Misdrijven: deel 3/3
In de laatste bijdrage van deze special over strafbare feiten wordt in dit derde artikel over misdrijven uit het Wetboek van Strafrecht het verschil duidelijk gemaakt tussen huisvredebreuk en lokaalvredebreuk en wie hier tegen mag optreden en op welke manier. Ook worden enkele zwaardere delicten die vallen onder de noemer 'mishandeling' belicht en met voorbeelden verduidelijkt.Mishandeling (art. 300 t/m 303 W.v.Sr.)
De wet geeft ook van het strafbare feit 'mishandeling' geen definitie, omdat er meerdere vormen bestaan. Maar in het algemeen is er sprake van mishandeling als aan een ander opzettelijk lichamelijk leed wordt toegebracht zonder redelijk doel.Voorbeelden:
- Als een vader zijn ondeugende zoon een 'ouderwets' pak voor de broek geeft zonder lichamelijk leed toe te brengen, dan heeft dit een redelijk doel, nl. de jongen straffen omdat hij ondeugend is geweest. Brengt hij zijn zoon opzettelijk en doelbewust lichamelijk letsel toe dan is er sprake van mishandeling.
- Als politieagenten tijdens rellen een opgewonden menigte in een bepaalde richting willen geleiden en een aantal personen weigert door te lopen, zal door de agenten geweld worden gebruikt. Dan brengen zij wel lichamelijk leed toe, maar dit gebeurt met een redelijk doel, nl. handhaving van de openbare orde.
- Iemand op een koude winterdag met opzet in het water gooien, waardoor deze ziek wordt is een vorm van mishandeling.
Het Wetboek van Strafrecht behandelt vier verschillende vormen van mishandeling:
1. EENVOUDIGE MISHANDELING (art.300 W.v.Sr.)
Artikel 300 stelt strafbaar: het aan een ander opzettelijk enig of licht lichamelijk letsel toebrengen.
Als de gevolgen echter zwaarder uitvallen dan de dader gewild heeft, b.v. als het slachtoffer zwaar gewond raakt of komt te overlijden, blijft hij strafbaar voor eenvoudige mishandeling, maar zal de rechter wel een zwaardere straf uitspreken. Immers, het was niet de opzet van de dader om zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.
Had de dader wel de dood van het slachtoffer gewild, dan maakt hij zich schuldig aan doodslag; had hij wel het zwaar lichamelijk letsel gewild, dan maakt hij zich schuldig aan het misdrijf zware mishandeling.
NB. Hoewel eenvoudige mishandeling ook een misdrijf is, is de poging niet strafbaar in tegenstelling tot de poging bij andere misdrijven die wel strafbaar is.
2. EENVOUDIGE MISHANDELING MET VOORBEDACHTEN RADE (art. 301 W.v.Sr.)
Strafbaar is de eenvoudige mishandeling met voorbedachten rade. Dus opzettelijk aan een ander enig of lichamelijk letsel toebrengen. Ook hier worden niet gewilde eventuele gevolgen, nl. zwaar lichamelijk letsel of de dood, aan de dader toegerekend.
3. ZWARE MISHANDELING (art. 302 W.v.Sr.)
Evenals de in artikel 300 strafbaar gestelde eenvoudige mishandeling is de in dit artikel bedoelde zware mishandeling een spontane opzettelijke daad. Ook hier is het zo, dat als het slachtoffer overlijdt aan de gevolgen hiervan, de dader strafbaar blijft voor zware mishandeling. Hij zal ook nu zwaarder gestraft worden. De opzet tot doden ontbreekt namelijk.
4. ZWARE MISHANDELING MET VOORBEDACHTEN RADE (art. 303 W.v.Sr.)
Dit artikel stelt strafbaar de zware mishandeling waarbij de opzet is het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Er moet dus over nagedacht zijn. Ook hier weer de tegenstelling tussen 'de spontane daad' (art. 302) en de 'voorbedachte rade'.
Artikel 303 kent ook nog de mogelijkheid van strafverzwaring als deze zware mishandeling de dood tot gevolg heeft.
Huisvredebreuk (art. 138 W.v.Sr.)
De letterlijke tekst van dit artikel luidt:Hij die een woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik, wederrechtelijk binnendringt of wederrechtelijk aldaar vertoevende, zich niet op vordering van of vanwege de rechthebbende aanstonds verwijdert, wordt gestraft.
Dit artikel waarborgt de vrijheid in onze woning, maar ook in het afgeschermde gebied rond de woning, het erf en een besloten lokaal tegen indringers en onbevoegden.
Onder een besloten lokaal wordt verstaan een ruimte omgeven door wanden en een dak. B.v. een winkel, kantoorpand, fabriek, school, horecagelegenheid, kerk. M.a.w. geen openbare gebouwen (zie lokaalvredebreuk).
Voorbeelden:
- Er is sprake van wederrechtelijk binnendringen als men niet het recht heeft om b.v. een woning in te gaan.
- Er kan ook sprake zijn van een situatie waarbij men wel normaal is binnengelaten, maar de bewoner of eigenaar wil dat de bezoeker het pand verlaat, omdat deze zich misdraagt. Men moet de bezoeker eerst dwingend verzoeken het pand te verlaten. Doet hij dat niet dan is hij op dat moment wederrechtelijk aanwezig.
NB. Als er nogmaals geëist wordt dat de bezoeker het pand verlaat en hij weigert opnieuw, dan is er sprake van
huisvredebreuk. M.a.w. pas na twee keer vorderen!
NB. Omdat er sprake is van heterdaad mag de bewoner/eigenaar de bezoeker aanhouden en meteen aan bevoegde opsporingsambtenaren (meestal politie) overdragen. De bewoner/eigenaar mag de bezoeker niet vasthouden! Dat recht hebben alleen bevoegde opsporingsambtenaren.
Bovenstaande geldt voor beide voorbeelden van huisvredebreuk.
Lokaalvredebreuk (art. 139 W.v.Sr.)
Dit artikel heeft uitsluitend betrekking op panden bestemd voor openbare diensten. We moeten hierbij denken aan:gemeentelijke (stadhuis, bibliotheek, zwembad, sociale dienst etc.), provinciale en overheidsdiensten (politiebureau, kantoren rijksdiensten, gerechtsgebouw etc.).
NB. Het tweemaal vorderen moet, in tegenstelling tot huisvredebreuk, worden gedaan door een bevoegde ambtenaar.
Gerelateerde artikelen
Te lage straffen voor misdrijven: burgers denken mee Het Openbaar Ministerie wil anno 2010 dat burgers, branchevereniging…Poging tot een misdrijf In het vorige artikel hebben we kunnen zien dat een poging tot overtreding niet strafbaar is. In…
Huisvredebreuk: artikel 138 Wetboek van Strafrecht uitgelegd Huisvredebreuk is volgens art. 138 Wetboek van Strafrecht he…
Misdrijven: deel 1/3 In de volgende drie artikelen worden alle strafbare feiten behandeld die volgens het Wetboek van Str…
Misdrijven: deel 2/3 Het Wetboek van Strafrecht geeft niet alleen aan welke strafbare feiten er zijn, maar ook de maximum…
Reageer op het artikel "Misdrijven: deel 3/3"
Peter, 14-07-2011 00:33
Wat is nu de omschrijving voor het wederrechtelijk binnendringen of wederrechtelijk vertoeven, zich niet op vordering van of vanwege de rechthebbende aanstonds verwijderen in een ziekenhuis. Hier is zelfs binnen het politiekorps discussie.
Is dit huisvredebreuk of lokaalvredebreuk. Ik (en boa op bureau) denk het laatste omdat het om een openbaar gebouw gaat. volgens de verbalisant is het huisvredebreuk.
Reactie infoteur, 14-07-2011
U hebt gelijk, de verbalisant niet. Een ziekenhuis wordt gerekend tot een openbaar gebouw en is volgens het Wetboek van Strafrecht (art. 139) een overheidsinstelling, zoals een gemeente-/stadhuis, zwembad, bibliotheek, verpleeghuis, politiebureau etc.
Zie het volgende voorval:
http://www.mijnpolitienieuws.nl/2011/02/man-aangehouden-voor-lokaalvredebreuk-2/
Staal, 03-12-2009 21:08
Twee begrippen in het strafrecht die vaak door elkaar worden gehaald zijn: 'aanhouden' en 'staande houden'. Staande houden is een bevoegdheid van de bevoegde opsporingsambtenaren, meestal politie. Staande houden betekent: aanhouden en iemand naar zijn identiteit vragen. Daarna mag hij worden aangehouden door de 'sterke arm' als men hem van een misdrijf verdenkt en meenemen voor ondervraging. Dat mag een burger of beveiliger niet! Die mag een inbreker die hij betrapt aanhouden en als het moet vasthouden, maar moet meteen de politie inschakelen. Daarbij mag hij, en dat is juist, zogenaamd 'proportioneel geweld' gebruiken, zoals in uw voorbeeld: de inbreker tegen de grond houden. Je mag hem dus niet als burger om zijn identiteit vragen. De rechter zal uiteindelijk bepalen wat in dit geval 'proportioneel geweld' is. Eenvoudig gezegd, je mag de verdachte geen onnodig letsel bezorgen. Dit mag wel als er sprake is van noodweer, dus als jij als slachtoffer aangevallen wordt mag je je verweren, ook met geweld. Maar hem, zonder dat jij letsel oploopt, met de honkbalknuppel het huis uit slaan is 'disproportioneel geweld', hoewel zeer begrijpelijk (en in de VS in sommige staten toegestaan!), betekent het dat ook jij een probleem hebt. In dit soort gevallen is het regelmatig voorgekomen dat de inbreker als slachtoffer na een poosje weer op straat loopt en het slachtoffer, die zijn eigendommen wilde verdedigen, als dader vast blijft zitten!
Wat betreft de copyright: de website infonu heeft dit ingesteld, mede om te voorkomen dat artikelenschrijvers zelf hun artikelen bij elkaar 'knippen en plakken' van ander sites. Citeren en (gedeelten van) een artikel voor eigen doeleinden te gebruiken is toegestaan met toestemming van de auteur en vermelding van de bron.
Martijn Lodewijk, 03-12-2009 00:27
Geachte heer / mevrouw,
U schrijft:
Omdat er sprake is van heterdaad mag de bewoner/eigenaar de bezoeker aanhouden en meteen aan bevoegde opsporingsambtenaren (meestal politie) overdragen. De bewoner/eigenaar mag de bezoeker niet vasthouden! Dat recht hebben alleen bevoegde opsporingsambtenaren.
Bovenstaande geldt voor beide voorbeelden van huisvredebreuk.
Mijn vraag is waar u dat op baseert. Als ik iemand vorder te vertrekken en hij doet dat niet dan is hij schuldig aan een misdrijf. Uit onder meer artikel 53 Wetboek van Strafvordering volgt dat ik de persoon vervolgens mag aanhouden, ik geef toe het zou contraproductief kunnen zijn om iemand aan te houden die ik eigenlijk weg wil hebben, maar dat recht heb ik wel degelijk. Bij het aanhouden kan ik wel degelijk fysieke dwang (zoals beetpakken) toepassen, het OM zegt dit zelfs als volgt up hun website:
Iedere burger mag dus een ander aanhouden als hij ziet dat deze een strafbaar feit pleegt. Daarbij mag de verdachte worden beetgepakt en in bedwang worden gehouden. Daarbij mag dwang worden uitgeoefend, bijvoorbeeld door hem tegen de grond te houden.
Bron: http://www.om.nl/onderwerpen/eigenhandig_optreden/
Dan nog heel even iets anders. Toen ik in dee reactie een stukje wilde citeren door te kopiëren kreeg ik een uitgebreide uitleg te zien over auteursrecht. Daarin lijkt de website volledig voorbij te gaan aan het citaatrecht, dat vind ik een afkeurenswaardige onvolkomenheid.
Met vriendelijke groet, Martijn Lodewijk