Internationale Kinderontvoeringen

Internationale kinderontvoeringen, door een van de ouders van de kinderen, komen helaas steeds vaker voor. Het beeld in de media is dat van een Arabische moslim die zijn kind naar zijn land van herkomst meeneemt; dit is echter maar een deel van de werkelijkheid.

Internationale kinderontvoering

Wat is een internationale kinderontvoering precies? Het gaat hierbij om het onttrekken van een kind aan het gezag van de andere ouder tegen diens wil. Bij de vaststelling of er sprake is van internationale kinderontvoering is de wil van het kind niet relevant. De Centrale Autoriteit (van het Ministerie van Justitie) heeft actieve bemoeienis met de verzoeken om teruggeleiding en met verzoeken om internationale kinderontvoering vast te stellen.

Centrale Autoriteit Internationale Kinderontvoeringen

In 2006 is in verband met de toename van het aantal ontvoeringen de Centrale Autoriteit Internationale Kinderontvoeringen opgericht. De Autoriteit moet zorgen voor hulp en informatie aan alle betrokkenen bij kinderontvoering en wil ook gaan bemiddelen tussen ouders.

Verdragen

Een aantal landen hebben verdragen getekend waarin oplossingen worden gezocht voor dit probleem: De Europese Conventie van Luxemburg (20 mei 1980) en het Verdrag van Den Haag (25 oktober 1980), waarbij het laatst geldt voor leden van de Europese Unie, terwijl onder het eerste verdrag ook landen als de Verenigde Staten, Australië, Canada en Israël vallen. De meeste ontvoeringen vinden plaats van en naar verdragslanden. In deze verdragen is afgesproken dat wanneer een van de ouders in een van de aangesloten landen het gezag heeft over een kind, dat dit gezag dan ook in de andere landen geldt. Een kind mag niet zonder toestemming van de gezaghebbende ouder naar een ander land reizen en al helemaal niet in dat land worden achtergehouden. Wanneer dat toch gebeurt moet het kind worden teruggebracht naar de gezaghebbende ouder als die daarom vraagt. Hiervoor is de Centrale Autoriteit verantwoordelijk, die moet de zaak voorleggen aan een rechter en die beslist vervolgens naar aanleiding van de verdragen. Hierbij moet in gedachten gehouden worden dat wanneer een kind langer dan één jaar in een nieuw land woont, en het daar als 'geworteld' wordt beschouwd, het niet meer terug hoeft te keren.

Niet-verdragslanden

Veel landen hebben de verdragen niet ondertekend wat het terugbrengen van kinderen vaak erg bemoeilijkt. Zeker wanneer ze naar een land worden gebracht waar het normaal is dat bijv. de vader het gezag heeft en niet de moeder, zoals het geval is in veel Arabische en ook andere landen. Hierbij moet natuurlijk gedacht worden aan de twee kinderen die zeven maanden lang op de Nederlandse ambassade in Damascus, Syrië hebben doorgebracht. Hun vader had hen naar Syrië ontvoerd en vervolgens was het voor de moeder vrijwel onmogelijk haar kinderen terug te brengen naar Nederland. Een ander geval wat de media heeft gehaald is het verhaal van Marian van Zon. Haar Irakese ex-vriend nam hun twee kinderen mee met onbekende bestemming in december 2002 en tot op de dag van vandaag zijn beide kinderen vermist en heeft men geen idee waar ze verblijven.

Cijfers

Uit de cijfers van de Centrale Autoriteit blijkt dat moeders vaker overgaan tot ontvoering dan vaders en dat de meeste ontvoeringen plaatsvinden tussen westerse landen, de eerder genoemde verdragslanden. Hierbij dient te worden onthouden dat veel vrouwen wel de verzorgende ouder zijn en vaak wordt hun ontvoering 'gebillijkt'.