Filosofie en Godsbeleving

Evolueert God met ons mee?

Evolueert God met ons mee?

Iemand die God buiten zichzelf plaatst, ‘ziet’ in feite twee entiteiten. Zichzelf, als middelpunt van zijn of haar eigen wereld. En God, die uiteraard almachtig is - hij wordt niet voor niets, heel kinderlijk, ‘vader’ genoemd - en die zijn of haar leven bestiert. Op de keper beschouwd hebben nogal wat aanhangers van de traditionele godsdiensten door de eeuwen heen collectief amper een wat je noemt spirituele ontwikkeling doorgemaakt.


Neanderthalers

De stelling is dat veel gelovigen, aanhangers van traditionele godsdiensten, in dat opzicht nog zo primitief als neanderthalers zijn, waarbij inbegrepen de dromers, de zieners en anderen die denken dat God ergens woont, bijvoorbeeld in de hemel. En dat probleem heeft weer een negatieve invloed op het dageliijks leven van mensen die er anders over denken.Ter verduidelijking de volgende anekdote:

Cargocultus

In 1920 arriveerde de Australische wetenschapper Frank Hurley op Papoea Nieuw-Guinea. Dat is een hele tijd geleden, maar wel frappant als feit wanneer je bedenkt dat de inboorlingen destijds voor het eerst een watervliegtuig te zien kregen. Hurley en zijn piloot stapten uit en werden verwelkomd als neergedaalde goden. De inboorlingen beschouwden het watervliegtuig als een levend wezen - het voertuig van de goden - ‘aan wie’ ze eveneens kippen, geiten en varkens offerden. Sinds Columbus in Amerika was gearriveerd en de westerling zich ook elders in de wereld liet zien, ontstonden er bij primitieve volkeren allerlei nieuwe religiën, waarbij er op cargo (geschenken, goederen) werd gewacht, vandaar de naam ‘cargocultus’, met de gedachte dat hun verlossing alles te maken had met deze onbegrijpelijke ‘goden’ en hun onbegrijpelijke techniek.

Zijn wij spiritueel beter ontwikkeld?

Als we de bovenstaande anekdote vergelijken met de orthodoxe godsbeleving in de traditionele godsdiensten mogen we ons beslist afvragen of het godsbeeld van die ‘inboorlingen’ in principe minder verheven is. Kortom, is het moderne kerkelijke godsbeeld wezenlijk anders dan destijds het godsbeeld van deze mensen in de Stille Oceaan? De kern van de zaak is dat velen ertoe neigen datgene wat ze niet begrijpen in een religieuze context te plaatsen. Er zijn voorbeelden te over.Toen de mens niet wist wat bliksem was, zag hij het ‘gestuurde’ natuurwonder als iets goddelijks. Menige boer die zijn boerderij als gevolg van blikseminslag zag afbranden, kreeg te horen dat hij niet genoeg gebeden had.

Primitief machtsdenken

De bliksem is uiteraard maar een metafoor. Waar het om gaat is dat we ons afvragen waarom de een wél een bepaalde rampspoed doormaakt en de ander niet. Rationaliseren de traditionele godsdiensten? Nee. Want er ‘valt geen mus van het dak zonder dat God dat wil’. Het is met andere woorden primitief machtsdenken. Zoals destijds de inboorlingen op Nieuw-Guinea dachten dat ze er baat bij hadden als ze de ‘goden’ gunstig stemden. Bovendien is de vraag interessant in hoeverre de Romeinse krijgsheren en de kerkvaders uit de eerste eeuwen de hand hebben gehad in het verwerven en consolideren van een nieuwe, bovennatuurlijke macht bij de gewone bevolking. Er zijn zelfs erkende christelijke gezindten die vinden dat als je maar genoeg bidt de rampspoed je deur voorbij gaat. Zo niet, dan heeft God daar een bedoeling mee gehad (want God is liefde, toch?). En wie zich met een bomgordel om opblaast en onschuldige slachtoffers maakt – ongeacht hoe verheven en rechtvaardig het ideaal ook is - hoopt als martelaar een hemel te zien die alles te maken heeft met zijn eigen begrensde bewustzijnsontwikkeling en het leven dat hij op aarde heeft gehad. Dat hemelse ideaal varieert van ‘eeuwige rust’ (als je je rot hebt gewerkt), tot ‘lekker eten’ (als je op aarde altijd honger had; dat aantal is nog altijd groter dan het aantal, zoals in het Westen, dat zich volvreet) of ‘verwend worden door honderd maagden’, waarover ik niet zal uitweiden.

Geen verschil

Kortom, in hoeverre verschilt de visie van de traditionele godsdiensten van de godsdienstige visie die de Papoea-inboorlingen in de jaren twintig hadden? In principe is er geen verschil. Ook de orthodoxe godsdiensten plaatsen God buiten de mens. God en de mens. De mens en God. Aangezien God in die zienswijze almachtig is, krijg je hoe dan ook te maken met machtsdenken. Het maakt de mens klein, nietig, nederig, schaamtevol. En als je maar bidt, komt (misschien) alles goed en strijkt God over zijn hart. In die visie is er geen plaats meer voor ‘alles is eigen verdienste’ en ‘God is datgene wat je niet begrijpt’ en ‘het godsbesef verandert naarmate de mens zich individueel en collectief ontwikkelt’. Aangezien waarheid niet absoluut is, maar rechtstreeks verband houdt met bewustzijnsontwikkeling, mogen de kerkvaders zich wel eens goed achter de oren krabben bij de vraag waarom ‘hun’ kerken leeglopen en in hoeverre ze zelf aan die onvermijdelijke ontwikkeling hebben bijgedragen. Want één ding is zeker: wie op Papoea Nieuw-Guinea anno nu varkens offert zodra hij een vliegtuig ziet, wordt niet voor vol aangezien. Kerkvaders die zeggen dat ‘de mens is afgedwaald’, gaan voorbij aan de spirituele ontwikkeling van de mens en willen in feite dat iedereen - metaforisch gezien - varkens blijft offeren aan vliegtuigen.
© 2007 - 2010 Orion, gepubliceerd in Filosofie (Mens en Samenleving) op 15-07-2007, laatst gewijzigd op 11-03-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Orion is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Evolueert God met ons mee?"


Door Glaucus (infoteur) op 17-09-2007

God een beetje begrijpen is net zoiets als een beetje zwanger zijn. Als we God moeten definiëren, laten we dan stellen dat God alles EN niets is. Aangezien er geen tijd vóór God bestaat (en, als logisch gevolg, ook ná God niet, want tijd is immers deel van de creatie) kan je dus ook stellen dat God zowel de alpha als de omega is, de eerste en de laatste. In de astrologie van de "oude egyptenaren" noemen ze God "Ptah", welke uit zichzelf ontstond (dmv zelfbevrediging) en zo tijd en ruimte creëerde met alle (verschillende vormen van) energie aanwezig die nu nog steeds aanwezig is. Ptah zou zich volgens deze egyptenaren uitdijen tot hij niet verder zou komen en vervolgens in zou krimpen om uiteindelijk weer in zijn middelpunt terecht te komen, om vervolgens weer opnieuw te beginnen! M.a.w. Het universum pulseert en kent geen begin noch einde. Heel interessant als je vergelijkingen ziet in verschillende religies en culturen.. vooral de zonne-culturen op Aarde zijn bijzonder interessant. Waarschijnlijk dat deze oude (natuur) culturen het meest vergevorderd zijn. Voor geïnteresseerde zou ik aanraden om meer in deze te verdiepen. Van sjamanen en geneeskundige kennis (die niet zoals het westerse "trail-and-error" verkregen kan zijn) tot kennis van sterren waar zij in het weste pas tot voor kort bekend mee zijn.

Vergeet niet dat, als wij een deel van God zijn, een deel van het alles en niets.. dat wij als kleinst ondeelbaar deeltje (nb: betekenis van het woord "individu"!) toch nog oneindig zijn in onze kunnen. Want bedenk dat zelf het kleinste deeltje van een oneindigheid nog steeds oneindig is.

Door Etsel (infoteur) op 19-08-2007

In antwoord op je vraag "Evolueert God met ons mee?" wil ik het volgende melden. G'd kan niet in menselijke termen gedefinieerd worden. Je moet kijken vanuit het perspectief van G'd. In de Bijbel besluit G'd zich te definiëren: "Ik ben, die Ik ben". Dat wil zeggen, Hij bestaat omdat Hij bestaat. G'd heeft geen andere oorzaak dan Zichzelf, niets ging aan Hem vooraf. G'd is met geen andere bestaansvorm te vergelijken omdat het geen oorzaak heeft. De mens is niet in staat G'd te formuleren, want dan zou hij moeten zijn als G'd zelf. De enige manier om G'd een beetje te begrijpen is om Hem toe te staan ons te vinden en te beseffen dat er geen ander is behalve Hij. Hij is de absolute werkelijkheid. Met andere woorden G'd evolueert niet met de mens mee, omdat Hij geen oorzaak heeft. Hij staat buiten ruimte en tijd. Evolutie houdt per definitie tijd en ruimte in en heeft een oorzaak, namelijk de oerknal.