In de overgang van geloven naar weten

Jammer dat van de illusie ‘eeuwig te leven’ uit onze jeugd weinig over is en er bij velen het negatieve gevoel van een ‘kort en misschien zelfs zinloos bestaan' voor in de plaats komt. Tobben over de manier waarop de mens aftakelt naar z'n einde toe. Het leven is 'n race van luier naar luier. De mens verandert snel na zijn studietijd, toen de toekomst nog bol stond van beloftes.

Problemen met de tijd

De mens heeft problemen met de tijd, gevoelsmatig studeerde hij ‘gisteren’ nog en ‘vandaag’ is z’n leven half voorbij, ‘morgen’ is hij oud en ‘overmorgen’ dood. Hij zag gisteren Jeanne Moreau in een film als een mooie jonge sensuele vrouw, vandaag ziet hij haar op tv in een interview als een oude dame, hij schrikt van haar “snelle” veroudering. Vroeger bestond zo’n vergelijking niet, waren er geen beelden uit het verleden om naast het heden te leggen. Dat was een stuk eenvoudiger "het was altijd heden".

Van geloof naar weten

"Velen van huis uit nog gelovig en alles was duidelijk, het geloof was de waarheid en het doel de hemel, nu zitten we in de overgang van geloven naar weten en dat maakt onzeker. Mensen verliezen het overzicht, verliezen de controle, onzekerheid is oorzaak van gevoelens van onbehagen.

De zin van het bestaan

"Of het leven zinvol of zinloos is weten we pas als het waarom van de schepping bekend is en daar begrijpen we weinig van. Sommige fysici denken dat onze kennis groot is, waarmee ze eigenlijk aangeven dat ze zich niet intensief met het geheel, de schepping, hebben bezig gehouden want dan denken ze niet meer dat hun kennis groot is. Van de vragen “Hoe, Wie, Wat en Waarom van de schepping” is een klein deel van Hoe beantwoord, van Wie, Wat en Waarom van de schepping hebben we geen flauw benul.

De mens past zich aan

Tegen de natuurlijke dood hoeft niemand op te zien, we zijn geestelijk niet eens op onze eigen begrafenis en verdriet om de afscheid hebben we evenmin, daar zadelen we onze nabestaanden mee op. Waarom angst voor het sterven, we groeien er naar toe, als we erg moe zijn willen we graag slapen. Mochten we lijden aan een terminale ziekte dan hoeven we geen pijn te lijden met de huidige medicijnen en als het sterven ons vernedert houden we controle over de toestand via recht op euthanasie. Levenslang angst voor de dood is erger dan de dood.

Wakken in de tijd

Met de tijd is niets mis maar wij zijn niet altijd bij de tijd, dan gaat hij voorbij zonder dat we hem bewust meemaken en dan kunnen we ons die tijd ook niet herinneren, dat verkleint de gevoelsduur die achter ons ligt. De tijd die zich voor ons uitstrekt is gevoelsmatig een stuk langer dan die achter ons ligt, we herinneren ons alleen de tijd die we bewust beleefd hebben. Doornroosje sliep gevoelsmatig één nacht maar het was in werkelijkheid een eeuw, voor haar gevoel duurde die eeuw slechts een nacht.

Elk mens is een hoofdprijs winnaar

Bedenk dat van de miljard zaadcellen zijn wij er in geslaagd de eicel binnen te dringen, we zijn allen hoofdprijswinnaar en groeien op tot mens. Miljarden verliezers worden afgevoerd. De kans op de hoofdprijs om mens te worden, is kleiner als het winnen van de hoofdprijs in de staatsloterij. Alle mensen zijn hoofdprijswinnaar en dat alleen al maakt de levende mens bijzonder".
Angst maakt de dood die we willen verdrijven juist middelpunt van ons leven. Het grootst denkbare geschenk, het leven zelf, maakt zo mensen ongelukkig, dat is te gek voor woorden. Bedenk dat het leven een geschenk is die elke dag een dag groter wordt.

Handvol aarde

Enige andere optie was dat de persoon de race naar de eicel verloren had, dan had een broer of zus zijn plaats ingenomen en hij was een handvol aarde gebleven, met dát alternatief moet hij zijn leven vergelijken, dát maakt duidelijk dat elke nieuwe dag winst is, het geschenk een dag groter maakt. Hij was een handvol aarde, nu is hij een mens”.
Als de mens oud wordt freewheelt hij door zijn levensherfst waarin veel mag maar niets hoeft, bases voor een aards paradijs. Hij reist langs mooie momenten; de mens is z’n herinneringen en mooie momenten kan hij meerdere malen beleven en dat verlengt gevoelsmatig zijn leven.

Nawoord

Zo leidt een beschouwing over de dood tot ontdekking van het (bewuste) leven.

wees niet verdrietig
nu we afscheid nemen, lach
het was zo mooi