hele weekend bij me en het weekend liep vanuit mijn kant vreselijk. Ik had toen hij binnen kwam al zo'n gevoel dat het niks ging worden. Ben het weekend in dit gevoel blijven hangen en het die zondag uit gemaakt. De woensdag ervoor ging het heel erg goed. De woensdag, zaterdag op zondag daarvoor hadden we het ook wel moeilijk maar dat hebben we uitgepraat. Het weekend voelde voor mij als een soort druppel. Toen ik het uit heb gemaakt was ik echt opgelucht maar 's avonds had ik heel erg spijt. Maandags overdag ging het wel maar 's avonds zat ik er door heen. Ik heb hem een berichtje gestuurd en dinsdagavond hebben we ergens afgesproken. We hebben heel lang gepraat en het kwam er op neer dat ik niet genoeg voor hem voelde. Ik ben ook nooit echt verliefd geweest maar als ik dit bij mijn vriendinnen zo peil, is dit normaal en groei je gewoon naar hem toe, want ik wilde echt graag bij hem zijn. De rest van de week ging met ups en downs en eind zondagmiddag heb ik weer contact op genomen. Ik heb hem verteld dat ik dit wilde doen zodat ik wat dingen voor mezelf op een rijtje kon zetten. Ik moet alleen steeds vaker er aan denken dat ik hem zo graag weer wil zien. Ik ben bang dat ik misschien het 'in een relatie zijn' mis maar ik wil het eventueel wel weer proberen. Wat moet ik nu doen? Ik wil hem ook niet voor de tweede keer weer teleurstellen. Reactie infoteur, 26-03-2012
Geef het echt de tijd! Ik weet dat een week nu lang lijkt te duren, maar eigenlijk is het natuurlijk maar heel kort. In een paar weken kun je niet over je relatie heen zijn. In die paar weken is het logisch dat je last krijgt van ups en downs, er spelen gewoon te veel gevoelens. Pas wanneer je elkaar echt los laat, wat denk ik pas na een paar maanden kan, pas dan kun objectiever naar jullie relatie kijken en beoordelen of je echt weer samen wilt zijn of dat je het gewoon mist om een relatie te hebben. Probeer elkaar nu dus echt los te laten, niet steeds even bellen of even smsen, dat kan later altijd nog als jullie elkaar echt missen!

Ernie, 25-03-2012 13:33 #45
Heb nu al zo lang een knipperlicht-relatie met mijn vriendin. We waren 5 jaar samen toen we aan elkaar aangaven dat er wat spanning uit was en dat het misschien niet zo erg zou zijn om allebei andere mensen te ontmoeten en als daar eens iets zou gebeuren. Toen dat eenmaal begon en er daadwerkelijk dingen met anderen gebeurden namen we dat elkaar toch kwalijk alhoewel we het heel goed begrepen van elkaar. Nu hebben we eigenlijk allebei het gevoel dat we bij elkaar horen en zouden moeten zijn maar dat het nu gewoon niet gaat. We staan allebei nog teveel open voor luchtige en nieuwe contacten met anderen en worden allebei telkens zwaar en moeilijk van de beslissing om 'het weer te proberen'. Ik geloof dat we nu hebben besloten na twee weken van weer proberen om er toch een punt achter te zetten, het rust te geven en dan te zien hoe het leven zichzelf vorm geeft. Tja. Ik dacht dat ik een vraag had. Maar eigenlijk is het redelijk duidelijk en voelt het misschien niet 'goed' maar wel als 'juist'. Ik voel me nu dichter bij haar dan in de twee weken dat ik er voor had gekozen om er weer voor te gaan. Let it be. Reactie infoteur, 26-03-2012
Mooi dat je door het schrijven van je reactie tot die conclusie kan komen. Loslaten kan jezelf en jullie samen uiteindelijk sterker maken en als het niet zo bestemd is dat jullie dan weer bij elkaar uitkomen, dan maakt het jullie nog steeds gelukkiger alleen dan met iemand anders. Succes met elkaar de ruimte geven!

Twijfel, 18-03-2012 18:25 #44
Mijn relatie is sinds afgelopen week voorbij, waarom? Omdat mijn partner aangaf dat hij realistisch genoeg was om te zien dat ik niet geïnteresseerd meer in hem ben/was. Das raar als iemand dat voor je kan bedenken. We waren misschien niet het meest ideale stel, hij zijn dingen en ik de mijne. Ik heb hem geaccepteerd zoals hij was en de relatie die we hadden. Had ik twijfels? Ja, af en toe maar heeft niet iedereen dat? Hij gaf de laatste 4 maanden aan dat hij zag dat ik me niet meer voor hem interesseerde, mij is dat niet opgevallen. Er kwamen ook steeds meer rare situaties waar andere mensen bij waren. Als volwassen persoon mag je toch best je gemak houden waar andere bij zijn lijkt me. We deden ontzettend veel samen, eigenlijk alles. We stonden op het punt om de vertrekken op vakantie, de relatie ging mijn inziens goed maar ineens was het over. Van de een op andere minuut was het voorbij. Waarom? Zoals ik al aangaf, hij was realistisch genoeg om te zien dat ik niet meer geïnteresseerd was in hem, wat kan je nog doen als je ziet dat je vriend ergens helemaal aan onderdoor gaat, iets wat hij verwacht maar ik hem niet kan geven. Hij heeft weinig sociale contacten, ik hou ervan om dingen te ondernemen en af te spreken met mijn vrienden. Ik kan het niet begrijpen dat het in een klap allemaal voorbij is. Reactie infoteur, 19-03-2012
Hallo,
Wat lastig dat je partner het heeft uitgemaakt, met als argument dat hij denkt te weten dat jij niet meer geïnteresseerd bent. Hebben jullie tijdens dit moment hier over kunnen praten en heb je kunnen vertellen dat jij het zo niet ervaarde en dat je wel nog geïnteresseerd bent? Als dat tijdens dat moment niet gelukt is, lijkt het mij erg belangrijk om dat eerst uit te spreken, om vervolgens te bespreken hoe het komt dat je partner dat gevoel heeft en wat je beide aan jullie relatie zouden willen verbeteren. Ook wanneer jullie dat wel al (kort) besproken hebben, is het misschien goed om het nog eens te bespreken, misschien dat je partner nu meer open staat voor je reactie. De reactie van je partner, het verbreken van jullie relatie, lijkt uit onzekerheid voort te komen. Probeer er achter te komen of dat klopt en waar die onzekerheid vandaan komt.
Sterkte!

L., 15-03-2012 17:31 #43
Hoi,

Ik heb zelf een relatie van ruim 7 jaar met 2 kinderen. Sinds vorig jaar twijfel ik heel erg. Mijn liefde voor mijn vriend is eigenlijk verdwenen. Daar komt ook nog bij dat ik vorig jaar erg verliefd ben geworden op een ander. Voor het eerst in mijn leven ben ik zo heftig verliefd en hij op mij. Voor ons allebei een bijzonder goed gevoel. We hebben geen contact meer om het te laten rusten, maar ik krijg hem dus niet uit mijn hoofd. Vorige maand zag ik het niet meer zitten en ik zei tegen mijn vriend dat ik weg wilde. Uiteindelijk ben ik niet gegaan omdat ik meteen weer twijfelde en omdat we 2 kinderen hebben. Ook zie ik wie ik allemaal verdriet doe en dan komen er ook nog een hoop schulden bij als we het huis verkopen. Hij weet dat ik verliefd ben op een ander. Nu een maand later gaat het op zich goed thuis, maar nog steeds zit ik met mijn gevoel in de knoop. Ik heb totaal geen kriebels meer voor mijn vriend. We hebben het gezellig maar dat is het dan ook. Ik heb het idee dat ik met een vriend samenwoon. Als we sex hebben is het pure lust voor mij en voor mijn vriend is het pure liefde. We praten veel, we zitten in relatietherapie en we geven ons nog even de tijd om te kijken of het gaat veranderen. Zelf ben ik bang dat ik dit gevoel blijf houden. Ik mag zelfs van mijn vriend contact zoeken met de ander om uit te zoeken of het wat is. Hij wil dat ik uiteindelijk gelukkig wordt. Ik vind dat heel lief, maar ik weet niet of ik dat moet doen. Wat moet ik toch doen? Reactie infoteur, 16-03-2012
Hallo,
Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik ben bang dat ik je geen aanvullend advies kan geven. Het is goed dat je in relatietherapie zit en deze therapeut zal je dezelfde tips en meer kunnen geven als ik kan. Daarnaast heeft deze meer informatie en ook contact met je vriend, waardoor ik je eigenlijk enkel kan adviseren om de therapie te blijven volgen en daarin eerlijk naar jezelf en je partner te zijn. Op die manier kun je vechten voor jullie relatie en blijkt het vanzelf wanneer dat niet meer voldoende is.
Veel sterkte met de zware beslissing!

M., 07-03-2012 19:46 #42
Hallo,

Ik heb nu 4,5 jaar een relatie, in deze jaren hebben mijn vriend en ik erg veel problemen gehad. Wij hebben een jaar geleden besloten allebei weer op onszelf te gaan wonen en van daaruit weer naar elkaar terug te groeien. Dit werkte erg goed.

Twee weken geleden hadden we vrienden op bezoek. Ik keek naar hem en bedacht me ineens 'Ik hou niet meer van je', ik schrok erg van deze gedachte. Maar verdrong hem op dat moment, want we hadden visite. Daarna heb ik nog een paar maal met deze gedachte gespeeld, maar er niet serieus aandacht aan besteedt. Ik had namelijk wel vaker mijn twijfels vooral als we een ruzie hadden gehad.
Afgelopen weekend vroeg mijn vriend aan me: Hou je nog wel van me? Waarop ik antwoordde dat ik dat eigenlijk niet meer wist.
Ik heb toen 's nachts veel nagedacht en kwam tot de conclusie dat ik het uit moest maken, want ik vond dat er heel veel aan hem mankeerde.
De volgende dag heb ik er een punt achter gezet. Maar terwijl ik dit deed schreeuwde alles diep van binnen dat ik dit niet moest doen. Nu zit ik nog steeds met heel veel twijfels of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Had ik niet wat langer moeten wachten? Had ik niet moeten blijven vechten voor mijn relatie?
Mijn vriend is altijd goed voor me geweest en onze neuzen stonden altijd dezelfde kant uit.
Drie weken geleden zou ik nog met volle overtuiging hebben gezegd dat hij de ware voor me is. Ik ben nu heel bang dat ik mij aan mijn kortstondige emoties heb over gegeven. En twijfel of ik niet met hangende pootjes terug moet gaan…
Een collega van me zei tegen me dat als je er niet voor de volle 100% voor kan gaan, het niet eerlijk is tegenover jezelf en de ander om de relatie voort te zetten. Maar de keuze is toch aan mij om er voor de volle 100% voor te gaan? Of hoor ik bij voorbaat al niet zo te twijfelen en te denken dat ik het uit moet maken? Reactie infoteur, 08-03-2012
Aangezien je genoeg twijfelde om je relatie te beëindigen zou ik je adviseren om nu niet meteen weer naar je (ex-) vriend te gaan en het weer samen te proberen. Geef jezelf eerst de tijd om te kijken wat je nu echt voelt. Dat kan nog niet als pas net gebeurd is, want dan spelen er ook andere gevoels mee zoals het wennen aan weer single zijn en het missen van een maatje je plaats van je vriend. Het enige dat je nu kan doen is dat aan je (ex-)vriend aangeven, dat je de tijd nodig hebt om zeker te weten of je de juiste beslissing genomen hebt of niet. Als jullie bij elkaar horen, komt het wel weer goed, ook als er meer dan een paar weken tussen zit. Succes!

Lief, 07-03-2012 17:02 #41
Ik begrijp en acsepteer dat mijn man tijd nodig heeft om zijn gevoelens voor mij weer terug te laten komen, maar ik vind het raar dat het ineens weg is, terwijl hij wil proberen toch ons huwelijk te doen slagen, nu is er lichamelijke contact erbij waarvan we beiden van genieten, maar toch nog, die tijd die ik moet geven moet wel dat hij 100%ervoor moet gaan anders lukt het niet als maar van mijn kant komt en van hem 50%bijwijze van.hij houdt toch immers van me?waarom dan die wisselvalligheid houding van hem?ik was gesloten geworden omdat ik niet lekker in mijn vel zat en dat wist hij, dus ik gaf hem toen geen liefde vlgs hem, en nu ineens weer wel, de vrouw die hij wilde, en hij kan nu geen knop omdraaien en snap niet dat nu mogelijk is, en juist Beetje te laat voor hem, dus vandaar zijn tweifelende liefde voor mij. Snap je het? Ik zelf niet help help Reactie infoteur, 08-03-2012
Gevoel is nooit ineens helemaal wel, als dat zou zijn zou hij ook niet meer vechten voor jullie huwelijk. Maar het is blijkbaar niet meer zo overtuigend aanwezig als dat het er voorheen was en dat zet hem aan het denken. Ga het gesprek aan en vraag hem of hij er wel 100% voor gaat omdat je denkt dat dat wel nodig is om het überhaupt een echte kans te geven.

Lief, 06-03-2012 22:07 #40
Ik ben 3 jaar met mijn man tevens voor ons allebei de tweede huwelijk de eerste jaar super daarna werd ik wat gesloten tenopzichte naar hem toe waardoor ik wisselend naar hem reageerde, nu is het zodanig dat mijn man van mij houdt, maar tweifelt voor de liefde voor mij, het is weg zegt tie, maar wil dit graag weer terug maar heeft tijd nodig zegt tie, ondertussen wil hij liever geen lichamelijke contact, het voelt dan niet echt zegt tie, ik voel me onzeker en niet hoopvol, hoelang moet ik hem tijd geven? Reactie infoteur, 07-03-2012
Hallo,

Ik kan niet zeggen hoe lang hij je de tijd moet geven. Ik kan wel zeggen dat het belangrijk is om die vraag te bespreken samen met wat jullie beide kunnen doen. Je schrijft dat jij na een jaar gesloten werd: hoe komt dat? Kun en wil je dat terug veranderen? Dat hij geen lichamelijk contact wil totdat het goed zit, vind ik een goed idee. Zorg eerst dat je het samen oplost door elkaar de ruimte te geven, maar ook de echte oorzaak boven water te halen. Succes!

Anoniem, 23-02-2012 01:26 #39
Ik ga nu 11 maanden met mijn vriend. Hij is eigenlijk de perfecte man. Hij is super lief, slim, zorgzaam, onwijs knap en ga zo maar door. Elk meisje of vrouw die ik ken en die hem ziet reageert positief op zijn aanwezigheid. Hij houdt ontzettend veel van mij, hij zorgt goed voor mij als ik hem nodig heb. Eigenlijk bof ik heel erg met hem. Ondanks al deze geweldige eigenschappen en dingen die hij voor mij heeft gedaan twijfel ik heel erg aan onze relatie. Ik schaam er zelfs voor dat ik dit voel. Ik durf er ook niet over te praten met vriendinnen, omdat hij eigenlijk goed voor me is. Mijn twijfels komen vooral doordat hij mij opeist. Zo wil hij het liefst 24/7 met mij zijn. Ik vind het fijn om met hem te zijn, maar af en toe met mijn vriendinnen wat doen vind ik ook fijn of met mijn familie zijn, maar dan wordt hij chagerijnig. Daarnaast is hij heel erg koppig, hij wil altijd gelijk hebben als hij dat niet krijgt dan krijgen we al gauw ruzie daarover. Ik ben dan geneigd om hem gelijk te geven, omdat ik geen zin heb in ruzie en discussie terwijl ik eigenlijk gewoon achter mijn punt moet staan. Hij is ook heel erg jaloers. Zelfs over dingen die echt totaal nergens op slaan, iemand die ik ken en op een foto zie en aangeef dat ik diegene ken daar wordt hij dan boos om. Terwijl ik niks met diegene heb gedaan, het niks of niemand van me is. Gewoon een kennis. Tot slot met ruzies wordt hij agressief. Maar ondanks al deze dingen is hij zo zorgzaam, als ik ergens mee zit is hij er echt voor me. Weet hij voor me te zorgen als niemand anders. Hij is niet alleen mijn partner maar ook mijn beste vriend. Hij heeft een goed hart. Maar bepaalde eigenschappen irriteren me echt heel erg. Hij vraagt ook elke dag weer of ik echt van hem hou en of ik echt met hem wil eindigen en of ik echt nog steeds met hem wil trouwen. Elke dag moet ik mezelf weer bewijzen. En als ik aangeef dat ik dat vervelend vind, omdat ik niet in één dag kan veranderen van mijn mening en mijn liefde voor hem. Dan komt hij met: "Als je van mij houdt dan luister je naar mij en dan zeg je het elke dag tegen me. " Terwijl ik elke dag wel duidelijk maak dat ik van hem hou. Hij zegt dat hij meer gegeven heeft dan ik dat heb gedaan doordat mijn familie er nog niet van op de hoogte is en die van hem wel. Ik heb zijn familie nog niet ontmoet, maar ze weten wel van mij af. Mijn familie nog niet, maar ik wil het ze wel vertellen en dat heb ik hem ook verteld. Ik word een beetje moe van hem, terwijl ik dat niet wil worden het is echt een goede jongen. Goed geschoold, hij komt uit een leuk gezin, hij is nogmaals super lief normaal gesproken, zorgzaam, mooi etc. Ik snap niet zo goed wat ik moet doen en of dit normaal is wat ik meemaak. Ik wil en kan hem niet laten ik hou zielsveel van hem, maar ik stoor me echt aan zijn gedrag en ben bang dat dit erger gaat worden als het op deze manier doorgaat. Reactie infoteur, 23-02-2012
Ik snap wel waarom je twijfelt en ik denk dat jullie een cruciaal moment in je relatie bereikt hebben. Of jullie zetten een flinke stap samen naar een serieuze goede relatie, of er verandert niets en dan zit je niet in een gezonde relatie. Waarschijnlijk is je vriend erg onzeker, al zal hij het zelf vast niet zo noemen, maar het blijkt uit alle vervelende reacties die je beschrijft. Hier zullen jullie samen aan moeten werken, door te praten, reële afspraken te maken en elkaar daar aan te houden. Zo niet, dan zal zijn gedrag altijd terugkeren omdat de onzekerheid er dan blijft zitten. Vertel hem dat je eigenlijk het gevoel hebt dat hij te goed voor je is, maar dat die zaken echt moeten veranderen en probeer hem zelf te laten vertellen wat de oorzaak is die er achter zit (onzekerheid?!).

Q. Q., 15-02-2012 17:40 #38
Ik leren kennen mij vriend in maart 2009 per toeval hobbies en mij werk als therapeut.en wij kunnen zeer goed overweg en spreeken over alles en wat en bleekbaar wij zien het leven ook zelfde hoe zien hij / ik de toekomst, over het werk van hem en mij werk enz na maanden klik tussen ons maar gewoon vriendschap, na een jaar wij spreken meer diepgaande gevoelens prive leven maar wij hebben geen verhouding maar zakenlijk en mij werk ton hij met veel belangstelling… In 2010 oktober ben verhuisd en ineens hij kom wekelijks bij mij langs… en hij vroeg mij of ik vriendin van hem willen en hij heeft zijn ouders al verteel over mij dat hij een respectvol lief en mooi vrouw leren kend. Ik was mij verbaas omdat ik ben niet verlief op hem… en weet even niet wat ik moet doen! 2 maanden later hij vroeg mij waarom ben ik bang voor wat? Hij zei :

1. ik gaat je geen pijn doen.
2. ik gaat je houden en ik wilt delen met jou.
3. ik laat jou niet in de steken dat hoeft jij niet bang zijn.
IK vroeg hem > ben jij klaar voor mij? voor deze relatie met mij? Hij antworden JA.
je weet na het scheiding nu 7 A 8 jaar ben alleen en ben verwerkt en ben klaar voor met jou een toekomst, en jou en mij droom waar maken.

Verder lezen mij verhaal dan weet u waarom ik BANG voor. Hij stuur mij naar een waarzegger en ook voor mij zaak of goed verloop. ik ben naar de waarzegger geweest en hoordt over mij zaak en ik vraag of misschien kan ik verwachten iemand tegen komen, deze waarzegger kunt zien enof klopt waar zij zei… Zij kijk naar mij en zei jij heb al een relatie en net begon is… en verteelde dat ik ben bang voor, zij zei Nee niet bang zijn het is GOD geschenkt gaat dat voor meid en met twee warmen handen ontvangen en ik vraag wat kunt u meer verteel over dieze man, zij vertel en dat klop omdat dat ik wwet het al mij vriend heeft mij toen al vertel… Zij zei het is langduurende relatie je kun bijna zeggen dat samen oud worden en deze relatie niemand hou jullie tegen en gaat heel goed nu en later… geloofde erin meid echt waar hij komt met warme hart naar jou toe en met jou wil een nieuwe leven opbouwen naar de toekomst toe… In 2011 maart wij wonnen samen het is niet de bedoelling dat wij zo snel gaat samen wonen, het is door onsze werk en het onbreek de tijd voor elkaar… ook om beter elkaar leren kennen vandaar.
Het is alles naar ons zin en het groei tussen ons van een goede gespreken tot onz sexleven alles naar wens en beter dan dat dat bestaan niet. Ik vroeg hem of hij gelukkig ben met mij, hij antwoordt > Ik ben heel heel gelukkig en niemand hou ons tegen mijn moeder en zus familie heel blij voor mij na een relatie van bijna 18jaar met mij eerste vriend toen ik pas 15 en hij 19. Omdat ik ben gegoei tot een volwassende vrouw.

In einde maart 2010 ik wat teveel diep in de glas ben dronken! en dat zien hij dat niet graag en ben ook boos op mijzelf waarom ben dronken? Ok, het is gebeurdt ik kan niet meer verander, maar het is ook een reden waarom ik die avond teveel gedronken!

Mij verhaal: wij zij heel gelikkig en willen op 22 maart gaan verlofde en wij hebben diepe gevoelens en willen gebonden met elkaar, 2 weken voor dat wij verlofde en hij heeft mij naar huis gestuur omdat ik was voor de EERSTE keer dronken! Hij zit op bed en huilde en zei ik wilt het huis voor mij alleen en laat mij met rust geeft mij de tijd om alles nadenken… Na een maand hij vroegt mij thuis komen bij hem en dat heb ik ook gedaan omdat ik weet ik houd van hem, wij leef heel nogmaal en hij vrij dan gaat we uit naar mij familie en gezellig uiteten strand enz gewoon dagelijks leven gaat heel goed hij werk ik werk enz,

In juni 2011 wij breken uitelkaar! Omdat ik langs rijden naar zijn ouders waar ik paar maanden niet gezien en wil zijn ouders zien hoe is met hen zijn vader niet goed in gezonheid, alleen dat rijd ik daar toe en ik word niet binnen gelaten en met bedrieg om weg tegaan en NOOIT meer komen! Ik ben weg gegaan en wachten mij vriend/verlofde thuis komen, hij kom binnen mij geroepen en ik antwoord dat ik in slaapkamer ik heb hoofdpijn voelde mij ziek. >hij zei zijn vader gebelt daarna zijn moeder gebelt dat ik woon met hem en achter gekomen en jij was fout daar heen gewest… Je kend mijn ouders NIET!? (ik heb wel paar keer met hem langs toen zij moeder mag mij en ook lief tegen im. >Nu jij moet ECHT weg en hij pakt mij sleutels af.
Ik was helemaal kapot van van verdiet enik begrijp niet zo beeindigd WAAROM? na het breuk wij sms en bel welkelijks net als de eerste keer breuk, juli In 2011 hebben wij nog een keer gezien omdat wij mis elkeer zo erg.
Okterber ben weer gaat verhuisd ben gestop met mij zaak, ik heb geen zin meer in alles ineens zo zwaar geworden en ik steeds met de vraag WAAROM. Ik laat hij weten dat ik verhuisd ben en hij zei je kun niet komen zonder auto(ben door gestress auto ongeluk)maar ik kan wel naar jou toe en ik ben over een week geen les… en een week later hij bel mij op en indedaad hij stond voor mij deur in 2de week van Oktober, en verloop heel goed alles vergeten en vergeven, wij hebben heel goed gespreek en hij zei tegen mij hij houd van mij daarom treug gekomen en wilt deze relatie groeie en bloeien… hij vraag hoe kijk ik naar, ik was verbaas en stem toe omdat ik nu houd heel veel van hem, Vriend komt elke weekend bij mij en gaat goed met ons.
In december ik vroeg hem of hij moeite mee dat hij weer met mij tegen zijn vrienden en zijn ouders vertellen, hij zei Ja zeker dat doe ik maar of zijn ouders leuk vinden denk van niet… In December 2 weken voor het kerst hij maakt het uit met mijn en hij zei> Ik kan niet anders dat is niet wat ik wil en ik weet niet wat ik wil het is een keus maar ik moet jou niet aan de lijn houden en ik kan niet anders en ik moet jou laten gaan… en ik blijven wel alleen!?.<
Daarna ik hoor niets meer van hem, sms of bel hij reageer niet meer, wel in 6 Jan ik heb een sms gestuur en zei >als jij deze sms niet reageer dan ik ben weg! Hij reageerde omdat zij moeder in de buur ik heb opgehanger en vroeg hij mij terug gaan bellen hij zei bel zaterdag mij op, NEE NEE hij niet gebel en in de middag ik voelde iets niet thuis hoor en voel mens achter mij rug mij voorbeoordelen… Tot dag dag van vandaag ik steeds niets gehoor van hem! Nu hij is met zijn rug tegen mij en wilt mij niet zien of spreken.WAAROM

Ik ben hooplos en verdiepen naar wat hij toen zei en… Ben ineens verdiep naar het waarzeggger en Tarto kaart, … en ondekt zijn moder blokker ons relatie zei de Medium hij verdiet ik verrdiet, hij is niet gelukkig en ik niet gelukkig… hij leed ik leed en Waarzeggers zei > hij heeft heel goed contact met zijn moeder en wilt zijn ouders niet kwetsen, en hij is ook zo moederkind en twijfel en bang dat verkkerde beslissing volgels advies van zijn moeder moeder weet altijd beter? Medium zei ook hij luisteren ook naar mens hoe mens mij voorbeoordel… dat maakt hij heel moeilijk om zelf een keus gaan maken.

Mij vriend geeft mij niet weg gestuur het was zijn moeder… als ik dat weet ben niet bij zijn ouders gegaan… als in dat weet heb ik niet gevaag dat hij bekent maken ons relatie. ALS maar… ALS maar… Als ik eerde naar de waargegger gegaan dan misschien heel anders gaan verlopen? Nu dat waarheid kom boven water en zijn ouders bedrieg hem als hij verder met mij dan… (dat wil ik niet kwijd, sorry). En nu begrijp ik waarom hij niet met mij kun verder… ain december hij zei het dat hij nog beetje twijfels over zichzelf! Dat is mij sprookje verhaal mij droom weg gegaan… Dat is wat ik bang voor.

Hij laat zicht mee spelen met zijn toekomst… En ik? Ik kan niets doen dan behalve kijk toe hoe zijn ouders ons kapot maken en hij blijven alleen en ongelukkig. Reactie infoteur, 16-02-2012
Bedankt voor je verhaal! Het is voor mij wat lastig om de situatie helemaal goed te begrijpen, maar om te beginnen is het niet zo dat je niets kan doen en maar ongelukkig moet blijven. Je kan altijd iets doen en dat is een eigen keuze maken. Blijkbaar speelt er in zijn familie het een en ander waardoor hij af en toe voor jou kiest en af en toe voor zijn familie. Jij kan bepalen of je daar genoegen mee neemt en dat met hem bespreken. Dit kan volgens mij niet zo door blijven gaan, dus ga het gesprek met hem aan en vraag van hem een definitieve keuze. Indien hij dan dus voor zijn familie kiest, kun jij niets anders dan dat respecteren en zelf verder gaan met je leven, op zoek naar nieuw geluk. Laat hem dan ook los, want anders zul je ongelukkig blijven.

Mister X., 12-02-2012 22:47 #37
Ik heb een relatie gehad van 1 jaar en 8 maanden. Het 1ste jaar was helemaal super, totdat mijn vriendin in een korte periode een aantal keren wisselde van baan. Ze kwam zelfs bij mij inwonen, omdat ze een baan had gevonden in de plaats waar ik woon. Door de wisselingen van baan, is ze heel veel na gaan denken. Ook over dingen vanuit het verleden, die ze waarschijnlijk nog niet goed verwerkt had. In augustus hebben we een time out ingelast van 2 weken. Na die periode zijn we leuke dingen wezen doen, om haar gevoelens voor mij weer tot 100% te brengen. Dit heeft 3 weken mogen duren, totdat ze huilend de woonkamer binnenkwam en vertelde dat ze mijn op dit moment niet kon geven wat ik verdiende. We hebben toen besloten weer een time-out in te lassen. Zij is toen weer terug gegaan naar haar ouders om dingen op een rijtje te zetten. In de tussentijd heb ik haar zover kunnen krijgen om naar een sociaal medewerker te gaan, hierdoor zou de kans misschien weer groter worden dat ze de gevoelens op den duur weer terug zou krijgen. Helaas heeft ze ervoor gekozen om dit alles op eigen houtje te doen en de relatie te beeindigen, Wel gaf ze te kennen dat als ze een verkeerde beslissing had genomen met het beeindigen van de relatie, ze hard voor mij zou moeten vechten. Ik heb zelf sterk de neiging dat ze depressief is. En als je depressief bent dan, dan schuif je je gevoelens opzij. Ik heb er voor gekozen om helemaal geen contact meer met haar te hebben, en in de toekomst ook geen vrienden wil zijn. Maar heb ik hier wel goed aan gedaan? Of is het echt zo dat als iemand uit een depressie komt, de gevoelens voor de ex niet meer terugkomt? En zou ik dat dan nog wel moeten doen, weer een relatie aangaan met iemand die twijfelt over alles? Hoop dat iemand mij hier een goed en eerlijk antwoord op kan geven. Reactie infoteur, 13-02-2012
Ik denk dat je heel verstandig geweest bent door haar de ruimte te geven om eerst zelf weer lekker in d’r vel te zitten. Je moet eerst zelf gelukkig zijn voordat je op een goede manier gelukkig kan zijn met een ander. Dit is een cliché, maar is wel waar. Zodra zij haar leven weer op orde heeft, merken jullie vanzelf of er voor jullie samen misschien toch nog meer in zit. Dan neemt zij daar ook vanzelf wel contact met je over op. Wat haar misschien wel helpt is om te laten blijken dat je wel nog op een vriendschappelijke manier om haar geeft, door af en toe eens iets van je te laten horen. Zoek daar een goede balans in, zodat ze niet het gevoel krijgt dat je haar laat vallen, maar ook niet dat je nu meer van haar wil. Sterkte!

Anoniem, 11-02-2012 22:54 #36
Ik ging 2 jaar met mijn vriendin, toen ik haar leerde kennen wou ik eigenlijk niks van een relatie weten vond haar ook niet echt iets voor mij. ze heeft zo hard voor me gevochten dat ik na gedurende 9 maanden van haar ben gaan houden we hebben veel meegemaak, op vakantie geweest maar ook veel ruzies gehad in onze 2 jaar, ik had altijd moeite met haar vriendinnen dus koos ze altijd voor mij.we zijn heel vaak samen geweest veelste veel.nu ik haar afgelopen 3 wekne gelden de ruimte heb gegevn, 2 weken gelden ging het ook uit tussen ons.de 2 weken lang heeft ze voor me zitten huilen en troost zoeken bij haar vriendinnen en ik haar elke dag bellen en volgens mij is ze nu bang geworden ofso omdat de rollen zijn omgedraaid nu ben ik degene dat voor haar wil vechten.en zij wil niks meer met me omdat ik haar steeds lastig vl.ik weet wel dat ze heel veel van me houd en dat ik haar man ben van haar leven althansdat heeft zij mij heel duidelijk gemaakt die 2 jaar lang.weet nu niet wat ik moet doen.wil niet dat dit overgaat Reactie infoteur, 13-02-2012
Als ik het goed begrijp zijn jullie nu 3 weken uit elkaar, waarvan zij het de eerste 2 weken heel moeilijk heeft gevonden en de laatste week juist afstand zoekt omdat ze vind dat jij haar lastig valt. Als dat klopt kan ik je alleen maar aanraken om haar even de ruimte te geven. Jullie zijn niet voor niets uit elkaar en om er eventueel samen sterker uit te komen is het wel belangrijk om deze periode ook te benutten. Jullie kunnen daardoor beide kijken hoe erg je de ander mist als jullie niet samen zijn en wellicht beseffen dat je er toch samen voor wilt gaan. Daarvoor moet je de ander wel wat los laten, anders hebben jullie niets aan deze periode en als jullie al samen komen is de kans groot dat je heel snel weer in zo’n fase zit. Vertel je (ex)vriendin dus dat je beseft dat je haar wat ruimte moet geven en daarom even wat minder van je laat horen en dat dat niet is omdat je niet voor haar wilt vechten. Stuur dan 1x per week een smsje om iets van je te laten weten en te peilen hoe het met haar gaat.

Kiem, 07-02-2012 09:13 #35
Ik heb een soortgelijk verhaal. Heb mijn vriend nu ruim 3 maanden gelden leren kennen en waren in het begin heel blij met elkaar. Na 1.5 maand ging hij twijfelen, hij heeft 1 eerdere relatie gehad van 9 jaar waarvan hij er de eerste 5 jaar continue verliefd was. De laatste 4 jaar waren verschrikkelijk en hij heeft er samen met haar een punt achter gezet, komt mij tegen 1.5 jaar later en zegt dat hij het ontzettend fijn bij mij vind, maar dat hij niet verliefd is. We hebben ff een tijdje ingelast waarin hij me niet met rust liet, hij belde, smste om de dag en ik was er kapot van. UItgepraat en hij zei dat hij me niet kwijt wilde, maar heel graag verliefd op me wil worden, hij wil een knop vinden om verliefd op me te worden. Vanaf dat moment hadden we weer iedere dag contact, mailen, bellen en samen uit eten, we zijn op valantie samen geweest en zijn echt gek op elkaar. De dingen die hij met me deed wijzen erop dat dit niet een fling is, .hij was er echt. Hnadjes vasthouden, me bellen als hij in de put zit, .maar we hebben niet concreet gesproken over hoe nu verder, mede doordat hij eind maart verhuist voor het bedrijf waarbij hij werkt voor een periode van 3 jaar. Nu heeft hij 2 weken terug, na een romantisch avondje het per sms uitgemaakt, ik kon niet met hem praten, hij wilde me niet zien. Ik heb hem 2 dagen daarna gebeld en om uitleg gevraagd en hij zei dat hij niet verliefd was. Ik ben dr kapot van, we zijn door een stadium van mails, smsjes gegaan, haast niet gesproken. dagen van rust om daarna toch maar eens weer te ruzieen per mail, want ik begrijp het niet dat hij me niet wil zien. HIj zei ik bel je volgende week, maar daar nam ik geen genoegen mee en presenteerde mijzelf beneden bij zijn huis. Hij stond me te woord, en samen hebben we gehuild. HIj zegt dat hij zich schuldig volet tegenover mij, hij wil me niet zien. Hij is nu met vakantie en toen hij met vertraging op t vliegveld stind heeft ie me tot mijn verbazing gesmst, Kus, dat ik op mijzelf moest letten en dat we zien elkaar als hij terugkomt. Alles in mijn lijf schreeuwd dat ik hem terug wil, omdat ik geloof dat hij in de war is, de dingen die hij met mij heeft gedaan, heeft hij gedaan omdat hij wat voelt voor me mischien wel meer en dat hij daar bang voor is? ik weet gewoon niet wat ik moet doen en of ik uberhaupt wel met hem moet gaan eten als hij terugkomt… Reactie infoteur, 07-02-2012
Hallo,

Bedankt voor je berichtje. Klinkt als een ingewikkeld verhaal, ondanks dat jullie relatie nog niet zo lang geduurd heeft. Ik zou je willen aanraden om eerst op een rij te zetten waarom je wil dat het gaat werken en hoe dat zal gaan als hij in het buitenland zit. Het is raar dat hij steeds aangeeft dat hij niet verliefd is en jullie toch een relatie hebben. Vraag hem of hij echt niet verliefd is of dat hij nog bang is zich te geven in een relatie. Als hij echt niet verliefd is: stop dan met deze relatie en geef elkaar rust. Als jullie voor elkaar bestemd zijn, komt het gevoel van liefde bij hem dan misschien toch wel ooit, maar het heeft geen zin om dan nu met alle frustraties steeds verder te gaan.
Als hij eigenlijk wel verliefd is, maar zich nog niet durft te geven: bespreek dan hoe jullie je relatie in willen vullen, met name met de afstand. Dit kan hem ook de ruimte geven om er helemaal aan toe te zijn, maar is ook iets wat op de langere termijn speel (aangezien het 3 jaar duurt). Daarnaast moet dit gesprek er dan voor zorgen dat hij het uitmaakt om jou te beschermen, je toch weer bij elkaar komt en over een paar maanden weer uit elkaar gaat om jou te beschermen.

Succes!

Thomas, 01-02-2012 20:38 #34
We waren 1,5 jaar samen, we zijn bij haar mama gaan samenwonen wel in een volledig appart appartement enkel tuin, inkom en garage moeten we delen. We zijn in november gaan samenwonen. De periode daarna had ze het zeer druk op het werk waarvoor ze in de week ook een aantal keer in het buitenland zat. Ze kwam altijd doodvermoeid terug. We kregen aventoe discuties over het samenwonen. Maar ik had toen iets van na verloop van tijd leer ik die dingen wel. Net na kerstmis werd het haar teveel en verteld ze me da ze ff pauze wil. Toen wist ik eigenlijk niet waarom. Een week later toch een gesprek gekregen, we gingen ook proberen een nieuwe start temaken. We hielden contact en 1 maal per week zag ik haar. Maar na een tijd besefte ik ook dat het voor haar niet ging ze had me heel graag maar relatie nee. Dan hebben we het in onderling overleg uitgemaakt. Maar nogaltijd hielt ze contact met mij, ik hoorde haar elke dag via sms. Toen ze weer naar het buitenland moest vroeg ze of ik haar kwam halen aan de luchthaven nu een week geleden. Echt gezellig babbel over vanalles gehad in de auto nadien nog bij haar binne ondanks dat al laat was. Ze nodigt me uit voor de nieuwjaarsdrink in haar straat. Weer een heel leuke avond we plagen elkaar endoen. Ik dacht da er terug meer was dus ga een gesprek aan maar had me blijkbaar vergist ze had tijd nodig. Maandag is ze met me mee gaan shoppen weer gezellige namiddag en nadien vraagt ze ook weer of ik ni mee tv kom kijken. En nu snap ik het gewoon ni. We hebben elke dag contact (ze houde zelf contact) via sms, we plagen elkaar als we mekaar zien, we liggen tegen elkaar tv te zien, ze verteld me alles! maar snap niet wat haar tegenhoud. Kan iemand me helpen? Reactie infoteur, 02-02-2012
Ik hoop dat ik je kan helpen door je te adviseren aan haar aan te geven dat als zij het nu nog niet weet en tijd nodig heeft, dat je dan komende weken ook helemaal geen contact wilt. Anders schieten jullie er namelijk niets mee op, want dan is het enige echte verschil dat het stempeltje “relatie” er niet meer op zit, maar verder hebben jullie het erg leuk samen. Dat hoeft niet erg te zijn, maar wel als zij nog twijfelt…. Dan speelt ze eigenlijk met jouw gevoelens, want jij krijgt door die fijne momenten alleen maar hoop en als jullie nu weer samen zouden komen, zou dat weinig verandert hebben in jullie relatie. Wees dus duidelijk: of weer samen of echt geen contact totdat ze weet wat ze wil.

Anoniempje, 30-01-2012 22:09 #33
Pff waar zal ik beginnen. Nou ik heb al een jaar relatie met me vriend het ging altijd wel goed leuke gesprekken weinig ruzie's. Behalve dat we elkaar niet vaak zien en hebben gezien, we spraken 1 keer in de zoveel tijd af met elkaar en dan was het even naar de film of shoppen samen. Maar sinds kort is er het een en ander veranderd. hij beld niet meer, en als hij me spreekt dan doet hij heel kortaf. ik merk dat hij afstandelijk doet tegen me! Help me ik weet niet wat ik moet doen? Reactie infoteur, 31-01-2012
Misschien een rare vraag om mee te beginnen: maar klopt het dat jij met deze jongen al een jaar een relatie hebt of zijn jullie gedurende dit jaar heel close geweest? Het verhaal leest namelijk meer als een hele goede vriendschap doordat je omschrijft dat jullie elkaar niet veel zagen en eigenlijk vooral af en toe een filmpje pakte of samen gingen shoppen. Als het nooit uitgesproken is dat jullie een relatie hebben, dan denk ik dar daar mogelijk het probleem ligt. Als dat wel ooit uitgesproken is, zou ik bespreekbaar maken dat je vind dat hij anders reageert en vragen of daar een reden voor is… daarnaast is het dan wellicht te overwegen om elkaar wat vaker te zien (weet niet of dit mogelijk is of dat jullie wellicht ver uit elkaar wonen).

Anoniempje, 28-01-2012 16:29 #32
Ik ben 23 en nu bijna een jaar samen met m'n vriend, en het was tot vorige maand helemaal geweldig, we voelen elkaar perfect aan en hebben altijd een heerlijke tijd samen. Tot een week of 2, 3 geleden, toen begon de twijfel de kop op te steken of hij wel degene is met wie ik verder wil. ik weet niet hoe het komt, hij is een geweldige jongen en ziet me doodgraag, en hij zou werkelijk alles voor me doen. maar toch is die twijfel daar.
misschien zagen we elkaar te veel, bijna elk dag behalve het weekend, en nu door de blok/examens is dat uiteraard verminderd naar 1 of 2x per week. misschien is het de examenstress, ik heb er geen idee van en ben ontzettend in de war, want langs de ene kant wil ik hem helemaal niet kwijt, ik zie hem doodgraag, maar langs de andere kant weet ik ook niet zeker of hij degene is met wie ik verder wil. Reactie infoteur, 30-01-2012
Hallo,
Je vertelt dat je ineens twijfels gekregen hebt, terwijl als je er over nadenkt, je niet weet hoe dat komt. Het zou inderdaad goed te maken kunnen hebben met dat je elkaar eerst heel veel zag (te veel?), elkaar nu even minder ziet, of door de examenstress… Zoals je het vertelt lijkt het mij gewoon een moment van twijfel en niets meer dan dat, dus geen reden om al uit elkaar te gaan. Wellicht begint de eerste zeer verliefde fase te sluiten en dan kan het wennen zijn aan de volgende fase, die minder heftig verliefd is, maar meer het comfortabele houden van… Richt je nu eerst op je examens en kijk daarna hoe het dan gaat, of je denkt dat je elkaar iets minder moet zien of wellicht voel je je weer zekerder zodra jullie elkaar weer meer zien…
Indien het twijfelachtige gevoel nog weken aan houdt, probeer dan toch te achter halen waar het precies door komt en daar met je partner over te praten.

Verdriet, 11-01-2012 16:48 #31
Hallo, ik herken jullie verhalen heel erg, ik heb het zelf een week geleden uitgemaakt met mijn vriend, het voelde eerst opgelucht, maar de dagen daarna kon ik alleen maar huilen. Ik voelde me zo alleen en onveilig, ik miste de gesprekken met hem, en de zorgeloosheid. 4 dagen later ben ik zelfs flauw gevallen omdat ik moest hyperventileren. Die nacht was ik zo verdrietig, dat ik om 2 uur snachts naar hem toe ben gefietst. Nu is het weer aan, maar ik voel me nogsteeds niet goed, ik kan niet eten en zit nu te twijfelen of ik wel het goede heb gedaan, miste ik hem, of gewoon de veiligheid, als ik twijfel, wil ik het dan wel echt? en waarom voel ik me nu nou nog zo vervelend? Iemand tips, want ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Reactie infoteur, 12-01-2012
Ik vind het opvallend dat je nu na 4 dagen het gevoel je nog steeds of alweer niet goed voelt bij deze beslissing. Nu je het wel weer goed gemaakt hebt is het denk ik wel zaak om te zorgen dat je nu zeker bent van de beslissing die je neemt en dat je daar eerlijk in bent tegenover je partner. Heb je met hem al een gesprek gehad over waarom jullie weer bij elkaar zijn en wat je nu voelt? Zo’n gesprek kan je helpen om een definitieve beslissing te nemen.

Stoplicht, 10-01-2012 17:02 #30
Ik heb al ruim 1,5 jaar een knipperlichtrelatie waarin al veel gebeurd is. Meestal ben ik diegene die er een pun achter zet. Vanaf kerst zijn we weer met elkaar opgetrokken, maar wederom heb ik het beeindigd, omdat ik weet dat we telkens weer in dezelfde fout zullen vervallen. Hij is ook niet van plan te gaan werken en kan erg dominant zijn. Ik daarintegen heb het gevoel opgeslokt te worden in zijn leven en te blijven hangen in mijn ontwikkeling. Ik weet dat hij veel van me houdt en dat doe ik ook van hem, maar dat is niet genoeg voor een toekomst samen althans niet in mijn visie van de toekomst. Alleen vind ik het zo moeilijk deze beslissing dat ik mij achteraf zo schuldig voel, maar ik kan niet voor twee mensen e uitstapjes betalen en daarin bliven we dus hangen het leven is veel te beperkt zo naar mijn inziens. Tevens hebben wij samen zeer beperkte socale contacten daardoor. Ik weet dat als hij gewoon iets van zijn leven zou willen maken en daar ook actief meebezig zou zijn de situatie anders zou zijn, misschien. Erg lastig. Eigenlijk weet ik voor mezelf het antwoord al, maar heb er ontzettend veel moeite mee, omdat hij zich vaak wel op andere maniere heel behulpzaam etc. opstelt en verder ook erg lief is, alleen toekomstperspectief ontbreekt bij hem ook voor zichzelf… Reactie infoteur, 11-01-2012
Als ik het goed begrijp staat bij jullie de levenswijze van hem in de weg: geen werk, wellicht ook geen moeite om wel te gaan werken, waardoor jij hem financieel onderhoud en als je niet uit kijkt meegetrokken wordt in zijn passieve levenswijze… als daar nu na 1,5 jaar niets in verandert is, denk ik inderdaad dat je geen andere keuze hebt, hoe moeilijk dat ook is. Wanneer je de definitieve punt er achter zet, is het belangrijk om hem nog één keer deze boodschap mee te geven, dat dat de reden is. Mocht hij dan ooit stappen zetten om e.e.a. wel anders aan te pakken, dan kunnen jullie dan nog altijd zien of er dan wel een toekomst voor jullie weggelegd is. Let wel op: zoiets gebeurd niet binnen een jaar… dan weet je niet of er echt iets verandert is of dat het tijdelijk is omdat hij je terug wil. Je hoeft je in ieder geval niet schuldig te voelen: hij heeft ook de kans gehad om ervoor te zorgen dat je deze beslissing niet hoeft te nemen!

Elisa, 02-01-2012 19:53 #29
Hoi,
Ik twijfel ook heel erg aan mijn relatie. Heb er al weken buikpijn van. Mijn vriend wil dolgraag een toekomst met me opbouwen en ik wil dat ook, maar als ik nadenk over de consequenties dan krijg ik opnieuw buikpijn. Mijn vriend heeft ten eerste schulden. Iets waar ik fel op tegen ben. Ten tweede heeft hij epilepsie (de gevolgen daarvan zijn ook geen lichte zaak). Meningen van vrienden en kennissen zijn ook zo divers. De ene zegt: dumpen en vrienden blijven. De ander zegt: liefde overwint. Ik weet het écht niet :( Ik ben al 35 en wil me onderhand ook wel eens settelen. Voel me er echt beroerd onder. Iemand tips? Reactie infoteur, 03-01-2012
Hallo,

Zoals ik je verhaal lees, lees ik alleen praktische minpunten geen twijfels over je gevoel voor hem. Klopt dat? Je gevoel voor hem lijkt mij het belangrijkste en als dat goed zit, kun je samen veel aan. Juist omdat jij fel tegen schulden bent, zou je hem kunnen helpen om hier zo snel mogelijk vanaf te komen (zonder voor hem alles te gaan betalen, want dat brengt de balans in je relatie in gevaar). Epilepsie kan inderdaad erg heftig zijn en ik kan natuurlijk niet beoordelen hoeveel effect dat op je relatie heeft en wat de mogelijkheden nog zijn om de epilepsie onder controle te krijgen m.b.v. medicijnen. Maar een relatie start volgens mij met liefde en als dat gevoel er sterk is, zie ik geen reden om niet samen gelukkig te blijven.
Maar indien je ook twijfelt over je gevoel, dan wordt het een ander verhaal en de strijd een stuk moelijker.

A. Noniem, 20-12-2011 23:39 #28
Hallo.
Ik heb het idee dat mijn vriendin totaal niks meer voor mij voelt. Een kus is al teveel zeg maar. Wij hebben samen een kindje gekregen 6 maanden terug. En je zou zeggen dat je dan nog meer naar elkaar groeit, toch? Ik heb het idee dat ze alleen nog maar belangstelling heeft voor onze kleine, totaal niet meer voor mij dus… Wat moet ik doen? Knuffelen en kussen is er al niet meer bij. Laat staan sex. Ik ben dus een twijfelaar want zou zelfs willen dat ik haar nooit ontmoet had en mn eigen leventje had gevolgd, ipv in een relatie te zitten waar ik me heel ongelukkig voel. Er zijn af en toe momenten dat het net lijkt alsof ze weer normaal doet maar dat is dan snel voorbij. Ik ben ten einde raad :'-( Reactie infoteur, 21-12-2011
Hallo,

Wat vervelend om te horen dat je zo ongelukkig bent met je relatie. Laat ik beginnen met het feit dat het niet “gewoon” is dat partners in een relatie dichter naar elkaar toe groeien na het krijgen van een baby. Een baby krijgen is iets heel heftigs, je leven staat op zijn kop omdat je gezamenlijk een nieuw ritme moet krijgen waar de baby heel bepalend in is, maar geen rekening met de ouders kan houden. Door je opmerking dat je soms zou willen dat je haar nooit ontmoet had, vraag ik mij of hoe jullie relatie was voordat jullie een kindje kregen. Is de baby echt een oorzaak of is heeft het de problemen vergroot? Indien het echt sindsdien minder goed gaat, is er volgens mij geen reden om zo negatief te zijn, is het gewoon tijd om hier samen goed over te spreken, elkaar eigenlijk wakker te schudden en afspraken te maken om jullie relatie weer actief op te pakken. Het is immers erg belangrijk om nu niet alleen samen ouders te zijn, maar om ook partners te blijven. Hopelijk kun je hier mee aan de slag…

Groeten

Anoniem, 14-12-2011 10:45 #27
Ik heb nu 7 jaar een relatie en sinds een half jaar wonen we samen. We hebben dit jaar ontzettend veel mee gemaakt waaronder het nieuws dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is. Hier heb ik het ontzettend moeilijk mee, en mijn vriend kan me hier niet in steunen. Hij was nooit een makkelijker prater, maar dan zocht ik gewoon een vriendin op voor mijn problemen. Maar in deze situatie heb ik hem ook nodig, maar hij kan er niet over praten. Als ik een keer een dipje heb dan zegt hij dat ik blij moet zijn dat ze er nog is. Onder andere door het gemis aan steun wat ik nu voel, twijfel ik erg aan hem. Ik zonder me steeds meer van hem af. Ik weet niet wat ik moet doen, ik wil alles niet zomaar opgeven, maar ik merk gewoon dat ik niet bij hem kwijt kan wat ik zou willen. Maar we hebben net een (huur) huisje waar ik me thuis voel, dan geef ik zoveel op. Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 15-12-2011
Om te beginnen: heel veel sterkte met de ziekte van je moeder! Dat alleen is al moeilijk genoeg!

Helaas is het zo dat iedere relatie zijn ups en downs kent, maar ook dat je met name tijdens de down ziet of je echt bij elkaar past. Je kan dan dichter naar elkaar toe groeien of juist uit elkaar groeien. Of dat bij jullie het geval is, kan ik niet bepalen. Voor sommige mensen is het niet erg om met zoiets niet bij de eigen partner terecht te kunnen, omdat ze steun van anderen (vrienden of familie) krijgen en het niet erg vinden dat de partner op dat ene gebied “te kort schiet”. In dat geval is het jammer dat je niet bij je partner terecht kan, maar kun je op die manier toch samen verder. Het kan ook zijn dat het je wel echt in de weg staat en het eigenlijk bij alles in je relatie in de weg gaat staan. Dan moet je daar naar jezelf en je partner eerlijk in zijn. Het is te hopen dat hij er daardoor aan kan werken en in groeit, want anders is het moeilijk om een goede relatie te houden. Bij hem blijven, omdat je anders te veel op geeft is niet de juiste reden, dan moet er ook nog uitzicht zijn op weer een goede fijne relatie.
Veel sterkte!

, 07-12-2011 14:31 #26
Ik ben momenteel 7 maanden samen met mijn vriend. Vanaf januari gaan wij samenwonen. Wij zijn begin september op vakantie gegaan en sinds wij terug zijn is mijn vriend bij mijn thuis komen inwonen. Ik woonde toen nog alleen met mijn ouders, zus en neefje. Hij is bij mijn thuis komen wonen omdat zijn moeder hem 'verplicht' had om het ouderlijke huis te verlaten. daar de relatie met haar nieuwe vriend eronder leed dat hij nog bij hun woonde. Als tijdelijke oplossing hebben wij dan besloten om samen bij mijn ouders te gaan wonen tot we een eigen stekje hadden gevonden. Ondertussen hebben wij een gezellig appartementje gevonden en trekken er vanaf eind december - begin januari in. In het begin van onze relatie hadden wij enorm veel plezier, we waren altijd aan het lachen, enzovoort. Wij waren dolverliefd. Wij hebben in september ook een hele mooie vakantie gehad en zagen het volledig zitten om te gaan samenwonen. Echter nu lijkt alles niet meer zo op wolkjes te lopen. Mijn vriend is pas van werk veranderd, en word volgens mij wat 'gepest' op het werk door zijn collega en baas. Deze middag belde ik hem en was hij aant wenen, hij vertelde me dat hij het allemaal niet meer zag zitten. Wij maken de laatste tijd ook bijna iedere dag ruzie en ljiken moeilijk troost bij elkaar te vinden. Kan dit door de druk die op ons werd gelegd? of passen wij werkelijk gewoon niet samen? Hij stelde de zondag voor om een tijdje bij zijn vader te gaan wonen. maar ik zag dit absoluut niet zitten omdat ik het gevoel had dat dit het einde van onze relatie ging zijn. Ik zie hem enorm graag en ik denk (hoop) dat hij dit ook nog doet. Reactie infoteur, 08-12-2011
Zo te lezen spelen er momenteel diverse zaken die inderdaad een soort van druk op jullie relatie legt. Samen gaan wonen is altijd even wennen en bij jullie is dat nu ook begonnen in je ouderlijk huis, dat geeft extra uitdagingen. Je vriend zit waarschijnlijk ook minder in zijn vel in verband met het wisselen van werk. Dus hou je nu vast aan de mooie vakantie die jullie gehad hebben en aan jullie eigen appartementje dat er aan komt. Ook dat zal even andere dingen met zich mee brengen dan normaal (wellicht klussen?), maar daarna geeft het jullie als het goed is rust en de kans om deze dip te verwerken. Tijdelijke dips horen er gewoon bij, alleen moet je er samen aan willen werken om ervoor te zorgen dat het tijdelijk blijft. In dit geval zal het niet aan jullie gevoelens voor elkaar liggen (voor zover ik uit je bericht kan opmaken).

Anoniem, 05-12-2011 11:01 #25
Ik ben inmiddels een jaar samen met een hele lieve meid, ik ben werkelijk onvoorstelbaar verliefd op haar, in de zomermaanden ben ik vanwege seizoenswerk veel weg en dan zien we elkaar weinig. Sinds het begin van de winter wonen we samen, zij heeft twee kinderen uit een vorig huwelijk. Het gekke is dat ik me af en toe heel onzeker voel over wat zij wil met onze relatie, de ene keer zegt ze op den duur te willen trouwen de andere keer zegt ze, "als we dan nog bij elkaar zijn". Daardoor word ik heel onzeker en ik merk dat ik dan veel meer dan anders (eigenlijk heb ik dat anders helemaal niet) te gaan flirten met andere dames, en dat flirten gaat soms nét even te ver. Ik ben niet vreemd gegaan en zal dat ook zeker niet doen, maar waarom stel ik me dus blijkbaar wel open voor anderen terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil? Zij was er op een gegeven moment achter gekomen dat ik had geflirt met iemand en vroeg mij ernaar waarom ik dat deed. Ik vond het heel moeilijk om uit te leggen en had het gevoel dat ik haar de schuld gaf, ik werd onzeker van haar. Maar ik vind niet dat zij schuldig is, het is toch mijn onzekerheid? Hoe kan het toch dat je wel heel erg gek bent op iemand en dat je er echt mee verder wil maar dat je toch flirt met anderen? Reactie infoteur, 07-12-2011
Zo te lezen is het probleem in dit geval niet de twijfel aan eigen gevoelens, maar de onzekerheid over de gevoelens van je partner. Wanneer je dit bespreekt is het geen kwestie van iemand de schuld geven, maar gewoon vertellen hoe jij iets ervaart. Pas wanneer je daar samen over kan spreken, zonder schuld-vraag maar met de vraag: “wat kunnen we hier beide aan doen”, pas dan kun je tot een oplossing komen. Misschien voelt je partner zich soms ook onzeker en dat ze daardoor ooit zoiets zegt van “als we dan nog samen zijn”. Dus de enige tip die ik kan geven is om er echt open over te spreken en op tafel te leggen hoe jij je voelt en wat je daardoor wellicht verkeerd doet en te onderzoeken hoe je partner zich in jullie relatie voelt.

N., 03-12-2011 13:35 #24
Ik ben nog maar net 6 maand samen met mijn vriend. De eerste 2 maanden waren perfect, verliefdheid, passie enz… na 3-4 maand ben ik beginnen twijfelen en heb ik hem dat ook gezegd. Hij begreep het niet maar probeerde me wel te begrijpen. Ik ben constant aan het nadenken of hij wel de ware is, of ik wel degelijk van hem hou, en dan begin ik het begrip houden van te ontleden, maar weet nog steeds niet wat het echt is. Andere mensen zeggen soms dat hun hart sneller klopt als ze hun vriendin zien, maar bij mij is dit niet zo. Betekent dit dan dat ik niet van hem hou?
Ik irriteer me ook aan veel dingen, we wonen praktisch samen, en zien mekaar heel vaak.
Ik heb hem nu voor een pauze gevraagd, om uit te zoeken waar de twijfels vandaan komen, of ik wel verder kan… Maar nu kom ik er gewoon zelf niet uit. Aan de ene kant mis ik het single leven en wil ik gewoon mijn eigen ding terug doen, langs de andere kant stel ik me voor hoe het zou zijn zonder hem, geen knuffels meer, geen lieve woordjes, geen leuke dingen meer doen samen, geen persoon om alles tegen te vertellen. En dan voelt het zo leeg aan. Hij is echt perfect voor mij, hij heeft respect, is lief, enz… en als ik daarover nadenk ben ik bang dat ik in de toekomst misschien wel iemand anders vind, maar dat het nooit zo goed zou lopen als met hem nu…
Ik word gek van de twijfels :( Reactie infoteur, 05-12-2011
Liefde, houden van: het zijn gevoelsonderwerpen, geen verstandskeuzes. Natuurlijk heb je ups en downs waarbij je soms je verstandskeuzes moet maken om het gevoel weer terug te krijgen, maar daarvoor moet er wel genoeg gevoel zijn.
Binnen 6 maanden al zo’n twijfels hebben is geen goed teken. Enige optie die ik zie is dat jullie wellicht te snel te close zijn geworden (praktisch samenwonend) en dat je dus inderdaad afstand nodig hebt. Dat zou je nog kunnen proberen, maar hou jezelf niet voor de gek: als er echt liefde is, dan weet je dat, zeker zo’n eerste maanden.

V., 21-11-2011 14:28 #23
Al bijna 4 jaar heb ik een relatie met mijn vriend. hij is een hele lieve, leuke jongen, kan heel romantisch zijn; echt zo'n perfecte man. we wonen nu een jaar samen en dat gaat heel goed. Maar toch mis ik iets…

de laatste tijd worden we steeds meer maatjes en hebben we minder seks (terwijl dat in onze relatie heel belangrijk is!). we zien elkaar ook eigenlijk alleen maar 's avonds, dan kletsen we bij maar omdat we heel verschillende banen hebben kan het volgens mij geen van ons het echt interesseren… Onze communicatie is goed; daar ligt het niet aan. We hebben altijd gesprekken over onze twijfels en ook pas geleden heb ik hem verteld dat onze relatie iets meer pit nodig heeft, daar zouden we aan gaan werken maar eigenlijk gezegd merk ik daar niets van.

Ik heb het gevoel dat we elke ruzie al hebben gehad en hebben uitgepraat, dat we alles wat er te zeggen valt tegen elkaar al hebben gezegd en dat we bij elkaar blijven omdat het enige wat we nog hebben dat restje liefde is… Dus wat dat betreft heb ik sterk het vermoeden dat deze relatie op is.

daarnaast vind ik het heerlijk om single te zijn, dat flirten en doen met jongens… Ik heb het altijd al lastig gevonden om me te beheersen tijdens het uitgaan… Dat neemt niet weg dat ik wel van hem hou, het is meer mijn karakter om vrij te willen zijn denk ik. maar de laatste tijd kijk ik meer naar andere jongens dan ooit. Het lijkt me best fijn om een tijdje weer single te zijn zodat ik het even weer kan ervaren, maar dat betekend dat ik de relatie moet beëindigen…

Ik ben ook bang dat ik de verkeerde beslissing maak mocht ik de knoop doorhakken… Aangezien ik wel van hou. maar het is ook dat ik geen toekomst kan voorstellen zonder hem; zo leeg ofzo… maar met hem weet ik ook niet…

er zijn wel wat karakter eigenschappen die ik anders zou willen hebben, ik zou bijvoorbeeld willen dat ie iets meer initiatief zou nemen en iets scherper/intellectueler zou zijn zodat je goede diepgaande gesprekken kan voeren en niet eindeloze monologen…

Mijn ideale oplossing zou denk ik zijn om even een soort open relatie te hebben, zodat ik weet of ik het fijn zou vinden om weer een beetje single te zijn. Maar dit voorstel zou zijn hart breken. Misschien is het ook wel een rare gedachten van mij… Ik verlang naar een vrijheid, maar wil ook niet zonder hem… Ik weet het echt niet meer…

Ik heb dit forum al afgelezen op zoek naar antwoorden die ik schijnbaar niet kan vinden…
wat moet je doen als je single en tegelijkertijd een relatie wilt hebben? Reactie infoteur, 22-11-2011
Klinkt alsof jullie niet verder komen in jullie relatie ondanks dat jullie er open over communiceren. Je vertelt dat je geen toekomst zonder hem kan voorstellen en noemt dat leeg. Dat doet mij toch denken aan het gevoel van een maatje/relatie missen en niet specifiek die persoon. Dat sluit ook aan bij dat je nog wel van hem houdt: het gebeurd heel zelden dat na zo’n relatie mensen uit elkaar gaan omdat ze niet meer van elkaar houden. Meestal hou je nog wel van elkaar, maar niet meer op de verliefde manier, maar zoals je van je familie en vrienden kan houden.
Ik kan de beslissing niet voor je nemen, maar bij het lezen van je bericht klinkt voor mij wel een beslissing door, die je misschien zelf nog niet durft te nemen. Bedenk je dat je geen verkeerde beslissingen kan nemen en als jullie inderdaad open communiceren zal het niet geheel onverwachts komen en kun je ook uitleggen dat ej niet zeker van je zaak bent, maar het gevoel hebt nu uit de relatie te moeten stappen en of dat definitief is… dat weet je nooit! Zorg wel dat je hem niet aan het lijntje houdt, dat zou oneerlijk zijn. Geef aan dat hij ook zal moeten kijken of dit is wat hij wil.

Onbekend, 16-11-2011 22:09 #22
Ik heb hulp nodig. Ik heb vreselijke verdriet. Een jaar terug had ik verkering met de meest speciale jongen ooit. We zijn nu nog steeds zeg maar. vrienden'''' maar altijd voelde het al als meer. Hij zei laatst dat hij nog gevoelens voor me heeft maar niets zeker weet. Hij twijfelt en zo ging het ook uit. Ik voel me er zo machteloos door omdat ik lang op hem wacht en niet zonder hem kan… ik wil antwoorden maar krijg ze niet ik vraag me af of waarzeggerij bestaat want ik zoek helderheid. Snik Reactie infoteur, 21-11-2011
Klopt het dat je ex-vriend nu sinds kort twijfelt of hij het nog eens wil proberen en dat je het erg vervelend vind om te moeten wachten?

Tja wachten is erg vervelend, maar er is in ieder geval nog hoop, de deur staat op een kier. Als jullie daarnaast nu ook vrienden zijn, kan ik eigenlijk alleen maar adviseren om van die vriendschappelijke momenten te genieten en als jullie dan veel lol samen hebben, kan dat alleen maar goed doen voor zijn twijfels. Verder kun je het niet forceren en als je als vrienden veel lol hebt en zo misschien dichter na elkaar groeit, ontbreekt alleen de stempel “relatie” op jullie contact, dat is niet het belangrijkste en komt dan vanzelf wel weer.

Gewoon Mij, 04-11-2011 20:28 #21
7 jaar terug leerden mijn vriendin en ik elkaar kennen in een home voor meisjes. Na een half jaar zijn wij gaan samen wonen. Kort daarna heb ik een misstap begaan met een ander meisje, maar ze vergaf me gelukkig. De rest van onze relatie verliep terug goed, we kregen zelf een kindje, kochten samen een huis… Tot sinds een jaar of 2. We maken meer ruzie om kleine, stomme dingen, de romantiek is weg, we gaan niet meer uit, enz. Onlangs ben ik ook te weten gekomen dat zij ook een misstap heeft gehad… met onze beste vriendin. Het verbeterd er allemaal niet echt op. Ik heb haar ook wel vergeven, maar dan vraag ik me vaak af ; waarom?
Ik zie haar echt dood graag, maar toch vraag ik me vaak af of ik echt ook oud wil worden met haar… De ene dag zeg ik, " ik vertrek" en " neen neen, ik probeer het nog".
Mijn vriendin ziet mij ook echt doodgraag, daar ben ik zeker van! Maar is liefde genoeg om een relatie te behouden? Hoe weet je welke keuze je moet maken? Reactie infoteur, 07-11-2011
Lastige situatie… bij veel reacties op dit artikel lees ik tussen de regels door al dat iemand eigenlijk al een beslissing genomen heeft, alleen de stap nog niet durft te zetten. Bij jouw reactie is het anders. Ik kan niet uit je reactie opmaken of jij en je vriendin hier regelmatig over spreken. Belangrijk is om dat in ieder geval te doen, dat kan je het antwoord op je vraag geven. Irritaties aan kleine dingen kan een fase zijn, waar je door te praten, weer extra energie in de relatie te steken samen goed uit kan komen. Dat raad ik je dus aan om nu nog te proberen. Wanneer er dan over maanden heen geen verbetering in komt (geef het de tijd), overweeg dan of je gelukkig bent in deze relatie en of je dat de rest van je leven zal zijn. Uit elkaar gaan is erg vervelend, zeker wanneer je samen een kind hebt, maar tegen beter weten bij elkaar blijven maakt het niet beter.

Ike, 21-10-2011 16:27 #20
Nou ik ben al 7 jaar samen met mn vriend. Leerde hem kennen toen ik net 18 was. We hebben sinds kort samen een huis gekocht en wonen hier nu een maandje in. Vorig jaar heb ik een jongen leren kennen tijdens het uitgaan waarbij ik me erg aangetrokken bij voelde. Er zat zo'n spanning tussen ons echte aantrekkingskracht maarja ik heb een vriend. Hem ook eerlijk gezegd ik had bijna met hem gezoend maar de gedachte aan mijn vriend weerhoud mij hiervan ik vind het niet kunnen… Nu bijna een jaar later is onze relatie zo saai. Hij heeft geen vrienden en ik ga vaak leuke dingen doen met vriendinnen. Tegen hem zeggen ga ook s wat leuks doen met die of die werkt ook niet. Ook zijn hele humeur is gewoon niet leuk. Niet enthousiast en brengt ook nooit een bloemetje mee ofso. Ik denk nog vaak aan die jongen terug die ik heb ontmoet. Toch wil ik er wel aan werken want zomaar opgeven doe ik ook niet… Reactie infoteur, 24-10-2011
De eerste vraag die bij mij op komt is "Waarom wil je er aan werken?" Alleen omdat jullie al zo lang samen zijn? Werken voor een relatie is noodzakelijk, maar zoals je je verhaal opgeschreven hebt lijkt dat geen zin meer te hebben. Het lijkt als of je op een punt aangekomen bent dat er of nú iets moet veranderen of het over is, want het lijkt eigenlijk al te laat als er zoveel negatieve punten zijn… Ik denk dat de laatste mogelijkheid om er nog aan te werken is, is tegen je vriend eerlijk zeggen wat je vindt en voelt en afhankelijk van zijn reactie zou je het nog één kans kunnen geven of de knoop door moeten hakken… Mocht dat zijn ogen pas openen en hij iets veranderen, dan kun je nog altijd kijken of jullie toch een toekomst samen hebben.

J., 11-10-2011 16:10 #19
Ik ben ondertussen al 3jaar met mijn vriend samen. Onze relatie heeft wel zo zijn ups en zijn downs. Daardoor heb ik in het prille begin van onze relatie een fout begaan met een andere jongen, dit heb ik mijn vriend ook verteld. Hij was natuurlijk niet echt happy, maar gaf me een 2e kans. Deze wilde ik natuurlijk niet verpesten. Na drie jaar ondertussen hebben we ook al enkele ruzies gehad meestal om het feit dat hij me controleert, iets waar ik absoluut niet tegen kan (op die manier laat hij blijken dat hij me niet vertrouwd). Ik heb toen ook duidelijk gezegd dat dit moest stoppen omdat ik zo niet verder wil in een relatie waar ik constant gecontroleerd word. Nu gaat het stukken beter. Maar komt er precies een sleur in onze relatie en is er weinig plaats voor romantiek. Hij verkiest de voetbal precies boven mij.Ik zie hem graag en hem het ook eerlijk gezegd dat ik de romantiek in onze relatie mis en dat hij de voetbal precies boven mij verkiest. Dan krijg je het antwoord nee dat is ni waar liefje jij staat op de eerste plaats (oh lief) 's avonds. wat kijken we op de televisie (VOETBAL) ik ben het stilletjes aan wel een beetje beu. Qua romantiek doet hij zijn best, maar de vraag is natuurlijk hoe lang dat weer gaat duren, het is ook enkel en alleen omdat ik er iets van gezegd heb dat hij erop probeert te letten. Ik herken me hard in het artikel dat ik op deze site gelezen heb, ik geniet meer van de aandacht die ik nu van andere mannen krijg dan die van mijn eigen partner. Ik hoop dat we samen aan deze relatie blijven werken dat het dan goed komt, maar soms twijfel ik er toch over. Reactie infoteur, 14-10-2011
Wat je als laatste noemt is erg belangrijk: je moet er samen aan willen werken. Het is dus niet erg dat je hem aan moet geven dat je de romantiek mist, maar dan moet hij er ook bewust iets mee doen. Realiseer je dat er in iedere relatie wel eens momenten met minder spanning voorkomen, dus geef niet te makkelijk op. Maar wanneer je merkt dat je hier niet samen aan kan werken, dan klinkt bij mij uit je eigen bericth een antwoord door en dat is de knoop doorhakken.

Brrr, 06-10-2011 18:44 #18
Ik ben nu meer dan 3.5 jaar samen met mijn vriend. Voordat ik hem leerde kennen was ik elke avond bij vrienden en haalde daar mijn plezier uit. Toen ik met mijn vriend kreeg gingen we vaak samen dingen doen zonder vrienden, daardoor is het contact tussen mij en mijn vrienden erg vergaagd. Nu na 3.5 jaar heb ik weer contact met mijn vrienden en ben daar ook vaak te vinden zonder mijn vriend. Hij mag de mensen waar ik mee omga niet helemaal. Maar ik heb gezegd dat dit mijn keus is. 2 maanden geleden begon ik erg te twijfelen aan onze relatie en wist niet zeker of ik dit nog wel wilde. Ik heb het hier niet met mijn vriend over gehad want ik dacht, als ik zelf niet weet wat ik moet doen of wat ik wil kan ik het hem ook niet duidelijk maken. Na verloop van tijd voelde het wel weer goed en ging het redelijk. Nu de laatste 2 weken begin ik opnieuw te twijfelen. We hebben vaak ruzie over mijn vrienden en dat ik daar heen ga. Nu heb ik contact met een andere jongen ( die mij leuk vind) en hoewel ik mij niet samen zie met hem voelt dit wel erg goed en fijn. Toch wil ik het ene moment mijn vriend niet kwijt en het andere moment wel. Ik weet gewoon niet wat de beste oplossing is. Ik heb het hier met hem over verteld dat ik het niet leuk vind dat we zo vaak rusie hebben en als het zo door gaat dat ik het beter vind dat we uit elkaar gaan. Dit snapte hij volledig en wil er nu 100% voor gaan en voor ons vechten. Toch voelt ik mezelf hierdoor niet beter en twijfel ik nog steeds…?
Ik weet echt niet wat ik hiermee aan moet. Reactie infoteur, 07-10-2011
Hallo,

Bij het lezen van je berichtje vraag ik mij als eerste af of de ruzies vooral over je vrienden gaan of ook andere dingen. Wat betreft je vrienden is het denk ik belangrijk om duidelijk te zijn: prima dat het met hem en jouw vrienden niet zo klikt, geen probleem als hij daarom vaak niet mee gaat, maar hij moet jouw vriendschappen wel respecteren en ruzies omdat jij tijd door brengt met je vrienden moeten dus verleden tijd zijn. Ik ga er daarbij wel vanuit dat je niet dag en nacht bij je vrienden zit en hem daardoor niet meer ziet, dan is het iets anders. Dan zou je daar afspraken over moeten maken.
Probeer daarnaast bij jezelf te achterhalen waarom je soms het gevoel hebt wel uit elkaar te willen gaan en soms niet. Is het gevoel gewoon minder geworden of komt het door ruzies? En wil je toch bij hem blijven omdat je hem toch wel heel leuk vind of omdat je het fijn vind om een vriend te hebben?

Succes!

Janneke, 04-10-2011 20:42 #17
Ik ben nu 9,5 jaar samen met mijn eerste liefde. 11 jaar geleden heb ik hem ontmoet, en hadden we een half jaartje een relatie (hij had het uitgemaakt). daarna heb ik even een ander gehad, maar ik was zo gek op mijn eerste dat ik dol blij was toen hij weer bij mij terug kwam. we hebben 4 jaar in een huisje van 30 m2 gewoont, dat ging gewoon goed. nu hebben we vorig jaar een huis gekocht. dit jaar heb ik toch mijn twijfels; ik erger me regelmatig aan hem, en heb geen zin om intiem methem te zijn. (ik ben 2 mnd geleden geopereerd in mijn hersenen, ivm epilepsie. dit brengt ook stemmingswisselingen mee. (wie weet heeft dit ermee te maken…)
aangezien mijn vriend geen prater is, is dit erg lastig. ik heb hem gezegd wat ik denk en voel. hij wil wel bij me blijven, als ik dat ook wil. alleen ik weet niet of ik dat wil! op deze site staat ook ergens: maak een keuze en zie wat je gevoel de volgende dag(en) is. tot 2 maal toe heb ik de keuze gemaakt bij hem weg te gaan. en beide keren voelde ik me de volgende dag rot, en wilde ik niets liever dan met hem knuffelen! en toch blijf ik me soms aan hem ergeren (hard door neus ademen, laat op bed tv kijken, mijn adviezen niet willen opvolgen, veel sporten) en dus ook twijfelen. moet ik nou wat positiever over hem gaan denken? en niet zo moeilijk doen.? niemand is namelijk perfect. en je moet je partner niet veranderen. elke vent heeft wel wat. ik ben erg benieuwd naar de reactie. Reactie infoteur, 05-10-2011
Hallo,

Wat een moeilijke situatie. Vaak merk ik bij het lezen van een reactie op dit bericht al dat iemand eigenlijk zelf de beslissing al genomen heeft, maar alleen een steuntje in de rug nodig heeft. In jou geval is dat anders. Het is een moeilijkere situaties doordat jullie al lange tijd samen zijn, het om kleine irritaties gaat en je onlangs een operatie hebt gehad die hier invloed op kan hebben. Daarom zou ik het iets voorzichtiger aanpakken. Probeer in ieder geval toch het gesprek op te blijven zoeken, ondanks dat je vriend geen prater is. Soms wil het helpen om jouw gedachten rustig op papier te zetten, dat aan hem te geven en hem te vragen daar op te reageren en dat het niet uit maakt of dat in een gesprek is of ook in een brief. Op die manier denkt iemand er soms beter en rustiger over na, waardoor reageren makkelijk wordt. De kleine irritaties kun je ook noemen, zodat hij er rekening mee kan houden en deels is het ook waar dat er altijd wel iets is. Alleen soms zijn je gevoelens voor iemand genoeg om ze niet zo irritant te vinden en soms niet. Wellicht dat ze dus vanzelf verdwijnen zodra jullie het goed hebben kunnen bespreken en beide opnieuw voor 100% voor elkaar kiezen.
Tot slot is het denk ik altijd zo dat relaties pieken en dalen hebben. Wellicht zitten jullie gewoon in een dal door bijvoorbeeld de operatie die je achter de rug hebt of doordat je al zo’n tijd samen bent. Door er dan positieve energie in te gooien door de ander weer eens te verrassen, wat vaker iets leuks te ondernemen o.i.d. kun je uit het dal komen op weg naar een nieuwe piek in jullie relatie.

Groetjes

M., 21-09-2011 10:55 #16
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met mijn vriend. Het eerste jaar was ontzettend leuk. Daarna is hij vreemd gegaan en heeft mij dit pas na een jaar verteld. Ik heb het hier ontzettend moeilijk mee gehad, maar besloten toch verder te gaan. Nu sinds bijna een half jaar gaat het bergafwaarts. We hebben ontzettend veel ruzie, om de kleinste dingen. Dan maken we het weer goed en kunnen we er weer even tegenaan. We hebben hier ook veel gesprekken over, volgens mij vriend zou ik positiever moeten zijn en meer op de positieve dingen focussen, dan zou het allemaal een stuk soepeler lopen volgens hem. Maar ik vraag me af of ik inderdaad een pessimist ben of dat het gedrag van mij is in deze relatie. Mijn verstand zegt dat je in iedere relatie een ander persoon bent, een relatie heb je immers met zn tweeen. Nu klopt het dat ik vrij negatief kan zijn, maar is het dan niet juist fijn als je een partner hebt die je daarbij kan helpen? En verder zegt hij ook altijd dat ik heb probeer te veranderen en tsja dat is ook zo. Maar ik vind het zo moeilijk (en hij ook) om er daadwerkelijk een punt achter te zetten. Ik ben echt ontzettend bang voor verandering en twijfel of ik wel de goede keuze maak als ik er een punt achter zet. Daarnaast is er van fysiek contact de laatste tijd geen sprake meer, ik kan het gewoon niet. Dit is echt een verstands-gevoel kwestie. Mn hart heeft hem denk ik al laten gaan, maar met mn verstand hou ik hem nog vast! Dit is zo moeilijk! Reactie infoteur, 25-09-2011
Het is inderdaad ontzettend moeilijk, maar volgens mij weet je wel al wat de juiste keuze is, maar moet je dat nog even zelf verwerken. Het is niet erg om daar nu eerst zelf aan te wennen, maar zorg dat dat niet te lang duurt want het blijft moeilijk en het is natuurlijk niet goed om dit nog maanden of langer uit te stellen.
Wat mij verder opvalt in je bericth is dat jij hebt proberen te veranderen en jij denkt misschien positiever te moeten zijn, maar ik lees niets over waar hij aan zou moeten werken. Wellicht hebben jullie dat wel besproken, maar als je beide ergens aan werkt, maar het wordt niet beter… dan is het wel de moeite waard om de stap te zetten, zodat je ooit weer open kan staan voor een betere relatie.

Sd, 22-08-2011 23:34 #15
Ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met mijn vriend. Ik heb grote twijfels over mijn relatie. Er is het afgelopen half jaar veel gebeurd, ik ben een halfjaar naar het buitenland geweest voor mijn studie (ook een soort relatietest, om te bekijken of we echt voor elkaar bestemd zijn). En ik ben erachter gekomen dat hij vorig jaar augustus is vreemdgegaan in Thailand (vakantie samen met mijn beste vriend). Goed erover gepraat en toch verder gegaan met onze relatie, om hem toch nog een kans te geven. Sinds 2 maanden weer terug te zijn in Nederland en mijn leventje weer te hebben opgepakt hier… Heb ik grote twijfels over onze relatie… Ik heb (bijna) geen gevoelens meer voor hem, maar mis hem na een aantal dagen toch weer. Is dit uit gewoonte en zijn we dan echt alleen goede maatje. De passie en het avontuurlijke wat in het begin van de relatie er was, is volledig verdwenen…! Het grote probleem is, dat hij nog wel ontzettend veel van mij houdt en mij absoluut niet kwijt wilt… Hij zegt, dat het allemaal wel goed komt en dat we voor elkaar gemaakt zijn. Als die woorden al uit zijn mond komen, dan rollen de tranen al over mijn wangen… Ik wil hem echt geen pijn doen, zal ik onze relatie dan toch nog 1 laatste kans geven of een langere break geven om na te denken, wat mijn gevoel echt zegt?! Dit is echt hartstikke moeilijk! Reactie infoteur, 23-08-2011
Passie en avontuur worden vaak minder in een relatie, omdat het nieuwe er vanaf gaat. Dat hoeft niet altijd zo te zijn, wanneer je beide heel spontaan en avontuurlijk ingesteld bent is die kans wat kleiner, maar over het algemeen gaat het nieuwe er vanaf en daarmee een deel van de spanning. Dat hoeft niet erg te zijn, want daarvoor in de plaats komen er andere dingen zoals meer vertouwen, je thuis voelen bij iemand en samen een goede basis vormen om een leuk leven te leiden. Als je de passie mist, kun je daar natuurlijk beide aan werken, aan een relatie zul je immers altijd moeten blijven werken.
Maar… wil je dat nog? Heeft dat nog zin? Na het lezen van je verhaal denk ik dat je daar zelf toch een antwoord op hebt of in ieder geval deels. Misschien helpt het als je je eigen verhaal terug leest. Zoals ik het lees, doet het nemen van de beslissing vooral pijn en het weten dat je hem pijn zult doen en alleen verder moet. Het een kans geven kan altijd, bij elkaar terug komen kan ook altijd, ook wanneer je nu niet over een tijdelijke break spreekt… als je nog te veel twijfelt, geef het dan nog 1 kans na een goed gesprek over wat je mist, voelt en over wat hij vind. Dan weet je dat je er alles voor gedaan hebt, wanneer je weer op dit punt zou belanden.

T., 20-08-2011 01:03 #14
Ik heb nu sinds 22 dec 2009 een relatie.
Zelf heb ik vaak twijfels of ik nog wel voldoening krijg uit de relatie. En het is al een keer uit gegaan na een half jaar maar met 2 maanden waren we ook weer bij elkaar.
We zijn nu 5 dagen samen op vakantie geweest en ik had helemaal geen behoefte aan knuffelen of dicht bij elkaar te zijn en nu is hij op lowlands met vrienden en mis ik hem ook niet.
Dat geeft mij extra twijfels. Ik hou wel super veel van hem en weet ook echt dat we een leuke tijd samen tegemoet gaan, maar toch hou ik die twijfels en de angst om hem te verliezen is daarnaast (of daardoor) ook gegroeid.
Ik weet nu niet wat ik hier mee moet. Het aan hem vertellen dat ik twijfel doe ik wel soms maar dat heeft ook geen nut.
En ik wil hem ook absoluut niet kwijt. Ik wil er zelf het liefst voor zorgen dat de twijfels weg gaan en dat ik hem ook daadwerkelijk mis als hij met vrienden weg is.
Maar of het ook gezond is om dat te doen ipv het uit zichzelf te laten groeien weet ik dus niet.
Ik zou graag willen weten of ik er voor kan zorgen dat ik hem weer mis en dat ik weer de behoefte krijg om te knuffelen en lekker tegen hem aan te kruipen. Reactie infoteur, 22-08-2011
Uit je bericht maak ik op dat bepaalde gevoelens er niet (meer) zijn. Voor zover ik lees zijn er geen specifieke dingen die je anders zou willen. Dat is ook de reden dat ik denk dat je er niet voor kan zorgen dat je hem weer mist en behoefte krijgt om met hem te knuffelen. Blijkbaar zijn je gevoelens voor hem niet genoeg. Wellicht zijn jullie meer maatjes, heel goede vrienden. Ik begrijp wel dat het moeilijk is om een knoop door te hakken, het is vaak ook fijn en vertrouwd om bij je relatie te blijven, maar op lange termijn wordt je daar niet gelukkiger van. In zo'n korte relatie al vaak twijfels hebben… dan moet je denk ik niet proberen te forceren om hem meer te missen, maar moet je op termijn op zoek gaan naar iemand die je nog leuker vind, dat verdien je!

J., 19-08-2011 18:43 #13
Heel herkenbaar allemaal. Mijn vriend en ik zijn nu iets meer dan 10 maanden samen en hebben al veel meegemaakt in ons aparte verleden, maar ook samen.
Zo zijn we zwanger geraakt, maar mocht dit helaas niet verder dan 8 weken, een miskraam dus.
Door mijn gedrag na de miskraam, en vooral het feit dat ik hem verteld heb bang te zijn weer zwanger te worden en vooral weer bang te zijn voor een miskraam, hebben hem aan het twijfelen gebracht.
Daarbij weet ik dat hij enorm bang is om mij pijn te doen en voelt zich te min op dit moment. In zijn hart houdt hij van me en wil hij me niet kwijt, maar in zijn hoofd zit het denkproces dat hij weer wordt zoals hij in zijn jongere jaren was, dus iemand die lak had aan gevoelens van anderen en daardoor ook veel mensen heeft pijn gedaan.
Ik heb hem uitgelegd dat hij niet degene is die mij pijn doet, maar dat het mijn verleden is die dat doet.
Hij is nou eenmaal niet de 'hufter' die hij nu even weer denkt te zijn. Als hij dat wel was, dan was ik niet eens wat met hem begonnen.
Daarbij komt dat ik zelf ook het gevoel heb gehad dat het beter was voor hem om mij te laten schieten, juist door mijn problemen met het verleden, maar ook hij heeft toen gezegd dat hij dat niet wil en er voor me wil zijn.
Wij houden dus nog steeds van elkaar en willen elkaar ook niet kwijt.
Ik geef hem nu de ruimte om zijn hoofd en hart weer 1 te laten worden en beantwoord ik zijn vragen of zeg elke keer dat hij denkt mij pijn te doen, dat dat niet aan hem ligt, maar aan mij.
Zelf ben ik ook nu bezig om te proberen het verleden niet meer zo in mn leven van nu te laten meewegen, vooral het gemis van mn ouders bij sommige momenten.
Zolang we van elkaar houden en nog een toekomst samen zien, is dit te overkomen.
Iedereen met problemen, heel veel succes!
Als je samen bereid bent om te vechten, komt alles uiteindelijk goed. Reactie infoteur, 22-08-2011
Klinkt als een moeilijke situatie, maar met een juiste aanpak! Het is belangrijk om beide goed in je vel te zitten en het is moeilijk om er voor elkaar te zijn als je zelf niet helemaal lekker in je vel zit. Door elkaar wat ruimte te geven en naar elkaar te blijven uitspreken dat je van elkaar houdt en waarom je bepaalde gevoelens hebt, komt het wel goed!

Charlene, 18-08-2011 20:49 #12
Na 3 jaar heb ik het uitgemaakt met mijn vriend. Ik heb geprobeerd volledig eerlijk tegen hem te zijn, door te verellen dat mijn gevoelens zijn verminderd en ik niet denk dat deze terug komen. Hij was laatst met vrienden op vakantie geweest, maar ik heb hem helemaal niet gemist. Ook dit heb ik hem vertelt. Hij dacht dat we er wel aan zouden kunnen werken, maar ik heb hem vertelt dat we dat stadium voorbij zijn en ik onze relatie echt wil beeïndigen. Ik ben volkomen eerlijk geweest, maar ik hou nog ontzettend veel van hem en het feit dat ik hem heb moeten kwetsen doet ongelooflijk veel pijn. Hoe moet ik hier mee omgaan en hem daar ook bij helpen? Ik weet namelijk niet of ik hem nu een tijd met rust moet laten, terwijl hij, net als ik, wel graag contact wil houden (telefonisch)? Reactie infoteur, 22-08-2011
Het is goed dat je eerlijk bent geweest, ookal is dat voor beide zwaar! Het is logisch dat je wel nog van hem houdt en dat je er graag voor hem wilt zijn. Het lijkt mij het beste om te bespreken dat dat nu nog niet gaat en dat je voor een bepaalde periode (bijv. 2 maanden) geen contact hebt en dat je daarna kijkt wat wel weer mogelijk is zonder elkaar valse hoop te geven. Vriendschap na een relatie is geweldig, maar mijn eigen ervaring is dat als je dat meteen wilt er altijd gevoelens mee blijven spelen.
Sterkte de komende periode! Probeer afleiding te zoeken bij vrienden en hopelijk helpt het hem om hetzelfde te doen. Verder is het tijd geven, het enige dat je kan doen.

Joanne, 14-08-2011 15:09 #11
Ik ga nu 5 jaar met mijn vriend. We hebben ons tweede kindje gekregen. Maar sinds de baby is geboren komen er veel iritaties naar boven. Ik vind dat hij mij te weinig helpt in het huishouden en het opvoeden van onze kinderen. Ik ben daarom met hem in gesprek gegaan en hij gaf mij aan dat hij vond dat ik zeur, hij vond dat hij genoeg deed voor ons. Dus na dit gesprek verwachtte we van elkaar dat we er beiden zouden uitkomen en dat ik wat milder moest zijn en hij wat meer moest helpen. Maar het hielp voor even, er kwamen weer iritaties van mij kant. Ik weer een gesprek aangaan. maar toen kwamen er meer dingen naar boven dingen waar we vaker over hebben gehad maar uiteindelijk het zelfde blijft. Uit het gesprek komt uit dat we beiden het zelfde voelen voor elkaar, dat er geen passie meer is, dat we niet verliefd zijn. En dat we dat beiden heel erg vinden, dat wij dat niet hebben in onze relatie en dat we dat heel erg missen. En dat we misschien alleen naar elkaar zijn toe gegroeid omdat we te snel een eerste kindje hadden. En dit hadden we al een hele tijd, we zijn ook al een keer uit elkaar geweest hierdoor. Maar op een dag sprongen de vonken er van af en moesten we elkaar weer aanraken en voelen. dat gebeurde dus ook. Toen dachten we dat we elkaar weer wilden en gingen er weer voor. maar nu zijn we weer op zo een punt geen passie.het is te saai… Maar we houden wel veel te veel van elkaar dat het voor beiden moeilijk is om te accepteren dat het niet gaat. We snappen het niet kunnen we passie creeeren of moet dat echt uit zichzelf zo zijn. Want als we iets afspreken voelt het ook geforceerd niet natuurlijk. Zijn wij dan echte partners? Moeten we dit wel voort zetten? Reactie infoteur, 15-08-2011
Hallo,

het is moeilijk om antwoord op je vraag te geven. Dat jullie kinderen hebben, maakt de vraag toch wat ingewikkelder. Je kunt niet zomaar een beslissing nemen en je later mogelijk bedenken, dat is erg verwarrend voor de kinderen. Aangezien je aangeeft dat jullie het beide erg vervelend vinden, zou je kunnen overwegen om als laatste poging naar een relatietherapeut te gaan. Op die manier kunnen jullie achterhalen of het echt op is of dat jullie er meer voor moeten werken. Houden van is immers een werkwoord, wat inhoudt dat voor een goede relatie je allebei af en toe moeite moet doen.

Heel veel succes met deze moeilijker beslissing!

K., 26-07-2011 09:13 #10
Mijn vriend is afgelopen vakantie op vakantie geweest met zijn familie, zonder mij. Daar heeft hij met een meisje gezoend. Zoals hij zegt zoende dat meisje hem. Hij heeft er veel spijt van. Ik heb hem toen verteld dat ik tijdens deze vakantie maar weinig van hem hoorde en daardoor enorm aan mezelf begon te twijfelen, en of hij mij nog wel wilde.
Toen ik hem dat vertelde ging hij twijfelen. Eigenlijk heb ik hem die zoen vergeven, want ik wil heel graag verder met hem. Maar nu twijfelt hij aan ons, terwijl ik gezegd heb dat hij door zijn eerlijkheid tegenover mij (als hij me niets verteld had had ik het waarschijnlijk nooit geweten) mij toch wel meer vertrouwen heeft gegeven. Ik heb hem de ruimte gegeven om na te denken, maar ik hou dat amper uit. Ik huil de hele dag. Hij weet dat ik er niet mee wil kappen, maar ik denk dat hij dat wel wil… Reactie infoteur, 29-07-2011
Het is goed van hem dat hij zijn misstap meteen verteld heeft, dat hij de misstap gemaakt heeft is natuurlijk niet goed. Door zijn eerlijkheid is er inderdaad juist nog een beetje vertrouwen waar je voort kan bouwen. Maar dat hij nu ook twijfelt aan jullie relatie is geen goed teken. Ondanks dat je gek op hem bent, zou je je toch af moeten vragen of je wel met iemand wilt zijn die niet net zo gek op jou is. Vaak heeft het ook veel te maken met het er tegen op zien om weer single te zijn en dus om een maatje te missen in plaats van specifiek die persoon.

Probeer heel kritisch naar de situatie te kijken en los van hem een eerlijke beslissing naar jezelf te nemen wat je wilt, zodat je niet door hem aan het lijntje gehouden wordt. Wanneer je dan besluit dat je het toch graag nog een kans wilt geven, geef dat dan heel duidelijk aan je vriend aan en dan ligt de bal bij hem om er of vol voor te gaan of om eerlijk aan te geven dat de liefde niet meer genoeg is, zodat jij verder kunt. Dat zal vast en zeker eerst veel verdriet geven, maar voor de lange termijn is het beter dat hij dan eerlijk is.

S., 16-07-2011 12:41 #9
Mijn vriend en ik hebben nu bijna 5 jaar een relatie. Toen we een halfjaar hadden, begon ik al te twijfelen. Ik ben erg perfectionistisch en angstig aangelegd: ik wil altijd zéker weten hoe het allemaal gaat lopen. En een relatie brengt nu eenmaal onzekerheden met zich mee. Om de zoveel tijd steken de twijfels weer op. Vooral als de hormonen wat uit balans zijn of als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan werkt mijn 'gevoel' en 'verstand' niet zo goed meer samen. Maar na een tijdje ben ik weer ontzettend blij met hem (en mezelf).
In februari zijn we gaan samenwonen. We hebben veel meer ergernissen nu. Ik werk en hij zit nog op school, maar echt serieus is hij daar niet in. Hij wil zichzelf wel veranderen daarin, maar ik ben bang dat de koek op is. Reactie infoteur, 18-07-2011
Met een bepaalde regelmaat twijfels hebben, is geen goed teken. Iedere relatie kent zijn ups en downs, maar wanneer het goed zit is wat je hebt samen waardevol genoeg om niet meteen aan je relatie te gaan twijfelen. Samenwonen is een grote stap en daar zal je samen in moeten groeien. Ik kan niet beoordelen of de irritaties die daardoor nu extra ontstaan te verhelpen zijn door afspraken te maken en te wennen aan het samenwonen. Zoals ik het lees zou het er ook aan kunnen liggen dat jullie in een andere fase van je leven zitten of dat je gewoon heel anders in het leven staat. Denk hier eens goed over na en durf dan naar je gevoel te luisteren, ook als dat betekend dat je een moeilijke tijd tegemoed gaat. Dat vooruitzicht zorgt er namelijk vaak voor dat mensen langer bij elkaar blijven, maar uiteindelijk toch uit elkaar gaan.

A., 13-06-2011 22:03 #8
Zo herkenbaar. Het klikte echt super tussen mij en mijn vriend nu een half jaar samen en ik loop in verwachting van een tweeling. Toch slaat de twijfel toe. Hij verspreekt zich met een naam van iemand waar hij eerst zo hard voor knokte maar volgens hem zou hij haar losgelaten hebben. Toch twijfel ik nu dus enorm door dit hele voorval. ik wil geen tweede keus zijn en voor mij was het de ware, maar ik heb al een verleden van verdriet en pijn achter de rug en ben nu bang dat ik gekwetst achter blijf. Ik heb de twijfel aangegeven en het enige wat ik dan te horen krijg is dat hij absoluut niet uit elkaar wilt of het word een ruzie waarbij het vrij hoog oploopt. Dat maakt dan weer dat ik twijfel of de relatie wel gezond is of dat we niet gewoon beter uit elkaar kunnen, maar zo lastig als je zwanger loopt.

Weet me dus geen raad, ik weet wel dat mijn vertrouwen beschadigd is en ik mezelf niet meer 100% geef vanwege zijn voorgaande jacht voor mijn tijd en het blijven hangen in het denken aan haar blijkbaar… Reactie infoteur, 16-06-2011
Twijfels terwijl je zwanger bent, maar het wel extra lastig. Tijdens een zwangerschap gieren de hormonen vaak al door je lijf waardoor je je anders kan voelen dan normaal. Dat hij zich dan verspreekt doet geen goed en ik zou daar ook niet zomaar overheen stappen. Probeer hem rustig uit te leggen hoe je nu in de relatie staat en dat je er niet alleen voor kan vechten, dat je juist het gevoel nodig hebt dat hij er ook voor wil vechten.
in de liefde loop je altijd de kans om gekwetst te worden, probeer ervoor te zorgen dat die angst je er niet van weer houdt om er voor te vechten.

C., 01-06-2011 23:25 #7
Ik en mijn vriend zijn nu 3 jaar bij elkaar. Onze relatie gaat heel erg met vlagen maar we zijn wel echt gek op elkaar. Het is nu twee keer gebeurd dat we op een punt kwamen en allebei heel goed realiseerde dat er iets moet veranderen omdat het anders niet meer gaat. We gaan er dan beide voor 100% voor. Dit duurt dan 3 maanden ofzo en dan zijn we weer terug bij af. Nu zijn we weer op zo'n punt. Ik vind het zo moeilijk. Ik hou echt van hem en ik vind hem ook echt een goed persoon. Toch loopt het niet lekker. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik wil hem ook niet kwijt want ik vind hem nog steeds heel leuk.

Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 06-06-2011
Hallo,

wat een vervelende situatie! Wel een situatie die voor veel mensen herkenbaar zal zijn. Als ik je verhaal lees schiet bij mij meteen de vraag door het hoofd of jullie niet meer goede vrienden zijn of dat kunnen worden. Je kan veel van iemand houden, iemand een heel goed persoon vinden, maar als na een paar pogingen blijkt dat het niet werkt is het misschien beter een goede vriend. Dat hangt ook af van waar jullie iedere keer tegen aanlopen, maar bekijk voor jezelf of het dat misschien kan zijn.
Los van dat je kan blijven vechten voor jullie relatie, is het soms ook goed om los te laten. Als het steeds niet werkt word je er beide niet gelukkig van. En ik ga er daarbij altijd van uit dat als jullie uiteindleijk toch bij elkaar horen, jullie elkaar wel weer vinden! Zeker in de huidige tijd met internet en social networks kun je elkaar altijd weer terug vinden indien dat het resultaat is van elkaar nu los laten!

SucceS!

S., 26-02-2011 22:38 #6
Ik heb mijn virend vorige jaar ontmoet en het klikte meteen. Ik heb me zo kwetsbaar opengesteld en gelijk verteld dat ik hem topper vond/vind. Dat vond hij geweldig en dat was wat mij "sierde" vertelde hij me toen. Nu maanden later heeft hij me al een paar keer aangegeven dat hij twijfelt aan onze relatie. Heb hem ook duidelijk aangegeven dat ik heel veel om hem geef en dat ik nog steeds verliefd ben op hem. Toch heeft hij twijfels en dat frustreert me enorm. Hoe kan ik mijn gevoelens laten merken dat ik heel veel van 'm hou en nog altijd verliefd ben op hem. Er komen zoveel vraagtekens bij me op, houd hij wel van me? Is hij wel eerlijk tegen me geweest? Zit hij met iets wat hij niet wilt vertellen? En noem maar op. Door duidelijk aan te geven dat hij twijfelt begin ik nu ook twijfels te krijgen. Wat moet ik nu doen? Ik ben halsoverkop verliefd en hou ontzettend veel van hem en wil hem niet kwijt. Moet ik hem die ruimte geven om eens goed na te denken over ons? En hoelang duurt zo'n denktijd? Reactie infoteur, 28-02-2011
Hallo,

het is erg vervelend als je vriend twijfelt. Als ik de vragen lees die door je hoofd spelen, zou ika ls eerst willen zeggen dat je vriend niet twijfelt aan jouw gevoelens voor hem, maar hij twijfelt aan zijn gevoelens. Je afvragen hoe je hem nog duidelijker kan maken dat jij hem leuk vind enz. hoeft dus niet. Dat akn juist het tegenovergestelde effect opleveren, omdat hij nu juist ruimte nodig zal hebben om na te denken over zijn twijfels. Samen over die twijfels praten is wel goed, indien hij daar voor open staat. Laat hem aangeven wat hij nu wil en of hij echt een pauze wil of gewoon iets meer ruimte.

Sterkte!

Gj, 07-01-2011 16:14 #5
Mijn vriendin twijfelt heel erg aan onze relatie. We zijn nu 13 jaar samen. Tot een half jaar geleden was er, volgens mij, niets aan de hand. We hadden het toen zelfs over kinderen en ze is zelfs gestopt met anticonceptie om zwanger te raken. Nu heeft iemand anders een gevoel van verliefdheid aangewakkerd en heeft ze met hem gezoend. En nu weet ze niet meer of ze uberhaupt wel bij mij wil blijven.

De afgelopen maanden heb ik veel stress gehad door mijn werk waardoor ik me wellicht niet meer op haar heb gefocust. Ik praatte niet meer over mijn werk en interesses. Dit kan een oorzaak zijn voor haar gedrag/ gevoel.

Ik heb haar gezegd dat ik graag voor onze relatie wil vechten. Ik heb het idee dat dit niet veel uitmaakt. Zij blijft twijfelen over haar gevoelens voor onze relatie en voor die ander.

Wat is hier aan de hand en wat kan ik eraan doen? Moet ik haar voor een tijdje wegsturen? Reactie infoteur, 10-01-2011
Of er meer aan de hand is, kan een buitenstaander niet zeggen. Je zou alleen kunnen informeren of er een reden is geweest waardoor zij er nu wellicht open voor stond om verliefd te worden. Waarom gebeurd dit nu en is dit verder tijdens die 13 jaar niet gebeurd? is er voor haar iets verandert?

Wat je kan doen is niet alleen zeggen dat je er voor wilt vechten, maar er al voor gaan vechten. Daarvoor hoef je geen antwoord van haar af te wachten. Zij zal daardoor wel gaan merken of ze dat fijn vind en het stapjes in de goede richting zijn of dat ze er niets mee kan omdat ze ruimte nodig heeft door wat er is gebeurd of doordat ze beseft dat ze niet met je verder wil. Vechten is het enige wat je kan doen, ik zou zelf niet voorstellen om nu (al) afstand te nemen… dat kan altijd nog op haar verzoek en dat is een erg risicovolle stap!

E., 01-11-2010 16:47 #4
Ik twijfel ook heel erg aan mij relatie. Ik heb nu 5 jaar lang een relatie! en merk nu dat mijn gevoel een beetje is afgezakt. ik heb daarom foute dingen gedaan en misschien wel verliefd ben op een ander. Nu heb ik het verteld en wil hij me ondanks dat ik dat gedaan heb niet kwijt en er helemaal voor gaan zodat ik mijn gevoel voor hem weer helemaal terug krijg. Ik weet niet wat ik nu moet doen… bij hem blijven en kijken of het gevoel terug keert of verder gaan! Reactie infoteur, 09-11-2010
Blijf niet bij hem omdat hij zelfs bij je wil blijven nu je dit verteld hebt. Je moet bij hem blijven omdat je denkt nog jaren samen gelukkig te zijn. Wees daarin wel realistisch dat je altijd momenten in een realtie hebt dat je moet knokken. Maar dat moet je wel beide nog willen, anders kun je er beter nu mee stoppen dan over 1 of 2 jaar…

M., 15-08-2010 11:09 #3
Ik twijfel heel erg aan mijn relatie met mijn vriendin. We gaan nu al zo'n 7 jaar met elkaar en beiden zien we geen vorderingen in onze relaties, we zijn wel veranderd kwa denken en doen, en hoe we met elkaar om gaan is ook niet meer zoals dat was. We hebben de laatste tijd alleen maar ruzie en kunnen niet eens 1 dag zonder. Allebei worden we er moe van, en als er een moment is dat we samen inzien dat het zo niet verder kan, dan draait het uit op ruzie omdat we dan ook praten over het aspect "uit elkaar gaan" we hebben eerder voor dit soort tegen slagen gestaan, maar nu erg extreem. Ik heb wel vaker in dit soort situaties gezeten, alleen liet ik haar dat niet merken. Ik zag altijd het mooie aan haar, en wist zeker dat ik voor haar alles wou doen om het goed te laten lopen, alleen op een gegeven moment is het alsof het toch alleen van mij kant kwam. Ze zegt ook gewoon: tsjah, verander jij eerst maar.
En daar kan ik dan weer niet tegen omdat ik denk: je hoort zoiets samen te doen. Ik pikte alles van haar, en streek me hand wel weer over me hart, en was altijd lief voor haar ook al was ze zelf nog zo bot tegen me of whatever…
Maar nu begin ik ook weerstand te bieden vandaar dat ze ook zegt dat ik moet veranderen, omdat ik zoiets heb van ik pik dit niet meer.

Op dit moment ben ik al zo ver, dat ik zoiets heb van LAAT ME MET RUST! ik wordt niet gelukkig van jou, zodra ze bij me is neemt dat langzaam weg, maar ook niet veel. Ik weet niet meer wat ik aan moet met mijn twijfels, en of ik hier nog wel in moet blijven hangen. Zoal voor haar, als voor mij. Het is moeilijk, omdat je ook veel denkt aan de mooie momenten daar wil je het liefste ook aan vast houden, maar als het moet zoals het nu gaat, wordt ik ook niet gelukkig.

ZIT MET ME HANDEN IN HET HAAR! Reactie infoteur, 16-08-2010
Het valt nooit mee om na 7 jaar samen zijn een beslissing te nemen. Uit je verhaal blijkt wel duidelijk dat er iets moet veranderen, want op deze manier wordt je beide niet gelukkig. Uit je verhaal kan ik niet op maken of jullie al eens (zonder vooraf ruzie te hebben) serieus met elkaar zijn gaan praten. Anders zou ik dat als eerste willen adviseren. Zeg dat je dat graag wilt en het noodzakelijk is en maak dan vooraf in ieder geval de afspraak dat je elkaar uit laat praten. Doordat je beide zo kan zeggen wat je op het hart hebt, zal ook blijken of dat overeenkomt of dat jullie het beide totaal anders ervaren.
Vervolgens zul je samen moeten bepalen of je beide denkt dat het nog kan veranderen. Wanneer je niet beide bereid bent er SAMEN aan te werken (dus niet “eerst verander jij maar”) dan zul je waarschijnlijk de knoop door moeten hakken en uit elkaar gaan.
Hou daarbij wel het volgende in je hoofd: als jullie echt voor elkaar bestemd zijn, dan kom je wel weer bij elkaar uit. Zeker met alle moderne technieken van tegenwoordig. Daarvoor zul je wel eerst echt uit elkaar moeten (gewone vrienden worden kan later altijd nog, als je dat direct doet houdt 1 van 2 of beide toch hoop).

Heel veel sterkte met de beslissing!

Mabe (infoteur), 02-05-2010 10:45 #2
Om vanwege financiële redenen samen te blijven, daar wordt je uiteindelijk beide niet gelukkiger van. Wat zijn de verwachtingen als jullie het huis verkopen of wat zijn de mogelijkheden om het (deels) te verhuren. Als je voelt dat de relatie nergens meer toe leidt, dan moet je afstand durven nemen van de praktsiche bezwaren zoals in dit geval financiële middelen… voor een ander is dat een gezamelijke vriendenkring of wat dan ook… kies voor geluk op de lange termijn en kies voor je eigen geluk!

Michael Sandersen, 02-05-2010 02:28 #1
En wat als je samen een koopwoning hebt, op beider naam. Je houdt van mekaar, maar voelt tevens allebei dat de relatie aan zijn einde begint te raken. Je bent allebei starter, en kan mekaar niet uitkopen. Oftewel al gaat het uit zit je bieden in een financieel graf. En dan?

Infoteur: Mabe
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Man en vrouw
Reacties: 152
Schrijf mee!