Levensvisie als excuus (3)

Het laatste deel van mijn artiekel reeks over levensviesie als excuus is het slotpleidooi van hoe er ook gedacht zou kunnen worden. Voorgaande hoofdstukken verhelderen het concept visie en het nut ervan. Maar ook geef ik aandacht aan diegene die overal zo'n beetje buiten de boot vallen. Met alle resultaten van dien. Enige herkenning en ontkenning zal hier en daar het gevolg zijn.

Levensvisie als excuus deel 8

Als opvoeding geschiedenis is. Het geen waaruit u bent ontstaan en waardoor u bent opgevoed. De ervaringen die u hebt mee gemaakt. De scholing die u hebt gehad. U eventueel religieus onderbouwde waarden en normen hebt gekend. Dan zijn dat de eerste bouwstenen van waaruit u een visie ontwikkeld.

De mate waarin je tevreden of ontevreden bent door ervaringen, die je in je leven hebt opgedaan, op het gebied van bepaalde visies, vorm je loyaliteit of afkeer tegen één of meerdere visies.

Het is goed voor te stellen dat als je helemaal in het plaatje van een bestaande visie past, je daardoor beloont wordt, in de vorm van aanzien, partner, succes, materieel en kinderen, dat de kans groot is, dat je die bestaande visie voort zal zetten, in de manier waarop je de kinderen opvoed.

Val je om bepaalde redenen buiten de boot, vanwege uiterlijke, geestelijke, persoonlijke of spirituele afwijkingen of gedrag, stuit je op onbegrip, wordt je gestraft en maak je daardoor een aaneenschakeling van teleurstellingen, verdriet, onmacht en woedde mee. Zul je de visies waarin je bent opgevoed of geschoold bent, terzijde schuiven om er één zelf te ontwikkelen. Een geaccepteerde persoon in een bestaande visie kan door slechte ervaringen met de werkelijkheid, besluiten deze bestaande visie alsnog de rug toe te keren.

Dan komt de wet van de evolutie om de hoek kijken. Ga je iets ontwikkelen waarbij je gedwongen wordt om te experimenteren? Het geen wat je zoekt is nog niet ontstaan en heeft zijn basis altijd vanuit de visie waarmee je niets van doen wilt hebben. Die visie was er niet voor niets. De rede dat het bestaat en zichzelf in stand kan houden heeft tot conclusie dat het een goede weg is om zo op die manier door te gaan. Maar wat nu als uitgerekend jij gewoon niet in die visie past?

Een tijd terug werd afwijkend gedrag en zienswijzen afgestraft, verbannen of zelfs geëlimineerd.
Moet de gene die afwijkt dan zichzelf uit de weg ruimen omdat de bestaande groep met zijn visie er het lef niet meer voor heeft? Moet de persoon als ziek beschouwd worden? Is de enige manier voor een afwijkend iemand, een verzamelplaats waar alle afwijkende bij elkaar gehouden worden, om ze in de gaten te houden? Is de enige weg van een afwijkend iemand de verdoving van legale en illegale middelen om de pijn te verzachten? Vroeg of laat gaat het mis en geeft de geest of het lichaam er de brui aan. Zijn dat de opties van een laffe zelfzuchtige arrogante maatschappij? Of zijn er meer mogelijkheden?

Mogelijkheden te over die vaak geen lange levensverwachting kent. Mensen die experimenteren met drugs, criminaliteit, verzet of andere vormen van expressie, hebben vaak een zodanig apart, wild, afwijkend leven dat er boeken over ze geschreven kunnen worden, omdat het vaak eenlingen zijn, waar geen ouder op zit te wachten, dat hun kind zo zou kunnen worden, maar wel zouden willen lezen om met leeftijdsgenoten er over te kunnen praten. Die goeie ouwe tijd.

Er zijn ook andere manieren om in dit systeem te overleven zonder jezelf te gronde te richten. Die manier vergt veel inbeelding en doorzettingsvermogen. Uiteindelijk gaat het om een paar zaken, die je duidelijk moet hebben. Dat is de basis waarin je leeft. Een eigen woonruimte waar jij de huur van betaald en niemand jou kan komen vertellen hoe je moet denken. Je moet een inkomen hebben. Dan degene met wie je samen wil zijn duidelijke persoonlijke grenzen aan elkaar geeft. Want alles valt en staat met acceptatie en respect voor je zelf en de ander. Maak voor jezelf duidelijk waar je voor staat. Wat je wil en wat je denkt. Erken je monster in jezelf en ben niet bang om je hand in eigen boezem te steken, als je eens een keer de mist in gaat. Ruzie is niet verkeerd zolang er met respect met elkaar om gegaan wordt. Begrip naar elkaar is een groeiproces van twee mensen die vanuit verschillende of overeenkomstige visies zijn opgevoed, maar desondanks op elkaar moet worden afgestemd.

Net als iedereen begrijpt, dat als je een eigen zaak wil beginnen, je veel voorbereiding nodig hebt en moet investeren om na een bepaalde tijd het rendement te krijgen, die je voor ogen had om de zaak open te houden.
Dat is met relaties net zo. Van ouder tot kind, van jou tot kennis, van partner tot jou.
Alles heeft zijn gevolgen, waaruit je conclusies kunt trekken. Je keuzes gaat maken en gedrag vertoont. Net als de mens een systeem nodig had om te ontwikkelen heeft een individu ook een systeem nodig.

Gedrag komt voort uit een visie. Een visie is de beweegreden waarom je iets juist wel of niet doet. Je kunt je eigen handelen onderbouwen.

Door gedrag zet je iets in werking. Die werking is een interactie met een persoon of een ding.

Dat gedrag wat door een visie is ontstaan heeft als doel een bepaald resultaat te behalen. Uit het resultaat trek je een conclusie, waaruit je bepaald of het doel behaald is met een wenselijk resultaat.

Is het doel behaald, zou je het gedrag dat daar voor gezorgd heeft, nog kunnen verbeteren. Is deze niet behaald ga je een manier bedenken of overwegen om in je gedrag manieren te vinden om je doel wel te behalen.

Deze 4 stelregels van hoe je het zelf gemakkelijk kan maken, is een hele onpersoonlijke, theoretische manier van omschrijven, hoe je in de basis in het leven zou kunnen staan. Pak een willekeurige situatie en bepaal wat je gedrag is, hoe je ermee omgaat, wat het resultaat is en welke conclusie je eruit kunt trekken. Je zult versteld staan hoe erg deze 4 stelregels kloppen.

Zo zou je de vraag kunnen stellen of mensen die in hun jeugd zijn beschadigd gevoeliger voor het gebruik van drugs zijn?
Roken en drinken die mensen meer?
Hebben ze tatoeages om zodoende de pijn die ze daarvoor hebben moeten lijden, een vertaling is van de pijn die ze hebben meegemaakt of nog steeds doorleven?
Zijn het dragen van bepaalde kleuren zoals rood en zwart uitingen van verdriet of rouw? Beschadigingen die niemand wil of kan begrijpen. Lastig vinden en eigenlijk verbannen moeten worden volgens sommige mensen, omdat hun visie op de wereld vertroebeld?

Allemaal vragen die ik nog niet onderzocht heb gezien. Ik vind ze zeker de moeite waard om te onderzoeken. Want ergens zou de oorzaak moeten liggen en de persoon die eventueel erkent dat hij of zij met een probleem zit, aan de hand van eenvoudige stelregels zichzelf kan laten genezen om zodoende de cirkel van de geschiedenis te helpen doorbreken, om eigen toekomst te maken, die zonder de ellende van het verleden verder kan gaan.

Mijn subjectief, irrationeel en subjectief denken, gebruikt onuitgediepte wetenschappelijke gegevens en conclusies, die ik gebruik om een visie dat in wezen nutteloos is, duidelijk te maken. Wat mij nogal opvalt, is dat mensen het overzicht missen. Ze zeggen het één en doen het ander. Schijnen dat niet in de gaten te hebben en veroorzaken daardoor nogal wat misverstanden, die op hun beurt zo uit de hand kunnen lopen dat er heel veel verdriet ontstaat.

Levensvisie als excuus deel 9

Dat verdriet en onenigheid, is volledig berust op onbegrip, slechte communicatie en egocentrisme, wat gemakkelijk verminderd kan worden. Maar wil men dat wel?

Het heeft er alle schijn van dat nogal wat mensen, die ik geobserveerd heb een ernstige behoefte hebben, aan drama. Vandaar dat die series op tv het ook geweldig doen, zou je bijna kunnen concluderen. Een drama is voor hen bezigheidstherapie die vooral nog meer energie krijgen als er toeschouwers bij zijn. Zonder toeschouwers is een zelf gegenereerd toneelstuk niet compleet.
Nu heeft elk huishouden zo zijn eigen geheimpjes, onenigheidjes en gevoelige punten, waar men het liefst niet over heeft. Ieder zijn goed recht natuurlijk. Maar als die mensen naar buiten treden zijn ze opeens heel anders. Dan wordt er vaak een toneelstuk opgevoerd. Van kijk eens hoe hecht we zijn. Wat een geweldig contact we met elkaar hebben. Ziet iedereen hoeveel we van elkaar houden of hoe goed wij onze kinderen wel op kunnen voeden? Dit alleen op feesten en verplichte familie bijeenkomsten. Liegen dat je scheel ziet. Pijn in de kaken van geforceerd lachen en gelukkig doen. Tot er foutjes worden gemaakt tijdens het nuttigen van drank of iets anders.

Etalage gedrag noem ik gedrag van een systeem dat zich van de beste kant laat zien. Ideologieën, bedrijven, scholen, gezinnen en jijzelf doen dat. Om jezelf te verkopen, een baan te krijgen, klanten te binden of een volk rustig te houden. Alles om te verleiden en misleiden.

Feestdagen, verjaardagen, georganiseerde familie uitjes en vakanties zijn uitermate geschikte momenten om de mens als zodanig te observeren.
Waarom is dat? Er zijn tv-programma’s de laatste tijd aan de lopende band ontwikkeld die deze vraag van de consument ( wij dus) zouden moeten bevredigen. Je kunt zelf gevoelsmatig de conclusies trekken. Hebben wij behoefte aan drama of doen we mee aan etalage gedrag? Ten eerste kijk je of dat bij jezelf zo is? Ontkenning alom natuurlijk. Het is ook niet leuk om toe te geven dat jezelf aan dat circus meedoet. Iedereen doet het toch? Als je dat niet doet, ben je een lastig persoon, een onvolgroeide geest, een puber een rebel. Deze zullen hoe dan ook afgestraft of verwijderd worden.
Eventuele verwijtende blikken van andere familieleden op een familiefeest, naar de ouders van het moeilijke kind. Corrigerende en belerende tonen van de ouders. Het kind wat zich verraden voelt en nog verder overstuur raakt. De basis is gelegd. Het drama is geboren. We zitten op de eerste rij.
Onverwerkte jeugdtrauma’s en onderlinge concurrentie van kinderen die inmiddels zelf ouders zijn geworden. Zij die nu hun ongemak veel onzichtbaarder kunnen laten bevredigen, door eenvoudige toonaard verbuigingen en ogenschijnlijke onschuldige uitspraken. Intriges, complotten, ruzies, scheidingen en verzoeningen. Alle ingrediënten voor een televisie programma waar naar het schijnt erg veel behoefte aan is.

Hoe vrij ben je in een gezin? Als je op kamers woont, een relatie hebt, samen woont, een gezinnetje sticht?

Hoe denk je te overleven in een systeem dat gezin of leefgroep genoemd wordt, wat op zichzelf in een ander systeem leeft dat maatschappij heet?

Waar haal je de informatie vandaan als het geen wat je ziet en meemaakt, je helemaal niet bevalt?

Welke vrijheden zijn er naast bekend worden, een enorme prijs winnen of succes hebben, waardoor je alleen nog maar hoeft te rentenieren?

Ben je de heerser die over de ruggen van anderen aan rijkdommem komt?
De dienaar die de heerser ondersteunt?
Het volk dat zich krom werkt om zelf in leven te blijven?

Is het mogelijk om een systeem te veranderen in een sociaal, menselijk, hoogwaardig, intelligent, en afwijkend geheel?

Welke grootheden, tirannen, helden en massamoordenaars zijn ons voorgegaan om die idealen te kunnen verwezenlijken?

Uiteindelijk heb je een systeem nodig om jouw visie er door te drukken. De vraag is hoe krachtig je bent om niet voortijdig uit de weg geruimd te worden.

Welk ideaal iemand ook nastreeft. Alles valt en staat met een systeem. Een systeem dat succesvol is en groeimogelijkheden biedt. Elk ander idee wat het niet redt zal volgens de evolutietheorie een oorzaak hebben waarom het niet overleeft.

Waarom de mens als soort het wel heeft overleeft.
Waarom bepaalde groepen succesvoller zijn dan andere.
Waarom er kleine groepen over de grote blijven regeren.
Dat is alleen maar uit te leggen in het tastbare resultaat.
Gewoonweg omdat het bestaat.
Zou het niet zo zijn was het er niet.

Alleen wel verdomde vervelend voor de mensen die op een bepaalde manier afwijken van de grote groep.
De groep die volgens mijn visie door de geschiedenis heen de drijvende kracht is achter de inhoudelijkheid van het overheersende systeem. Maar is dat wel zo?

Levensvisie als excuus deel 10

Het laatste deel wordt geweid aan het overbekende zwarte schaap van de familie, mafkees, of afwijkende dropout, eigenzinnige kwalloot, lastige excentriekelingen en opstandige rebelse individuen.

Het zou me niet verbazen dat we allemaal een verhaal kennen van een persoon die niet helemaal spoort. Of alleen maar zit te rotzakken, graag plaagt of streken uithaalt. De reden ervan is simpel. Zo’n persoon valt op. Eenvoudigweg omdat het gedrag van een dergelijk persoon dermate afwijkt dat alle andere afwijkende individuen overstijgt.
Iemand die wel eens een grapje maakt valt in het niet bij een ander die de wildste capriolen uithaalt.
Wat zijn dat voor mensen? Komen ze aandacht tekort? Hebben ze te weinig zuurstof bij de geboorte gehad? Of zijn ze geniaal in het uiten van emoties en gedrag?

Het blijkt eens te meer dat sommige wetenschappers een bepaalde vorm van genialiteit hebben. Ze kunnen sneller en eigenzinniger verbanden leggen dan anderen. Zoals je op sport, muziek, acteer en zang gebied mensen hebt die in hun richting of vak ver boven anderen uit stijgen, zijn er ook geleerden die het onmogelijke mogelijk hebben gemaakt in het verleden.

Ook nu zijn er mensen die niet alleen heel erg intelligent zijn maar deze vermogens ook kunnen gebruiken en controleren, zodat ze de leeftijd halen, waarin ze tot volle wasdom komen.

Want het vermogen bezitten, betekent niet dat je het vermogen kunt hanteren. Een groeiproces en sturing van deze mensen is nodig om ze te beschermen. Het is van essentieel belang dat er veiligheid geboden wordt aan kinderen. Niet alleen degene die volgens ingewikkelde formules een bepaalde hoogwaardige score zouden kunnen halen. Maar ieder kind. Dit utopische doel gaat meteen gepaard met de aard van de mens die deze stelling zo utopisch maakt.

Volgens mijn visie zijn de zogenaamde volwassenen nog kinderen die wedstrijdjes doen met elkaar, ten koste van het resultaat, die de samenleving vormt en in stand houdt.

Even heel kort door de bocht genomen wordt ieder mens vanaf de geboorte, letterlijk en figuurlijk gewogen op de gemiddelde vermogens en standaarden, die instanties hebben opgesteld waar een individu binnen de kaders, grenzen en bepalingen, kan worden gecategoriseerd.
Dit in eerste instantie in het belang van het kind en de ouders om bepaalde afwijkingen of beschadigingen en ziekten voor te zijn. De groei, motoriek, ogen, oren, zenuwen, de balletjes, en de voeten bijvoorbeeld.
Er van uitgaande dat het kind helemaal gezond is, dus geen afwijkingen aan het x chromosoom hebben die voor nog al wat afwijkingen kan zorgen. Zoals
syndroom van down, prater willie, fragiele x-syndroom en nog meer duidelijk genetische afwijkingen die vaak een intensieve behandeling en begeleiding behoeven.

Het zogenaamde normale kind moet blijven voldoen aan de maatschappelijk eisen en wordt op school constant getoetst. Ook ouders die graag intelligente kinderen willen hebben, omdat zoiets qua status erg handig is bij gespreksonderwerpen van familiebijeenkomsten. Uiteindelijk bepaald het niveau en beroepsopleiding, het jaarinkomen, hypotheek en aanzien. Wat leuk voor die ouders die andere ouders met kinderen van een minder hoog niveau, met onzichtbare ongeschreven regels, af kunnen troeven. Want de prestatie van een kind schijnt afhankelijk te zijn van de keuze in je partner die je kiest, de opvoeding die je daarmee samenstelt en de daarmee behaalde resultaten, die direct en indirect het gevolg zouden moeten zijn van je eigen visie.
Want visie is gedrag dat nodig is om kinderen te sturen en te begeleiden. Hoe hoger een kind scoort, hoe beter je visie, wordt er klaarblijkelijk gedacht met alle gevolgen van dien als blijkt dat er een kind tussen zit die niet helemaal volgens het verwachtingspatroon functioneert.

Zolang het geen gevolgen heeft voor het niveau en inkomen is dat nog wel te overzien. Maar als de persoon erachter komt dat hij of zij anders geaard is. Of een andere religie aan wil hangen. Helemaal geen vaste relatie of kinderen wil? Wat dan? Helemaal erg als het kind besluit in de kunstzinnige richting iets te gaan doen, wat over het algemeen, een onzekere financiële toekomst heeft.
Maakt niet uit wat het wordt als het maar gezond is hoor je ouders tijdens de zwangerschap roepen. Maar ja hoe gevoelig ben je als ouder voor de zielige spelletjes die onvolgroeide competitieve ouders van andere kinderen, familieleden, en kinderen die er zelf al door verpest zijn? Hoe ga je daarmee om en hoe leer je de eigen kinderen er mee om gaan?

Dus vandaar ook de verborgen angst van vele ouders om kinderen te krijgen. Vooral als deze autistisch, doof, blind, stom, verlamt of genetisch afwijkend zijn. Om maar te zwijgen over afwijkingen die pas later kunnen worden geconstateerd. Zoals bij tieners en jongeren dislectie of cijfer en kleuren blindheid.
De heftige beperkingen van afwijkende mensen werden in het verleden weg gestopt, verwijderd en of geëlimineerd, omdat ze een systeem vroeger meer tot last waren dan anders. Vervloekingen van de goden en andere spirituele kwaadheden zouden daar toen de oorzaak van zijn geweest.
Er zijn stammen en volkeren geweest die juist afwijkende mensen als begiftigde mensen zagen. Volgens die denkwijze hadden de afwijkende iets aparts, waar door ze dus een gave hadden in plaats dat ze een last waren. Jammer genoeg was die manier van denken, in dat systeem niet sterk genoeg om zijn gebruiken in leven te houden.
Daarom is het nog niet zo lang geleden, dat de aversie tegen mensen die voor, tijdens of na de geboorte, maar ook na een ongeluk, zodanig afweken, dat ze communicatief en uiterlijk niet in het gewenste patroon pasten, nog erg duidelijk aanwezig, was.
Benamingen van vroeger zoals idioot, debiel en mongool, werden uiteindelijk veranderd in verstandelijke gehandicapten en daarna in verstandelijk beperkten.
De verandering van de namen over een groep mensen met de zelfde afwijkingen, is schijnbaar nodig geweest, om het respect die wij als maatschappij voor deze mensen hebben gekregen, te benadrukken. In mijn ogen is het een spijtbetuiging voor al het leed, dat onze voorouderen, die deze groep mensen en de ouders ervan, het zo moeilijk hebben gemaakt, te verzachten.

We weten nu dat de ouders en de verstandelijk beperkte kinderen er niets aan hebben kunnen doen. Geen spirituele verklaringen maar een wetenschappelijke conclusie, hebben aan dat onmenselijke gedrag, een eind gemaakt. Jammer genoeg nog niet over de gehele wereld.

In de westerse wereld hebben we normen en waarden. De norm waar de ouder en kind aan moet voldoen om in een bepaalde categorie te komen. Een arme ouder die mentaal labiel is en niet voor de kinderen kan zorgen, krijgt een etiket waaraan het dan aan voldoet. De kinderbescherming zal ingezet worden om te onderzoeken of deze gegevens gegrond zijn en moeten daaruit, in het belang van het kind, conclusies trekken. Een rijke ouder die ook labiel is maar het doormiddel van geld weet te verbergen, met behulp van privé verzorgers, kinderoppassers, leraressen of leraren, krijgt niet hetzelfde etiket.
De wedstrijdjes waar ik het eerder over heb gehad, is veelal gestimuleerd door de ouders. Er is een competitie tussen intelligentie en wijsheid geforceerd. De ouder heeft vaak de behoefte om zich met het kind te meten, onderuit te halen en vals te maken. Erg laf als je bedenkt dat je als ouder zoveel jaar voorsprong hebt. Toch schijnt dat een goed systeem te zijn om kinderen sterk te maken voor de maatschappij. De zwakkeren echter, die het mentaal niet redden of die de manier van omgang niet accepteren, hebben pech gehad.
Broers en zussen kunnen een band vormen maar ook rivaliteit hebben. Later wordt die competitie in de vorm van visie, opvoeding van kinderen, relaties, bezittingen en rijkdom in succes vertaald.
Deze onzichtbare vorm van constante wedstrijdjes spelen kabbelt rustig voort en wordt weer doorgegeven aan de volgende generatie. Of je het leuk vind of niet. Dit systeem schijnt op deze manier te werken anders zou het uitgestorven zijn. Stimulering van competitie zorgt voor een mentale sterke generatie. Maar ook voor mensen die daar anders over denken, buiten de boot vallen en met hun gave misschien wel iets creatiefs gaan doen om die enkelen die dat ook zo ervaren een gevoel van herkenbaarheid te geven. Wie weet.

Wanneer mensen bij elkaar komen spreken ze meestal over een select aantal onderwerpen.
Hoe het met je gaat, refereert naar geestelijk, lichamelijke en maatschappelijke voorspoed.
Dat omvat dus hoe je, je voelt, of je nog gezond bent en wat voor werk je doet.
In dat kader kan er getrouwd worden, kinderen gemaakt en gewerkt worden naar je pensioen.
Je visie bepaald gedrag, dus de mate waarin een relatie in stand gehouden kan worden, hoe het contact met de kinderen zich ontwikkeld, je het werk kunt behouden en hoe je daarna als je gepensioneerd bent nog in het leven staat.
Aan de hand van scheidingen, kinderen met gedragsproblemen, en financiële perikelen, kan je met de eerdere genoemde 4 stelregels een aardige conclusie trekken.

Je kunt je voorstellen dat door bepaalde gezinssituaties zich overeenkomstige gedragskenmerken voordoen bij kinderen die daar mee in aanraking zijn gekomen.
Veel agressie en geweld, verdriet, en ellende met als toedracht alcoholmisbruik en slechte communicatie, heeft een andere invloed als bijvoorbeeld, agressie en geweld, verdriet en ellende door oorlog, genocide, angst en vluchten.
Problemen door geldgebrek en of een sombere levensvisie, pech, ziekte, ongeluk en tegenslag zal zijn verschil kennen als deze ervaren worden in een arm gezin en een rijk gezin die er altijd goed voor heeft gestaan.

Afwijkende mensen die de behoefte hebben om zo te zijn zoals ze zijn omdat ze eigenlijk niet ander kunnen, moeten een manier of een systeem zien te ontwikkelen waarin ze kunnen blijven of willen leven waarmee ze kunnen blijven wie ze zijn.
Hun opstandig en afwijkend gedrag zal menig ouder en ander familielid de wenkbrauwen doen bewegen, maar is uiteindelijk niet door dwang, straf en opgelegde schuldgevoel tegen te houden.
Het gevaar alleen is dat de afwijkende persoon geen manier ziet om te overleven en in zware emotionele pieken tot een impulsieve daad kan worden gebracht, bij gebrek aan respect, begrip en liefde voor die persoon.
Mijn boodschap aan de ouders is het kind te accepteren zoals die is, binnen de huisregels die gelden voor de ouders. Dat zegt genoeg over de beperking die de ouders zelf hebben maar niets over het kind. Die moet daar zelf achter komen. Dus stoom die klaar voor zelfstandigheid.
Het is niet de eerste keer dat kinderen zelfmoord plegen omdat er een complete vervreemding tussen de ouders en kind is ontstaan. Ouders die teleurgesteld zijn in de keuze die het kind maakt. De schaamte die ouders zichzelf opleggen door andere familieleden of vreemden, ten opzichte van het kind, die zich op een bepaalde manier uit.
Opstandig en rebels gedrag wat mede door de hormoonhuishouding, ontwikkeling van het lichaam en geestelijke vermogens wordt veroorzaakt gaat gepaard met de omstandigheid waarin het kind opgroeit.

Wat men vaak ziet bij dertigers die hun leventje duidelijk hebben gekregen en lachend de fotoboeken open slaan. Ze lachen of schamen zich dan over de tijd dat ze bepaalde kleding, haardracht en gedrag hadden. Ze snappen dan schijnbaar dat het de leeftijd en het tijdsbeeld was, wat daar aan ten grondslag lag. Mooie kennis die je kunt gebruiken als je zelf kinderen hebt van die leeftijd.

Tegen de jongeren, die dit lezen zeg ik. Hou vol. Ook al voel je jezelf alleen staan tegenover de massa, die je weigert te begrijpen omdat ze het te druk hebben met zichzelf en de maatschappij, waarvan ze denken dat ze daar constant aan moeten voldoen.

Want dood ga je toch wel een keer. Of het van ouderdom is, een ongeval, ziekte, moord of iets onverklaarbaars. Zolang je voor jezelf kansen kunt blijven creëren, de pijn en ellende die je mee moet maken, omdat je juist zoveel voelt en ziet, meegemaakt hebt of dingen voorziet, •kun je met die ervaringen, jezelf en anderen helpen. Het is bijna onmogelijk om te beseffen hoeveel er kan veranderen met enkele simpele handigheidjes die je de inzichten geeft om iets met je leven te doen.

Humor is daarbij een goede raadgever. Hoe klote het allemaal ook is, maar lachen, overwint de ellende in het diepste van je ziel. Om als voorbeeld te noemen.

Met een broodje Kebab ging ik naar het ziekenhuis, om mijn enige goede vriend te bezoeken, die zojuist hersteld was van een operatie, ten gevolge van kanker en uitzaaiingen in de longen. Ik zei dat ik een lekker broodje operatie afval had en we lachten. Ondanks de ellende deed ik iets om een bijdrage te leveren aan iets positiefs.
Nou was die persoon voor zijn ziekte al heel erg met de dood bezig. Maar dat werkt gewoon. Hij heeft het overigens overleefd. Gelukkig. Ook ten tijde van depressiviteit kan zwartgallige humor een prettige vorm zijn om daar door heen te sterven. Vooral als elke ademhaling een brandende messteek is en lachen de pas gehechte operatie wonden doen scheuren.

De dood is niet iets vreselijks maar ook niet het antwoord op het leven. Het is een onderdeel wat erbij hoort en is moeilijk te toetsen, in hoe ver dat voor impact heeft op de mens.

Als je niets te verliezen hebt. Hoef je dus ook niets te winnen. Heb je geen macht nodig om anderen te onderdrukken. Hoef je ook geen mensen te bekeren of de vernieling in te helpen. Alleen nog maar te zijn en het goede te doen.
Ademhaling is het eerste waar men naar kijkt als een baby geboren wordt. Zo ook is dat het geen wat ons in eerste instantie doet leven. Voeding, een dak boven je hoofd en contact met de omgeving zijn de basis. Zodra die behoefte bevredigd wordt, is er plaats voor zaken die te maken hebben met wat je wilt doen.
De invulling van je tijd om zo de jaren door te komen, kan een belangrijke voeding zijn voor het geen wat je uiteindelijk de wereld nalaat, als je uiteindelijk komt te overlijden.
Of dat nu een grote bankrekening is of ontroerend goed, mooie herinneringen, en plezier, kunst in al zijn vormen. Doet er niet toe. Het gaat erom hoe je die tijd hebt doorleefd.

Uiteindelijk is een zwiep van een tak op je blote huid een pijnprikkel van tijdelijke aard.
Het is relatief pijnlijk maar minder erg als een zwiep van een vlijmscherp zwaard.
Pijn die je emotioneel doorleefd kan erger zijn dan een kogel die je in 1 keer om zeep helpt.
Van pijn kun je herstellen en leren. Van alles wat de pijn meteen uitschakelt niet.
Ook hier werken de 4 eerder genoemde stelregels perfect.

Afwijkend gedrag is vaak een signaal. Of je die vertoond tijdens de kinderjaren of goed weet weg te stoppen, om het op latere leeftijd nog eens dunnetjes over te doen. In je gedrag dat door een visie wordt gedragen kom je tot een punt dat je conclusies moet trekken.
Het resultaat van je gedrag dwingt je ertoe. Hoe lang je verstoppetje speelt met je zelf hoe minder je ervan leert, en hoe erger vaak de problemen worden.

Of dat de momenten zijn waarop, excentrieke schilders, muzikanten, artiesten, chirurgen, politici, filmsterren of sporters de fout in gaan weten we natuurlijk nooit. Maar naar jezelf geredeneerd zal je eerder tot een emotionele crisis komen als je de gevoelens wegstopt of verdoofd, dan als je er over praat en jezelf uit.

Of deze uitingen zijn in gedichtvorm, muziek, artikelen, tekeningen, fotografie, film, sport, toneel, werk, eigen zaak, studie, vakantie en al wat er meer op te noemen is.

Je blijft de persoon met een visie en gedrag, ontstaan uit de geschiedenis die heeft kunnen voortbestaan op systemen, die de mens heeft gebracht, tot waar we nu zijn.

Bedankt voor het lezen van dit artikel © 2006 - 2010 Danty, gepubliceerd in Filosofie (Mens en Samenleving) op 14-12-2006. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Danty is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Existentialisme: De mens is niets anders dan wat hij van zichzelf maakt. Dit is het belangrijkste principe van het existentialisme. Het existentialisme is een filosofische stroming die sinds de Eerste Wereld…
• De essentie van Tantra: Voor wie een artikel wil lezen voornamelijk over tantraseks: lees niet verder. Dit artikel gaat over tantra als levensstijl. Seks maakt daar slechts een klein deel van uit. Voor veel…
• Wat is het Humanisme: Het humanisme is geen godsdienst zoals het christendom, jodendom en bijvoorbeeld boeddhisme dat wel zijn. Humanisten geloven namelijk niet in God of een hiernamaals. Ze geloven daarom o…
• Chabad-Lubavitcher Chassidisch Jodendom: De Chabad-Lubavitch is een filosofie, een beweging en een organisatie. Het wordt beschouwd als de meest dynamische kracht in het tegenwoordige Jodendom. De beweging k…
• Levensvisie als excuus: Het artikel heet Levensvisie als excuus, die inhoudelijk gaat over hoe wij als mens zijn en waar dat door komt. Welke factoren mee hebben gespeelt om een maatschappij op te bouwen en…